ผูกรักเพียงใจ -(ตอนพิเศษ นอกเล่ม) สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 15 : จงต้องมนต์ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    29 ก.ย. 59

ข้าวของในห้องกระจัดกระจายจากเดิมที่ค่อนข้างจะเข้าที่เข้าทางอยู่แล้ว แต่ก็ถูกรื้อออกมาให้รกด้วยฝีมือเจ้าของห้อง เธอไม่ได้ตามหาสิ่งของแต่อย่างใด หากตั้งใจทำให้มันดูรกขึ้นกว่าเดิมมากกว่า

มือบางปัดฝุ่นที่เริ่มเข้าจมูกตลบอบอวลเล็กน้อยก่อนจะจามขึ้น จนต้องถามตัวเองอยู่บ่อยครั้งว่า

...นี่เธอทุ่มทุนทำถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?!

นัยน์ตาหวานกวาดมองทั่วห้องที่เธอจงใจทำให้มันดูสกปรก ก่อนจะหายใจเข้าลึก ประหนึ่งว่ากำลังหาแรงฮึดสู ...เอาวะ อยากได้ก็ต้องทุ่มทุนซักหน่อย ในโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆหรอก

อยากได้อะไรก็ต้องทุ่มเท ทำอะไรก็ต้องแลกด้วยแรงใจและ...แรงกาย (นิดนึง) เอาวะครั้งเดียวจบ!

เสียงกดออดหน้าประตูดังขึ้นเป็นสัญญาณแล้วว่าคนที่เธอนัดไว้น่าจะมาถึงแล้ว ขาเรียวยาวของหญิงสาวจึงกระโดดก้าวข้ามกองสิ่งของก่อนจะสอดส่องดูช่องตาแมวตรงประตู มือบางชะงักลังเลที่จะเปิดประตูให้เขาเข้ามา เธอรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำ สอดส่องแลดูตัวเองในกระจก

ผมสลวยที่ถูกหนีบด้วยกิ๊ฟตัวใหญ่ถูกปล่อยออก สยายเส้นผมสวยแผ่ลงเกือบกลางหลัง ก่อนจะนำผมยาวทั้งหมดมาพาดบนไหล่เพียงข้างเดียว เพื่อให้เห็นคอขาวผ่องเรื่อยต่ำจนไปถึงผิวบนเนินอกที่เธอจงใจปลดกระดุมออกให้เห็นผิวช่วงนั้นอยู่รำไร แต่ไม่เพียงเท่านั้นอารยายังคิดเสริมเสน่ห์ของตัวเองด้วยการเอาน้ำกวักใส่บนเสื้อและผิวกายของตัวเองทำให้ดูเหมือนเหงื่อที่ชุ่มชื้นจากการทำความสะอาดอันหนักหน่วง

เครื่องปรับอากาศในห้องถูกปิดตั้งแต่เมื่อเช้าเพื่อที่จะให้มันช่วยทำให้ร่างกายของเธอนั้นร้อนและมีเหงื่อซึมออกมา แต่เธอก็รู้สึกว่ามันคงยังไม่มากพอที่จะทำให้คนเห็นคงรู้สึกตื่นเต้น เธอจึงต้องเพิ่มมันด้วยหยาดน้ำใสอันแพรวพราวให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น

เขาว่ากันว่าผู้หญิงตอนทำงานบ้าน ใส่เสื้อสีขาวตัวใหญ่ๆของผู้ชาย แล้วมีเหงื่อที่ดู ‘เซ็กซี่’ และข้างในก็ไม่ควรจะสวมใส่อะไรเลย แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่กล้ามากพอที่จะถอดบราออก เพราะแค่นี้เธอก็แทบจะไม่ไหวกับตัวเองอยู่แล้ว+

เกิดมายังไม่เคยชอบผู้ชาย ยังไม่คบ ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยจีบ แล้วนี่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็อดที่จะระอากับตัวเองไม่ได้เหมือนกัน แล้วที่สำคัญเธอก็...ทำไม่เป็นด้วย!!

แต่เอาน่า...ผู้ชายยังไงก็ต่อได้อยู่แล้ว ขนาดวันก่อนเธอแค่เอาปากแตะเขาแค่นั้น เขาเองนั่นแหละที่ทำอะไรๆไม่รู้กับปากของเธอจนมันบวมเป่งเจ่อไปหมดจนยัยนิดต้องถามมาว่าแพ้อาหารอะไรรึเปล่า เพราะเมื่อสมัยเรียนมอปลายนั้นเธอเคยทานไส้กรอกแล้วปากบวมแบบนี้เช่นกัน

ซึ่งอย่างน้อยขึ้นชื่อว่าผู้ชายจะไม่มีประสบการณ์ทางด้านพวกนี้แน่นอนว่าเป็นไปไม่ ได้ยิ่งด้วยสมัยนี้แล้วทุกคนย่อมผ่านกันมาหมดแล้ว และเพียงครั้งนี้เธอก็แค่จุดไฟเป็นคนเริ่มให้ เดี๋ยวไฟมันก็ลามเผาต่อไปเองนั่นแหละ

มือบางขยุ้มผมตัวเองให้ดูยุ่งหน่อยๆก่อนจะจัดกางเกงขาสั้นจู๋เนื้อบางให้เข้าที่เข้าทาง แล้วเดินข้ามข้าวของเพื่อไปเปิดประตูรับ ’แขกคนพิเศษ

--------------------

 มือบางค่อยๆแง้มประตูออกมาก่อนจะเจอเข้ากับคนที่เธอคาดหมายไว้ วันนี้เขาสวมชุดสบายๆด้วยกางเกงยีนส์สีเข้มที่มีรอยฟอกหน่อยๆกับเสื้อยืดสีเทาเข้ม พอตัดกับผิวขาวๆของเขามันก็ยิ่งทำให้คนใส่ดูเด่นขึ้นไปอีก แม้ว่าจะต่างจากปกติที่เขามักจะใส่เสื้อเชิ๊ตสีสุภาพกับกางเกงสแลคเสียมากกว่า แต่มันก็ทำให้เขาในลุคนี้ดูดีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเดิมเท่าไร

ใบหน้าสวยกวาดตามองตั้งแต่ข้างล่างจนมาจรดถึงใบหน้าคม เขายังคงใส่แว่นเหมือนเดิม แต่ทรงผมของเขานั้นไม่ได้เซตใดๆเหมือนทุกวัน ผมข้างหน้าจึงปกลงมาคลุมหน้าผากมากกว่าทุกครั้ง

เขาดูสบายๆแต่ก็ดูคูล (Cool) สุดๆไปเลย!

