ตอนที่ 22 : [Host] : walk of nosalgia

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    20 ก.พ. 60

Walk of nostalgia



เหรินจวิ้นเดินกลับบ้านตามปกติแบบทุกวัน  เดินเข้าบ้านสิ่งแรกที่ทำคือไหว้ผู้เป็นแม่และนั่งเล่นกับเจ้าเรน   ก่อนเดินไปล้างมือและเข้าครัวช่วยผู้เป็นแม่ทำอาหาร และทานอาหารร่วมกัน  ทุกๆอย่างคือชีวิตประจำวันที่ปกติแบบทุกวันแต่ที่ไม่ปกติก็คือ


 เหรินจวิ้นสไกป์หาเจโน่ไม่ติด !!                         


อีกคนไม่ยอมรับแม้เหรินจวิ้นจะสไกป์ไปหลายครั้งก็ตาม  ใบหน้าน่ารักเบะเล็กน้อย

พลางคิดไปว่าเจโน่หนีเที่ยวแล้วไม่บอกหรือป่าว  หรือว่าไม่ว่าง ไม่ว่างทำไมไม่ไลน์บอกกันก่อนละ

คนตัวเล็กคิดไปต่างๆนาๆพร้อมกับกดไลน์ไปหาเจโน่ด้วย  แต่อีกคนก็ไม่แม้แต่จะเปิดอ่าน


-เจโน่  อยู่ไหน-

-ทำไมไม่รับสไกป์ละ ไลน์ก็ไม่ตอบ ไม่ว่างเหรอ..-

 

คำพูดมากมายที่เหรินจวิ้นพิมพ์ไปหาเจโน่  ไม่ได้ถูกตอบกลับมาแม้แต่ข้อความเดียว คนตัวตัวเล็กยังคงพิมพ์ส่งต่อไปแบบนั้นในใจลึกๆก็หวังให้อีกคนตอบกลับมาซักที  คนตัวเล็กกำโทรศัพท์แน่นจนมือเล็กๆนั้นสั่นนิดๆ ก่อนจะวางมันลงบนเตียงแล้วกดสไกป์ไปหาอีกคนต่อ

ทำไมไม่รับละ..” เหรินจวิ้นทิ้งตัวลงบนเตียง เหรินจวิ้นพยายามติดต่อหาเจโน่มาหลายชั่วโมงแล้ว  แต่ทุกอย่างว่างเปล่า.. ว่างเปล่าไปหมดเลย   ไม่มีเสียงกวนๆและใบหน้าคมที่คอยหยอกล้อผ่านหน้าจอคอม

คิดถึงจัง…”  คนตัวเล็กลูบหน้าจอเบาๆก่อนจะตัดสินใจพับมันลง

วันนี้เป็นวันแรกที่เหรินจวิ้นไม่ได้หลับไปพร้อมกับเจโน่และตื่นมาพร้อมกับเจโน่

 

เหรินจวิ้นตื่นมาด้วยความเบลอ และอาการปวดหัวตุบๆทำให้คนตัวเล็กพอจะเดาได้ว่าอีกไม่นานคงป่วยแน่ๆ  เหรินจวิ้นเดินไปหายามากินก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้าแต่มือบางยังคงคว้านหาโทรศัพท์มากดดู  เหรินจวิ้นภาวนาให้เปิดมาเจอข้อความตอบกลับจากเจโน่  แต่ทุกอย่างยังคงว่างป่าว


-ตื่นแล้วนะ เหมือนจะไม่สบายด้วยละ-

-โน่ดูแลตัวเองด้วยนะ-


ฮึก..”  คนตัวเล็กนอนกำโทรศัพท์ไว้แนบอก ร่างเล็กร้องไห้จนหลับไปเพราะฤทธิ์ยา

 


5 เดือน 20 วัน

ทุกอย่างยังคงว่างเปล่า  ไม่มีเสียงเตือนไลน์  ไม่มีเสียงโทรศัพท์ ไม่มีเสียงสไกป์  ไม่มีใบหน้าของอีกคน อีกคนที่คิดถึงสุดหัวใจ..


