คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย OS : SUFFER #minwoon OS : SUFFER #minwoon | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



SUFFER*

Genre:   BDSM(?) / Porn Without Plot

Rate: R

BGM:  Suffer - Charlie Puth


cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ส.ค. 60 / 18:42





So here we go, go again
It’s like I’m caught under your spell
You’re wearing black, black magic
Well baby don’t wear nothing else

Well open up this door, don’t you play
Ain’t no other man going to make you feel the same
Wanna make, wanna make love
Boy I can’t lie

 

 

1

 

 

ตัวเลขบนนาฬิกาดิจิตอลเรืองแสงบอกเวลาดึกดื่นล่วงเลยเวลานอนของคนทั่วไปมาแล้ว อาคารสองชั้นรูปร่างแปลกตาถูกออกแบบให้เป็นร้านอาหารกึ่งผับที่ดูล้ำสมัยเพื่อรองรับลูกค้าที่ค่อนข้างมีระดับ ซึ่งเรื่องความปลอดภัยของลูกค้าที่มาใช้บริการก็มีมากตามไปด้วยเช่นกัน

 

บรรยากาศภายนอกสถานบันเทิงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนทั้งชายหญิงมากมายที่มาที่นี่ด้วยจุดประสงค์คล้ายๆกัน  คือเพื่อความผ่อนคลาย ไปจนถึงความสนุกสนานเร้าใจ หรือต้องการบางสิ่งบางอย่างมาเติมเต็มความว่างเปล่าให้กับหัวใจของตน ซึ่งอิมยองมินก็เป็นหนึ่งในบรรดาหนุ่มสาวเหล่านั้น กลุ่มคนผู้ชอบสิงอยู่ในที่เสียงดังเกิน100เดซิเบล

 

แสงสว่างจากจอสมาทโฟนในมือชายหนุ่มวาบขึ้นอีกรอบ บนจอแสดงหมายเลขของพัคอูจิน ชายหนุ่มรุ่นน้องในกลุ่มสหายสุราที่โทรมาบอกว่ากำลังตามมาสมทบ

 

อันที่จริงการออกมายืนคุยโทรศัพท์เป็นเป้านิ่งให้สาวๆขาเที่ยวที่รอตรวจบัตรเข้าผับแทะโลมทางสายตาเล่นอยู่แบบนี้ก็ทำให้รู้สึกดีไม่น้อย เพราะคนมีเสน่ห์ หล่อๆดูดี มีรถขับ โทรศัพท์มีผลไม้อย่างเขา สาวๆทั้งหลายก็อยากให้อิมยองมินคนนี้สแครชด้วยกันทั้งนั้น

 

 

 

 

2

 

 

ในบรรดาผู้ร่วมโต๊ะเหล่านี้ผมก็ไม่ได้รู้จักมากนัก พวกเรารู้เรื่องของกันและกันเพียงแค่ใครกำลังควงสาวคนไหน หรือในไตรมาสนี้กำลังเล็งใครอยู่ (อันนี้จำเป็นต้องรู้เพื่อไม่ให้เกิดการทับไลน์กัน ซึ่งนั่นจะทำให้เหล้าหมดอร่อย) หรืออย่างเช่นใครใช้รถรุ่นไหน หรือใครกำลังจะไปยุโรปในช่วงลองวีคเอนที่กำลังจะมาถึง

 

หากจะให้แนะนำ นั่นยงกุกเสือผู้หญิงสายเงียบแต่ฟาดเรียบทุกชั้นปีบุคคลที่ผมคุยด้วยบ่อยที่สุด ตามสถิติแล้วเข้าใกล้คำว่าเพื่อนมากที่สุดในกลุ่ม แต่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้านเดิมของเขาอยู่ที่ไหน ส่วนที่อยู่ถัดมาก็คู่ซี้เด็กแลกเปลี่ยนเซเลปที่คนหนึ่งเป็นใบ้ส่วนอีกคนเป็นบ้า  อันที่จริงผมไม่คิดจะจำด้วยซ้ำว่าระหว่างสองคนนี้ใครมาจากไทเป ใครเป็นคนเกาหลี

 

อ่าใช่ แล้วก็ที่กำลังนั่งนัวเนียกันอยู่อีกฟากโต๊ะนั่นก็เพื่อนของเพื่อน กับผู้หญิงที่เป็นแฟนของเพื่อนของเพื่อนอีกคน ว่าแต่ทำไมหล่อนถึงมาอยู่ที่นี่ได้นะ?