เธอไล่สายตามาเรื่อยจนถึงริมฝีปากของเขาที่ออกสีชมพูอ่อนๆนั้นที่เป็นผลจากการที่ชายหนุ่มไม่สูบบุหรี่ก็ยิ่งใจเต้น เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในเย็นวันก่อนที่เขาใช้มันสัมผัสกับปากอิ่มของเธอ...มันทั้งร้อนแรงและเร้าอารมณ์เธอที่สุดทั้งที่เป็นจูบแรกแท้ๆ!!

หญิงสาวยืนอยู่นิ่งจนเหมือนหินที่ถูกสาบเพราะมัวแต่จ้องริมฝีปากเขาอยู่อย่างนั้น จนร่างสูงที่เธอมองเขาอยู่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมนิ่งแบบนั้นล่ะ

เธอตื่นจากภวังค์ทันที รู้ตัวอีกทีใบหน้าของเขาและเธอก็ห่างกันเพียงคืบเดียวเท่านั้น

หญิงสาวตกใจเล็กน้อยก่อนจะผละถอยห่างเข้าประตูไปหน่อยแล้วสะดุดกับสิ่งของที่ตัวเองกองไว้หน้าห้อง “อ๊ายยยย” 

แต่ไม่ทันได้ล้มเอนลงไปกับพื้นก็มีแขนแกร่งของคนหน้าห้องนั้นมาคล้องเอวของเธอไว้ทัน

ตาสวยหวานสบตากับเจ้าของร่างที่เธอยึดตัวเขาไว้นิ่งราวกับต้องมนต์ ก่อนที่จะได้สติแล้วเพิ่งนึกออกว่าเธอต้องพาเขามาทำอะไรที่นี่!

อ่อ ขอบคุณค่ะ พะ พี่ตั้มเข้ามาก่อนนะคะ” อารยาพยายามควบคุมไม่ให้เสียงของตัวเองสั่น

อภิวัชรปิดประตูพร้อมกับเดินตามเธอเข้ามา แต่เมื่อได้เข้ามาถึงได้ไม่กี่วินาทีก็พบว่าอากาศภายในอบอ้าวและร้อนเสียยิ่งข้างนอกมาก

แล้วนี่ไปทำอะไรมาเหงื่อเต็มตัวเลย แล้วทำไมไม่เปิดแอร์ เขาถามขึ้นแม้จะสังเกตเห็นตั้งแต่เธอออกมาเปิดประตูให้เขาเมื่อครู่แล้ว

ซึ่งคำถามนั้นทำให้เธอมีสตินึกสิ่งที่จะทำขึ้นได้

...พี่ตั้ม หลินร้อนจังเลย แล้ววันนี้แอร์ก็ดันเสียอีก” อารยาสะบัดผมเพื่อสร้างความสนใจพร้อมกับมือบางจับเสื้อของเธอให้กระพือออก เพื่อแสร้งระบายความร้อนในกายโดยมีเจตนาแฝงให้คนที่อยู่ใกล้ๆได้มองเห็นอะไรบางอย่างใต้ผ้าเสื้อของเธอ

เอาวะ!...ไอ้หลิน ด้านได้ อายอด!!

คนที่เป็นเป้าหมายเดินมาใกล้ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมาซับเหงื่อให้ ตั้งแต่ใบหน้านวลไล่จนมาถึงลำคอระหงก่อนที่เขาจะหยุด...อยู่ที่ตรงนั้น...

                “พี่ว่าหลินไปอาบน้ำดีกว่าไหม” สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงที่ต่ำกว่ามือหนาซึ่งถือผ้าเช็ดหน้า ก่อนจะรีบดึงมือของตัวเองออกราวกับร่างกายเธอเป็นของร้อนขึ้นมาทันใด

                วูบหนึ่งเธอเห็นอะไรบางอย่างในนัยน์ตาเขาที่ดูเหมือนจะอยากรู้อยากเห็นและ ตื่นเต้นไปพร้อมกัน หากแต่เขากลับหยุดแล้วถอยห่างออกไปเฉยๆ

...ทำแบบนี้ก็เท่ากับมันจะจบน่ะสิ!!

                หญิงสาวกระทืบเท้าย่ำอยู่กับที่ราวกับเด็กที่งอแงเอาแต่ใจถูกแม่บังคับให้ไปโรงเรียนแต่นี่ไม่ใช่เธอถูกเขาบังคับให้ไปอาบน้ำ

ไม่เอา หลินไม่อาบ ยังทำความสะอาดห้องไม่เสร็จเลย เดี๋ยวก็เลอะอยู่ดี

อภิวัชรกวาดตามองรอบห้องที่เจ้าของบอกว่ารก ดูจากลักษณะแล้วเหมือนว่ามันจะถูกรื้อออกมาเป็นหย่อมๆมากกว่า

ไม่เป็นไร ไปอาบเถอะ เดี๋ยวพี่ดูแอร์ให้” ร่างสูงทำท่าเข้าไปจะหยิบรีโมทเครื่องปรับอากาศ ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟา แต่ไม่ทันไรหญิงสาวเจ้าของห้องก็เดินเข้ามาขวางทันที