-ถึงบ้านแล้วนะ  วันนี้เรนหนีไปเล่นนอกบ้านด้วยละ หาตั้งนานแหนะใจหายหมดเลย-


ฮึก..คิดถึงจัง  คิดถึงจังเลย ฮื่อ..”  เป็นอีกวันที่คนตัวเล็กนอนกอดโทรศัพท์และหลับไปพร้อมกับคราบน้ำตาบนแก้มใส

 

 


5 เดือน

หนึ่งเดือนแล้วที่ทุกอย่างมันว่างเปล่า  เหรินจวิ้นยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร และตอนนี้พวกเรากำลังทำอะไรอยู่  เหรินจวิ้นยังคงนอนร้องไห้ทุกวัน  และยังคงร้องร้องไห้ทุกครั้งเมื่อนึกถึงใบหน้าของเจโน่  เรื่องราวต่างๆที่ผ่านมันมาด้วยกัน

คนตัวเล็กยังคงถามตัวเองอยู่ซ้ำๆว่ามันจบลงแล้วเหรอจบลงทั้งๆที่ยังไม่ได้พูดอะไรกันเลยน่ะเหรอ


-คนใจร้าย-

 


4 เดือน  25 วัน

ความสัมพันธ์ที่ไม่รู้ว่าอีกคนจบมันรึยัง  แต่อีกคนที่เหลืออยู่กลับพยายามต่อมันไว้แม้จะเหลือแค่เชือกเส้นบางๆ  มันเป็นความสัมพันธ์ที่อึดอัด เจ็บปวด แต่ก็สวยงาม สวยงามที่เคยได้สัมผัสมัน  สวยงามที่ได้พยายาม  และเหรินจวิ้นจะยังไม่หยุดถ้าไม่ได้ยินคำนั้นจากปากของเจโน่  คำที่ตัดเชือกเส้นบางๆเส้นนั้นขาดไป


-คิดถึงนะ คิดถึงจะตายอยู่แล้ว ไม่คิดถึงกันบ้างเลยหรอ..-


ตุบ

เหรินจวิ้นปาโทรศัพท์ลงบนเตียง  ร่างเล็กทรุดนั่งลงบนพื้น  เหนื่อยจัง..เหนื่อยจังเลยเจโน่

อึก.. ฮึก ฮือออ

ทำไมถึงเหนื่อยขนาดนี้..

 

 

3 เดือน 15 วัน

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม..  ยังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม


-อีกประมาณสองเดือนก็จะเรียนจบแล้วนะ..-

-เป็นยังไงบ้าง อ่านหนังสือแล้วก็สู้ๆนะ-

-ยัง…-           

-คิดถึงเหมือนเดิมนะ-


ยังคงส่งข้อความหาทุกวันเหมือนเดิม

แปะ..

ฮึก..! ฮืออ คิดถึงนะ ได้ยินมั้ย.. ได้ยินรึป่าวไอ้บ้า..!”  ร่างเล็กกอดเข่าร้องไห้  ร้องจนเหนื่อย  ร้องจนแทบไม่มีน้ำตาให้ไหลออกมา

ไม่คิดถึงกันบ้างเลยหรอ..ฮึก

 

 

 

[เจโน่]


ผมนั่งเงียบมองสไกป์ของคนตัวเล็กที่เข้ามาเรื่อยๆ   นั่งกำมือแน่นจนมันสั่นไปหมด พยายามห้ามตัวเองไม่ให้กดรับ  ดวงตาคมมองสายเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่หลากลายปนเปมั่วไปหมด  อยากรับแล้วอธิบายเรื่องทุกอย่างให้ฟัง  อยากรับแล้วขอร้อง ขอร้องให้หกเดือนต่อจากนี้ไม่ให้ไปไหน..  แต่ผมทำไมไม่ได้ ผมกดรับและพูดสิ่งเหล่านั้นไม่ได้  ผมกดรับและบอกคิดถึงคนตัวเล็กไม่ได้อีกแล้ว


ติ้ง  ติ้ง


-เจโน่  อยู่ไหน-

-ทำไมไม่รับสไกป์ละ ไลน์ก็ไม่ตอบ ไม่ว่างเหรอ..-


ผมมองข้อความนั้นก่อนจะขยับปากตอบเบาๆ

ฉันอยู่บ้าน .. ขอโทษที่ไม่สามารถรับได้ ขอโทษนะ..” 

