公子 คุณชายจำแลง ชุด เสน่หาข้ามภพ

ตอนที่ 27 : ฉากที่ 24 รากร้ายที่ถูกขุดขึ้นมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 ม.ค. 61



ฉากที่ 24

รากร้ายที่ถูกขุดขึ้นมา

 

หลังจากรู้ความเป็นมาของจี้หยกขาวชิ้นนั้น กงหยางซานก็กลับมาอารมณ์ดีอีกครั้ง แต่ครั้นเหลือบตามองเห็นอาหารเย็นที่ถูกจัดเตรียมไว้ เขาก็แทบจะพ่นไฟออกมา มันไม่ใช่เทศกาลจิ่วหวงไจเจี๋ย[1] แต่กับข้าวทั้งหมดกลับเต็มไปด้วยผักรสชาติจืดชืด แค่ได้กลิ่นก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาแล้ว

“เจ้าคงไม่ได้ตั้งใจใช่หรือไม่”

หงเฟยอวี้ยิ้มหวาน แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจที่เขาเอ่ยถาม นางทรุดนั่งลงบนม้านั่งตัวหนึ่ง หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบผักใส่ชามข้าวให้เขาอย่างมีน้ำใจ

“ท่านต้องทานให้มากหน่อย ผักพวกนี้ล้วนเป็นยาช่วยให้อาการบาดเจ็บของท่านฟื้นตัวเร็วขึ้น”

“ระวังตัวไว้ให้ดี” เขาเอ่ยอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ดูเหมือนจะหัวเสียมากทีเดียว “อย่าให้ถึงทีของข้าบ้าง เจ้ารอดูต่อไปเถิด ดูว่าข้าจะจัดการเรื่องทั้งหมดนี้อย่างไร” ว่าแล้วก็จดบัญชีแค้นนี้ไว้ในใจ รอวันเอาคืนกับนางทบต้นทบดอก เขาไม่เคยกลัวคนขุ่นแค้น ขอเพียงเขาสามารถชำระแค้นทั้งหมดได้เป็นพอ

“ข้าเป็นห่วงท่านจริงๆ นะ” นางบอกความจริงออกไปเพียงเจ็ดส่วน อีกสามส่วนเป็นเจตนาร้ายล้วนๆ

เขาแค่นหัวเราะ “ข้าเชื่อเจ้าก็บ้าแล้ว”

“อย่างไรอาหารพวกนี้ก็ทำมาแล้ว ท่านกินสักหน่อยเถิด” นางไม่คิดเพิ่มโทสะให้เขาอีก รีบตักเนื้อไก่ที่ตุ๋นกับตานเซิน[2] หวงฉี[3] ฮวยซัน[4] กุ้ยเหยียน[5] หงเจ่า[6] และอวี้จู๋[7] ปรุงให้มีรสชาติดียิ่งขึ้นด้วยเกลือ เพื่อให้ปากที่ค่อนข้างเลือกกินของเขาสามารถทานได้ง่ายขึ้น อย่างน้อยก็ยังนำส่วนนี้ไปช่วยบำรุงลมปราณและบำรุงระบบภายในร่างกายระหว่างพักฟื้น

กงหยางซานอ้าปากรับโดยที่ยังจ้องมองใบหน้างดงามไม่ละสายตา

รสชาติที่กลืนลงคอไปถือว่าไม่เลวนัก ว่าแล้วก็คว้าไก่ตุ๋นชามนั้นมาไว้ตรงหน้าราวกับกลัวผู้ใดแย่งไป อย่างน้อยทนกินน้ำแกงไก่ตุ๋นสมุนไพรก็ยังดีกว่ากินผักสีเขียวที่วางเรียงอยู่ตรงหน้า

“กินช้าๆ หน่อยก็ได้ ไม่มีใครแย่งท่านหรอก”

เขาถลึงตาใส่

“ข้าไม่ยอมให้เจ้ารังแกมากไปกว่านี้แน่”

“ท่านคิดมากเกินไปแล้ว” นางยิ้ม ใช้ผ้าเช็ดรอยน้ำแกงตรงมุมปากให้เขา “ท่านเป็นสามีของข้า ข้าจะมีใจคิดร้ายต่อท่านได้อย่างไร”

