Love is..เพราะรักออกแบบไม่ได้ [ Krislay , Markbam :EXO,GOT7]

ตอนที่ 19 : เมื่อไรมีความสุข จงพยายามรักษามันไว้ อย่าพยายามค้นหาความสุขมากขึ้นเลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 ส.ค. 59

Title : Love is…เพราะรักออกแบบไม่ได้

Author : พระจันทร์สีทอง

Genre : Romantic Comedy

Warnings : Yaoi – PG 13

Pairing :  Kris x Lay l Mark x BamBam  

 

 

 

เมื่อไรมีความสุข จงพยายามรักษามันไว้

อย่าพยายามค้นหาความสุขมากขึ้นเลย

.

.

.

ทฤษฏีความรัก

บทที่ ๑๘

 

 

 

 

 

Mark’s side

 

ขอให้ไอ้แบมแบมของเรานั้นสุขสำราญ เหมือนดอกไม้บานยามเช้า เหมือนสัตว์สี่เท้าอ้วกเช้าอ้วกเย็น เอ้า! กรึบ กะรึรึบ กรึบๆ ไม่หมดไม่เลิก ไม่หมดไม่เลิก~!

 

“เอาให้หมดเลยอีแบม กินไม่หมดมึงแพ้จีมินเลยนะ ตุ๊ดมากอ่ะแพ้ผู้หญิง”

 

“เออ กูตุ๊ด!

 

ถึงร่างเล็กจะยอมรับคำที่ยูคยอมพูดมา แต่อย่างไรมือบางก็ยกแก้วขึ้นกระดกอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่มีท่าทียอมแพ้อย่างที่ปากว่าเลยสักนิด พอกระดกหมดก็กระแทกแก้วลงบนโต๊ะเหมือนประกาศศักดิ์ดา ที่ผมมองดูยังไงก็ไม่เข้าใจว่าแก้วเดียวนี่ต้องภูมิใจอะไรขนาดนี้ แต่เพราะเพื่อนๆน้องดูจะภูมิใจมากถึงกับเฮกันลั่นร้าน ผมจึงต้องหัวเราะออกมาเบาๆ

 

“พี่มาร์ค แบมมึนมากเลย...ย...ย~”

 

น้องไม่ได้พูดเปล่า แต่สลบลงมากับอกผมเลยด้วยท่าทางเหมือนแมวขี้อ้อน ให้ผมต้องดึงเข้ามากอดแนบอกมากขึ้น ตอนนี้เราอยู่ในงานเลี้ยงสายรวมของคณะศิลปกรรมศาสตร์ ที่ถูกจัดขึ้นในผับชื่อดังใกล้ๆมหาวิทยาลัย ผมเองก็ไม่ใช่คนดื่มเก่งอะไรถึงรู้จักที่นี่ แต่เคยมาหิ้วพี่ชายกลับอยู่บ้าง เวลาที่เขาเมาหนักมากจริงๆ จนถึงตอนที่ต้องมานั่งดื่มเหล้าที่ได้จากคนแปลกหน้าเมื่อชั่วโมงก่อน ผมก็ยังไม่อยากเชื่อว่าผมจะเป็นหนักขนาดต้องมานั่งเฝ้าแฟนในผับ

 

“อีแรดแบม อย่ามาอ้อนแฟนฉันนะ!

 

“อะไรของเจ๊ นี่พี่มาร์คผัวหนู!

 

“อีน้องชั่ว นี่แกกล้าแย่งแฟนฉันเลยหรอ...อ...อ~!

 

“เจ๊แหล่ะ จำผิดคนแล้ว...ว...ว~!

 

ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตนเองเป็นตุ๊กตานุ่น ที่ถูกเด็กสองขวบสองคนดึงแย่งกันไปมา เดี๋ยวก็โอนไปทางพี่สันทนาการคนหนึ่งที่เคยพบแต่จำชื่อไม่ได้ แต่ไม่นานก็ถูกร่างเล็กดึงกลับไปกอดไว้แน่น ไม่นานขาของทั้งสองก็เริ่มรามขึ้นมาก่ายผมจนถึงเอวแล้ว ยูคยอมที่ตอนแรกหัวเราะสุกกับที่ผมโดนแกล้ง แต่คงเห็นหน้าผมไม่ไหวแล้วจริงๆ น้องมันถึงได้เอ่ยห้ามพร้อมเข้ามาแทรกระหว่างผมกับรุ่นพี่ที่เข้ามาดึงผม

 

“โอ้ยเจ๊ นี่เจ๊จะมาแย่งแฟนไอ้แบมหรอ แหกตาดูด้วยครับว่านี่ใคร”

 

“ซึงกอน...น...น~ มาหาเค้าสิตัวเอง ไปยุ่งกับอีน้องแบมทำไม ผัวมันดุนะ!

 

“โอ้ยเจ๊ ไม่ใช่พี่ซึงกอนครับ นี่มันพี่มาร์คแฟนไอ้แบม...ม...ม~”

 

“อุ้ยตาย! จำผิดคนอ่ะ อย่าถือคนเมาเลยนะคะ”

 

“ครับๆ”

 

“งั้นเค้าไปก่อนนะตัวเอง...ง...ง~”

 

“ไปเลย อย่ามายุ่งกับแฟนหนู!