ดวงตาคมยังคงมองข้อความที่ถูกส่งมาเรื่อยๆ  ริมฝีปากขยับตอบทุกคำของคนตัวเล็ก  ตอบทุกคำ.. เพียงแค่อีกคนไม่ได้ยินมัน

 

ติ้ง  ติ้ง


-ตื่นแล้วนะ เหมือนจะไม่สบายด้วยละ-

-โน่ดูแลตัวเองด้วยนะ-


ดูแลตัวเองดีๆสิเด็กดื้อเอ้ย..”  ผมก้มหน้าลงเงียบๆ  ฝ่ามือกำผ้าปูที่นอนจนยับไปหมด  ครับผม จะดูแลตัวเองนะ.. อึก

 


5 เดือน 20 วัน

ผมยังคงมองข้อความจากอีกคนอย่างทำอะไรไม่ได้  แม้จะอยากกดตอบหรือกดรับสไกป์แคไหน  ผมก็ทำอะไรไม่ได้  ทำอะไรไม่ได้เลย


การอยู่ทั้งๆที่รู้แบบนี้มันก็ทรมานเหมือนกันนะ แล้วคนตัวเล็กที่ไม่รู้อะไรเลยละ จะทรมานแค่ไหนกัน


ติ้ง


-ถึงบ้านแล้วนะ  วันนี้เรนหนีไปเล่นนอกบ้านด้วยละ หาตั้งนานแหนะใจหายหมดเลย-


ผมยิ้มให้กับข้อความสั้นๆนั่น  พลางคิดหน้าคนตัวเล็กที่กำลังกระวนกระวายเพราะหาลูกหมาตัวแสบไม่เจอ

เรน  ถ้ามีโอกาสเจอแกสักครั้ง แกโดนแน่ๆ บังอาจทำเหรินเหรินของฉันใจหายหรอ


เหรินเหรินของฉัน


คิดถึง.. คิดถึงจัง

คิดถึงมากแค่ไหน ผมก็ทำได้แค่มองข้อความเหล่านั้น มองรูปของคนตัวเล็กที่ตั้งไว้อยู่หน้าจอคอม  ฝ่ามือหนาลูบมันเบาๆ  พร้อมกับนอนมองรูปนั้นจนหลับไปแบบทุกวัน

 


5 เดือน

หนึ่งเดือนแล้วที่ผมไม่ได้ติดต่ออะไรไปหาคนตัวเล็ก  หรือตอบกลับอะไรคนตัวเล็กไปเลย  มันเป็นหนึ่งเดือนที่ต้องอดทน  อึดอัด และทรมาน

การอยู่ห่างไกลจากคนที่รักว่าเจ็บแล้ว  แล้วถ้าการอยู่ห่างจากคนที่รักแล้วไม่สามารถพูดคุยหรือเล่าทุกอย่างให้ฟังทั้งๆที่แค่ปลดล็อคโทรศัพท์ก็สามารถทำทุกอย่างได้แล้วละจะเจ็บขนาดไหน


ติ้ง


-คนใจร้าย-


ผมมองข้อความนั้นด้วยดวงตาที่สั่นไหว  มันเป็นเพียงแค่ข้อความเดียวที่ถูกส่งมา  ร่างสูงเบือนหน้าหนีไปอีกทาง  ก่อนจะหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาตามแรงโน้มถ้วงของโลกแต่มันถูกสร้างขึ้นจากความเจ็บปวดของหัวใจ

 


4 เดือน 25 วัน

ผมไม่รู้ว่าผมจะทนได้อีกคนนานแค่ไหน..  จะทนอยู่แบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน  อีกนานแค่ไหนกัน


ติ้ง


-คิดถึงนะ คิดถึงจะตายอยู่แล้ว ไม่คิดถึงกันบ้างเลยหรอ..-


ผมมองข้อความสั้นๆนั้นด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งคิดถึง ทั้งขอโทษ..


ตุบ !!


ร่างสูงปาโทรศัพท์ลงบนที่นอน

โถ่โว้ย !!  ฮึก…”


ปึก ปึก ปึก


คิดถึงสิ คิดถึงจะตายแล้วรู้มั้ย  ผมกระหน่ำทุบเตียงระบายอารมณ์ที่อึดอัดออกมา  ปากก็พร่ำบอกคิดถึง และขอโทษคนตัวเล็ก

ใบหน้าคมซบลงบนโทรศัพท์พร้อมกับร้องไห้ออกมาเงียบๆ   ถ้าหัวใจของเจโน่คือแก้วมันคงแตกละเอียดไปหมดแล้ว

 


3 เดือน 15 วัน

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม  ยังทำได้แค่อ่านข้อความอีกคนซ้ำไปมาเหมือนเดิม