“เจ้าก็ดีแต่ชอบเอ่ยถ้อยคำหวานหู ไม่รู้ว่าที่พูดออกมาเป็นเรื่องจริงอยู่กี่ส่วน อย่าคิดว่าข้าโง่จนดูไม่ออก คำล่อหลอกพวกนั้นใช้ได้แต่กับน้องชายน้องสาวของเจ้าเท่านั้นล่ะ”

นางหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารกินบ้าง ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มหวาน

“ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้โง่ เพราะข้าก็ไม่เคยคิดใช้ลูกไม้หลอกเด็กเช่นนั้นกับท่าน”

มือที่ถือช้อนตักน้ำแกงชะงักค้าง มุมปากของชายหนุ่มคล้ายกระตุกอยู่หลายครั้ง เขาหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับโทสะ หลังจากคลายความเกรี้ยวกราดในใจลงได้ก็ลืมตาขึ้น จ้องมองใบหน้าที่ยังคงส่งยิ้มมาให้ ทั้งที่นางไม่ได้กล่าววาจาถากถางหรือแสดงกิริยาไม่ดีต่อหน้าเขา แต่ไฉนเขากลับรู้สึกว่ากำลังถูกนางยั่วโมโหอยู่

ว่าแล้วก็พาลรู้สึกรังเกียจท่าทางสุขุมเยือกเย็นที่นางกำลังแสดงออกมาตงิดๆ

 

คืนนั้นอยู่ๆ กงหยางซานก็ฝันถึงเรื่องในอดีตขึ้นมา

แสงร้อนระอุยามบ่ายแผดเผาผิวหนังจนแทบไหม้เกรียม มุมหนึ่งของตรอกซอยเปลี่ยวปรากฏร่างของชายฉกรรจ์รุมทำร้ายชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ มือเท้ากระหน่ำบนร่างนั้นโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลง ทั้งหยาดเหงื่อและหยดเลือดของเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ก่อนจะร่วงหล่นเป็นวงเล็กๆ บนพื้นแข็ง

คุณตำรวจ! ทางนี้ค่ะ มีคนตีกันอยู่ทางนี้! เสียงหวานดังขึ้นตรงปากทาง ใบหน้าของเธอหันไปทางด้านหนึ่งซึ่งถูกเหลี่ยมมุมของตึกสูงบังไว้จนมิด สลับกับมองกลุ่มคนเหล่านั้นที่กระทำเรื่องร้ายกาจไร้สามัญสำนึกต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

คนกลุ่มนั้นเงยหน้าขึ้นมองสบตากัน ก่อนจะวิ่งหายไปคนละทิศคนละทางอย่างรวดเร็ว ทิ้งร่างที่ถูกทำร้ายจนสะบักสะบอมไว้ด้านหลังโดยไม่คิดเหลียวแลหรือสนใจอีก

ขาเรียวบางก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่ยังนอนยกมือขึ้นปัดป้องอยู่บนพื้น ดวงตากลมโตมองเสื้อสีขาวของเขาที่เต็มไปด้วยฝุ่นและรอยฝ่าเท้าอย่างนึกสงสารเห็นใจ

พี่ๆ เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ

ท่อนแขนแข็งแกร่งที่ยกขึ้นป้องกันตัวลดวางแน่นิ่งลงข้างลำตัวอย่างหมดแรง ใบหน้าบอบช้ำเงยขึ้น หรี่ตามองเงาร่างของผู้มีพระคุณตรงหน้า

ดวงอาทิตย์ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลังของหญิงสาว ทำให้กงหยางซานมองเห็นหน้าของเธอคนนั้นไม่ชัด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงจากน้ำเสียงของเธอ เขายันกายลุกขึ้นนั่ง ไม่ตอบคำถามของเธอแต่เอ่ย ขอบใจด้วยท่าทีหยิ่งยโสที่ติดตัวมาแต่กำเนิด

พี่ส่งมือมาสิ เดี๋ยวฉันช่วย เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยพร้อมส่งมือไปตรงหน้าเขา ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความโล่งใจ

รอยยิ้มของเธอสว่างไสวจนทำให้ตาทั้งสองข้างของเขาพร่ามัว เขายื่นมือไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย ก่อนจะสะดุ้งตกใจกับการกระทำของตัวเอง รีบชักมือกลับมาในทันที

ไม่เป็นไร

แต่ว่า...