 

“ท่าทางคงสับรางพลาดอีกคู่แล้วสิ”

 

 

ที่นี่เราไม่ได้สนใจฟังปัญหาชีวิตหรือแบ่งปันเรื่องราวแย่ๆที่แต่ละคนได้เจอให้แก่กัน ทั้งหมดมันก็แค่ความสัมพันธ์เชิงธุรกิจ และความปลอมเปลือก ไม่มีใครพร้อมจะรับฟังเขาจากใจ

 

ซึ่งอันที่จริงมันไม่จำเป็นเลย  เพราะอิมยองมินมีคนคนนั้นอยู่แล้ว

 

 

โอ.. ดูเหมือนว่าสาวเจ้าคงบังเอิญเห็นผมที่กำลังมองหล่อนอยู่ด้วยความสงสัยระคนเสื อก หล่อนยักคิ้วหลิ่วตาเหยียดยิ้มด้วยริมฝีปากแดงสดเปื้อนเปรอะจากการกอดจูบชอนไช(?)อยู่กับเพื่อนของเพื่อนผมที่หันหลังอยู่  ดูเหมือนหล่อนกำลังแจกบัตรคิวให้ผมเป็นคิวถัดไป อาจเป็นคืนพรุ่งนี้ หรือตอนนี้เลยหลังจากร้านปิด 

 

ต้องขอโทษด้วย คืนนี้อิมยองมินมีนัดเสียแล้ว

 

 

 

 

 

3

 

 

“ทำไมวันนี้ขับกลับคนเดียวได้ล่ะ?” จองเซอุนเอ่ยแขวะทันทีหลังจากผู้มาเยี่ยมยามวิกาลก้าวเข้ามาในห้องบำบัด อิมยองมินถอดเสื้อนอกออกพาดกับเสาแขวนสูทด้วยความเคยชิน “ไม่เจอแบบที่ถูกใจหรือไง?”

 

ก็อิมยองมินน่ะเป็นพวกไม่ชอบนอนคนเดียว เซอุนรู้ดีแก่ใจ

 

 

“ ก็คนบางคนบอกว่าให้มาหา”

 

 

“หมอก็แค่ให้มารับการบำบัดน่ะคุณ อย่าคิดเป็นอื่นสิ”  อิมยองมินยกริมฝีปากขึ้นหลังเอ่ยจบ ใบหน้าร้ายกาจนั้น เซอุนอยากให้คนทั้งโลกได้เห็นอย่างที่เขาเห็นเหลือเกิน ใบหน้าราวเทพบุตรที่ถูกเนรมิตปั้นแต่งขึ้นด้วยมือของปีศาจ

 

จองเซอุนเป็นจิตแพทย์ที่คอยรับฟังปัญหาของยองมิน  และอิมยองมินที่ดูภายนอกหนุ่มหล่อขวัญใจช่างภาพสังคมคนนี้ช่างแสนวิเศษไร้ที่ติ ทั้งเรื่องฐานะ ชาติตระกูล การศึกษา และเสน่ห์ที่ชวนหลงใหลอย่างน่าอิจฉา

 

“หมอที่ไหนนัดคนไข้ตอนตี3

 

“..ก็หมอที่กลางวันคิวไม่ว่าง”

 

“บอกผมสิครับคุณหมอจอง วันนี้คุณจะบำบัดผมยังไง?”

 

ไม่ทันที่เซอุนจะได้ตั้งตัว เสียงแกรกกรากก็ดังมาจากร่างสูงตรงหน้า อิมยองมินปลดกระดุมเสื้อของตัวเองเผยให้เห็นแผ่นอกหนาและกลุ่มกล้ามเนื้อสวยงามจากการออกกำลังก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณหมอของตน

 

“แค่นั่งคุยก็พอคุณ” เซอุนพยายามซ่อนสีหน้าเรียบเฉยไว้หลังแฟ้มคนไข้ที่ยกขึ้นเปิดอ่าน

 

น้ำเสียงเบาหวิวนั้นทำให้ยองมินยิ้ม  ใบหน้างองุ้มใต้แว่นสายตานั้น ยิ่งทำเป็นฝืนใจนั่งนิ่งกลับยิ่งปลุกสัญชาติญาณเขาให้รู้สึกตื่นตัว