 

เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางหวงของเหมือนเด็กๆ ที่กอดก่ายผมแน่นกว่าเดิม ใบหน้าหานเขียวปั๊ดจ้องไปที่รุ่นพี่สาวประเภทสองท่าทางเอาเรื่อง แต่ทั้งหมดคงเพราะดื่มเหล้าเพรียวตามคำท้าไปหลายแก้วมากกว่า ไม่ได้เพราะแบมแบมเป็นเด็กก้าวร้าวอะไร

 

“แบมปล่อยหน่อย พี่เขาไปแล้ว”

 

“ไม่เอา แบมจะเกาะพี่ไปทุกที่เลย เดี๋ยวโดนพวกมั่วมาขโมยแฟนแบมอีก”

 

“ใครเขาจะมาทำแบบนั้นกันล่ะ งอแงอีกแล้วเพี้ยนเอ้ย~”

 

ผมฟัดแก้มแบมแบมอย่างอดไม่ได้ ก็มาพูดจาน่ารักแบบนี้ตอนที่หน้าเยิ้มด้วยฤทธิ์เหล้า ปากและสองข้ามแก้มก็แดงเป็นลูกตำลึงสุก แล้วยังกล้ายิ้มแฉ่งส่งมาให้อีกนั่น

 

“โอ้ย หอมแรงจัง”

 

“หมั่นเขี้ยวนิ”

 

“รักก็บอกว่ารักสิมาร์ค ต้วน ไม่ใช่มาบอกว่าหมั่นเขี้ยว”

 

“รักด้วยหมั่นเขี้ยวด้วย”

 

“ดีมาก...ก...ก~ ต้องรู้จักรักแฟน บูชาแฟนคนนี้ให้มากๆนะครับ!

 

“รับทราบ แต่ตอนนี้พี่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะแฟน”

 

“เอ้า?! แล้วใครเขารั้งพี่ไว้ล่ะ”

 

“มึงไง!!!

 

ไม่ใช่ผมหรอกครับที่กล้าตะโกนใส่น้องขนาดนี้ แต่เป็นยูคยอมที่ทำสีหน้าล้อเลียนเราสองคนมาสักพักแล้ว ร่างเล็กหันไปมองเพื่อนแล้วยิ้มแฉ่ง แต่ปากนั่นช่างเชือดเฉือนจนผมเองยังสะดุ้ง

 

“เสือกครับ ไอ้เหี้ยยูค!

 

“กูชอบกินเผือกครับ ไอ้เหี้ยแบม!

 

...ไม่มีใครยอมใครเลยครับ...

 

แต่ก่อนที่ทั้งสองจะเถียงจนได้ลุกมาต่อยกันจริงๆ ผมเลือกที่จะพยุงแบมแบมเดินไปห้องน้ำด้วยกัน โดยเอาน้องเข้าไปนั่งที่ชักโครกหนึ่งที่ว่างอยู่รอ ส่วนผมก็หันไปทำธุระส่วนตัวที่โถที่บริเวณที่จัดไว้ ระหว่างที่กำลังทำธุระส่วนตัวก็รู้สึกหนักๆที่ไหล่ทั้งสองข้าง พร้อมเสียงใสที่ดังคลออยู่ที่ข้างกกหู

 

“ฉี่จริงๆด้วยนะพี่มาร์ค”

 

“เห้ย!!!

 

ร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่ก็ยังก็หยุดกิจกรรมระหว่างทางไม่ได้กลัวจะเลอะ จนต้องปล่อยให้ร่างเล็กกอดคอชะโงกดูเป็นระยะอยู่แบบนั้น ดีที่ตอนนี้ไม่มีใครใช้ห้องน้ำอยู่ จึงไม่มีใครมองน้องไม่ดี หลังทำธุระตัวเองเสร็จผมก็พยุงน้องไปนั่งที่ชักโครกอีกครั้ง เพื่อจะได้เดินกลับมาล้างมือก่อนพาเขากลับไปที่โต๊ะอีกครั้ง

 

แกร๊ก!!!

 

...เสียงอะไรวะ ทำไมคิ้วขวากระตุกแรงกว่าเสียง?...

 

ไวเท่าความคิดที่ผมหันไปมองทางด้านประตูห้องน้ำที่ผมเอาน้องไปวางไว้ แค่เห็นบานประตูที่ปิดอยู่ผมก็อยากร้องไห้แล้ว แต่ยังทำเป็นไว้ใจความเมาของน้อง ว่ามันคงไม่รุนแรง

 

...ไม่รุนแรงกับผีน่ะสิ!!!...

 

แกร๊ก...แกร๊ก!

 

ผมลองบิดลูกบิดดูก่อนเผื่อน้องแค่ปิดมันเฉยๆ แต่มันถูก็อคจากด้านในจริงๆครับ ลองเคาะดูแบมแบมก็ไม่มีท่าทางจะออกมาให้ง่าย

 

“แบมเปิดประตูหน่อย ถ้าไม่ไหวก็ไปบอกพี่เขาว่าจะกลับก่อน”

 

“มึงกลับไปก่อนเลย กูยังไหวเว่ยไอ้ยูค”

 

“ไม่ใช่ยูคยอม นี่พี่มาร์คเองนะแบม กลับบ้านกันเถอะนะ”

 

“เอ๊ะมึงนี่! ก็กูบอกว่ายังไม่กลับไง!!!

