【 Take care 】แสดงความ ดู แล

ตอนที่ 12 : {วันที่11}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 332 ครั้ง
    27 ธ.ค. 58



{วันที่ 11}




  
  
     
       ตึง!

   ผมลืมตาตื่นขึ้นตอนเที่ยงกว่าเพราะได้ยินเสียงอะไรสักอย่างกระแทกกับพื้นดังลั่นห้อง
   ผงกหัวขึ้นมาอย่างตระหนกก็เจอมิวหันมายกมือขึ้นข้างหนึ่งขอโทษอยู่ ส่วนอีกมือกำลังก้มหยิบหนังสือเล่มหนาเป็นนิ้วจากพื้น
   ไอ้เสียงเมื่อกี้ก็คงไม่พ้นสิ่งที่กำลังจะหยิบนั่นแหละ

   “โทษทีทาย”

   ผมพยักหน้าแล้วยกมือขยี้ตาตัวเอง “อือ ไม่เป็นไร”

   “แล้ว นี่จะตื่นเลยเหรอ วันนี้หยุดทั้งทีจะนอนทั้งวันก็ได้นะ เมื่อคืนอ่านหนังสือดึกไม่ใช่ไง?” มิวถามต่อเมื่อเห็นผมเริ่มสะบัดผ้าห่มออกจากตัวแล้วขยับลุกขึ้นนั่ง

   ก็เพราะพี่ฟ้านั่นแหละ สองวันมานี้ติวโหดยิ่งกว่าอะไร เล่นเอากว่าจะได้ฤกษ์กลับห้องมานอนก็แทบจะนาทีสุดท้ายก่อนต้องเช็คชื่อ
    แล้วยังต้องมานั่งทบทวนิ่งที่เรียนไปเพื่อเอาไปตอบคำถามใหม่ในวันพรุ่งนี้ กว่าจะทำทุกอย่างที่ว่ามาครบก็เลยเข้าวันใหม่ทุกที

   “อืม เดี๋ยวจะไปกินข้าวแล้ว” ผมว่าตอบ “ว่าแต่ทำไมเวลานี้แล้วยังอยู่ที่นี่อะ?”

   “ลืมหนังสือเรียนคาบบ่ายอะดิเลยแวะกลับมาเอาก่อน เดี๋ยวไปแล้ว”

   “อ่าฮะ” ผมยิ้ม “แล้วเจอกัน”

   “ว่าแต่วันนี้มึงไปติวอีกปะเนี่ย?”

   “ติว พี่ฟ้านัดไว้ตอนบ่ายสาม วันนี้คงเลิกไม่ดึกมาก”

   “ดีแล้ว ยังไงคืนนี้เจอกัน”

   ผมพยักหน้ารับอีกฝ่ายแล้วโบกมือลาแล้วรุดหายออกจากห้องไป






   “เจอกันอีกแล้ว”

   ผมชะงักกับเสียงทักที่ดังขึ้นทันทีเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องเก็บอุปกรณ์เก่าหลังจากที่อาบน้ำกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

   “เก๋า” เจ้าของชื่อยิ้มกว้างแล้วพยักหน้ารับ “ทำไมถึงมาที่นี่อีกแล้วล่ะ”

   “ทำไมพูดเหมือนไม่อยากให้มาเลย” อีกฝ่ายว่า มือขยับลูบหัวหมากเก็บที่อุ้มไว้ในแขน เจ้าตัวเล็กมันพยายามดิ้นจะลงมาหาผมอยู่

   “เปล่า แต่มาบ่อย ๆ แล้วมากันหลาย ๆ คนกลัวจะถูกจับได้” ผมว่า แล้วนั่งยองลงหาไอ้อ้วนที่ถูกปล่อยลงพื้นแล้ววิ่งด๊อกแด๊กเข้ามาหาผม

   “ไม่หรอก เราดูดีแล้วน่าตอนเข้าห้องมา ไม่มีใครเห็นสักหน่อย” เขาว่า แล้วขยับมานั่งยองลงข้าง ๆ  “ซื้ออาหารสุนัขมาให้มันเหรอ?”