ไม่ได้นะคะพี่ตั้มหลินดูแล้วว่ามันเสีย พี่จะดูให้เสียเวลาทำไม

พี่ดูได้นะ พี่ก็พอรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง” เขาเอื้อมมือจะหยิบรีโมทข้างหลังหญิงสาว แต่แน่นอนว่าคนที่ตั้งใจมาขวางนั้นย่อมไม่ยอม เธอจึงโถมกายเข้ากอดรัดเขาไว้แน่น โดยที่ชายหนุ่มไม่ทันได้ตั้งตัว

อย่าดูเลยนะคะพี่ตั้มเสียเวลา” ร่างบางที่โอบร่างสูงของชายหนุ่มไว้ดันกายเขาออกมาจากจุดที่วางรีโมทและถอยห่างออกไปเรื่อยๆจนข้อพับขาข้างหลังของร่างสูงชนเข้ากับที่นั่งของโซฟาจนล้มทับลงไปด้วยกันทั้งคู่

จมูกโด่งรั้นและริมฝีปากอิ่มประทับลงบนผิวกายบริเวณต้อคอของร่างสูงที่เธอกำลังนอนทาบทับเขาอยู่ …นี่มันไม่ต่างจากจูบเลยนะ!

ไหนจะกลิ่นนี่อีกที่เตะเข้าจมูกเธออย่างจังก็จะไม่ให้กลิ่นได้ยังไงในเมื่อจมูกของเธอเฉียดอยู่กับผิวขาวของเขาเบาๆอยู่อย่างนี้ ซึ่งมันเป็นกลิ่นที่ติดอยู่ที่หมอนเกือบทุกใบรวมถึงเตียงที่อยู่ในห้องนอนของเธอด้วย

                แต่ถึงกระนั้นคนที่บังเอิญล้มมาทับก็ยังกล้าที่จะได้ถือโอกาสนี้สูดกลิ่นนั้นเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบผงกหัวขึ้นมาขณะที่แอบคิดไปด้วย

นี่เขาใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรเนี่ย มันคล้ายกับว่าเป็นกลิ่นเสื้อ กลิ่นโคโลญ ผสมกับกลิ่นกายของเขาแล้วมันเลยออกมาเป็นแบบนี้โอ๊ยย...นึกแล้วก็ได้แต่ห้ามใจตัวเองไม่ให้ลงไปฟัดคนตรงหน้า

ใบหน้าใสที่แต่งแก้มของตัวเองให้มีสีเลือดฝาดเล็กน้อย ค่อยๆดันตัวเองขึ้น แต่ลุกเท่าไรก็ไม่เป็นผลสำเร็จเมื่อมีมือหนากดทับบริเวณเอวช่วงหลังของเธอไว้

หญิงสาวมองขึ้นสบตาเจ้าของวงแขนเป็นเชิงถามว่าทำไมถึงไม่ปล่อย หรือว่าผีหื่นกามตัวใดมันเข้าสิงเขาเข้าไปเสียแล้ว

แต่ด้วยใบหน้าอันแสนสุภาพขัดกับนัยน์ตาพราวระยับที่กำลังส่งมานั้นมันทำให้เธอมองไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

พี่ตั้มมีอะไรรึเปล่า” เสียงหวานถามเสียงสั่น เพราะตลอดแนวลำตัวของเธอแนบชิดราบสนิทไปกับตัวของเขาจนแทบจะไม่มีมดหรือแม้แต่อากาศมุดลอดผ่านไปได้

อีตาบ้านี่คิดอะไรอยู่กันแน่ พอตั้งใจจะยั่วก็ไม่ยอมเล่นด้วย ทีตอนนี้จะมารั้งไว้ทำเพื่อ?

แอร์ไม่ได้เสียใช่ไหม” เสียงทุ้มนุ่มมีแววหยอกล้อกระซิบ ปลายจมูกโด่งของเขาเฉียดไปมาบนผิวอ่อนบริเวณหูของเธอ

คนเจ้าแผนการเบิกตากว้าง ก่อนจะหันไปมองหน้าคมคายที่สวมใส่แว่นอยู่

พี่ตั้มหาว่าหลินโกหกเหรอ!?” หญิงสาวพูดเสียงแข็ง พร้อมกับซ่อนนัยน์ตาที่สะท้อนการโป้ปดออกไป

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแต่จ้องดวงตาหวานที่ไม่ยอมหลีกเลี่ยงการมองของเขาราวกับวัดใจ

ไม่มีใครยอมเลิกถอยไปก่อนซึ่งแม้แต่จะกระพริบตาก็ไม่มีใครเว้น จนหญิงสาวที่ทับอยู่บนร่างสูงเริ่มชักต้านทานไม่ไหว เมื่อเธอเริ่มจะเสียสมาธิ หัวสมองที่ไม่ยอมเชื่อฟังเธอนั้นเริ่มคิดออกนอกลู่นอกทางกับร่างกายของเขา

และในที่สุดเหตุผลก็อยู่ภายใต้อำนาจจิตใต้สำนึก เมื่อมือบางยกขึ้นถอดแว่นของเขาออกจากใบหน้าที่ไม่ได้ห่างจากเธอมาก ส่วนหนึ่งที่ทำไปก็เพราะอยากจะเห็นว่าถ้าถอดแว่นออกแล้วเขายังจะมองเห็นเธอชัดอยู่รึเปล่า แล้วเขายังจะกล้าจ้องตาเธออยู่อีกไหม...ช่างเป็นข้ออ้างที่ไร้เหตุผลสิ้นดี!