 

ได้แต่ทึ้งผมตัวเองอย่างจนปัญญา นี่ผมกำลังรับมือกับคนเมาขั้นสุด ที่พูดจาไม่รู้เรื่องเลยจริงๆใช่มั้ย นี่ถ้าไม่คิดว่าเป็นแฟนผมคงปล่อยให้นอนในห้องน้ำจนส่างไปแล้ว แต่เพราะข้างในที่ตะโกนด่าอยู่ไม่ใช่เพื่อนผม ที่ทำได้คือหาทางเอาแบมแบมออกมาให้ได้ก่อนจะตกส้วมตาย

 

“ไอ้กากเอ้ย! อย่าให้พาออกมาได้นะแบมแบม พี่จะตีให้ก้นลายเลยคอยดู!

 

“มึงด่าใครกากวะ!!!

 

“ด่ามึงแหล่ะครับแฟนผู้น่ารัก!!!

 

(=/////=”)?...Love Is เพราะรักออกแบบไม่ได้ …(=^w^=)

 

Kris’s side

 

“ชิงเข้าไลน์พี่แล้วลบข้อมูลให้หน่อยดิ”

 

ผมโยนมือถือให้คนรักที่นอนขดตัวกอดหมอนดูซีรีส์ย้อนหลังอยู่บนโซฟา เพราะผมกำลังจะเข้าไปเอาขนมมานั่งดูเป็นเพื่อนเขา อี้ชิงพยุงตัวขึ้นมานั่งแล้วหยิบมือถือของผมด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา แค่มองผมก็รู้แล้วว่าเรื่องใหม่ที่เขาดูอยู่คงดราม่าหนักแน่ๆ ไม่รู้คืนนี้จะอินจัดจนเผลอนอนร้องไห้อีกหรือเปล่า ผมหอบขนมมากองใหญ่พร้อมน้ำแร่แบบที่เขาชอบดื่ม ทิ้งตัวนั่งลงบนพรมหน้าโซฟาเพราะคิดว่ามันสบายกว่าการไปนอนเบียดบนโซฟากับร่างบาง

 

“ฮะ...ฮึก...พี่คริส~”

 

“อะไรเนี่ย เสียงเครือไปรึเปล่าเนี่ยชิง”

 

“มันเศร้ามากเลยอ่ะ เป็นเรื่องของพระเอกที่หล่อมากคนนึงที่ตอนแรกมีแฟนเป็นผู้หญิงธรรมดา แล้วเขาก็มีตำแหน่งใหญ่โต จากคนรักที่มั่นคงโดนอ่อยจนมีความสัมพันกับเลขาตัวเอง ตอนนี้แฟนเขาจะบอกเลิกแล้วอ่ะ ดูดิร้องไห้น่าสงสารมากเลยอ่ะ ชิงว่าเขาไม่ผิดเลยนะก็เขาไม่ได้ตั้งใจนิเนาะ เขาก็ยังรักแฟนเขาแท้ๆเลยอ่ะ ฮือ~”

 

“พูดยังกับถ้าพี่เผลอไปมีอะไรกับคนอื่นชิงจะยอมได้”

 

“ได้ดิ ฮึก!...ชิงเข้าใจได้จริงๆนะพี่คริส ฮือ~ มันเป็นความต้องการที่ผู้ชายควบคุมไม่ได้ ยิ่งตอนนั้นเขาเมาด้วยอ่า เขาคงไม่ได้ตั้งใจ ฮือ...อ...อ~”

 

“พูดงี้ไม่ได้นะ ถ้าชิงเมาพี่ก็ไม่ยอมเว่ย ใครยุ่งกับเมียพี่ไม่ได้นะ”

 

“ถ้ามี พี่จะบอกเลิกชิงเหมือนที่นางเอกทำหรอครับ ฮึก!

 

ขึ้นเลยครับพอเจอคำถามนี้ ต่อให้เกิดอะไรขึ้นผมก็ยังจะยืนยันในการตะโกนใส่หน้าเขาชัดๆเลยว่า...ไม่เลิกเว่ย!!!

 

“ไม่เลิกเว่ย ถ้าเกิดขึ้นพี่จะกระทืบมันให้ตายเลย แล้วก็จะขังชิงไว้ในห้องเลย”

 

“จะทำแบบนั้นกับชิงได้ไง ชิงเป็นแฟนพี่นะ”

 

“ทำได้ พี่เลว!

 

เลวก็ยอมรับว่าเลวตรงๆเพราะผมเป็นคนจริง ผมว่าผมแสดงตัวเองออกมาอย่างชัดเจนแล้วนะตั้งแต่มีเรื่องชกต่อยกับคนที่มายุ่งกับผม และ ความตอแหลที่ทำให้ไอ้ฮยอนจุงหายไปจากวงจรรักเราได้อย่างถาวร ไม่ต้องมานั่งภาวนาหาความดีในตัวผมหรอกครับ ผมเป็นคนรักแรงหึงแรง และ ไม่มีวันยอมเลิกรักเขาก่อนด้วย เพราะฉะนั้นไม่ต้องคิดว่าผมจะพูดว่าจะยอมปล่อยไปมีความสุข

 

...ขอประกาศอีกครั้ง มึงอย่าฝันขนาดนั้น!...

 

“ไม่คุยกับพี่คริสแล้ว ขอขนมบ้างสิครับ”

 

“เอาไปเลยหนึ่งถุง วันนี้ให้กินถุงเดียวพอ ลงโทษที่บังอาจร้องไห้ให้ไอ้หน้าไม่หล่อนี่ต่อหน้าพี่ จะสงสารอะไรขนาดนั้นชิง หน้าตาแม่งก็ดูเลวตั้งแตต่แรกอยู่แล้ว ได้เป็นพระเอกได้ไงวะ?”