   “อ่าฮะ” ผมตอบรับไป มือก็ขยับแกะปากถุงอาหารสุนัขไปด้วย “ให้กินอาหารคนไม่ดีต่อสุขภาพ”

   “เก็บถุงไว้ตรงไหนอะ ถ้าวันไหนนายไม่ว่างเรามาช่วยให้อาหารหมากเก็บก็ได้นะ”

   “เก็บไว้หลังตู้เนี่ยแหละ ให้ไม่ต้องเยอะนะ ลูกสุนัขกินประมานนี้” ผมพูดไปก็ยกถุงเทอาหารออกมาเท่าปริมานที่พอดี

   “งั้นต่อไปถ้าไม่ว่างก็บอกนะ เดี๋ยวแวะมาให้”

   ผมพยักหน้า “อือฮึ”

   “งั้นขอเบอร์นายหน่อยสิ”

   “เบอร์?” ผมทวนคำแล้วเงยหน้ามองอีกฝ่าย

   “ใช่ไง พอเม็มเบอร์แล้วไลน์ก็จะขึ้นใช่ไหมล่ะ เวลานายไม่ว่างก็ไลน์มาบอกเดี๋ยวจะช่วย”

   ผมนิ่งคิดไปนิด ก่อนจะพยักหน้าเออออแล้วล้วงหยิบมือถือขึ้นมาให้คนข้าง ๆ กดเบอร์ตัวเองแล้วโทรออก
   จนกระทั่งให้นั่งรอหมากเก็บกินไปจนเกือบครึ่งจาน คอนแทคไลน์ใหม่ก็เด้งขึ้นมา

   “เรียบร้อยแล้ว” เก๋ายิ้ม “เดี๋ยวไปก่อนนะ พอดีมีซ้อมวิ่ง ยังไงไว้เจอกัน”

   “ซ้อมวิ่ง?”

   “เราเป็นนักวิ่งน่ะ”

   “อ๋อ โอเค งั้นไปเถอะ” เข้าเรื่องกีฬาเดี๋ยวจะพาลวกเข้าหาตัวเองแล้วจะแย่เอา

   เก๋า พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มอีกครั้งแล้วลุกขึ้นโบกมือให้ผม แต่ก่อนที่จะได้ก้าวเท้าออกจากห้องไปหลังจากเปิดประตูแล้ว พี่ฟ้าก็โผล่มาพอดี ให้ทั้งสองคนเกือบชนกันทันทีที่บานประตูเปิดออก

   “โอ๊ะ! ขอโทษครับ” คนอายุน้อยกว่าร้องลั่นแล้วพยายามทรงตัวให้อยู่

   พี่ฟ้าขมวดคิ้วมองคนแปลกหน้าโดยไม่ได้ตอบรับ แต่เบนสายตามามองหน้าผมนิดนึง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เก๋าอย่างไม่ว่าอะไร

   เก๋าผงกหัวขอโทษพี่ฟ้าอีกครั้ง หันมาโบกมือลาผมแล้วเดินเบี่ยงตัวออกไป
   พอประตูปิดลงแล้วในห้องก็เหลือแค่ผมกับพี่ฟ้าและเจ้าตัวอ้วนที่ซัดอาหารเม็ดจนเกลี้ยงจานไปแล้ว

   “พี่ฟ้าเลิกเรียนแล้วเหรอครับ”

   “อืม เลิกแล้ว”

   “เลิกเร็วจังนะครับ ยังไม่บ่ายสามเลย”

   “อาจารย์ปล่อยเร็ว” พี่เขาว่า แล้วก้มลงอุ้มหมากเก็บที่เข้าไปกระดิกหางใส่อยู่ที่ปลายเท้าขึ้นอุ้ม “ให้อาหารมันเสร็จแล้วใช่ไหม”

   “ครับ” แต่ยังไม่อยากไปเลย เพิ่งมาหาได้แค่แป๊บเดียวเอง

   “แล้วเรากินอะไรหรือยัง?”

   “กินไปตอนบ่ายโมงกว่า ๆ  แล้วพี่ฟ้าล่ะครับ?”

   “กินแล้ว จะขึ้นไปติวหรือยัง” อีกฝ่ายถามจบก็หรี่ตามองเมื่อผมทำท่าอึกอัก “มีอะไร?”

   “อยากอยู่กับหมากเก็บอีกหน่อยครับ”

   “นั่งอยู่นาน ๆ จะดีหรือไง” คนที่ยังอุ้มหมากเก็บไม่ปล่อยมาตั้งแต่เมื่อครู่เดินเข้าใกล้ ๆ แล้วจ้องหน้าผม “จมูกเริ่มแดงแล้ว”

   “ไม่เป็นไรครับ” ผมเขยิบตัวเล็กน้อยอย่างประหม่า “ยังไม่จามเลย”

   “ดื้อ”

   ไม่ทำตามอย่างมีเหตุผลนี่เรียกดื้อด้วยเหรอ “ขออีกสิบนาทีนะพี่ฟ้า”

   “ก็ตามใจ” ว่าจบเจ้าตัวก็ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ ปล่อยให้หมากเก็บกระโดดจากตักตัวเองมาที่หน้าขาผม





   “พี่ทอยไม่อยู่เหรอครับ” ผมเอ่ยถามขึ้นเมื่อเปิดประตูเข้ามาแล้วไม่เจอใครอยู่ในห้อง

   พี่ ฟ้าส่ายหน้าแล้วเดินไปกดเปิดแอร์ ก่อนจะชี้นิ้วให้ผมนั่งลงที่เบาะประจำ “คงมีประชุม” พูดจบอีกฝ่ายก็ขยับลงนั่งข้างผม วางชีทปึกใหญ่ลงตรงหน้า

   “อะไรอะครับ?”