 

“หึ! งั้นก็ตามใจ”

 

 

4

 

 

“วันที่25กรกฎาคม 2017 คนไข้อิมยองมิน รับคำปรึกษาเป็นเวลา6เดือนกับอีก14วัน ..วันนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ”เซอุนกดอุปกรณ์อัดเสียงเพื่อบันทึกการบำบัด ก่อนจะวางไว้บนโต๊ะน้ำชา

 

 

“รู้ไหม ผมกำลังคิดภาพผมอยู่บนคุณ  ..อยู่ในคุณ”

 

“เอ่อ ขอโทษนะครับ! แต่เราไม่ได้มีเวลาทั้งคืน..”

เซอุนเผลอขึ้นเสียงใส่เคสของตน เมื่อนึกได้ว่าอัดเสียงอยู่ก็งับริมฝีปากตัวเองไม่ทันเสียแล้ว

 

 

“ไม่ เรามี”

 

คนไข้อิมส่งยิ้มยั่วโมโหมาให้เขาอีกครั้ง รอยยิ้มแบบที่เซอุนเกลียดจนอยากจะทำให้มันหายไป

 

 

หายไปด้วยริมฝีปากของเขา

 

 

 

ใช่แล้ว จองเซอุนและอิมยองมินมีความสัมพันธ์ล้ำลึกมากกว่าเพียงคนไข้และจิตแพทย์ผู้รับผิดชอบมาหลายต่อหลายครั้ง แม้จะเป็นเรื่องผิดจรรยาบรรณแพทย์แต่เซอุนก็ไม่เคยต้านทานความหลงใหลที่มีต่อคนตรงหน้านี้ได้เลย

 

 

และอันที่จริง ตารางนัดของพวกเขาก็ไม่เคยมีอยู่จริง อิมยองมินนั้นนึกอยากจะมาเมื่อไหร่ก็มา เวลาที่อีกฝ่ายต้องการสิ่งใดเซอุนก็ไม่เคยปฏิเสธได้เลยสักครั้ง แม้ลึกในใจของเขาเองก็ต้องการเป็นมากกว่าแพทย์เจ้าของไข้ แต่เป็นเจ้าของทั้งร่างกายหัวใจของอีกฝ่ายโดยชอบธรรม

 

 

หลายต่อหลายหนที่เซอุนต้องคอยมานั่งตัดต่อไฟล์เสียงขณะบำบัดให้ออกมาเป็นปกติที่สุด เพื่อส่งต่อให้อาจารย์หมอที่เป็นหัวหน้าของเขาผู้คอยติดตามดูแลความคืบหน้าอยู่

 

 

ไม่ให้เสียงแปลกประหลาดตอนพวกเขาทำรักกันอย่างหฤหรรษ์หลุดรอดออกไป

 

 

 

5

 

 

“เมื่อสองเดือนก่อนเราเคยบำบัดด้วยการจินตนาการตามที่คุณพูด ที่คล้ายๆการสะกดจิต คุณหมอจำได้ไหม?”

“ครับ คุณยองมินอยากจะลองดูอีกครั้งใช่ไหมครับ?”

 

 ที่ยองมินหมายถึงคือการสะกดจิต แต่จะเรียกแบบนั้นเลยก็ไม่ถูก เรียกว่าเป็นการเปิดไฟเพื่อเข้าไปค้นหาความทรงจำที่เป็นสาเหตุให้ต้องรับบำบัด ความทรงจำเลวร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในกล่องสักใบในซอกหลืบดำมืดน่าจะใช่กว่า

 

“ไม่ครับ ผมอยากลองทำมันบ้าง เป็นผู้ให้การบำบัด” ยิ้ม และยิ้มอีกครั้ง คราวนี้อิมยองมินไม่เพียงแค่ยิ้ม แต่ยังเดินย่างสามขุมข้ามโต๊ะน้ำชาเข้ามาหาเขาอย่ารวดเร็ว กว่าเซอุนจะทันรู้ตัวเข็มขัดของคนไข้ของเขาก็ถูกโยนลงไปกองกับพื้นห้องเสียแล้ว

 

“อย่าล้อเล่นน่ะคุณ  ถึงผมยอมคุณก็ไม่รู้หรอกว่าต้องถามยังไงให้ถูกหลัก” เซอุนใช้แฟ้มประวัติกดปิดสวิชต์ของเครื่องอัดเสียงด้วยความโมโห มันก็จริงที่เขาเองก็รู้สึกต้องการอีกฝ่ายมากเหลือเกิน แต่งานก็คืองาน

 

และตอนนี้จองเซอุนกำลังทำงาน!