บอกว่าไม่เป็นไร หูหนวกหรือไง กงหยางซานเอ่ยขัดขึ้นก่อนที่หญิงสาวตรงหน้าจะร่ายยาวไปมากกว่านี้ ไสหัวไปได้แล้ว!

ริมฝีปากอวบอิ่มห่อน้อยๆ ยกมือขึ้นทาบอกเมื่อได้ยินเสียงตวาดกร้าวของเขา เวลานี้เขาดูเจ็บหนักและต้องการความช่วยเหลือ แต่เมื่อเขาไม่รับน้ำใจที่หยิบยื่นให้ เธอก็ไม่คิดจะเซ้าซี้อีก

นี่ค่ะ เมื่อวางผ้าเช็ดหน้าแปะบนหน้าเขาแล้ว เธอก็วิ่งหายไปอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่เห็นฝุ่น

กงหยางซานดึงผ้าเช็ดหน้ามากำไว้ในมือ ทอดสายตามองไปยังทิศทางที่ร่างบอบบางนั้นหายลับไป เขานั่งอยู่ตรงนั้นสักพักใหญ่จึงค่อยขยับตัวอีกครั้ง อาการเจ็บร้าวแล่นไปทั่วทั้งร่างจนอยากจะนอนตรงนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด พอยันกายลุกขึ้นยืน สองตาพลันเหลือบเห็นแผ่นสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเท่านามบัตรตกอยู่บนพื้นเข้าพอดี

เขาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความสงสัย พบว่ามันเป็นบัตรประจำตัวนักเรียน ใบหน้าสวยหวานของคนที่ช่วยเขาก่อนหน้าแปะติดอยู่บนนั้น ดวงตาคมกล้าเลื่อนสายตาไล่อ่านยังตัวอักษรตรงแถบชื่อ

หงอวี้

เขารู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่ก็ปล่อยความสงสัยเหล่านั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เมื่อมองเห็นร่างแฟนสาววิ่งถลันเข้ามาทางเดียวกับที่เจ้าของบัตรจากไป

เงาร่างที่เห็นอยู่ไกลลิบเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เธอเป็นหญิงสาวบอบบาง ใบหน้าสะสวย อายุรุ่นราวคราวเดียวกับกงหยางซาน

ซาน เสียงดังมาก่อนที่เธอจะหยุดหอบหายใจอยู่ตรงหน้าเขา แก้มทั้งสองข้างของเธอแดงก่ำดูน่ารักน่าเอ็นดู

กงหยางซานเก็บบัตรประจำตัวนักเรียนกับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไว้ในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเพื่อนสาวที่กลายมาเป็นแฟนคนแรกพร้อมคลี่ยิ้มกว้าง

ว่าไงครับที่รัก เสียงของเขาฟังอ่อนลงมาก

เจ็บหนักขนาดนี้ยังมาทำหน้าทะเล้นอีก ด้วยความหมั่นไส้กำปั้นเล็กจึงทุบลงไปบนอกของเขาหนึ่งที

โอ๊ย เขางอตัวร้องโอดโอยประหนึ่งว่าเจ็บปวดแสนสาหัส

คนประทุษร้ายรีบเข้าไปประคองร่างสูงใหญ่ด้วยความเป็นห่วง

ซาน ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ

เขาเอนกายแอบอิงแฟนสาวอย่างแนบเนียน เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยประกายตาแพรวพราว จูบหนึ่งทีก่อนจะให้อภัย

จะตายอยู่แล้วยังจะมาล้อเล่นอีก ดวงตาคู่หวานส่งค้อนให้ ก่อนจะรีบพยุงร่างของเขาออกจากตรอกซอยน่ากลัวแห่งนี้