   “แบบทดสอบ ลองทำดูว่าเข้าใจจริง ๆ หรือเปล่า”

   ผมก้มหน้าลงมองชีทที่ถูกเขียนด้วยมือเปล่า มองด้วยสายตาแล้วคงไม่ต่ำกว่ายี่สิบหน้า

   “พี่ฟ้าทำเองเหรอครับ”

   “อือฮึ ไม่ต้องกลัวหรอก ไม่ได้ยากมาก” พี่เขาว่า ยกแขนชันศอกแล้วใช้หลังมือยันใบหน้าตัวเองไว้ไม่ให้ซบลงไปกับโต๊ะ

   มองข้อสอบที่เขียนด้วยปากกาสีน้ำเงิน ตัวอักษรเป็นระเบียบจนน่าทึ่ง ต้องใช้เวลาขนาดไหนนะถึงจะทำข้อสอบออกมาได้เยอะขนาดนี้

   “ทำสิ ค่อย ๆ ทำดู ที่เอามาทำข้อสอบก็สิ่งที่เรียนกับพี่ทั้งนั้นแหละ เราทำได้อยู่แล้ว”

   ผม พยักหน้ารับแล้วลงมือทำตั้งแต่ข้อแรกโดยมีพี่ฟ้านั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ  สองวันที่ติวหนัก ๆ มาทำให้ผมรู้ว่าพี่ฟ้าเป็นคนสอนเก่งมาก
   ถึงจะดุไปสักหน่อยแต่ที่พี่เขาพูดย้ำอยู่เสมอก็มีประโยชน์ทุกอย่าง กลายเป็นว่าความกดดันทำให้ผมพยายามมากขึ้น
   จากที่ไม่เข้าใจตอนนี้ก็กลายเป็นเข้าใจขึ้นมา เวลาเห็นโจทย์ทีไรเสียงดุ ๆ ของพี่ฟ้าก็จะดังขึ้นมาในหัวทุกที

   เอ แต่ไอ้ข้อนี้มันยังไงวะ “พี่ฟ้า”

   “…”

   “พี่ฟ้าครับ…อ้าว”

   มิน่าถึงเรียกไม่ขาน หันมาอีกทีพี่เทคผมก็นอนฟุบหน้าเหยียดแขนราบไปกับโต๊ะแล้ว ผมวางปากกาแล้วมองจ้องใบหน้ายามหลับสนิทของอีกคน
   ดวงตาที่มักจะนิ่งดุอยู่เสมอถูกซ่อนไว้หลังเปลือกตา ริมฝีปากอ้าเผยอเล็กน้อย เสียงลมหายใจสม่ำเสมออย่างคนนอนหลับสบาย

   ไม่รู้ว่าเหนื่อยอดนอนเพื่อทำไอ้ข้อสอบตรงหน้าผมมากขนาดไหนถึงไหนมาหลับไม่รู้เรื่องแบบนี้
   ท่าทางยามหลับและไม่ได้ระวังตัวแบบนี้ของพี่ฟ้าผมก็เพิ่งจะเคยเห็น ปกติแล้วจะเหมือนคนดุ ๆ ที่มีนิสัยระเบียบจัด
   แต่อยู่ด้วยนาน ๆ ก็พอรู้ว่าเป็นผู้ชายที่ใจดีแค่ไหน…ก็พี่ฟ้าช่วยผมมาตั้งหลายอย่างแล้วนี่น่า


   แกรก

   เฮือก! ขวับ!

