公子 คุณชายจำแลง ชุด เสน่หาข้ามภพ

ตอนที่ 7 : ฉากที่ 5 ความร้ายกาจของสามี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    7 พ.ย. 60



ฉากที่ 5

ความร้ายกาจของสามี

 

เสียงโครมใหญ่กับเสียงร้องที่ดังประสานกัน ทำให้หงเฟยอวี้ที่นำสาวใช้นางหนึ่งติดตามมาพร้อมกับอ่างล้างหน้ามีสีหน้าตื่นตกใจ ครั้นเปิดประตูห้องเข้าไปกลับเห็นร่างของสามีนอนกองอยู่บนพื้นด้วยสภาพอเนจอนาถน่าเวทนา

กงหยางซานเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยาสาวด้วยความอับอาย ก่อนมองเลยไปด้านหลังของนาง

มองอะไร!เขาตวาดเสียงดังลั่นจนสาวใช้นางนั้นแทบทำอ่างล้างน้ำหลุดมือ ร่างเล็กนั้นสั่นเทาเล็กน้อย ขาทั้งสองข้างแทบทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว แต่ไหนแต่ไรมาชื่อเสียงของคุณชายรองจวนเสนาบดีขวาก็มิได้ดีอยู่แล้ว ยิ่งได้มาทำงานรับใช้ใกล้ชิดยิ่งได้รับรู้ว่าคำเล่าลือเหล่านั้นล้วนเป็นความจริงทั้งหมด

เจ้าเอาอ่างล่างหน้าวางไว้บนโต๊ะแล้วรีบออกไปเถอะหงเฟยอวี้สั่งสาวใช้ผู้น่าสงสารเสียงแผ่วเบา แล้วปรี่เข้าไปประคองร่างของสามีอารมณ์ร้ายที่ยังเอาแต่จ้องมองนางอย่างดุดันอยู่บนพื้นห้อง

เหตุใดท่านจึงไปนอนเล่นอยู่ตรงนี้ได้

นางเอ่ยถามออกมาในที่สุดหลังจากพยายามกลั้นยิ้มอยู่นานสองนาน คนฟังถลึงตามองใบหน้างดงามนั้นอย่างดุร้ายมากยิ่งขึ้น เสียงหอบหายใจยังคงดังอย่างต่อเนื่องจากอาการเหน็ดเหนื่อยและเสียขวัญกับเหตุการณ์ที่เพิ่งรับรู้มาก่อนหน้า

ทำไม...เขากล่าวได้เพียงแค่นั้นก็หอบแฮ่กๆ

นางถามเขาด้วยสีหน้าสงสัย

ท่านอยากจะถามอะไรข้า

ดวงตาดุดันของเขาเริ่มอ่อนลงหลายส่วน สีหน้าโมโหแปรเปลี่ยนเป็นสับสนมึนงงและไม่เข้าใจ เขาวางฝ่ามือแนบบนต้นขาที่ไร้เรี่ยวแรงทั้งสองข้าง แม้จะรู้สึกเจ็บปวดเหมือนปกติแต่กลับไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

ทำไมขาของข้าถึงขยับไม่ได้”

นางผละจากร่างของสามีที่นั่งนิ่งบนเตียงมายังโต๊ะตัวใหญ่ภายในห้อง เลือกยกม้านั่งตัวหนึ่งมาวางไว้ข้างเตียง ตามด้วยอ่างล้างหน้าที่ยกมาก่อนหน้า

นั่นอาจเป็นเพราะท่านนอนอยู่บนเตียงนานจนเกินไป หากให้ท่านหมอมาตรวจดูและรักษาสักหน่อย ท่านก็น่าจะกลับมาเดินเหินได้เช่นเดิม

นานเท่าไหร่

ครั้นเห็นนางยังคงเงียบไม่ตอบ โทสะของเขาพลันประทุกลายเป็นภูเขาไฟลูกย่อมๆ ที่พร้อมระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

ขาทั้งสองข้างเป็นอย่างนี้มานานแค่ไหนแล้ว!