หัวใจทั้งสองดวงเต้นระรัวพร้อมกัน เมื่อหญิงสาวรุกและจู่โจมเขาด้วยการเอาแว่นที่บดบังบนใบหน้าของเขาออก ซึ่งอย่างน้อยถ้าหากสวมใส่มันไว้ก็ยังช่วยปิดกลั้นความรู้สึกบางอย่างไม่ให้ออกมามากจนเกินไปได้ แต่เมื่อปราศจากมันความรู้สึกต้องการอันมากล้นจึงได้ถลำออกมาโดยที่ร่างบางไม่ทันได้ตั้งตัว

จู่ๆร่างของอารยาก็ถูกพลิกลงไปอยู่ข้างล่างภายใต้ร่างหนาเธอทับไว้เมื่อครู่

ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากของทั้งสองคน

นัยน์ตาหวานไล่พินิจมองใบหน้าของชายหนุ่มในระยะใกล้ เธอรู้สึกเคลิ้มราวกับเข้าไปอยู่ในความฝัน ก่อนจะรู้สึกอีกทีเมื่อผมของเขาเข้ามาปกคลุมบริเวณหน้าผากของตัวเองพร้อมกับเงามืดที่ไม่ต่างจากเมฆฝนที่เคลื่อนเข้ามาบดบังแสงสว่างจากดวงอาทิตย์

 ไม่ถึงเสี้ยววินาทีที่นึกได้ปากอิ่มก็พลันสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่แนบสนิทลงมา และถือวิสาสะบดเคล้าให้ริมฝีปากเธอเผยอออกและไม่ให้มันหยุดอยู่นิ่ง

ครั้งก่อนที่จูบกันเธอเป็นคนเริ่มต้นก็จริง แต่ไม่นานเขาก็เป็นคนสานต่อไปเรื่อยๆจนจบครั้งน้น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนและยังไม่ได้อนุญาตให้เขาทำเช่นนี้ด้วย

แต่ถึงอย่างไรแรงที่จะต่อต้านกลับมลายหายไปสิ้น เพราะสิ่งที่เธอมองเห็นอยู่เพียงตอนนี้มีแต่ใบหน้าคมอันหล่อเหลาที่อยู่ในระยะใกล้...ใกล้มากจนเธอเห็นเพียงแค่ตาของเขาที่กำลังหลับขณะทำมิดีมิร้ายกับปากเธออยู่

 จนสุดท้ายเธอไม่สามารถที่จะทนมองเห็นเขาในระยะนี้ไว้ หญิงสาวจึงต้องหลับตาแล้วปล่อยให้เขาทำเช่นนั้นต่อไปเรื่อยๆซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าครั้งนี้มันจะสำเร็จจบไปเมื่อใด

ตอนนี้ไม่ได้เมฆฝนที่เคลื่อนเข้ามาไม่ได้ทำให้ฝนอันชุ่มฉ่ำตกลงมาเลยสักนิด หากแต่มันเหมือนจะนำพายุลมร้อนให้โหมกระหน่ำเข้ามาเล่นงานเธอแทน

ชายหนุ่มยกใบหน้าของต้นขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะเบนศีรษะไปอีกฝั่งราวกับกับปรับองศาแล้วก้มลงมาประกบริมฝีปากของเธออีกครั้ง เขาทำเช่นนั้นประมาณสองถึงสามรอบ จนเธอแทบจะทนไม่ไหวหายใจไม่ทันคล้ายกับวิ่งแล้วหอบจนตัวโยน

ทุกครั้งที่เขาผงกหัวขึ้นเธอไม่ทันได้สูดออกซิเจนเข้าเต็มปอด ก็ต้องถูกชายหนุ่มช่วงชิงลมหายใจไปเสียแล้ว

 มือหนาสัมผัสเลาะไล้รอดเข้าไปตามผิวบริเวณช่วงเอวบางก่อนจะเลื้อยสูงขึ้นไปเรื่อยๆแล้วไล้วนอยู่บริเวณช่วงหน้าท้องแต่ไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไปบนเสื้อชั้นใน

มือบางที่วางอยู่บนบ่าของเขาขยุ้มเสื้อยืดพร้อมกับจิกมือลงบินผิวขาวภายใต้เนื้อผ้านิ่มนั้นอย่างระบายอารมณ์ ตอนนี้เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากรอเวลาเสร็จสิ้นเพียงเท่านั้น

ชายหนุ่มปล่อยให้หญิงสาวสูดอากาศหายใจด้วยการผละออกจากริมฝีปากแล้วไล้จมูกโด่งไปตามแก้มใสและทั่วกรอบหน้าสวยเรื่อยจนต่ำลงมาถึงบริเวณลำคอจนทั่วทั้งสองข้าง ก่อนสัมผัสต่ำลงไปเรื่อยๆจนถึงเนินอกอิ่ม เขากดจูบลงบนเนื้อนุ่มนั้น พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหยุดทุกอย่างอยู่ที่ตรงนั้นแล้วซบใบหน้าลงไปบนอกนิ่ม

วันหลังอย่าทำแบบนี้อีก…” 

เสียงของเขาเอ่ยออกมาอย่างสั่นพร่า จนเธอแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าเป็นเสียงของเขาจริงรึเปล่า แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่ากับการที่เขานอนทับบริเวณหัวใจข้างซ้ายใต้หน้าอกของเธอที่หญิงสาวกลัวเป็นอย่างมากว่ามันจะกระโดดเด้งออกมาจากร่างที่แม้แต่เจ้าของอย่างเธอก็ยังห้ามมันไว้ไม่อยู่

คนที่ถูกกดทับไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะตอนนี้เธอรู้สึกได้ว่าปากของเธอนั้นมันชาและหนักอึ้งเกินไป หนักเสียยิ่งกว่าร่างกายของตัวเองตอนนี้ที่กำลังถูกเขาทับเสียอีก

เขาซบอยู่เช่นนั้นซักพัก ปล่อยให้เธอหายใจหายคอไม่ได้เต็มปอด ขณะที่เขาเองก็ดูเหมือนว่าคล้ายกับจะทำใจไม่ได้ที่จะลุกออกไป จึงทำได้เพียงยื้อเวลาไว้ให้ร่างทั้งสองนอนกอดก่ายกันอยู่เช่นนี้