   ผม เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังยกมือเกลี่ยปอยผมด้านหน้าของพี่ฟ้าเล่นก็ตอนที่ ตัวเองรีบชักมือกลับมาเมื่อประตูห้องเปิดออกอย่างกะทันหันนี่แหละ

   “อ้าว ติวเหรอครับน้องทาย” พี่ทอยเอ่ยปากทักผมทันทีเมื่อเราสบตากัน แบกอะไรพะรุงพะรังมาเยอะแยะเลย “อ๋อ ไม่เป็นไรครับน้องทาย พี่ถือไหว” อีกฝ่ายยิ้มแล้วส่ายหน้าเมื่อผมทำท่าจะลุกขึ้นไปช่วยถือของ

   “ฟ้า มันหลับเหรอ” พี่ทอยที่วางของเก็บบนโต๊ะเรียบร้อยแล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้ใกล้ ๆ แล้วชะโงกหน้ามองคนที่นอนหลับสนิทอยู่อย่างแปลกใจ

   “ครับ นั่งอยู่ดี ๆ ก็หลับ สงสัยจะง่วงน่ะครับ”

   “พี่ก็ไม่แปลกใจหรอกนะ”

   “ครับ?” ยิ้มอะไรของพี่เขาน่ะ มองแล้วน่าระแวงชะมัด

   “เมื่อคืนมันนั่งทำอะไรไม่รู้ทั้งคืน ดึกดื่นแล้วยังนั่งเขียนอะไรไม่ยอมนอน”

   “…” ผมพยักหน้ารับ แล้วเหลือบตามองข้อสอบ ไม่ต้องเดาเลยมั้งว่าเขียนอะไร

   “งั้นเดี๋ยวพี่ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ เหงื่อออกมาทั้งวันแล้ว”

   “ครับ”

   “น้องทายก็ยังไม่อาบนี่ จะอาบกี่โมงล่ะเนี่ย”

   “เดี๋ยวรอทำอีกหน่อยก่อนก็ได้ครับ พี่ฟ้าก็หลับอยู่ด้วย”

   “โอเค งั้นเดี๋ยวพี่กลับมานะครับ มีขนมอยู่บนโต๊ะนะ ถ้าหิวก็หยิบกินได้เลยพี่ซื้อมาฝาก”

   “ขอบคุณนะครับพี่ทอย”

   พี่ทอยยิ้มกว้างแล้วลุกขึ้นเดินไปหยิบอุปกรณ์อาบน้ำแล้วหายออกจากห้องไป ผมเลยหันกลับมาตั้งใจทำแบบทดสอบตรงหน้าต่อ

   ผ่านไปพักใหญ่คนที่หายออกไปอาบน้ำก็กลับมาในชุดนอน กลิ่นสบู่หอม ๆ ลอยเข้ามาเตะจมูก รู้สึกอยากจะลุกไปอาบน้ำบ้างเลย
   พี่ทอยเก็บของแล้วมาทรุดตัวลงนั่งที่เบาะตรงข้ามผม หยิบเอกสารอะไรเยอะแยะมาวางแล้วเปิดพลิกไปพลิกมาอ่าน
   ชวนผมคุยเป็นระยะ แต่ส่วนมากเราจะมีสมาธิอยู่กับของตรงหน้ากันมากกว่า

   “อือ…” ผมหันขวับไปมองทันทีที่คนข้าง ๆ ผมขยับตัวแล้วส่งเสียงครางในคอ ก่อนจะค่อย ๆ ผงกหัวขึ้นมาช้า ๆ  “อ้าวไอ้ทอย…กลับมาแล้วเหรอ”

   พี่ทอยพยักหน้า “เออ กลับจนอาบน้ำเสร็จแล้วเนี่ย”

   “อืม” คนเพิ่งตื่นขยี้หัวตัวเองอย่างงัวเงีย ตวัดสายตามาหยุดที่ผม “เสร็จแล้วหรือยัง?”

   ผมส่ายหน้าดิก “เพิ่งได้สองหน้าครับ” เยอะขนาดนี้จะทำหมดได้ไงล่ะครับ แค่สองหน้านี่ก็เกินชั่วโมงแล้ว!

   “อือฮึ” คนกำลังงัวเงียพยักหน้าไปมา ท่าทางตอนเพิ่งตื่นนี่มาคนละฟีลกับปกติเลย “กี่โมงแล้ววะ”

   “จะสองทุ่มแล้ว มึงไปอาบน้ำได้แล้วมั้ง น้องมันก็รอมึงตื่นอยู่”

   พอพี่ทอยพูดแบบนั้นคนที่หลับไปเป็นชั่วโมงก็หันมาทางผมด้วยสีหน้าง่วง ๆ  “แล้วทำไมไม่ปลุก…”

   “ก็เห็นพี่ฟ้าหลับสนิทเลยนี่ครับ ผมก็ทำแบบทดสอบอยู่เลยไม่ได้รีบอะไร”

   “อืม…”

   ผมกลั้นยิ้มเมื่อท่าทางงัวเงียของอีกฝ่ายทำให้อายุดูลดไปหลายปีแบบนี้ “ถ้ายังง่วงอยู่จะนอนต่ออีกหน่อยไหมครับ?”