 

“เขาหล่อจะตาย กำลังเป็นดาวรุ่งเลยครับ”

 

“ถ้าพี่ยอมไปแคสงานตอนนั้น มันไม่ได้เกิดหรอกเอาจริง”

 

ผมยักไหล่ให้อย่างโคตรเชื่อมั่นในตัวเอง หันไปมองใบหน้าสวยก็ได้แต่กรอกตาเอือมระอากับนิสัยของผม แต่ไม่ได้เถียงอะไรออกมาเพราะเขารู้ว่าทุกอย่างคือความจริง หลายครั้งที่เราไปเดินห้างด้วยกัน มักจะมีแมวมองเดินเอานามบัตรมาให้ผม แต่ผมก็เลือกจะปฏิเสธออกไปทุกครั้ง เพราะผมรู้ดีว่าการเข้าวงการไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ สำหรับคนรักที่หวังจะมีชีวิตเรียบง่ายแค่สองคนของเรา แถมผมก็มารเรียนที่ต้องรักษาระดับไว้ให้สูงมาก เกินกว่าจะเอาเวลาไปวิ่งวุ่นถ่ายนั่นนี่เพื่อแค่อนาคตที่ไม่แน่นอน

 

...เกาะกองเงินกองทองม๊า ผมก็พอใจแล้วครับ...

 

“หล่อจริงๆเลยคนนี้ หล่อแบบพระเอกตายทั้งวงการ”

 

“ยกวอนบินไว้คนนึงก็แล้วกัน คนนี้พี่ชอบเขามากเลยอ่ะ จะยอมหล่อน้อยกว่านะ”

 

“ขอจุงกิของชิงด้วย”

 

“จุงกิไหนอีกล่ะ ไม่เอาแล้ว คนเดียวก็พอแล้ว!

 

“พี่คริสไม่ยอมให้จุงกิได้ไง คนที่ไปรันนิ่งแมนไงครับ คนที่พี่บอกว่าหล่อแต่ฮาอ่ะ”

 

“อ๋อๆ ตอนนี้หนังเขากำลังดังเลยนิ ชิงได้ดูอยู่รึเปล่า เพื่อนที่คณะพี่แม่งพูดถึงทุกวัน”

 

“ดูแล้วครับ สนุกนะแต่ชิงไม่ค่อยมีเวลาดูสดเลย มันตรงวันแลปดึกของชิงอ่ะ”

 

เราคุยกันเรื่องละครในแบบที่อี้ชิงชอบ ส่วนผมก็พอรู้บ้างจากเพื่อนที่คณะ บางเรื่องก็ได้ยินอี้ชิงพูดขึ้นมาบ่อยๆ ไม่ได้สนใจเป็นพิเศษแต่ก็เก็บไว้บ้างเผื่อต้องมานั่งดูละครกับเขาแบบนี้ได้บ่อยๆ มันดูเป็นเรื่องที่ไม่สำคัญเลยในเมื่อความชอบไม่ตกกัน แต่ผมว่าช่วงเวลาดีๆร่วมกันเราสร้างขึ้นมาได้ ขอแค่รู้จักเสียสละความชอบบางส่วนไว้ใส่ใจความชอบของเขา

 

...เรียกว่าใจเขาใจเราก็ได้...

 

“นางเอกเขาสวยนิ คนที่เล่นเรื่องที่ดังๆมาก่อนเมื่อนานมาแล้วอ่ะ ที่เราดูด้วยกันตอนอยู่จีนด้วยอ่ะ เรื่องไรนะที่พระเอกเขาเป็นนักร้องที่เต้นเก่งๆ”

 

“เรนหรอ ฟูลเฮ้าส์รึเปล่าครับ”

 

“ใช่แหล่ะมั้ง พี่ก็จำไม่ค่อยได้แล้ว”

 

“จริงๆชิงก็คิดถึงเรื่องนั้น วันหลังเราเปิดดูกันมั้ยครับ”

 

“ก็ดีนะ แต่เสาร์อาทิตย์นี้พี่ขอดูบาสเอ็นบีเอก่อนนะ”

 

“โอเค”

 

ร่างบางทำท่าตกลงแล้วก้มลงมาหอมแก้มสัญญากับผมอีก ผมหัวเราะให้กับท่าทางออดอ้อนของเขา มันทำให้ผมสามารถยอมได้แม้สิ่งที่ดูอยู่ผมจะไม่ได้ชอบก็ตาม แต่ก็มีหลายครั้งที่อี้ชิงเองก็ยอมดูบอลเป็นเพื่อนผมเช่นกัน

 

“เออพี่คริสครับ เมื่อกี๊มีผู้หญิงชื่อจุนจีไลน์มาด้วยนะ”

 

“จุนจีไหนอ่ะ เพื่อนพี่ไม่มีชื่อนี้เลยนะ?”

 

“จุนจีไง คนที่สวยๆอยู่คณะรัฐศาสตร์อ่ะครับ ชิงไม่แน่ใจว่าเขาเป็นดาวด้วยหรือเปล่า”

 

“แล้ว?”