 มันจะไม่เป็นอะไรมากถ้าหากเขาเพียงแต่หนุนทับเท่านั้น แต่สิ่งที่เขากำลังทำนั้นมันช่างตรงกันข้ามกับการอยู่เฉยๆ เสียเหลือเกิน จมูกโด่งและปากที่ใช้รังแกเธอนั้นยังคงไล้สัมผัสอยู่บนผิวกายเธอ

ยิ่งยามมันถูกลากไล้ขยับไปทางซ้ายที ขวาที อย่างช้าๆ ก็ไม่ต่างกับการจงใจทรมานเจ้าของร่างด้วยเครื่องมืออะไรซักอย่างที่ทำให้เธอทั้งตื่นเต้นและหวาดเสียวในเวลาเดียวกัน เขาทำเหมือนเด็กที่ติดหมอนแล้วกำลังจูบอยู่บนหมอนนุ่มนั้นราวไม่อยากลุกออกจากเตียงไปไหน แต่ระหว่างเขากับเด็กนั้นมีสิ่งที่ต่างกันก็คือ...ไรเคราที่มันเริ่มขึ้นบางๆ นั้นมันสร้างความเดือดร้อนให้เธอเป็นอย่างมาก

อาจจะเรียกว่าเป็นความผิดของเธอก็ว่าได้ที่ไม่ยอมกลัดกระดุมเสื้อบริเวณนั้นให้มิดชิด เพราะมัวแต่คิดจะหลอกล่อเขา แต่พอเหยื่อติดกับ เธอเริ่มชักไม่แน่ใจแล้วว่าตอนนี้เธอเองรึเปล่าที่กำลังจะเป็นเหยื่อของเขาเสียเอง

จากคนที่กำลังวังชาค่อนข้างดี เพราะเธอเป็นคนชอบทำอะไรด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้มือทั้งสองข้างมันกลับทำได้แค่วางแปะและกดอยู่บนไหล่ของเขาที่ต่ำกว่าระดับตัวเธอไม่มาก

 เธอไม่สามารถดันออกไปได้ เว้นเสียแต่ว่าจะจิกมันลงไปเมื่อเขากำลังทำอะไรบางอย่างกับร่างกายของเธอมากกว่าที่เป็นอยู่

จนไม่นานชายหนุ่มก็ผงกศรีษะขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วดึงตัวเธอขึ้น มือหนาหยิบแว่นสายตาที่มันหล่นอยู่บนพื้นข้างๆโซฟานั้นขึ้นมาสวม ซึ่งโชคดีว่าพื้นในห้องนี้เป็นพื้นพรมเมื่อแว่นตกกระทบพื้นในห้องจึงไม่ทำให้แว่นสายตาของเขาแตกร้าว

หลังจากนั้นคนตัวโตกว่าก็เขยิบเข้ามาใกล้ พร้อมกับจัดผมเผ้าของเธอที่ตอนนี้มันดูไม่เป็นทรงหนักราวกับไปสะบัดเต้นที่ไหนมาซักแห่งให้เข้าที่ พร้อมกับกระชับเสื้อที่มันเปิดกว้างจนเห็นหัวไหล่ขาวนวลข้างหนึ่ง ซึ่งนั่นทำให้เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่ากระดุมบนเสื้อของเธอนั้นมันหลุดจากรังดุมเพิ่มจากที่เธอปลดมันไว้

หญิงสาวนิ่งไปชั่วครู่ เธอรีบกำเสื้อไว้ที่ไม่ได้ถูกติดกระดุมทั้งสองข้างแน่น แล้วค่อยๆเขยิบตัวถอยห่างออกจากเขา

พอเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นจริง เธอก็แอบตกใจไม่น้อย แต่ก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าถ้าไม่พร้อมขนาดนี้แล้วทำไมไม่ต่อต้านเขาให้ถึงที่สุด และก็ไม่ได้กลัวเขาเลยสักนิด หากแต่กลับปล่อยเลยไปให้เขาทำตามใจชอบไปได้

เธอเชื่อว่าเขาก็ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้เพราะเขาเป็นคนควบคุมอารมณ์และสติได้ หลายต่อหลายครั้งเขาก็ไม่เคยที่จะกระทำล่วงเกินเธอเลย

แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้ชาย ต่อให้จะควบคุมได้มากเท่าใดแต่หากถูกกระตุ้นแล้วเชื้อเพลิงก็ย่อมติดง่ายเป็นธรรมดาและนี่ก็เป็นครั้งแรกผู้ชายคนแรกที่ได้สัมผัสเธอเช่นนี้

เขารู้ว่าเธอกำลังทำอะไรบางอย่างเพื่อยั่วยวนเขา ถึงกระนั้นมันก็ได้ผลระดับที่ค่อนข้างดี(มาก)

ดวงตาของหญิงสาวสะท้อนแววสั่นไหวพร้อมกับความสับสน จนชายหนุ่มต้องเอ่ยปากขึ้นเพื่อตัดบรรยากาศที่เงียบงันและกดดันทั้งสองฝ่าย

พี่ขอโทษ” เขาพูดทั้งที่ยังสบตากับเธอซึ่งแสดงความรู้สึกผิดออกมา

หญิงสาวไม่ได้ว่ากล่าวอะไร เธอเพียงแต่เงียบ เพราะแม้เวลาจะผ่านไปสักระยะ ปากของเธอก็ดูเหมือนจะใช้การไม่ได้อยู่ดี

เดี๋ยวพี่ทำต่อเอง หลินไปอาบน้ำเถอะ” ด้วยคำพูดของเขาร่างบางจึงถือโอกาสนี้ลุกออกไปอย่างรวดเร็วแล้วปิดประตูห้องน้ำอย่างฉับพลันราวกับหนีอะไรบางอย่าง

ไม่ต่างกับอีกคนที่พ่นลมหายใจออกมาแรงก่อนจะเดินออกไประเบียงข้างๆเพื่อสูดอากาศ เข้าปอดลึก พร้อมกับหลับตาเพื่อทำการรีเซ็ทตัวเองใหม่ก่อนจะเดินเข้ามาเก็บของที่อยู่ใน ห้องต่อให้เข้าที่

อารยาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำค่อนข้างนานกว่าจะออกมา เธอกำลังทำใจกับสิ่งที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อครู่ ทั้งๆที่คิดไว้แล้วว่ามันจะต้องเกิดขึ้นแบบนี้อย่างแน่นอน แต่พอเอาเข้าจริงเธอกลับกล้าๆกลัวๆไปเสียอย่างงั้น เขาเองก็คงไม่ต่างกัน

เขาอาจจะเคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นมาแล้ว แต่สำหรับเธอนั้นไม่มันเป็นครั้งแรกของเธอ!