   “ไม่เป็นไร รีบไปอาบน้ำเถอะ” พี่เขาขยี้ตาไปมา “นอนผิดเวลาไปหน่อยเลยมึนหัว”

   “งั้นเดี๋ยวผมไปเอาอุปกรณ์อาบน้ำกับเสื้อผ้าก่อนนะครับ”

   “รอ แป๊บ เดี๋ยวลงไปด้วยกัน” พอพูดสั่งเสร็จ พี่ฟ้าก็ลุกขึ้นไปหยิบเสื้อจากในตู้ คว้าผ้าเช็ดตัวกับสบู่ยาสระผมมาอุ้มไว้ในแขนก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ผมลุก ขึ้น









◦  ⍟   ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦








  
   บรรยากาศห้องอาบน้ำรวมเหมือนเมื่อตอนที่ผมบังเอิญมาเจอกับพี่ฟ้าคราวก่อนไม่มีผิด
   ห้องอาบน้ำขนาดใหญ่ที่ตอนนี้เงียบสนิทไร้ผู้คน ดีที่เรามากันสองคนถึงไม่รู้สึกวังเวงเท่าไหร่

   แต่ไอ้ปัญหาเดิมก็ยังไม่ได้หายไปเช่นกัน ผมเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่กำลังหมุนก๊อกน้ำเปิดให้ไหลรดตัวเอง
   บ็อกเซอร์ที่ใส่ติดตัวอยู่แค่ชิ้นเดียวเริ่มเปียกจนแนบเนื้อ รู้สึกเกร็งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกอีกแล้ว

   ผมหลุดสะดุ้งเมื่อพี่ฟ้าหันมามอง มือใหญ่ลูบน้ำออกจากใบหน้าตัวเอง “เข้ามาสิเพทาย รออะไรอยู่?”

   “อ่า…ครับ”

   ผม อึกอักอยู่อีกหน่อยกว่าจะได้ก้าวเท้าเข้าไปเปิดก็อกน้ำข้าง ๆ อีกฝ่าย รีบ ๆ อาบให้เสร็จเพราะเวลานี้น้ำนี่เย็นจนขนลุกเลยจริง ๆ 
   ห้องอาบน้ำรวมแบบนี้การจะมีเครื่องทำน้ำร้อนคงจะเป็นไปไม่ได้ ยิ่งผมเป็นคนติดอาบน้ำร้อนด้วย

   “เดี๋ยว” เสียงพี่ฟ้าดังขึ้นห้ามทันทีเมื่อผมปิดก็อกน้ำ แล้วทำท่าจะหันหลังเดินออกไปรอ

   “ครับ?”

   มือ ใหญ่เอื้อมมือมาคว้าไหล่ผมให้ไปยืนใต้ฝักบัวอีกครั้ง หมุนเปิดน้ำให้รดลงหัวผมใหม่แล้วละมือจากไหล่มาขยี้ที่ท้ายทอยผมเบา ๆ  ให้ต้องตัวเกร็งอัตโนมัติ

   “ทำไมอาบน้ำทีไรฟองแชมพูถึงไม่เกลี้ยงทุกที” คนที่ยังคงขยับมือขยี้ผมให้ผมอยู่พูดเสียงอ่อนแล้วยิ้มมุมปาก “รีบอะไรขนาดนั้น”

   “เอ่อ…ขอบคุณครับ”

   “เอ้า เกลี้ยงแล้ว ไปเอาผ้าเช็ดตัวมาคลุมไป ตัวสั่นเชียว หนาวเหรอ?”

   ผมส่ายหน้าตอบไปก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นพยักหน้าเร็ว ๆ  “หนาวครับ”

   ให้อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ ในคอ “หนาวก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวพี่อาบต่ออีกหน่อยแล้วตามเข้าไป”

   พูดจบพี่ฟ้าก็ผละตัวกลับไปใต้ฝักบัวของตัวเอง ก้มหัวแล้วปล่อยให้สายน้ำไหลรดตัวไปเรื่อย ๆ 
   ผมเลยก้าวเท้าเดินหลบออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วนั่งขยี้ผมเปียก ๆ รออยู่ที่ม้านั่งด้านใน

   ผมยังไม่ทันแห้งคนที่อาบน้ำอยู่ด้านในก็เดินกลับเข้ามาแล้ว พี่เขาเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหันมามองผม


   “ผ้าเปียกแบบนั้นจะเช็ดผมแห้งได้ยังไง”