 

อันนี้ไม่ได้กวนตีนหรืออะไรนะครับ ผมแค่ไม่เข้าใจจริงๆว่าเขาจะพูดขึ้นมาทำไม มันก็เหมือนทุกทีที่มีพวกที่แอบชอบผม ที่มักจะสืบหาเบอร์แล้วแอดไลน์มาหาผม แต่ผมก็ไม่ได้เล่นด้วยอะไรหรอกครับ ไม่ใช่ว่าเพราะพวกเธอเป็นผู้หญิงผมถึงไม่ชอบ ผมก็ค่คิดว่าชีวิตตอนนี้มันก็ดีมากพอแล้ว ไม่เห้นต้องหาสิ่งที่ดีขึ้นไปกว่านี้ชีวิตวุ่นวายเลย

 

“ไม่ตอบเขาไปหน่อยเหรอครับ คนนี้อ่ะเพื่อนชิงชอบกันมากเลย”

 

“พี่ไม่ได้อยากได้ด้วยนิ ชิงลบไลน์เขาไปยัง?”

 

“ยังๆ ชิงเห็นว่าเป็นคนดังเลยเก็บไว้ให้พี่ดูก่อนว่ามีคนดังขนาดนี้แอดมา”

 

“งั้นเอามือถือมานี่หน่อยดิ”

 

อี้ชิงส่งมือถือมาให้ผมอย่างไม่อิดออด แต่ชะโงกหน้ามาดูว่าผมจะทำอะไรไปด้วย ผมกดเข้าไลน์เพื่อดูไอดีของผู้หญิงคนนั้น ดูจนจำชื่อไอดีได้แล้วก็กดเปลี่ยนเข้าหน้าจอของโปรแกรมโซเชียลเน็ตเวิร์คสีน้ำเงิน พิมพ์ข้อความที่ตั้งใจไว้ลงไป

 

“เห้ย! พี่คริส จะทำอะไรครับ!

 

“อ๋อ ก็พี่ไม่รู้จักเขาไง ก็เลยจะลองหาดูว่าเป็นเพื่อนกันอยู่รึเปล่า”

 

“แล้วจะโพสถามแบบนี้เลยหรอครับ เดี๋ยวก็ยุ่งกันไปหมดหรอก”

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่ะ ก็มีคนอยากรู้จักเขาตั้งเยอะ พี่ไม่รู้จักก็ต้องทำแบบนี้แหล่ะ”

 

ผมหันไปตอบหน้าตาย ไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับความชั่วที่กำลังทำอยู่ จริงๆมันก็ไม่ได้ความชั่วอะไรเลยนะครับ ออกจะเป็นความดีเผื่อแผ่ไปถึงเพื่อนร่วมโลกอีกหลายชีวิตที่คงอยากได้มันมากกกว่าผม ในเมื่อน้องเขาอยากจะหาเพื่อนคุย ผมี่ไม่สามารถตอบรับความต้องกรเขาได้ ก็จะช่วยส่งเพื่อนคุยไปให้เขาเองครับ

 

...โคตรรู้สึกถึงออร่าคคนดีเลยว่ะ...

 

Yifan K. Wu

เพื่อนคนไหนที่ชื่อจุนจีคณะรัฐศาสตร์ ที่เป็นเจ้าของไอดีไลน์ JunJiJJ ช่วยแสดงตัวหน่อยครับ พี่จำหน้าไม่ได้ว่าเป็นใครถ้ามีธุระอะไรคุยในคอมเม้นท์กันได้เลยนะครับ ไลน์พี่ไม่ชอบเปิดเสียง #ขอเป็นเรื่องสำคัญนะครับค่อยคุย

 

ผมกดโพสลงไปในหน้าโซเชียลมีเดียทุกชนิดที่ตัวเองมี เพราะกลัวคนที่อยากคุยกับน้องจะไม่เห็นช่องทางติดต่อนี้อย่างทั่วถึง แล้วก็เป็นอย่างที่คิดเลยครับ พอผมโพสลงไปปุ๊บทั้งยอดไลค์ของทุกโซเชียลมีเดีย และยอดรีทวิตก็พุ่งพรวดขึ้นอย่างที่ปกติก็เป็น คนติดตามผมมีทุกคณะทั้งมหาวิทยาละย ไม่ต้องกลัวว่าคนทั้งมหาลัยจะไม่ได้เป็นมันนะครับ รับรองด้วยเกียรติของเดือนมหาวิทยาลัยเลยครับ

 

“ทำแบบนี้เดี๋ยวเขาก็เดือดร้อนหรอกพี่คริส จากชอบๆเดี๋ยวเขาจะเกลียดพี่เอาหรอก”

 

“จะเกลียดกันเลยหรอ?!

 

“แน่ล่ะ ทำเขาขนาดนี้เขาคงจะชอบพี่ลง”

 

“ดีจังเลย จะได้เลิกทักมาสักที”

 

รอยยิ้มที่คิดว่ากวนตีนที่สุดถูกส่งกลับไปให้ร่างบางที่มองผมหน้ายุ่ง ก็ผมไม่อยากให้มีอะไรมากวนใจเขามากขึ้นนิถึงต้องร้ายแบบนี้ คนที่ดีกว่าเขามีมากมายที่เข้ามาในชีวิตอันนั้นผมรู้ดี แต่ผมพอใจที่จะมีความสุขแค่นี้ มารพจญก็ควรจะให้เกียรติความต้องการของผมด้วยนะครับ

 

...ขอโปรดรู้ไว้ คริส อู๋ คนนี้ รักเมียที่สุดในโลกละครับ...