 

“แลกกับใบอนุญาตประกอบโรคศิลปะเป็นไง? ถ้าคุณไม่ยอม เรื่องการบำบัดคอสพิเศษของคุณคงจะเป็นที่สนใจจนได้ออกรายการการแพทย์แน่ๆ”

 

เซอุนนั่งนิ่ง ริมฝีปากอิ่มขบแน่นจนกลายเป็นสีซีดไร้เลือดหล่อเลี้ยง ทั้งด้วยความโกรธที่โดนอีกฝ่ายข่มขู่และจากสัมผัสจาบจ้วงที่กำลังหยอกล้อเขาที่จุดศูนย์กลางความรู้สึก

 

 

 

6

 

 

“ตอนนี้คุณกำลังหลับตาอยู่” 

 

อิมยองมินเอ่ยขณะใช้แถบผ้ามัสลินสีดำสนิทผูกไว้ที่บริเวณดวงตาของอีกฝ่าย

 

“ปิดตาแล้วจะให้หลับอีกทำไม?   อ้อ ลืมไปว่าเป็นOCD*” เซอุนยู่หน้า จงใจพูดค่อนขอดถึงโรคย้ำคิดย้ำทำของอีกฝ่ายเพื่อกวนโมโห

 

 ร่างเปล่าเปลือยบนเตียงคนไข้อ่อนนุ่มสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยไร้เครื่องนุ่งห่มบนร่างกายยกเว้นชั้นในสีเข้ม สองแขนถูกตรึงไว้ด้วยผ้าพันเคล็ดอย่างหลวมๆ

 

ในยามที่มองไม่เห็น เซอุนพยายามเปิดรับทุกประสาทสัมผัสเพื่อให้ตนรู้เท่าทันอีกฝ่าย นึกชังที่ตนเองเป็นพวกขี้หนาวกว่าปกติ

 

ขนลุกไปหมด

 

 

“หึ!” ยองมินส่งเสียงจากลำคอก่อนจะเดินผละออกไป  ในความมืด เซอุนกำลังจินตนาการว่าอิมยองมินกำลังทำอะไรอยู่

 

 

 

เงียบ

 

รอบตัวของเขามีเพียงความเงียบ เงียบอยู่หลายนาที เงียบเสียจนเซอุนจับจังหวะเสียงเครื่องทำความร้อนเป็นทำนองเพลงได้

 

 

“รอผมอยู่หรือเปล่าครับ?”

 

แควก

 เสียงดังคล้ายพลาสติกถูกฉีกใกล้บริเวณขมับ คล้ายอีกฝ่ายจงใจให้เซอุนได้ยิน กลิ่นยางผสมปนเปกับกลิ่นหวานของผลไม้เรียกจินตนาการของเขาขึ้นมาได้ทันที

 

“ผมกำลังฉีก-

“ถุงยาง”

 

“เก่งดีนี่”

“แน่สิ ผมเป็นหมอ”

 

“ครับ แต่ควบคุมอารมณ์ไม่เก่งเท่าไหร่” ยองมินเอ่ยอย่างขบขัน สิ้นคำของเขา ผัสสะใหม่ที่มากระทบประสาทสัมผัสเรียกเสียงครางฮือจากร่างบอบบาง ความร้อนในร่างวิ่งไหลวนเริ่มจากริมฝีปากที่ถูกจุมพิตลงสู่กลางลำตัว

 

“คุณกำลังตื่นตัว”

 

นั่นไม่ใช่ประโยคคำสั่งให้จินตนาการตาม หากแต่เป็นประโยคบอกเล่าหยอกล้อให้ผู้รับคำสั่งรู้สึกอับอายจนอยากจะหายตัวไป

 

“คุณจินตนาการทบทวนถึงเซ็กส์ที่ดีที่สุดของเราสองคน  ..อาจเป็นครั้งแรกที่เราลองAnkles Up…” ยองมินพูดทิ้งช่วงให้อีกฝ่ายปลดปล่อยจินตนาการสกปรกตามใจชอบ