   ผมเลิกคิ้วแล้วหันมองผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่เปียกชุ่มแข่งกับผมของตัวเอง “อ้อ…มันเปียกไปแล้วอะครับ”

   “เอ้า” ผ้าสีเทาผืนเล็กถูกวางคลุมลงที่ศีรษะผม “ใช้ของพี่ไป”

   “แล้วพี่ฟ้าใช้อะไร ผมยังเปียกอยู่เลย”

   “เช็ดไปก่อนเถอะน่า หนาวไม่ใช่หรือไง”

   พี่เขาว่าแบบนั้นแล้วก็คว้าผ้าในมือผมไปเช็ดผมตัวเองแทน การกระทำที่ดูเป็นธรรมชาติแบบนี้มันทำให้ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
   ตั้งแต่เด็กมาผมถูกป้ากิ่งเลี้ยงมาอย่างดีมาโดยตลอด ป้าไม่เคยให้ผมลำบาก ให้เคยบอกให้ช่วยงานอะไร
   พอจะเข้าไปทำก็ถูกห้ามเสียหมด ทั้งที่มันก็อาจจะดีแล้วก็ได้

   แต่พอมาถึงตอนนี้…ตอนที่ได้มาเจอกับพี่ฟ้าแบบนี้

   มันทำให้ผมรู้สึกชัดเจนขึ้นมาว่าอันที่จริงแล้วผมอาจจะแค่อยากได้คนคอยสอนคอยดุคอยเตือนในสิ่งที่ตัวเองทำผิดหรือทำพลาดไป
   คนที่จะคอยชี้แนะและนำไปให้ทางที่ทำให้ผมโตขึ้น คนที่ปล่อยให้ได้ลองผิดลองถูกแต่ก็คอยอยู่ข้าง ๆ เสมอ…คนที่อบอุ่นเหมือนแม่


   “เข้า ห้องได้แล้ว เดี๋ยวอีกสิบนาทีอิฐคงเดินเช็คชื่อแล้ว” คนที่เดินมาส่งผมถึงหน้าห้องเอ่ยปากขึ้นแล้วหยิบเอาผ้าสีเทาผืนเล็กของตัว เองในมือผมกลับไปถือ แล้วส่งผ้าอีกผืนที่เปียกชุ่มอยู่ของผมคืนมาให้

   “ความจริงพี่ฟ้าไม่ต้องมาส่งก็ได้นะครับ”

   “ถ้าพี่เดินมาก็คือพี่อยากเดิน แต่ถ้าเราไม่อยากให้มาก็แค่บอกว่าไม่อยากให้มา ไม่ต้องพูดเหมือนเกรงใจ”

   “ผมเปล่าคิดว่าไม่อยากสักหน่อย”

   “ถ้าอย่างนั้นพูดแค่ ‘ขอบคุณครับที่เดินมาส่ง’ แล้วกลับเข้าห้องไปนอนจะเหมาะกว่า” พี่เขาว่า “แล้วปากน่ะเลิกเม้มได้แล้ว”

   ผมปล่อยปากออกอย่างที่อีกฝ่ายสั่งแล้วพยักหน้า “…ครับ”

   “ทำไมถึงได้ชอบเม้มนัก”

   “ติดแล้วครับ…ทำไปไม่รู้ตัว”

   พี่ ฟ้าหัวเราะ “นี่ไงเม้มอีกแล้ว” มืออีกฝ่ายขยับมาแตะที่แก้มแล้วใช้นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากที่เม้มเข้าหากัน ของผมให้คลายออก ทำเอารู้สึกร้อนหน้าขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

   ผมอ้าปากออกเล็กน้อยแล้วพยายามตั้งสมาธิไม่ให้เผลอบดริมฝีปากเข้าหากันตอนนี้

   “ขะ…ขอบคุณครับที่เดินมาส่ง”

   “อือฮึ” พี่ฟ้ายิ้ม “ทีนี้ยังไงต่อ?”

   “กลับเข้าห้องแล้วไปนอนครับ”

   คนตรงหน้าผมยิ้มแล้วพยักหน้า “เข้าไปสิ”

   “ฝันดีนะครับพี่ฟ้า”

   “อืม ฝันดี”

   พี่ เขายืนมองรอให้ผมเปิดประตูเข้าไป แล้วทำท่าจะหันหลังเดินกลับขึ้นห้องเมื่อผมจับลูกบิดประตู แต่ไม่ทันจะได้แยกย้ายกันไปไกลผมก็เอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง

   “ขอบคุณสำหรับแบบทดสอบนะครับพี่ฟ้า นอนเยอะ ๆ นะครับ”