หงเฟยอวี้ชะงักงันไปครู่หนึ่งกับเสียงตวาดลั่นราวกับเสียงฟ้าผ่าของเขา นางยังคงยิ้มไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัว ออกมาให้เห็น บิดผ้าในมือพลางลอบถอนหายใจแผ่วเบา

ข้าก็ไม่แน่ใจ อาจจะสองหรือสามปีได้แล้วมือบอบบางลากผ้าผืนเล็กไปตามโครงหน้าหล่อเหลาทว่าซีดเซียวของเขา โดยที่เขาก็นิ่งเฉยไม่มีอาการขัดขืนใดๆ ความเย็นฉ่ำที่สัมผัสกับผิวกายไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย ยามนี้หัวใจทั้งดวงราวกับดำดิ่งลงไปในห้วงเหวลึก

สองสามปีก่อนเขาเอ่ยทวนคำนั้นเสียงแผ่ว ดวงตาดำขลับหลุบต่ำลงคล้ายครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ในชั่วขณะที่เงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับดวงตากลมโตที่คอยมองเขาอยู่ก่อนแล้ว เขากลับสังเหตเห็นเงาอันแปลกตาของตนในแววตาของนาง

เขายื่นหน้าเข้าไปมองใกล้ๆ

คิ้วเข้มหนา ดวงตาดำขลับดุดัน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากไม่เล็กไม่ใหญ่มากเกินไปรับกับโครงหน้าสมชายพอดี ทุกอย่างบ่งบอกว่าเป็นเขาไม่ผิดแน่ หากกล่าวถึงความแตกต่างก็เห็นจะมีเพียงแต่ผมที่ยาวมากจนเกินไป ใบหน้าที่ดูซีดเซียวไม่สดใส และร่างกายที่ค่อนข้างซูบผอมเท่านั้นเอง

หงเฟยอวี้มองสีหน้าเศร้าหมองของสามีด้วยความเห็นใจ ในช่วงระยะเวลาที่เขาครึ่งหลับครึ่งตื่นกลายเป็นคนไม่เต็มคนนั้นเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย กระทั่งนางแต่งเข้ามาเป็นภรรยาของเขา ก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาจะรับทราบด้วยหรือไม่

ข้าเพิ่งแต่งให้ท่านเมื่อปีที่แล้วจึงไม่ค่อยทราบรายละเอียดมากนัก หากท่านต้องการทราบเรื่องทั้งหมดข้าจะไปตามพ่อบ้านมาสอบถามให้นางลอบมองดูว่าเขาจะมีท่าทีเช่นไรยามที่นางกล่าวถึงเรื่องพิธีสมรสระหว่างนางกับเขา แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ความสนใจ ไม่แสดงอาการต่อต้านหรือไม่พอใจแม้แต่น้อย นางจึงค่อยเบาใจขึ้นหลายส่วน

ครั้นได้สติจากอาการเหม่อลอยเขาก็เรียกนางไว้ไม่ทันเสียแล้ว ร่างบอบบางหายไปอย่างรวดเร็วก่อนกลับมาพร้อมชายแก่ผู้หนึ่ง พ่อบ้านชรามองหน้าคุณชายรองน้ำตาคลอ เป็นเรื่องยินดีอย่างยิ่งที่คุณชายของเขาได้สติกลับคืนมาเสียที

คุณชายรอง...

กงหยางซานกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้ากลับไม่รู้สึกคุ้นหน้าพ่อบ้านที่นางลากมายืนตรงหน้าสักนิด ใบหน้าจากเดิมซีดเซียวพลันเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโมโห เพราะไม่แน่ใจว่าคนทั้งสองกำลังเล่นตลกอะไรกับเขาอยู่

เล่ามาให้หมดว่าเกิดอะไรขึ้นเขาพยายามข่มกลั้นโทสะไม่ให้ระเบิดออกมา อยากรู้นักว่าคนพวกนี้จะแสดงละครปาหี่ต่อหน้าเขาไปถึงไหน

คุณชายได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์องค์จักรพรรดิขอรับพ่อบ้านชรากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนเล่าต่อท่านเข้ารับกระบี่แทนฝ่าบาทจนกระทั่งตกจากหลังม้าได้รับบาดเจ็บสาหัส

บ้าไปกันใหญ่แล้ว พวกเจ้ากำลังล้อเล่นอะไรกันอยู่!เขาตวาดเสียงดังลั่น หากสามารถพ่นไฟออกมาได้ เขาคงเผาชายหญิงตรงหน้ารวมถึงสถานที่บ้าบอแห่งนี้ราบเป็นหน้ากอง

ร่างพ่อบ้านทรุดลงนั่งกับพื้น โขกศีรษะให้คุณชายของเขาอยู่หลายครั้งเพื่อแสดงความจริงใจ

