公子 คุณชายจำแลง ชุด เสน่หาข้ามภพ

ตอนที่ 5 : ฉากที่ 3 ลมหายใจเฮือกสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    7 พ.ย. 60



ฉากที่ 3

ลมหายใจเฮือกสุดท้าย

 

ร่างสูงใหญ่จมดิ่งลงไปพร้อมกับรถสีขาวคันหรู กงหยางซานหวงมันมากพอๆ กับชีวิตส่วนตัวของเขา เพราะมันเป็นของขวัญชิ้นแรกที่เขาซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง และอาจเพราะมันเป็นสิ่งไม่มีชีวิตไม่มีความรู้สึก เขาจึงแน่ใจได้ว่าจะไม่ถูกทรยศหักหลัง หรือถูกทำให้เสียใจหากต้องทุ่มเททุกอย่างให้กับมัน

แฮ่กๆ

เสียงหอบหายใจรุนแรงดังอยู่ภายในรถที่เป็นดั่งเช่นเพื่อนตายหนึ่งเดียว อากาศภายในหลงเหลืออยู่น้อยยิ่งกว่าน้อย ปริมาณน้ำที่เพิ่มขึ้นทำให้ร่างทั้งร่างแทบลอยคว้าง หากไม่ได้รัดเข้มขัดนิรภัยไว้

ตอนนี้เขากำลังเสียเลือดจากการถูกยิง

อาการง่วงงุนคุกคามเข้ามาในชั่วขณะของความเป็นความตาย กว่าจะได้สติคืนกลับมาก็ไม่สามารถหยุดยั้งรถที่พุ่งตรงไปยังความเย็นเยียบเบื้องหน้าทัน เขาพยายามปลดล็อกประตูเตรียมหนีจากสายน้ำที่หมายคร่าชีวิตของเขา

แม้รู้ดีว่าเขาอาจจะต้องตาย แต่เขาก็ยังพยายามต่อสู้เพื่อจะมีชีวิตรอด

เขาเริ่มหายใจแผ่วเบาอย่างอ่อนล้า ดวงตาทั้งสองข้างพร่าเลือนก่อนจะมืดบอดไปในที่สุด สติยังคงรับรู้ถึงสภาวะแวดล้อมรอบกาย แต่กลับไม่สามารถดิ้นรนหนีหรือทำอะไรได้อีกแล้ว

บทเพลงขับกล่อมแสนหวานจากมารดาดังก้องในโสตประสาท ภาพความหลังครั้งก่อนเก่าหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับว่านี่เป็นช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต

น้ำสูงจนท่วมศีรษะ ไม่หลงเหลือที่พอให้ยื้อเวลาอีกต่อไป เขากลั้นหายใจไม่ให้น้ำทะลักเข้าทางปากกับจมูกอย่างลำบาก ดวงตาทั้งสองข้างเปิดปรือขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะเหลียวมองไปยังทิศทางใด กลับมีเพียงความมืดมนและอ้างว้างเท่านั้นที่คอยอยู่เคียงข้าง

เขายกยิ้มเย้ยหยันในโชคชะตาของตัวเอง

ทว่าในวินาทีที่ใกล้จะสิ้นสติกลับบังเกิดแสงสีขาวเจิดจ้าบาดตา หลังจากนั้นร่างทั้งร่างพลันถูกพลังอันหนักหน่วงฉุดกระชากลากถูไปอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังปะทะเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็นครั้งแล้วครั้งเล่าจนปวดร้าวไปทั่วสรรพางค์กาย ยังไม่ทันได้หายใจก็หงายหลังกระแทกลงกับพื้นโดยแรง

เฮือก

กงหยางซานสูดลมหายเข้าออกหลังจากที่ขาดอากาศหายใจมาชั่วระยะเวลาหนึ่ง เขาลืมตาขึ้นราวกับเพิ่งตื่นจากความฝันอันแสนยาวนาน

ความรู้สึกแรกที่รับรู้ได้คือชาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ครั้นลมหายใจกลับคืนเป็นปกติแล้ว นัยน์ตาสีดำขลับจึงค่อยกลอกมองไปรอบด้าน ก่อนจะพบว่าทุกอย่างไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ทั้งบรรยากาศทั้งกลิ่นอายปลอดโปร่งโล่งสบายจนน่าประหลาดใจ

เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองตายไปแล้วหรือยัง ไม่รู้ว่าภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าเป็นความฝันหรือความจริง ลำแสงสีทองทอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างอาบไล้บนร่างของเขาจนดูคล้ายนุ่มนวลมากขึ้นหลายส่วน เสียงนกขับขานเป็นท่วงทำนองไพเราะแว่วดังเป็นระยะราวกับอยู่บนสรวงสรรค์

ในขณะที่เขากำลังคิดมากไปสารพัด มือขาวผ่องข้างหนึ่งกลับเลื่อนขึ้นมาวางบนอกของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนผสมผสานกลับกลิ่นหอมหวานเป่ารดอยู่ไม่ห่าง  

เหมือนจะคุ้นเคยแต่กลับคล้ายว่าไม่รู้จัก

เขาหันหน้าไปมองสิ่งมีชีวิตข้างกายอย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้าทั้งที่ออกแรงไม่มาก เขาคิดไม่ถึงเลยว่ากับแค่การขยับศีรษะจะทำให้เหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนี้

...หงอวี้?...