   แล้วก็ได้เห็นรอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายก่อนที่จะเปิดประตูแล้วกลับเข้าห้องตัวเองไป





   ตอนเที่ยงของวันต่อมาผมซื้อข้าวกล่องมานั่งกินที่ลานกว้างหลังห้องเก็บอุปกรณ์เก่า เพราะพาหมากเก็บมาเดินย่อยหลังมื้ออาหารด้วย
   เจ้า ตัวเล็กวิ่งไปวิ่งมานอนกลิ้งอยู่บนพื้นหญ้าอย่างร่าเริง มองแล้วก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อมันหงายท้องแล้วบิดซ้ายขวาอย่างสบายตัว ก่อนจะรุดเข้ามาคลอเคลียข้างขา

   กินข้าวเสร็จผมก็ปิดกล่องโฟมแล้ว วางลงข้างตัว ดัน ๆ หมากเก็บที่เข้ามาทำจมูกฟุดฟิดใกล้ ๆ ให้ออกห่างจากกล่องข้าว แล้วก็ต้องชะงักเมื่อโทรศัพท์ในกระเป๋าหลังสั่นขึ้นพร้อมเสียงเตือนไลน์

   12:31 Kao+ : อยู่ไหน

   12:31 paeTai : ลานหลังห้องอุปกรณ์

   12:31 Kao+ : เดี๋ยวไปหา

   ผมเลิกคิ้วขึ้นแล้วกำลังจะพิมพ์กลับไป แต่ไม่ทันจะได้กดส่งเสียงเหยียบใบไม้แห้งก็ดังมาจากทิศห้องอุปกรณ์ที่ว่า

   เจ้าของเสียงเท้ายิ้มร่าส่งมาให้ผมแล้วยกมือโบกทักทาย

   “ไหงมาเร็วแบบนี้” ผมว่า

   “ก็อยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์นี่เอง มาถึงหาหมากเก็บไม่เจอเลยคิดว่านายน่าจะพามันไปไหนสักที่”

   “มาหาหมากเก็บเหรอ?”

   อีกฝ่ายพยักหน้า “แวะมาเล่นด้วย” แล้วก้มลงลูบหัวหมากเก็บที่นั่งแปะอยู่ตรงข้างเท้าผม

   ผมนั่งมองเก๋านั่งยองเล่นกับหมากเก็บโดยไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งคนตรงหน้าเงยขึ้นมาสบตา ให้ต้องเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

   “หืม?”

   “นายสนิทกับพี่ข้ามฟ้าเหรอ?”

   “รู้จักด้วยเหรอ?”

   “คนดังของมหาลัยนี่”

   “อ๋อ” ผมยิ้มแห้งให้อีกฝ่าย “พี่เทคน่ะ”

   “พี่เทค?!”

   อะไรจะตกใจขนาดนั้นล่ะ “อ่าใช่ พี่เทค ทำไมเหรอ?”

   เก๋าขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง ก่อนจะจ้องตาผมด้วยสายตาจริงจัง “เพทาย”

   “หะ?”

   “นายชอบผู้ชายหรือเปล่า?”

   “เฮ้ย” ผมสะดุ้ง “เปล่า! ไม่ได้ชอบ” อย่าบอกนะว่าเก๋า… “นายชอบเหรอ”

   เก๋าหัวเราะ “ที่พูดเนี่ยไม่ได้หมายถึงว่าเราชอบหรือไม่ชอบ”

   “แล้วหมายถึง?”

   “หมายถึงพี่ข้ามฟ้า พี่เทคนายไง”

   “พี่ฟ้าทำไม?”

   “พี่เขาเป็นเกย์ไม่ใช่หรือไง”

   ผมชะงักค้างไปเมื่อได้ยินประโยคต่อมาของอีกฝ่าย รู้สึกเหมือนลืมวิธีเปล่งเสียงไปแล้ว ราวกับหาคำพูดต่อไปของตัวเองไม่เจอ

   “…”

   “เฮ้ย ทำไมนิ่งเลยล่ะ” เก๋าเอ่ยเรียกสติผมกลับมา พร้อมแตะเบา ๆ ที่ช่วงบ่า “เป็นไรไป”

   “พี่ ฟ้าน่ะเหรอเป็นเกย์…” ผมพูดเสียงแผ่ว แล้วขมวดคิ้วมองคนตรงหน้ากลับไป “ไม่น่าใช่นะ พี่เขาไม่เห็นมีท่าทีว่าจะ-” เดี๋ยวนะ…หรือว่าที่ผ่านมาคือพี่ฟ้าเป็นวะ