ร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อผ้าครบชุดที่ปิดมิดชิดตรงข้ามกับเมื่อครู่ที่เปิดเผยให้เห็นอย่างตั้งใจ

และพอได้ออกมาไม่ถึงห้าวินาทีเธอก็สัมผัสได้ทันทีว่าอุณหภูมิในห้องที่ร้อนเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนไปเป็นอากาศที่เริ่มเย็นลงเพราะมีใครบางคนเปิดเครื่องปรับอากาศที่เธอบอกว่าเสียไว้...

เจ้าของห้องเดินเข้าไปหาคนที่กำลังจัดกองข้าวของหนังสือที่เธอรื้อออกมาให้เข้าที่โดยแยกไว้เป็นหมวดหมู่อย่างชัดเจน

 “พะ พี่ตั้ม เดี๋ยวหลินจัดต่อเอง” อารยานั่งลงข้างๆเขาก่อนจะหยิบหนังสือที่วางอยู่จัดลงบนชั้น

สรุปแล้วการรื้อของเธอก็แค่เพื่อสร้างหลักฐานเท็จให้เขามาที่นี่ แต่ในเมื่อผลมันไม่สำเร็จก็กลายเป็นว่าเขาจึงต้องมานั่งจัดห้องให้เธอจริงๆ

อภิวัชรเงียบตลอดเวลาที่เขาจัดห้อง ทำความสะอาดให้ เขาไม่ยอมพูดอะไรขึ้นมาเลย นอกจากก้มหน้าก้มตาจัดเรียงต่อไป จนหญิงสาวแอบที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ พาเขามาทำบัดสีในห้องของตัวเองแล้วยังมาให้เขารับผิดชอบจัดของทำความสะอาดให้เธออีก

จนในที่สุดเป็นหญิงสาวเองที่ทนทานต่อความเงียบนั้นไม่ไหวจึงเป็นฝ่ายไปจับแขนของเขาไว้เพื่อให้หันมาสนใจเธอบ้าง คนที่เงียบมาตลอดจึงยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตา 

พี่ตั้ม...โกรธหลินหรือเปล่า” รู้สึกเป็นคำถามที่หนักหน่วงกว่าจะพูดเอ่ยปากออกมาได้ แต่ในที่สุดเธอก็ต้องพูดออกมา

เขายังคงมองเธออยู่เช่นนั้น อย่างที่ไม่สามารอ่านสายตาออกได้ และในที่สุดการรอคอยของเธอก็สิ้นสุดลงเมื่อมือหนาจับมือน้อยที่วางอยู่บนแขนแกร่งนั้นออก ทำเอาหัวใจของคนที่กำลังรู้สึกผิดและแย่กับตัวเองกระตุกวูบไปชั่วครู่

แต่แล้วเขาก็ทำให้เธอเริ่มอุ่นขึ้นด้วยการหยิบมือบางนั้นเข้ามากุมแทนและเริ่มขยับริมฝีปากที่เธอเฝ้ารอว่าให้พูดอะไรบ้างก็ได้ออกมาซักที

พี่ไม่รู้ว่าหลินกำลังคิดทำอะไรอยู่ แต่พี่อยากให้หลินคิดดีๆก่อนมันจะแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

คนรู้ตัวว่าผิดทำได้แต่ก้มมองมือตัวเองที่ถูกเขากุมไว้ โดยไม่กล้าสบตามองหน้าเขา ขณะที่เขายังคงพูดต่อไป

พี่อยากให้หลินแน่ใจในความรู้สึกของตัวเองก่อน”  และไม่รู้เหตุใดจังหวะนั้นเธอจึงยอมเงยหน้าขึ้นมามองเขาซึ่งตรงกับจังหวะที่เขาใช้คำพูดพิฆาตนารีจนเธอแทบจะลมจับไป

 “...ไม่ว่าจะยังไง พี่ก็อยากให้หลินรู้ไว้นะ… ‘พี่รักหลิน’ ”

...คำคำนั้นสะท้อนก้องอยู่ในหูหญิงสาวซ้ำๆจนเธอไม่เป็นตัวของตัวเองไปหลายวัน

 

หลังจากวันนั้นอารยาก็ไม่ได้ติดต่อหาเขาอีกเลย รวมถึงการพบปะหน้ากันด้วย นี่ก็เกือบจะหนึ่งอาทิตย์แล้วสินะ ที่เขาและเธอยังไมได้พบหน้ากันเลย

ปกติแล้วเมื่อเลิกงานเขาก็มักจะมานัดเจอใกล้ที่ทำงานหรือเป็นเธอเองซึ่งพาเขามาที่ห้อง ต่างจากตอนนี้ที่แม้เขาโทรมา เธอก็ไม่รับ ส่งข้อความมาเธอก็ไม่ตอบกลับ แต่ด้วยความอยากรู้ก็ทำได้เพียงแต่เปิดอ่านเท่านั้น

ไม่รู้เหมือนกันทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่มันดูเหมือนจะใกล้ความสำเร็จแล้วแท้ๆ แต่กลับเป็นตัวเธอเองที่ทำให้ทุกอย่างไม่กล้าเดิน

เรื่องราวมันเกิดขึ้นตั้งแต่วันนั้น วันที่เขา บอกว่า รัก’ โดยทีเธอไม่ได้ตั้งตัว

คล้ายกับว่าคำนี้มันเป็นยันต์กันวิญญาณอย่างเธอให้ออกห่างจากเขา ทั้งๆที่ทุกอย่างก็ดูจะเข้าข้างเธออยู่แล้ว

เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังหนีปัญหา และกลัวคำว่า รัก’ จากปากของเขาเหลือเกิน

          รักเหรอไร้สาระ

เธอกับเขาเพิ่งรู้จักกันมาไม่กี่เดือนนี้เอง จะมาบอกรักกันง่ายๆอย่างนี้ได้ยังไง เพ้อเจ้อ!