ติ้ง  ติ้ง  ติ้ง


-อีกประมาณสองเดือนก็จะเรียนจบแล้วนะ..-

-เป็นยังไงบ้าง อ่านหนังสือแล้วก็สู้ๆนะ-

-ยัง…-


ผมมองข้อความสุดท้ายที่อีกคนส่งมา  ก่อนจะเงียบหายไปซักพัก


ติ้ง                 


-คิดถึงเหมือนเดิมนะ-


เพียงข้อความสั้นๆ  คำพูดง่ายๆ แต่ผมก็สามารถร้องไห้กับมันได้  ร้องไห้เหมือนคนจะขาดใจ  ร้องไห้อยู่แบบนั้นอย่างหมาที่ถูกดันให้จนตรอกและทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง

คนตัวเล็กยังคงส่งข้อความมาหาทุกวัน  แต่จริงๆคงจะเหนื่อยมากสินะคงเหนื่อยมากๆเลยใช่มั้ยเหรินเหริน..

คิดถึงนะ.. ยังคิดถึงเหมือนเดิม ไม่เคย..ไม่เปลี่ยนไปเลย ฮึก..”

ฝ่ามือหนากำเข้าหากันแน่น  ไหล่แกร่งสั่นอย่างคนที่ร้องไห้อย่างหนัก  เสียงสะอื้นไห้ยังคงดังอยู่ในห้อง…  ห้องที่มีแต่ความทรงจำดีๆ  ห้องที่แม้ตอนนี้ก็ยังมีกลิ่นอายของคนตัวเล็กอยู่

โถ่ว้อย !!”


ปึก ! ปึก ! ปึก !


ร่างสูงรัวกำปั้นต่อยกำแพงไม่ยั้งมือ  แม้จะมีเลือดไหลเป็นทางยาวจนน่ากลัว แต่ร่างสูงก็ไม่มีท่าทีจะหยุดต่อยมันซักนิด


ปึก ! ปึก !

จากความรู้สึกเจ็บแปรเปลี่ยนเป็นชาและแปรเปลี่ยนเป็นไม่รู้สึกอะไร  เลือดสีสดยังคงไหลติดกำแพงและหยดลงบริเวณพื้นเมื่อร่างสูงหยุดต่อยมันแล้วทิ้งตัวลงคุกเข่าอย่างหมดแรง  มือเปื้อนเลือดถูกยกมากุมบริเวณหัวใจไว้ มือที่มีแผลเหวอะหวะสั่นอย่างกำลังฝืนอยู่  สภาพมือถลอกและเปื้อนเลือดจนน่ากลัว

