เลขายั่วรัก

ตอนที่ 15 : 3.ติดใจ (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 548 ครั้ง
    2 ม.ค. 63

เพราะไม่อยากเสียเวลาขับรถออกไปจากคอนโดในคืนวันที่รถติด เสียงพิณจึงตัดสินใจสั่งอาหารเดลิเวอรี่มารับประทาน

กว่าอาหารจะมาส่งใช้เวลาครึ่งชั่วโมง ระหว่างนั้นเธอกับเขาไม่ได้พูดจาอะไรกัน เขานั่งอยู่ในห้องรับแขก ดูโทรศัพท์มือถือของตนเอง ในขณะที่เธอนั้นไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอนและจัดเตียงให้อยู่ในสภาพเก่า

ตลกดีที่เธอเคยคิดว่าครั้งแรกของเธอนั้นต้องมีเลือดพรหมจรรย์ออกเหมือนในนิยายหรือละครเขาชอบมีกัน แต่จริงๆ แล้วมันไม่มี มันแค่เจ็บเฉยๆ

หลังเสร็จเรื่องกับเตียงนอน เธอก็เดินออกมาออกจากห้อง มองบอสของตนเองที่ตอนนี้เธอกับเขาสนิทสนมกันมากกว่าแค่เจ้านายกับลูกน้องไปแล้ว

เธอยอมรับว่าเธอไม่นึกเสียใจ ไม่นึกเสียดายเลยที่มอบครั้งแรกของเธอให้กับเขา มันดีและน่าจดจำจริงๆ

หญิงสาวเดินไปยังตู้เย็นก่อนหันมาถามชายหนุ่มผู้ซึ่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ “บอสจะดื่มอะไรดีคะ ดิฉันมีน้ำเปล่า น้ำแร่ น้ำอัดลม แล้วก็...น้ำผัก น้ำผลไม้”

กาจน์ลดมือถือในมือลงแล้วหันไปมองผู้หญิงที่สวมชุดอยู่บ้านสบายๆ ปล่อยผมให้ยาวสยายลงมา หน้าตาที่ไม่ได้แต่งแต้มสีสันมีแว่นตาอันโตประดับ แต่ตอนนี้เขาไม่ได้มองเธอเหมือนป้าแก่ๆ อีกต่อไปแล้วเพราะดันรู้เสียแล้วว่า...ไม่มีป้าที่ไหนจะเร่าร้อนและเรียกร้องได้เท่าเธอ

“ไม่มีอะไรที่มีแอลกอฮอล์เหรอครับ”

เสียงพิณส่ายหน้า “ดิฉันไม่ดื่มค่ะ”

“จริงสินะ” กาจน์พึมพำ แล้วคิดถึงช่วงเวลาที่เธอกับเขาไปงานเลี้ยงกัน เขารู้ว่าไวน์หรือแชมเปญในมือเธอนั้นไม่เคยพร่อง แต่ตอนนั้นเขาคิดว่าเพราะยังอยู่ในหน้าที่ เธอจึงอยากมีสติและไม่ดื่ม ไม่คาดว่าเธอจะไม่ชอบดื่มจริงๆ

ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนผู้หญิงคนก่อนๆ ที่เขาเคยควง ซึ่งนั่นก็แปลกใหม่ดี

“ถ้าอย่างนั้นน้ำเปล่าก็ได้ครับ”

เจ้าของห้องรินน้ำลงแก้วก่อนเดินนำน้ำดื่มเย็นเฉียบมาส่งให้แขก

กาจน์รับน้ำไปจิบแล้วนำไปวางไว้บนโต๊ะเตี้ยตรงหน้า จากนั้นมองเสียงพิณก้มลงหยิบรีโมต ชี้ไปทางโทรทัศน์เครื่องใหญ่ แต่ก่อนที่เธอจะกดเปิดเธอกลับหันมามองเขาแล้วถาม

“ดิฉันเปิดโทรทัศน์ได้ไหมคะ รบกวนบอสรึเปล่า”

“ตามสบายครับ”

ตอบจบกาจน์ก็หัวเราะเบาๆ เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่า คำพูดคำจาของเขากับเธอนั้นช่างเป็นทางการเสียเหลือเกิน

ชายหนุ่มมองหญิงสาวซึ่งนั่งลงข้างกายเขาแล้วปรึกษาเธอ “คุณคิดว่าพวกเราใช้ภาษาทางการเกินไปในการคุยกันรึเปล่า”

คำถามนั้นทำให้เสียงพิณอมยิ้ม “บอสคิดว่าอย่างนั้นเหรอคะ”

กาจน์โยนโทรศัพท์ไปไว้ข้างๆ แก้วน้ำแล้วหันมาให้ความสนใจกับคนที่เพิ่งไปอาบน้ำมา ผิวเนื้อเธอจึงมีกลิ่นหอมๆ หวานๆ เหมือนกลิ่นอะไรสักอย่างที่เขาน่าจะรู้จัก แต่คิดไม่ออก

“แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะ ผมไม่บังคับนะ คุณจะยังเรียกตัวเองว่าดิฉัน ลงท้ายประโยคด้วยคำว่าค่ะ หรือใช้คำแบบเป็นทางการกับผมก็ได้ เพียงแต่...พอคิดว่าถ้าคุณอยากให้ผม...” แค่คิดกาจน์ก็ขำ เขาแกล้งทำเสียงเล็กๆ แล้วพูดประโยคที่เขาคิดว่าหากเธอพูดขึ้นมาจริงๆ ในช่วงเวลานั้น เขาคงอดหัวเราะไม่ได้ “ดิฉันอยากให้คุณช่วยเร่งความเร็วอีกหน่อยจะได้ไหมคะ ดิฉันใกล้จะถึงจุดสุดยอดแล้วค่ะ”

เสียงพิณหน้าร้อน เธอทั้งอาย ทั้งขัน และสุดท้ายเธอก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ดิฉัน...พิณไม่พูดอะไรอย่างนั้นหรอกค่ะ”

ดูเหมือนเธอจะลืมไปแล้วว่าในช่วงเวลาแบบนั้น...เธอเคยพูดอะไรคล้ายๆ แบบนี้ไปแล้ว

 

ตู้หูวววววว~~~

คำพูดในตอนนั้น...ใครมันจะไปจำได้ อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 548 ครั้ง

997 ความคิดเห็น

  1. #12 celeryy (@meawpstc) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 18:02
    โอ้ยยยย บอสร้ายอ่ะ ขี้แกล้งชะมัด
    #12
    1
    • #12-1 (@abc77) (จากตอนที่ 15)
      2 มกราคม 2563 / 18:29
      นี่ยังน้อยนะคะ บอกเลอ
      #12-1