เธอสั่งสมองให้จดจำและคิดเช่นนั้นดังที่เธอเคยคิดเมื่อก่อนจะรู้จักเขา

ผู้ชายอย่างไรเสียก็เป็นผู้ชาย น้ำคำคนไม่สามารถจะเชื่ออะไรได้ทั้งนั้น

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทำไมเธอต้องมานั่งแคร์ด้วยว่าเขาจะพูดจริงหรือไม่ ในเมื่อเธอไม่ได้แคร์อยู่แล้วไม่ใช่หรือ

หญิงสาวยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เรื่องทุกอย่างสับสนไปหมด ตลอดทั้งสัปดาห์นี้สมาธิและประสิทธิภาพในการทำงานของเธอน้อยมาก เนื้อที่ส่วนมากที่ใช้คิดก็จะมีเรื่องเขาอยู่ด้วย

มือบางหยิบกระป๋องเบียร์ออกจากถุง ซึ่งมีวางไว้ด้วยกันอยู่เกือบสิบกระป๋องจากบนโต๊ะ ก่อนจะแกะแล้วเทเข้าปากอย่างไม่คิดจะลังเลในการดื่มอะไรทั้งนั้น

ช่างมันเถอะ อ้วนก็อ้วน!

การดื่มเบียร์ก็สามารถอ้วนได้เช่นกันเพราะแคลอรี่ค่อนข้างสูง แต่ตอนนี้เธอสามารถบอกเลยได้ว่าไม่สนใจอะไรทั้งนั้น!

เพราะเกลียดความวิตกกังวลในจิตใจ ไม่เป็นตัวของตัวเอง ทำให้เธอคิดหาวิธีลืมทุกอย่างแล้วให้ตัวเองนอนหลับสนิทแทนที่จะมาฝืนบังคับให้ตัวเองนอนทั้งๆที่ยังไม่รู้สึกง่วง กว่าตาจะรู้สึกปิดก็ใกล้สว่างแล้ว

ได้โอกาสว่าพรุ่งนี้พอดีตรงกับวันหยุด แล้วด้วยอารมณ์แบบนี้เธอก็ไม่มีอารมณ์จะกลับบ้าน ไม่กล้าที่จะไปพบม๊าด้วย จึงตัดสินใจทำอะไรซักอย่างแก้เซ็งแล้วลืมๆเรื่องในหัวไปบ้าง

แต่ถึงกระนั้นก็อยากจะมีใครบางคนนั่งอยู่ด้วย เธอจึงได้ชวนนิชานันท์มาทานด้วยกัน เพราะคนนั้นน่ะ คอเบียร์เลยซึ่งเธอชอบดื่มตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว ดื่มเท่าไรก็ไม่เมา ต่างจากเธอที่ไม่เคยแม้แต่จะคิดแตะ นอกจากครั้งนี้ที่ทำราวกับประชดชีวิต

แต่ว่าเพื่อนรักกลับบอกว่าวันนี้จะต้องไปตรวจร้านที่บูธสินค้าที่จัดในงานใหญ่ จึงไม่สามารถมาร่วมสนุกและฉลองกับการดื่มครั้งแรกของเธอไม่ได้

แม้ว่าเบียร์จะมีสัมผัสรสชาติข๋มปี๋ แต่มันกลับให้เธออยากลองต่อแล้วว่าทำไมหลายๆคนถึงได้ติดใจรสชาติของมันกัน

กระป๋องเบียร์ที่ว่างเปล่าถูกวางบนโต๊ะเรื่อยๆจนไม่มีมาเติมเต็มอีก

มือบางเขย่ากระป๋องเปล่าที่ของเหลวสีทองอ่อนเพิ่งจะหมดไปเพราะเข้าปากเธอเมื่อครู่เพื่อดูว่ามันยังคงหลงเหลืออยู่อีกหรือไม่ไม่มี

เปลือกตาของคนที่เพิ่งดื่มไปแทบจะเปิดไม่ได้ ตอนนี้เธอหนักไปหมดทั้งร่างจึงได้แต่ล้มตัวเอนไปบนพนักโซฟา ไม่นานก็มีเสียงออดจากหน้าประตูดังขึ้น

ยัยนิดดดไหนบอกว่าจะไม่มางายยย

เจ้าของห้องเดินโซซัดโซเซออกไปที่หน้าประตูเพื่อเปิดมันออกโดยที่ไม่ได้สอดส่องให้แน่ใจว่าแขกเป็นคนเดียวกับที่เธอคิดไว้หรือไม่

หญิงสาวปรือตามองตั้งแต่เท้าจรดศรีษะ ก็พบว่าเพื่อนสาวของเธอมีรูปร่างที่เปลี่ยนไป ทั้งสูงและตัวใหญ่ ผิดจากเดิม

นิดดด แกไปทำอารายยยมา ทำไมถึงตัวสูงล่ำขนาดนี้ฮะ!” คนเมาเริ่มถามตะโกนโหวกเหวกโดยไม่กลัวว่าข้างห้องจะได้ยินหรือไม่

เธอยื่นมือไปจับใบหน้าของคนตัวสูงก่อนจะจับพลิกไปพลิกมาแล้ว ตาที่มองเห็นทุกอย่างพร่ามัวเริ่มเพ่งสังเกตดีๆ ก่อนจะพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนเธอ แต่เป็นคนที่เธอหลบหน้ามาตลอด

พี่ตั้ม!!