แม้มือจะเจ็บจนไม่รู้สึกแล้วแต่ทำไมหัวใจของผมมันยังคงเจ็บอยู่



Talk


อืมม ... ไม่รู้ว่าทุกคนจะอินไปกับตอนนี้ของเรามั้ย

ไม่รู้ว่าทุกคนน้ำตาซึมบ้างรึป่าว

แต่สำหรับเรา มันเป็นตอนที่แต่งยากมาก และไม่ได้แต่งทีเดียวจบแบบทุกตอน

เพราะเราเป็นคนแต่ง ภาพทุกภาพวิ่งอยู่ในหัว แต่งไปร้องไห้ไป

เราไม่รู้ว่าสื่อมันออกมาแบบที่เราคิดได้มากแค่ไหน

ยังไงทุกคนช่วยบอกเราด้วยนะว่ารู้สึกยังไงกับนี้บ้าง


Twitter : @_seqx

ติด tag :  #ฟิคโฮสท์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

306 ความคิดเห็น

  1. #278 KM8WS (@BBKANYA) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 22:28
    ต้องอดทนเเค่ไหนอ่ะ ฮือออ
    #278
    0
  2. #270 quaterymin (@napraewa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 23:04
    น้ำตาไหลพรากเลยค่ะ อ่านไปขนลุกไป ฮื่ออออออ
    #270
    0
  3. #259 96_MF (@96_MF) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 00:35
    ร้องไห้แล้ววววว ฮือออออ ไรท์ใจร้ายยยยยยยย แงงงงงงงงงงงงง สงสารลูกก ฮืออออ
    #259
    0
  4. #256 Wrn Js (@js-wrn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 22:53
    โอ้ยนน ตอนนี้ดราม่ามาก
    #256
    0
  5. #231 밀키웨이 (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:00
    คุณแมมมมมมมม๊!!!!!! โอ้ยนั้มตา;___;
    #231
    0
  6. #200 n a m e . (@kanjang_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 13:21
    บอกเลยว่าตอนนี้ร้องหนักมากกกก คือสงสารอ่ะ เข้าใจนะว่ามันต้องห่างกันแบบนี้ แต่ใจยังไม่เเข็งพอที่จะไม่ร้องอ่ะะ ฮืออออออออออ
    #200
    0
  7. #198 Munkiiez Frunkiiez (@munkiiezlitz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 22:55
    ไม่ไหวแล้วอะ ความทรมานนี้ ทั้งๆ ที่รักกันขนาดนั้น คนนึงไม่รู้อะไรเลย กับคนที่รู้ทุกอย่างแต่พูดไม่ได้ แบบไหนมันเจ็บกว่ากัน
    อ่านแล้วหน่วงมากๆ น้ำตาไหลซึม รับรู้ถึงความเจ็บปวดทุกอย่าง อยากให้ครบกำหนดเร็วๆ
    เหรินจวิ้น ดีมากเลยอ่ะที่ยังเชื่อมั่นในทุกอย่าง
    สงสารลูกทั้งสอง 😭😭😭😭
    #198
    0
  8. #158 EsnesPolar (@inspirit2382542) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 09:38
    หน่วง หน่วงมาก ? ?
    #158
    0
  9. #157 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:23
    ฮืออออออออ สงสารทั้งคู่เลย ให้พี่แจมแอบบอกจวิ้นก้ยังดีT_T
    #157
    0
  10. #156 Jaehyunn (@Jaehyunn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:48
    โฮ สงสารจวิ้น สงสารโน่ด้วย ฮืออออ ทำไมแม่โน่ต้องใจร้ายขนาดนี้ TT
    #156
    0
  11. #155 Parada (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:01
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค่ะะ อินมากๆเลยยย ฮือออ
    #155
    0
  12. #153 sstonkaoww (@sstonkaoww) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:39
    โอ้ยยยย ร้องตามแล้วไรท์ ทำไมพาร์ทนี้มันบีบหัวใจจังงงงง สงสารทั้ง2คนเลยอ่ะ คนนึงก็เศร้าเพราะคิดว่าเค้าคงจะจบความสัมพันธ์แล้วอ่ะ อีกคนก็เศร้าไม่แพ้กัน อยากบอก อยากทำเหมือนที่เคนทำแต่ก็ทำไม่ได้ นี่นั่งอ่านไปน้ำตาไหลไป อยากจับลูกมากอดปลอบ คุณแม่เจโน่ทำไมใจร้ายแบบนี้ล้าา อดทนไว้นะทั้ง2คนเลย อีกไม่นานก็ได้กลับมาคุยกันแล้ววว ขอแค่ในช่วงนี้อย่าให้ใครมาดามใจน้องเหรินพอออ เดี๋ยวลูกใจบางไปชอบเค้า แงงง้ สู้สู้นะไรท์ ><
    #153
    0
  13. #152 ihafaiifap (@febtakung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:22
    สงสารจวิ้น อย่างน้อยเจโน่ก็ควรจะบอกกันก่อนดิ ฮื่อ
    หายไปเลยแบบนี้โคตรเสียใจอะ อีกแค่สองเดือนกว่า อดทนกันนะ 
    พอตัดมาพาร์ทโน่ โอ้ยไม่ต่างกันนนนน เศร้าตรงที่โน่ก็ตอบข้อความตลอด 
    เพียงแต่ไม่ได้พิมพ์กลับไป แงงงงง อยากให้ผ่านพ้นไปเร็วๆ

    ปล.รึป่าว น่าจะเป็น หรือเปล่า / รึเปล่า แทนนะคะไรท์ ><
    #152
    0
  14. #151 แบมบวม (@l3am-l3aek) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:37
    ฮื่ออออ สงสารเหรินกับโน่มาก ฮื่อออ ร้องไห้ตามเลยย คำว่าคิดถึงแต่ละทีที่เศร้ามากแงง TT สงสารโน่มาก นี่เข้านะอารมณ์เจ็บที่ใจมากกว่าที่กายเลย ฮื่อๆ ชอบที่ได้อ่านมุมมองของทั้งสองฝ่ายค่ะ แลสื่อสารออกมาได้ดี ชอบมากๆเลยย สู้ๆนะคะไรท์เรารอเสมอออ <3 <3
    #151
    0
  15. #150 gttnpp❊ (@gor_toey) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:18
    สงสารโน่ สงสารเหริน จะร้องตามแล้ว ฮือ
    #150
    0
  16. #149 fiafalisia (@fiafalisia) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:01
    ฮือสงสารพี่โน่อาเหรินด้วย 
    #149
    0