บ่าวมิได้ล้อเล่นขอรับ ทั้งหมดที่กล่าวเป็นเรื่องจริงไม่บิดเบือนไปแม้แต่ประโยคเดียว

กงหยางซานคว่ำอ่างน้ำหกบนพื้นจนเปียกแฉะ ไม่แน่ใจว่าวันนี้เป็นวันโกหกแห่งชาติหรือไม่ เพราะเรื่องที่ได้ฟังมาทั้งหมดค่อนข้างแปลกพิกล จะทำใจให้เชื่อว่าเรื่องที่พ่อบ้านชราผู้นี้กล่าวมาเป็นความจริงได้อย่างไร ในเมื่อในโลกของเขาไม่มีระบอบกษัตริย์มานานมากแล้ว

ข้าจะออกไปข้างนอกเขาพยายามควบคุมร่างที่สั่นเทิ้มให้สงบนิ่ง

แต่ว่าคุณชาย...

เขากล่าวขัดขึ้นสีหน้าเดือดดาล

ข้าจะออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้!เขาจะออกไปดูให้เห็นกับตาว่ามันเรื่องบ้าอะไรที่คนพวกนี้สร้างขึ้นมาหลอกลวงเขากันแน่

พ่อบ้านชรารีบหลบออกไป ใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับรถเข็นและบ่าวรับใช้ชายจำนวนหนึ่ง ใจจริงแล้วเขาเป็นห่วงคุณชายรอง ไม่อยากให้อีกฝ่ายออกไปนอกห้องในยามนี้ ด้วยเกรงว่าอาการป่วยจะทรุดลง แต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งประกาศิตของผู้เป็นนายได้อีกเช่นกัน

พวกเจ้ายังยืนนิ่งอยู่อีก รีบเข้าไปประคองคุณชายเร็วเข้าพ่อบ้านหันไปสั่งบ่าวรับใช้ชายด้านหลังเสียงเข้ม ทว่าสีหน้ากลับเต็มไปด้วยความหนักใจอย่างเห็นได้ชัด

ไม่ต้อง!

กงหยางซานตวาดเสียงดุจนบ่าวรับใช้กลัวจนตัวสั่นพลางถลึงตามองพวกเขาแต่ละคนด้วยแววตาดุดัน จากนั้นหันหน้าไปทางหงเฟยอวี้ที่เงียบฟังเรื่องราวทั้งหมดอยู่นาน

ข้าต้องการให้ภรรยาของข้าทำเพราะยามนี้นางก็เป็นคนเดียวที่เขารู้จักในที่แห่งนี่ อย่างน้อยเขาก็อาจจะเชื่อใจนางได้

หงเฟยอวี้มองไปยังบ่าวรับใช้ชายกลุ่มนั้นก่อนสบตากับพ่อบ้านชราครู่หนึ่ง นางส่งยิ้มพลางพยักหน้าน้อยๆ ให้พวกเขา

“ยังไม่รีบมาประคองข้าอีก” เขากล่าวด้วยท่าทียโสโอหังจนคนฟังรู้สึกหมั่นไส้

“ข้าจะรีบประคองท่านเดี๋ยวนี้แล้ว” น้ำเสียงเย็นใสตอบรับอย่างเอาใจ รีบเข้าไปประคองบุรุษอารมณ์ร้ายอย่างไม่รีรอ แม้เขาจะเจ็บป่วยหนักแต่กลับไม่ได้ทำให้นางรู้สึกว่าน่าสงสารเห็นใจอีกแล้ว กระนั้นก็ยังพยายามคิดในทางที่ดีว่าที่เขาค่อนข้างอารมณ์ร้าย อาจเป็นเพราะรับสภาพของตัวเองในยามนี้ไม่ไหวก็ได้

นางเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าระหว่างให้เขานอนนิ่งเงียบบนเตียงเหมือนที่แล้วมากับให้ฟื้นสติแล้วส่งเสียงดังวางท่าข่มขู่ผู้อื่น อันไหนจะดีกว่ากัน

“หากรู้ว่าทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกและเจ้ามีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้...ข้าเอาเจ้าตายแน่” เขากระซิบข้างหูเล็กอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เน้นเสียงหนักช้าๆ ชัดๆ ในประโยคสุดท้ายเพื่อข่มขู่ให้คนร่างเล็กกว่าหวาดกลัว

“แน่นอนว่าทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องจริง”