เขาซบไหล่บอบบางอย่างออดอ้อน

ล้อเล่นอะไร นี่กำลังจริงจังมาก

น่ารักตายล่ะเธอหันมาจ้องหน้าเขาพลางหัวเราะเห็นเป็นเรื่องขบขัน

ก็ไม่ใช่หลงรักหัวปักหัวปำอยู่หรือไง เขากล่าวอย่างหน้าไม่อาย เห็นทีความหลงตัวเองของเขาคงครองแชมป์เป็นอันดับหนึ่งตลอดกาล

บ้า

ไม่บ้า อยู่ดีๆ ขาแกร่งทั้งสองก็หยุดลง เขาส่งสายตาหวานเชื่อมให้แฟนสาวด้วยประกายแห่งความหวัง จูบก่อน... ไม่งั้นไม่ไปไหนทั้งนั้น

เลิกล้อเล่นได้แล้ว รีบกลับจะได้รีบไปทำแผลเธอทั้งฉุดทั้งดึงแต่ร่างนั้นกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิดเดียว

น่านะเขาออดอ้อนด้วยท่าทางน่ารักที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น

เธอส่ายศีรษะไม่ยอมท่าเดียว ไม่ ไม่เอา

นิดเดียวเอง

ครั้นทนรบเร้าไม่ไหวก็ยื่นหน้าแตะริมฝีปากของตัวเองกับริมฝีปากของเขาเบาๆ อย่างรวดเร็ว รีบไปได้แล้ว ไม่ต้องมาต่อรองอะไรอีก แก้มสองข้างของเธอแดงระเรื่อลามไปถึงช่วงคองามระหง

กงหยางซานยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ส่งเสียงดังกระหึ่มในคอด้วยความพึงใจอย่างยิ่งยวด

ไปก็ไปสิ รออะไรอยู่ล่ะ

 



[1] จิ่วหวงไจเจี๋ย คือ เทศกาลกินเจ หรือบางแห่งเรียกว่า เทศกาลถือศีลกินผัก เริ่มต้นตั้งแต่วันขึ้น 1 ค่ำ ถึง ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 9 ตามปฏิทินจีนของทุกปี

[2] ตานเซิน หรือ ตังเซียม มีรากเปลือกนอกสีน้ำตาล หยาบเป็นรอยย่น ใช้เป็นยากระตุ้นการไหลเวียนเลือด

[3] หวงฉี หรือ ปักกี้ มีสรรพคุณบำรุงหัวใจ บำรุงเลือด ลมขับปัสสาวะและเสริมภูมิต้านทานโรค ได้ผลเป็นอย่างดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับผู้มีร่างกายอ่อนแอ

[4] ฮวยซัน หรือ ฮ่วยซัว คือ มันเทศจีน มีสรรพคุณในการย่อยอาหาร บำรุงกำลังวังชาและบำรุงไต

[5] กุ้ยเหยียน คือ ลำไยอบแห้ง

[6] หงเจ่า คือ พุทราจีน

[7] อวี้จู๋ หรือ เง็กเต็ก มีฤทธิ์เย็น ช่วยขจัดพิษร้อน






ถ้าเห็นหายหน้าหายตาไปบ้าง คือแอบอู้เบาๆ แต่ส่วนที่เหลือคือกลับไปอ่านนิยายสาวใช้จำแลงใหม่อีกครั้ง เพื่อแก้ไขคำผิดและเพิ่มเนื้อหาในส่วนที่ควรเพิ่ม แต่คงจะนิดเดียวมากจนไม่แตกต่างจากเดิมค่ะ เพราะจะส่งทำหนังสือทำมือแล้ว คือน่าจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกับเรื่องนี้ 

ช่วงที่หายไปก็ยังไปรีไรต์เรื่องสั้น ชุด รักสามฤดูด้วย ก่อนรวมเป็นเล่ม E-book ค่ะ แล้วก็เพื่อทวนเนื้อหาในเรื่องรักฤดูร้อนที่จะเอามาแต่งเป็นเรื่องยาวในชื่อใหม่ว่า The Chance ค่ะ

Love  
Thank you for your support
Adalia Math / อดาเลีย แมธ / จันท์นิล
แฟนเพจ  【 Click  】
เด็กดี 【 Click  】
ReadAWrite 【 Click  】
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #77 vkvava (@vkvava) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 12:48
    นางเอก ชาติก่อน กะชาตินี้เกี่ยวข้องกัน?
    #77
    0