 

(=/////=”)?...Love Is เพราะรักออกแบบไม่ได้ …(=^w^=)

 

Mark’s side

 

“แบมแบม เงยหน้ามามองพี่หน่อย”

 

ผมตะโกนลงไปถามคนเมาที่นั่งคอพับไปกับผนังห้องน้ำ จากตอนแรกที่โวยวายให้รู้ว่าพอรู้สึกตัว อยู่ๆก็หลับเสียดื้อๆจนผมร้อนใจรอคนมาเปิดไม่ไหว เลือกจะปีนขึ้นบนชักโครกห้องข้างๆชะโงกดูว่าร่างเล็กยังปลอดภัยดี

 

“แบมครับ ได้ยินเปล่า!

 

เรียกเสียงดังขึ้นเมื่อไม่เห็นว่าน้องจะขยับเลย  ด้วยความกลัวว่าเขาอาจมีอาการช็อคได้เพราะในห้องน้ำก็ค่อนข้างอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่ จากช่องอากาศที่ดานข้างเป็นที่สูบบุหรี่ของร้านพอดี ผมมองออกไปด้านนอกเห็นว่าห้องน้ำยังปลอดคน เลยเลือกจะปีนข้ามไปเอาน้องออกมาเอง กำแพงมันก็ไม่ได้สูงอะไรมากมายอยู่แล้ว แต่พอผมเริ่มยกตัวขึ้นเท่านั้นแหล่ะครับ ไอ้คนที่ไม่เคยีเข้ามาสักพัก ก็เข้ามาถึงสองคน

 

“ทำอะไรน่ะครับ?!!!

 

“โรคจิตใช่มั้ยเนี่ย คิดจะเข้าไปทำมิดีมิร้ายคนในห้องน้ำนั้นเหรอ?!!!

 

สองคนที่เข้ามาใหม่เริ่มโวยวาย แล้วก็รัวมือทุบห้องน้ำของบมแบม ไม่ได้สนใจท่าทางอยากอธิบายของผมเลยสักนิด แล้วความพยายามที่จะเอาน้องออกมาจากห้องน้ำนั้นก็เป็นผล เพราะร่างเล็กขยับตัวด้วยความรำคาญเสียงรัวประตูตรงน้า จึงลุกขึ้นเดินมาเปิดเองเฉยเลย

 

ปัง...ปัง...ปัง...ปัง!!!

 

“น้องครับออกมาเถอะ ไม่ต้องกลัวไอ้โรคจิตนี่นะ มีคนมาช่วยน้องแล้ว!!!

 

“ผมไม่ได้เป็นโรคจิตนะ คนในห้องนี้แฟนผม”

 

“ใครจะไปเชื่อวะ เมื่อกี๊ยังเห็นปีนจะดูเขาอยู่เลย!!!

 

ปึง!

 

“โอ้ย!!! อะไรกันนักเนี่ย แบมจะนอนนะทำไมต้องเสียงดังด้วย..ย...ย~”

 

“แบม?! โอเครึเปล่าเนี่ย มองหน้าพี่หน่อย”

 

ผมเดินเข้าไปประครองใบหน้าหวานที่ตาเยิ้มไปด้วยฤทธิ์ของเหล้าที่กระดกเอาเข้าสู่เส้นเลือด แต่ยัไม่ทันได้เช็คอาการอะไรสองหนุ่มที่คิดว่าตัวเองเข้ามาช่วยน้อง ก็เข้ามากันแล้วพยุงน้องออกไปหาผู้จัดการร้าน ผมใช้เวลาเคลียร์อยู่สักพักทั้งสองคนถึงเชื่อว่าผมเป็นแฟนกับน้องคนปัจจุบัน ไม่ใช่แฟนเที่ยังตามราวีอย่างที่ตัวเองเข้าใจ พอเคลียร์ทุกอย่างเสร็จผมก็วานให้เพื่อนของน้องช่วยเดินออกไปเปิดรถให้ ระหว่างที่ผมก็แบกแบมแบมขึ้นหลังเดินตามไปด้วย

 

“ขอบคุณมากนะยูคยอม ไม่ได้น้องสงสัยพี่เอาแบมออกมาไม่ได้แน่”

 

“ไม่เป็นไรพี่ ไอ้แบมมันเมาก็เหมือนหมาทุกที ผมก็คิดอยู่ว่าเดี๋ยวต้องมีเรื่องแน่ๆหายไปกันนาน ว่าแต่พี่จะเอามันกลับไปนอนที่คอนโดเปล่าสงสารพ่อแม่มันน่ะ ถ้าจะให้มาดูลูกชายในสภาพแบบนี้”

 

“ใช่ เดี๋ยวพี่จะพาไปนอนที่คอนโด พี่ขอพ่อแม่แบมไว้แล้วล่ะ ยังไงก็ขอบคุณอีกที”

 

“ครับ ไปแล้วนะพี่ โชคดีครับ”

 

เราโบกมือลากันพอเป็นพิธีภาษาคนรู้จัก หลังจากผมแสดงเจตนารมณ์อย่างชัดเจนว่าจะไม่ทิ้งแบมแบมแน่นอน ยูคยอมก็กลับมามองผมในแง่ดีเหมือนเดิม แล้วดูว่าเขาจะเป็นเพื่อนของแบมแบมคนเดียวที่ไม่คิดจะสอยผมจากน้องด้วย เราเลยสามารถเข้ากันได้ดีที่สุดในบรรดาเพื่อนของร่างเล็ก

 

(=/////=”)?...Love Is เพราะรักออกแบบไม่ได้ …(=^w^=)

 

ออด~!!!