 

 

เจ้าของร่างบอบบางจินตนาการว่าขาทั้งสองข้างของตนยกขึ้นมาพาดไว้บนบ่าของคนอายุมากกว่า ขาเรียวถูกยกขึ้นโดยอัตโนมัติราวกับรอจังหวะอยู่ก่อนแล้ว

 

 

 

“ฮื่อ” เซอุนส่งเสียงประท้วง โคนขาขาวหุบเข้าหากันโดยอัตโนมัติเพื่อซ่อนปฏิกิริยาน่ารังเกียจ  ในสมองปราดเปรื่องเพียรคิดว่าเขาจะแค้นอีกฝ่ายได้อย่างไร

 

 

ริมฝีปากอิ่มถูกทาบทับ สัมผัสนั้นนุ่มนวลต่างจากพฤติกรรมที่พยายามกลั่นแกล้งเขา จูบนั้นล้ำลึกกว่า เจตนากว่า ความรู้สึกเสียวซ่านเอ่อท้น ทั้งรู้สึกหลงใหลและอยากให้มันจบลงโดยเร็ว คำพูดต่างๆของยองมินกระตุ้นให้เขาแสดงออกทุกอย่างโดยไร้การต้านทาน

 

 

 “คุณอยากให้ผมเข้าไป..  

 

ไม่ ..แต่ไม่ใช่วันนี้”

 

 

คิ้วบางกระตุกเข้าขมวดหากันทันที แต่ก่อนที่เซอุนจะได้ร้องประท้วง เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของอิมยองมินก็ดังขึ้นและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงจนต้องตัดสินใจกดรับ

 

 

“วันนี้พอแค่นี้แล้วกัน” อิมยองมินมีธุระด่วน ฝ่ามือหนาฉวยเอาผ้ามัสลินผืนบางออกจากใบหน้าของเซอุน ก่อนจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์พร้อมกันกับปลดข้อมือบางออกจากพันธนาการ

 

 

“ผมสนุกมากๆ” ยองมินเอ่ยต่อเรียบๆ โดยไม่ทันสังเกตว่าดวงตาของผู้ที่นอนร่างเปลือยเปล่าอยู่นั้นกำลังนองด้วยน้ำตาแห่งความเกลียดชัง

 

 

“ไว้วันหลังจะมาเล่นด้วยใหม่นะครับ”  อิมยองมินจัดเสื้อผ้าของตนให้ดูปกติ ก่อนฉวยสูทราคาแพงที่แขวนไว้แล้วเดินรีบร้อนออกจากห้องบำบัดไป

 

 


 

7

 

 

 

สุภาพบุรุษในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตามแบบแพทย์สากลเดินย่างเท้าเข้ามาใกล้กองเศษไม้และวัตถุติดไฟง่ายจำพวกเศษหญ้าแห้ง เจ้าของใบหน้าหวานรับกับสันจมูกได้รูปและนัยน์ตาสีดำอ่อนใต้กรอบแว่นสายตานั้นจ้องมองร่างของชายอีกคนที่นอนสั่นเทาอยู่บนพื้นซีเมนต์หยาบ ลำแขนแกร่งถูกพันธนาการด้วยเชือก ที่มัดแน่นเสียจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาอย่างเด่นชัด

 

ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่แม้เปรอะเปื้อนด้วยคราบเขม่าควันและรอยเลือดแต่กลับน่ามองเสียยิ่งกว่าหญิงสาว ริมฝีปากอิ่มได้รูปที่ในยามนี้แตกจนมีเลือดซิบแต่กับแห้งผากแต่ซีดขาวราวกับไร้สีเลือดนั้นยกยิ้มขึ้นอย่างย่ามใจ



ถึงแม้เขาจะหลงใหลในตัวอีกฝ่ายมากแค่ไหน แต่เซอุนก็ยังต้องกินต้องใช้ และเขาไม่ต้องการให้ตัวเองถูกเพิกถอนใบประกอบวิชาชีพ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลที่เกี่ยวข้องกับอิมยองมิน หรือแม้แต่เหตุผลที่สุขภาพจิตของตัวเขาเองนั้นไม่พร้อมสำหรับการเป็นผู้บำบัดคนไข้จิตเวชก็ตาม



 

 

“ในที่สุดคุณก็เป็นของผมจริงๆเสียที คุณยองมิน

“...”