สิ่งแรกที่มองเห็นเป็นดวงหน้ารูปหัวใจแสนคุ้นตา แพขนตายาวงอนปิดลงบดบังดวงตาของหญิงสาวไว้จนหมดสิ้น แต่มันกลับทำให้คิ้วเรียวงามเด่นชัดขึ้นมา จมูกโด่งงดงามยังหายใจเป่ารดบนใบหน้าของเขาไม่หยุด ริมฝีปากอวบอิ่มโค้งขึ้นราวกับกำลังแย้มยิ้มให้เขา

เขาโล่งใจเมื่อรู้ว่าหญิงสาวข้างกายเป็นภรรยาของเขานั่นเอง เพราะมันหมายความว่าเขายังมีชีวิตอยู่

ครั้งนี้นับว่าเป็นครั้งแรกที่เขามีโอกาสได้มองอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิดและชัดเจนเต็มสองตา เขาไม่เคยสังเกตเลยว่าภรรยาที่ได้มาด้วยความไม่เต็มใจงดงามมากแค่ไหน ไม่แม้แต่จะชายตามองเป็นครั้งที่สองเพราะความดื้อรั้นและอคติอย่างแรงกล้า

เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เพราะถูกลมหายใจหอมกรุ่นล่อลวงอย่างไม่หยุดหย่อน

ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นน้อยๆ คล้ายกำลังเชิญชวนให้เขากลืนกินมัน เขาเกลี่ยเส้นผมที่ละอยู่บนใบหน้ารูปหัวใจไปด้านข้าง ก่อนลูบไล้แก้มนุ่มอย่างเผลอไผล ดูเหมือนความปรารถนาจะก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ติดตรงที่ว่าตอนนี้เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร จึงได้แต่มองคนที่หลับใหลตรงหน้าไปเรื่อยๆ

นึกไม่ถึงว่าในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย คนแรกที่คิดถึงกลับเป็นภรรยาสาวของเขา

ทั้งที่ทำแต่เรื่องให้อีกฝ่ายปวดหัวมาโดยตลอด แต่ทำไมถึงยังไม่โกรธเกลียดเขาอีก ทำไมถึงยังสามารถยิ้มได้ทั้งๆ ที่ไม่มีความสุขกับชีวิตคู่ในครั้งนี้เลย

กำหนดการหย่าจะมีขึ้นอีกในไม่กี่เดือนครั้งหน้า

ภรรยาของเขายิ้มให้แล้วตอบตกลงอย่างง่ายดาย ไม่มีถ้อยคำเหนี่ยวรั้ง ไม่มีข้อเรียกร้องใดๆ กลายเป็นว่าคนที่ไม่พอใจกลับเป็นเขาเสียเอง เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเจ็บปวดใจโดยไม่ทราบสาเหตุ ราวกับว่าการตัดสินใจในครั้งนี้เป็นเรื่องผิดพลาด และเขากำลังจะสูญเสียบางอย่างที่สำคัญไป

ถ้าเขากับหงอวี้ได้เจอกันในสถานการณ์ปกติทั่วไป ไม่ใช่เกิดจากการบังคับของบิดา บางทีเขาคงไม่ดื้อรั้นอยากเอาชนะจนชีวิตคู่มาถึงจุดที่ไม่อาจย้อนกลับได้ หากว่าพวกเขาได้พบกันเร็วกว่านี้ บางทีบทสรุปสุดท้ายอาจมีจุดจบที่แตกต่างออกไป







Love you all 
Thank you for your support
Adalia Math / จันทร์นิล
แฟนเพจ  【 Click  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #20 reallove (@backandblack) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 08:35
    รอดูคนปากแข็งคะ
    #20
    1
    • #20-1 Adalahtsen (@adalahtsen) (จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2558 / 20:28
      ขออภัยที่ล้าช้าจ้า
      #20-1
  2. #19 โหล่วโล้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:58
    เป็นพรเเอกที่สบายมาก นางเอกปรนนิบัติตลอด
    #19
    1
    • #19-1 Adalahtsen (@adalahtsen) (จากตอนที่ 5)
      5 เมษายน 2558 / 00:30
      ให้คุณชายแสดงอิทธิฤทธิ์ไปก่อน
      หลังจากได้ท่องเที่ยวสวรรค์จนอิ่มอุราแล้วจะได้รู้ว่านรกมีจริง

      ฮ่าๆ ดูเหมือนนักเขียนโหดร้ายยังไงไม่รู้
      แต่จริงๆ แล้วเป็นคนใจดีไม่มีเล่ห์กลอะไรเลย ...จริงๆ นะ
      #19-1