 

ผมเอาไหล่กระแทกออดหน้าห้องเพราะไม่สามารถล้วงเปิดห้องเองได้ แล้วนี่ก็เพิ่งจะสี่ทุ่มกว่ายังไงพี่ชายผมก็คงยังไม่นอนอยู่แล้ว ผมยืนรออยู่สักพักก็ได้ยินเสียงเดินเข้ามาใกล้กับประตู และเสียงปลดล็อคจากด้านใน พอประตูเปิดออกก็เห็นว่าเป็นคริสที่มาเปิดให้ มันไม่ได้ดูแปลกใจกับคนที่ผมแบกมาเลยสักนิด แถมยังหลบให้อย่างไม่คิดจะช่วยแบกน้องต่ออีกด้วย อ่านสายตาก็พอจะเดาได้...แฟนใคร? ก็ต้องดูแลเองครับ

 

“ชิงหลบหน่อย เราขอวางแบมหน่อย”

 

ร่างบางที่นอนดูซีรีส์อยู่รีบหลบออกจากโซฟาตัวยาวให้ตามคำขอ เขามองหน้าน้องแล้วมองสภาพผมที่ดูไม่จืดเลย ก็ตอนแบกน้องขึ้นมาน้องดันอ้วกใส่คอผมเต็มๆเลยน่ะสิครับ

 

“มาร์คไปล้างตัวก่อนไป พี่คริสไปหยิบผ้าเช็ดตัวให้มาร์คที่ระเบียงนะครับ เดี๋ยวเราดูแลน้องให้เอง”

 

อี้ชิงที่ดูคุ้นเคยกับคนเมาเป็นอย่างดีออกปากจัดการให้เราทุกคนตามหน้าที่ ผมวางใจเขาอยู่แล้วที่จะให้ดูแลแบมแบมต่อจากผม เลยเลือกเดินเข้าห้องนอนตัวเองไปถอดเสื้อก่อน แค่มองสภาพตัวเองในกระจกห้องน้ำผมก็ต้องส่ายหน้าแล้ว ดูไม่จืดเลยครับเพราะตอนนี้ผมเหม็นมาก แต่ก็ต้องมายืนซักเสื้อที่เปื้อนอ้วกแบมแบมออกก่อน ไม่อย่างนั้นคงจะลำบากมากตอนมาซักที่หลังทีเดียว ร่างสง่าเดินกลับมาพร้อมผ้าเช็ดตัวของผม มันเป็นของส่งเดียวที่ผมให้อี้ชิงช่วยซักเสมอ คริสส่งมันมาใผมแล้วยืนกอดอกพิงขอบประตูยิ้มปนหัวเราะ

 

“เมาหนักเลยนะเนี่ย แบมแบมน่ะ”

 

“คืนนี้นี่สุดยอดที่สุดในชีวิตแล้วรู้เปล่า ก่อนจะออกมาได้โดนคิดว่าเป็นโรคจิตจะปีนแอบดูแฟนตัวเองเข้าห้องน้ำมาด้วย”

 

“เมาแล้วหลับในห้องน้ำเลยหรอ แบมแบมนี่เกรียนจริงๆว่ะ”

 

“นี่เอาแบมไปวางไว้รอเข้าห้องน้ำไง อยู่ดีๆกดล็อคประตูแล้วหลับเฉย เพี้ยนปะละ”

 

“อย่างนี้จะไหวเหรอ ไม่มีทางบอกน้องว่าห้ามไปกินอีกได้อยู่แล้วนะ”

 

“ก็...ไม่ได้คิดจะห้าม”

 

สิ่งที่ผมพูดมันฟังดูประหลาดนะครับ แต่ผมแค่คิดว่าเป็นแบมแบมแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ถึงมันจะดูป่วนๆไปหน่อยก็เถอ แต่ผมขอเรียกมันว่าความสุขก็แล้วกัน

 

“โดนขนาดนี้ยังยิ้มอยู่ได้ โดนเสน่ห์แน่ๆ”

 

“เพ้อเจ้อว่ะฟาน นี่ก็แค่คิดว่ามันก็ตลกดีนะกับเรื่องที่เกิดขึ้น ถ้าไม่ได้เป็นแฟนแบม คงไม่มีทางได้รับระสบการณ์นี้ในชีวิตแน่นอน”

 

“ประสบการณ์เป็นไอ้โรคจิต และอ้วกเลอะหัวอ่ะหรอ”

 

“อือ ถ้าเป็นเวลาไปกินเหล้ากับเพื่อนที่อเมริกา หรือ เวลาไปกับเพื่อนที่คณะอ่ะนะ ทุกนก็จะระวังมากๆไม่ให้เมาเละจนเสียภาพเภสัชกรผูรักสุขภาพ แต่ไปกับเด็กศิลปกรรมนี่ไม่มีใครมานั่งคีพลุ๊คแบบนั้นเลย ทุกคนมาสนุกมาเต้นแล้วก็มาเล่นเกมด้วยกันอย่างเต็มที่ ถึงมันจะดูเป็นชีวิตที่ไม่ค่อยมีแบบแผน แต่มันก็สนุกดีนะที่เป็นแบบนี้”

 

“แต่ถ้ามีแฟนใม่อาจจะหาได้ดีกว่านี้ก็ได้ อย่างน้อยก็ไม่เมาเละแบบนี้ หึหึ”

 