ที่รัก ให้ผมรักษาคุณเถิด”

 

นายแพทย์จองเอ่ยก่อนบรรจงกดปลายมีดลงบนผิวเนื้อ ลากผ่านเป็นเส้นสาย นัยน์ตาคมฉายแววอิ่มเอมกับงานศิลปะที่ตนสรรสร้าง

“คุณช่างสวยงามเหลือเกิน ยองมินอา-



ฉับพลัน คนทั้งคู่สบตากัน!



             เลือดสีแดงไหลนองไปทั่วบริเวณ..




 

 

                THE END

 






Talk: รับsinรับpornกันเด้อชาวเรือ555555 แต่ละเรื่องที่ปล่อยออกมา รีดเดอร์จะเข้าใจว่าเราโรคจิตมั้ยคะ ไม่เนอะ  แงงงงง รักน้า T-T)/

เรื่องนี่ก็เป็นความลั่นค่ะ ลั่นจากการดูOPV ของคุณ @minwoon_kn ที่เห็นกันในแท็กเลย ขอบคุณสำหรับแรงบันดาลใจดีๆนะคะะ 55555555555555 /ซู๊ดโอเลี้ยง

ปล. OCD  หรือ obsessive-compulsive disorder คือโรคย้ำคิดย้ำทำ เป็นโรคที่ผู้ป่วยมีความคิดซ้ำๆ ที่ทำให้เกิดความกังวลใจ และมีการตอบสนองต่อความคิด ด้วยการทำพฤติกรรมซ้ำๆค่ะ


ด้วยรักและอนุโมทนาบุน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ pijklm จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 03:24
    เข้ามารับ sin รับ porn กันอย่างเต็มที่ สาธุ

    อ่านไปจิกเนื้อตัวเองไป จิกจนเนื้อเขียว หืมหืม มันเร่าร้อนอะไรขนาดนี้ แต่แอบคิดว่าถ้าขยายเรื่องราวของคุณจองก่อนจะเทิร์นมาหักจบแบบนี้น่าจะสมูทกว่านี้เน้อในความเห็นของเราไรงี้ เหมือนตอนแรก pov เป็นของคุณอิมง่า เลยตกใจนิดหน่อยตอนหักจบ แต่ภาษาดี การเล่าเรื่องนี่แบบหืมมม เด็ดมาก หวีดมาก ดีงามมมม ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆเน้อ
    #6
    0
  2. #5 ngeng (@ngeng) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 18:38
    มาต่อน้ารออยู่ๆๆๆ
    #5
    0
  3. #4 Winter Foggy (@winter-wind12) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 16:34
    /คว้ายาดม
    #4
    0
  4. #3 piixms (@wafflekawaii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 01:06
    ฮื่อ ดีมากชอบมาก รับsinรับpornเต็มๆ สาทุบุนค่ะ /ผิด หลังอ่านจบคิดได้คือมันไม่ควรเป็น os ค่ะ แนวนี้ต้องสัก 30 chap ;-; 55555
    #3
    0
  5. วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 12:07
    ทุกๆคนล้วนมีความโรคจิตในตัวเองอ่ะรับsinรับporn ไปเต็มๆเลยฮรือออ
    #2
    0
  6. วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 01:16
    ?ตอนเหนจั่วหัวไว้ว่าเปนpwpไม่เชื่อด้วยล่ะค่ะ เพราะคิดว่าอย่างคุณต้องมีพลอตแน่ๆแล้วก็มีจริงด้วยย ถึงจะมีความรับsinรับpornกันก็เถอะภาษายังคงดีงามเหมือนเคยยยย แง ดีมากๆๆๆเลยค่ะดีใจที่คุณแต่งฟิคมินอุน5555555 นี่รู้สึกถึงความเก็บกดในตัวคุณหมอจองยังไงก็ไม่รู้ บรรยากาศฟิคมีความหนาวเย็นดีค่ะ ตอนปิดตาขึ้นเตียงคนไข้ละพิยองมินให้จินตนาการไรไม่รู้!!! หนาวแทนไปหมดดด พิยองมินแล่ะทำคุนหมอซัฟเฟ่ออออ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ สาทุบุนเจริญพอร์นนน
    #1
    0