   “เราก็ไม่รู้หรอก แต่เห็นเพื่อน ๆ ผู้หญิงที่ชอบพี่เขามันคุย ๆ กันน่ะเลยจำมา เห็นว่าเป็นแฟนกับน้องเทคคนก่อน”

   “น้องเทคคนก่อน?” ผมเลิกคิ้ว “ใครน่ะ”

   “อันนี้ไม่รู้ ไม่มีข้อมูล”

   ผมเม้มปากแน่นจนรู้สึกเจ็บปากขึ้นมา ได้ยินเสียงดุ ๆ ของพี่ฟ้าให้ปล่อยริมฝีปากออกจากกันดังขึ้นในความคิด
    แต่ผมก็ไม่ได้สนใจจะทำตาม เพราะตอนนี้ในสมองกำลังจดจ่ออยู่กับอีกประเด็นหนึ่งแบบเต็มพื้นที่

   พี่ฟ้าคนนั้นน่ะเหรอ…เป็นเกย์









   tbc…
   


  
 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 332 ครั้ง

673 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 กันยายน 2561 / 09:20
    อย่าทำแบบเน้เก๋าาาาาา พระเอกยิ่งข้าตัวแพงอยู่
    #585
    0
  2. #526 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 09:35
    เก๋าา่!
    #526
    0
  3. #495 ppppjih (@ppppjih) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 22:23
    เก๋า!!! ฮึ่ยยยย
    #495
    0
  4. #430 chompu_y (@chompu_y) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 20:15
    เก๋าไม่บอกไปล่ะว่าต้วเองก็เป็น ตี่จีบเพทายอยุ่ม่ะช่ะ โด่ววว
    #430
    0
  5. #410 momosonoerung (@momosonoerung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 09:52
    เก๋าแกอะเป็นมะอย่าให้เหนจีบทาย เห่อๆ
    #410
    0
  6. #405 Tonfern2755 (@Tonfern2755) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:46
    อย่ามาเสร่อดิ๊เก๋า หื้มๆ
    #405
    0
  7. #380 ni_ky (@ni_ky) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 00:56
    ทำม่ะ ถ้าพีาฟ้าเป็นเกย์แล้วไงอ่ะ เก๋าต้องดารไรอ่ะ พูดออกมาให้หมดดิ อย่ากั๊กก
    #380
    0
  8. #352 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 11:00
    นี่คือสาเหตุที่น้องเทคคนก่อนออกไปเหรอ
    ว่าแต่เก๋านี่คิดอะไรกับทายปะเนี่ย ทายไปสืบเอาเถอะอย่าเพิ่งเชื่อคนอื่นนะ
    #352
    0
  9. #303 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 14:29
    เก๋านี่ยังไงง 555 ดูมีลับลมคมในนะ ว่าแต่เพทายจะไม่กลับมาเล่นบาสจริงๆหรอ ;-;
    #303
    0
  10. #290 94105NAMMY (@ab110) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 21:24
    ไม่ชอบเก๋าแล้วอ่ะ ฮึ่ย
    #290
    0
  11. #257 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 00:07
    เก๋า รู้อะไรมาก็พูดให้หมดสิ
    #257
    0
  12. #223 Erica Lucia (@ericalucia8) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 03:17
    เป็นเกย์แล้วมันทำไมคะ เกย์ก็ไม่ได้คบไปทั้วหรอก เลือกเยอะกว่าชายแท้อีกค่าาา อย่ามาใส่ร้ายให้สามีภรรยาแตกคอกันเลย // อินจัด
    #223
    0
  13. #92 nice (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 11:44
    คู่แข่งพี่ฟ้าหรือเปล่า
    #92
    0
  14. #56 { i M o O a U i } (@imooauimk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 07:25
    พี่ฟ้าน่ารัก ตอนนี้ทานกำลังยกให้เป็นแม่เลยนะนั่น
    เข้าใจว่าเรื่องพี่ฟ้าเป็นเกย์ต้องเป็นข่าวลือ และมีปัญหากับน้องเทคคนก่อนจนลาออกไปแน่ๆ เลย มันจะยังไงนะ แต่จะเป็นไม่เป็นก็ไม่เห็นเป็นไรนี่เนอะ ยังไม่เกียวกับเพทายซะหน่อย
    #56
    0
  15. #51 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 01:40
    พี่ฟ้าน่ารักจังเลยน๊าาาาาาาาาาาา กิ๊วววววววววว ส่วนเรื่องที่เป็นเกย์หรือไม่เป็นก็ช่างเหอะน้องทาย อย่าตัดสินเรื่องของเจ้าตัวจากปากคนอื่นเลย
    #51
    0