“เมาปลิ้นแบบนี้แหล่ะสุดยอด พวกดื่มสวยๆเก๊กหรูตลอดเวลาน่ะร้ายจะตาย อย่างซอนมีไงจำไม่ได้แล้วหรอฟาน อยากได้มั้ยล่ะน้องสะใภ้แบบนั้น”

 

“อย่าเอาชื่อนี้มาพูดให้สยองได้มั้ยวะขอทีเถอะ เอาเป็นว่าถ้าคิดว่าแบบนี้มันก็ดี มันก็ให้ความสุขกับเอินได้จริงๆ ก็รักษาความสุขนี้ไว้ให้ดี คนที่พอดีกับความสุขที่มีเท่านั้นที่จะมีความสุขตลอดไป”

 

“ครับ คุณฟาน ขอบคุณที่มาแสดงคสอนนะครับ แต่ตอนนี้นี่จะอาบน้ำแล้ว ออกไปได้ยังวะฟาน”

 

“เออ ไปก็ได้”

 

“หึหึ ขอบใจนะฟานที่มาสอน!

 

ผมตะโกนตามหลังไป เพราะไม่สามารถพูดต่อหน้าพี่ชายได้อีกจริงๆ ดูเหมือนตั้งแต่ผมมีความรักครั้งนี้ เราสองคนได้สนิทกันมากึ้นกว่าเก่าหลายเท่า ผมรู้สึกได้ถึงความหวังดีที่จะไม่ให้ผมต้องผิดหวังอีกของคริส และก็อยากจะมีความรักที่สมหวังเขาจะได้หายห่วงกับผมเสียที ผมรู้ว่าในใจเขามีความรู้สึกผิดไม่น้อยที่เราต้องแยกกันอยู่ และ เป็นผมที่ต้องทนอยู่กับบิดาที่ควานหาความรักที่ตัวเองต้องการตลอดเวลา ผมรู้สึกถึงคำว่าชดเชยทุกครั้งที่เห็นสิ่งที่พี่ชายทำให้ และนั่นทำให้ผม...มีความสุขจนไม่อยากเสียไป

 

(=/////=”)?...Love Is เพราะรักออกแบบไม่ได้ …(=^w^=)

 

Love Is…Talk– Chapter 18

 

สวัสดีค่า (^(l)^)~

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ หายไปนานเลยคิดถึงมั้ยยยยยย~

 

ช่องทางในการติดต่อไรเตอร์แอมเน่อ J

fb :   Exo fiction by GoldMoon ,  Sommavan Wongkuan และ twitter :  @Aampae_Glodmoon

 

 

 

 

 

 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

397 ความคิดเห็น

  1. #395 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 22:10
    น้องแบมไม่รักษาภาพพจน์เลยนะลูก
    #395
    0
  2. #349 krisging (@krisging) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 16:24
    คริสแกปันหาได้ดีมากเลยแจกไลน์แม่ม
    #349
    0
  3. #348 Palin_Thai (@love10455-4) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 07:46
    ฟิคเรื่องนี้แค่ชอบยังน้อยไปนะ น่ารักมากๆค่ะเป็นนิยายปรัชญาชีวิตคู่ได้เลย มันอบอุ่นแล้วก็ดีต่อใจมากๆ
    #348
    0
  4. #347 kasalf_td.km (@kasalf) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 01:26
    รักฟิคเรื่องนี้เหลือเกินรักตัวละครทุกตัวในเรื่องนี้ ชอบความเกรียนของแบมอ่ะฮาจัดเต็ม5555
    #347
    0
  5. #346 An_nGOT (@nansiraprapha56) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 23:03
    คริสนี้เป็นพวกรักแรง 55555 เอินได้ตีก้นน้องยัง รีบเลย 55555
    #346
    0
  6. #345 |2e@L (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 21:50
    พี่คริสนี่ร้ายอ่ะ แต่ทำให้ชิงเป็นคนที่น่าอิจฉาสุด ๆ
    #345
    0
  7. #344 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 21:39
    โอ๊ยยยยยยยยย แบม นี่เมาแล้วเป็นแบบนี้หราาาา 5555555
    คริสนี้เจ๋งมากอ่ะ รักชิงคนเดียวโว้ยยยยย
    #344
    0
  8. #343 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 20:56
    "ด่า-แหละครับแฟนผู้น่ารัก" 5555555555 ทั้งฮาทั้งสงสารพี่มาร์ค นี่แหละหนามีแฟนเป็นเด็กเกรียน พี่คริสก็ยังเป็นแฟนที่ละมุนไม่ได้เท่ามากแต่ก็น่ารักมากๆอยู่ดี ฮืออออ มีการนั่งดูนั่งเมาท์ซีรี่ย์เป็นเพื่อนแฟนอีก มีความแฟนบอยฮันบินด้วยเล็กน้อยสินะคะเนี่ย 555555555555
    #343
    0
  9. #342 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 20:53
    "ด่า-แหละครับแฟนผู้น่ารัก" 5555555555 ทั้งฮาทั้งสงสารพี่มาร์ค นี่แหละหนามีแฟนเป็นเด็กเกรียน พี่คริสก็ยังเป็นแฟนที่ละมุนไม่ได้เท่ามากแต่ก็น่ารักมากๆอยู่ดี ฮืออออ มีการนั่งดูนั่งเมาท์ซีรี่ย์เป็นเพื่อนแฟนอีก มีความแฟนบอยฮันบินด้วยเล็กน้อยสินะคะเนี่ย 555555555555
    #342
    0