 *-------------------------

ลงอีกรอบ อิอิ ตัวนี้อาจมีคำผิดบ้างนะคะ แต่ต้นฉบับแก้แล้ววน้าา

สนใจสั่งหนังสือ จิ้มๆ จำนวนจำกัดนะคะ >>>> เปิดจองผูกรักเพียงใจ

  แจ้งอีกครั้งนะคะ ว่า Ebook ผูกรักเพียงใจ ออกแล้ววว!!! ถ้ารักกันฝากรีวิวให้ดาวกันด้วยนะอิอิ 

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

2,645 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 08:51
    ง่อวว นางเมา พระเอกก็มา พี่ตั้มคุยให้รู้เรื่องจับให้อยู่มัดเลยนะคะ
    #168
    0
  2. #167 ปังคีย์ (@pungpond2427) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 06:46
    อ่าว พี่ตั้มมาเจอหลินในสภาพนางเมรีซะแล้ว
    คนเมามักทำอะไร พูดอะไรไม่คิด
    แล้วยัยหลินจะเป็นงัยละเนี่ย

    ขอบคุณที่แต่งนิยายสนุกๆมาให้อ่านค่ะ
    #167
    0
  3. #166 ปังคีย์ (@pungpond2427) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 18:50
    หลินจะใจอ่อนบ้างมั้ยน๊า
    โดนพี่ตั้มบอกรักแบบนี้


    #166
    0
  4. #165 เพลงต่อน (@wratchaya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 16:45
    อย่างหล่ออะ
    #165
    0
  5. #164 ao__ao (@pla-ra) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 16:45
    โอ้ยยยย อยากได้ ผู้ชายใส่แว่น
    #164
    0
  6. #163 ViRaTeeYa (@Tuakheaw) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 16:37
    โอ้ย พี่ตั้มหล่อเวอร์วังอลังการ พี่ตั้มคนแมน
    #163
    0
  7. #162 keftik (@t31k3152) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 13:01
    ใจหายใจคว่ำหมดลุ้นพี่ตั้มจะได้ไปต่อหรือเปล่า
    #162
    0
  8. #161 รสี (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 12:06
    นางจะแก้ตัวยังไงน่า



    พี่ตั้มสุภาพบุรุษกระทิงแดงจริงๆ
    #161
    0
  9. #160 ao__ao (@pla-ra) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 09:57
    คนอ่านก็นก
    #160
    0
  10. วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 09:48
    เอ ๋นกจริงหรือป่าวน้า 55555 พี่ตั้มจะรู้สึกยังไงบ้างเนี่ยที่โดนยั่ว
    #159
    0
  11. #158 pittykiki123456 (@pittykiki123456) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 19:14
    อัพต่อนะคะไรท์
    #158
    0
  12. #157 tooktik (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 12:55
    สุภาพบุรุษสุดสุดอ่ะพี่ตั้ม
    #157
    0
  13. #156 Nooprincess (@poohprincess405) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 11:41
    55555
    #156
    0
  14. #155 กกกอ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 10:59
    ดูทรงยัยหลินคงไปไม่รอด(แผนโดนจับได้)



    พี่ตั้มไม่ใช้คนหื่นแต่เป็นคนดีนะ แค่นี้คือการสั่งสอนนะจ๊ะ พี่ตั้มไม่ได้กล่าว อิอิอิ
    #155
    0
  15. #154 Loveserie (@Loveserie) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 09:42
    ชอบบบบบบ
    #154
    0
  16. วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 08:54
    งาบเลยพี่ตั้ม หุๆ
    #153
    0
  17. #152 ปังคีย์ (@pungpond2427) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 08:50
    ถ้าพี่ตั้มหมดความอดทน(?)
    จะมาเรียกร้องให้หยุดไม่ได้นะหลิน



    #152
    0
  18. #151 วิมล(wimon252318@gmail.com (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 03:13
    ครั้งเดียวแล้วบอกเลิกมันจะไม่นำ้เนาเกินไปหรือเปลายังไม่จะใด้อยู่ด้วยกันเลย
    #151
    0
  19. วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 23:39
    ปฏิบัติการ อ่อยขั้นสูงสุด 5555
    #150
    0
  20. #149 tooktik (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 22:31
    หลินสู้สู้ถ้าอยากได้สามีดีดีผู้หญิงเค้าว่ามารยา100เล่มเกวียนเอามาใช้อย่าให้เสียของ
    #149
    0
  21. #148 ปังคีย์ (@pungpond2427) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 20:47
    ง่ะ เราก็ค้างอยู่ตรงมือพี่ตั้มเหมือนกัน
    แอบกรี๊ดเบาๆงานนี้ใครจะอ่อยใครกันแน่เนี่ย

    ขอบคุณไรเตอร์คร้า มาอัพเยอะๆน๊ากำลังติดงอมแงมเลย
    #148
    0
  22. #147 ส้ม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 20:43
    มาเลยๆๆมาต่อไวๆๆ
    #147
    0
  23. #146 nina (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 18:47
    อยากให้ยายหลิน โดนพี่ตั้มหลอกแทนคร้าคือไม่เอา อิๆๆเค๊าชอบของเค๊า
    #146
    0
  24. #145 sasa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 18:33
    แผนนางสำเร็จ นางจะทิ้งพี่ตั้มรึป่าว



    จะเอาแต่ลูก พ่อของลูกต้องการไม่ ไม่ต้องการทางนี้รอรับอยู่นะจ๊ะ
    #145
    0
  25. #144 ส้ม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 14:05
    เฮ้ย.!

    จะกินตับเธอๆ
    #144
    0