นางกล่าวจบก็ส่งยิ้มให้อย่างไม่เกรงกลัว ดวงตานิ่งสงบจ้องมาที่กงหยางซานนิ่งนานราวจะมองให้เห็นไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ กลายเป็นว่าเขาถูกอาการนิ่งสงบของนางเล่นงานจนรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา หลังจากเห็นเขานิ่งเงียบจนรู้สึกแปลกใจ นางก็ค่อยหันไปกล่าวกับกลุ่มคนที่ยืนรอคอยอยู่หน้าประตูห้อง

“ท่านพ่อบ้านมีงานอะไรต้องทำก็ไปทำเถิด ทางนี้ไว้เป็นหน้าที่ให้ข้าจัดการเอง”

พ่อบ้านลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยกล่าว “ขอรับ” จากนั้นล่าถอยไปพร้อมกับบ่าวรับใช้ชายกลุ่มใหญ่ จนกระทั่งเหลือเพียงแค่หงเฟยอวี้กับกงหยางซานอยู่ด้วยกันสองคนอีกครั้ง 

“มองอะไร” เขากล่าวสีหน้าบูดบึ้งพลางยกมือทั้งสองข้างกอดอกอย่างไว้ท่า เห็นนางจดจ้องอยู่นานพลันเกิดอาการคันหยุบหยิบในหัวใจ

“มองท่าน”

นางลอบหัวเราะโดยไร้เสียง บุรุษเจ้าอารมณ์หาผู้ใดเปรียบเช่นเขาช่างน่าตีเหลือเกิน นางต่อคำพูดนั้นในใจแล้วผลักรถเข็นไปเบื้องหน้า วันนี้ช่างเป็นการสนทนาครั้งแรกระหว่างสามีภรรยาที่น่าประทับใจเหลือเกิน

และคาดว่าเรื่องราวยุ่งยากมากมายคงตามมาอีกในไม่ช้า

                                                                                           





Love you all 
Thank you for your support
Adalia Math / จันทร์นิล
แฟนเพจ  【 Click  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 10:39
    เฟยอวี้ฉลาดใช่เล่นเนอะ ดีดีแบบนี้ที่เอาสามีอยู่ นี้ก็หวั่นไหวเยอะแระ
    #47
    0
  2. #25 โหล่วโล้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 22:35
    เฟยอวี้แสบใสน่ารักดีค่ะ อีพี่ซานก็เริ่มใจอ่อนแล้วนี่
    #25
    1
    • #25-1 Adalahtsen (@adalahtsen) (จากตอนที่ 7)
      20 เมษายน 2558 / 22:15
      ฮ่าๆ จริงอยากให้สุขุมกว่านี้ แต่ออกมาเป็นอย่างนี้ได้ไงก็ไม่แน่ใจจ้า
      ง่ายไป เดี๋ยวนักเขียนขอส่งคนไปกลั่นแกล้งก่อน ฮ่าๆ
      #25-1
  3. #24 1964 (@leng1964) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 13:50
    รอติดตามเรื่องราวต่อนะค่ะ
    #24
    2
    • #24-1 Adalahtsen (@adalahtsen) (จากตอนที่ 7)
      20 เมษายน 2558 / 22:13
      ขอบคุณจ้า จะพยามไม่หายไปนานนะ
      ขออภัยที่เดี๋ยวมาเดี๋ยวหายจ้า
      #24-1
    • #24-2 Adalahtsen (@adalahtsen) (จากตอนที่ 7)
      20 เมษายน 2558 / 22:13
      ขอบคุณจ้า จะพยามไม่หายไปนานนะ
      ขออภัยที่เดี๋ยวมาเดี๋ยวหายจ้า
      #24-2
  4. #23 โหล่วโล้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 12:32
    สุขสันต์วันปีใหม่ไทยด้วยค่ะ อีพี่ซานใกล้โดนเมียทิ้งหรือยังนี่ ยังไม่รู้ตัวว่ามีพี่เมียงี่เง่าขั้นเทพแถมหวงน้องใช่ม๊า
    #23
    1
    • #23-1 Adalahtsen (@adalahtsen) (จากตอนที่ 7)
      18 เมษายน 2558 / 02:16
      คุณชายท่านไม่รู้อะไรเลย
      ตายแน่ๆ ตายแน่ๆ
      นักเขียนไม่ปล่อยให้ไว้นานหรอกมั้ง?
      กำลังวางกับดักระเบิดอยู่จ้า ฮ๋าๆ
      #23-1