【 Take care 】แสดงความ ดู แล

ตอนที่ 16 : {วันที่15}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 329 ครั้ง
    6 ม.ค. 59



{วันที่ 15}




  
  
     
      ออด!

   เสียงกดกริ่งรถเมล์ดังขึ้น แล้วไม่นานล้อรถก็หมุนช้าลงจนนิ่งสนิทที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัยทัดเทพ
    ตอนขึ้นก็เบียดขึ้น ตอนลงก็ยังไม่วายเบียดกันลงอีก หวิดโดนเหยียบเท้าหน้าคะมำไปหลายรอบ
   โชคดีที่มือพี่ฟ้าคอยช่วยดันช่วยดึง ๆ ลงจากบันไดมาได้อย่างปลอดภัย มีนักศึกษาหลายคนลงจากรถพร้อมกันจนบนรถโล่งไปถนัดตา

   “เหงื่อ ชุ่มเลย” พี่ฟ้าหัวเราะเบา ๆ เมื่อเรามายืนพักหายใจกันอยู่หน้าประตูมหาลัยแล้ว อีกฝ่ายพูดแล้วเอื้อมมือมาเกลี่ยปอยผมที่หล่นลงมาปิดตาออกให้ “เหนื่อยเลยล่ะสิ”

   ผมส่ายหน้า “ไม่เท่าไหร่ครับ”

   “นี่ขนาดไม่เท่าไหร่นะ หน้าแดงไปหมด”

   “พี่ฟ้ามาแบบนี้ทุกอาทิตย์เลยเหรอครับ”

   “อือฮึ” อีกฝ่ายพยักหน้าแล้วเอื้อมมือมาดันหลังผมเล็กน้อยให้ออกเดิน “มาง่าย และไม่แพง”

   “งั้นคราวหลังผมจะมาแบบนี้บ้าง”

   “ครั้งหน้าพี่ชายเราคงไม่ยอมแล้วมั้ง แค่ยืนให้ไม่ล้มยังยากเลย” พี่ฟ้ายิ้มแล้วยีหัวผม “ไว้คราวหน้าฝึกใหม่”

   ท่าทางใจดีที่ผมจะได้เห็นอยู่บ่อย ๆ ในช่วงหลังทำเอาต้องเสตาหลบแล้วแสร้งก้มหน้ามองพื้นเพื่อระวังสะดุดล้มไปอย่างนั้น




   พอเดินขึ้นบันไดมาถึงชั้นของตัวเองผมก็เงยหน้าขึ้นมองคนที่นำหน้าอยู่หนึ่งขั้น

   “แล้วเจอกันนะครับพี่ฟ้า ขอโทษ เอ้ย...” ผมยิ้มแหยเมื่ออีกคนทำหน้าดุ “ขอบคุณที่ดูแลครับ”

   “เข้าห้องเถอะ ไว้เจอกัน”

   “พี่ฟ้าครับ”

   คนที่กำลังจะหันหลังเดินขึ้นบันไดเอี้ยวตัวมาตามคำเรียก “หืม?”

   “ผม เอ่อ...วันนี้ผมไม่ต้องติวแล้วใช่ไหมครับ?”

   เรามองหน้ากันนิ่งไปนิดโดยไม่มีใครพูดอะไรในทันที สุดท้ายมุมปากอีกคนก็ขยับยกขึ้น

   “ที่ถามเพราะอยากติวหรือเพราะไม่อยาก”

   “...”

   “เงียบเลย” พี่ฟ้าหัวเราะ “จะพักก่อนไหมล่ะ สอบวัดวันมะรืนไม่ใช่เหรอ พรุ่งนี้ค่อยมาทวนรอบสุดท้ายก็ได้”

   “วันนี้พี่ฟ้าไม่ว่างเหรอครับ?”

   “หือ เปล่าหรอก แต่เราไม่เหนื่อยหรือไง?”

   "ติวได้ครับ" 

   “พรุ่งนี้ก็ได้ เราไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

   "..."

   "เป็นอะไรไป" คนตรงหน้าผมเลิกคิ้วแล้วเดินลงมายืนที่ขั้นเดียวกัน "ไม่เข้าห้องล่ะ?"

   "งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะครับพี่ฟ้า"

   "อืม เข้าห้องดี ๆ "

   ผมพยักหน้าแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น พอถึงหน้าห้องก็จับลูกบิดจะเปิดประตูเลยหันมองไปทางทิศบันไดอีกครั้ง
   ก็เจอพี่ฟ้ามองมาจากไกล ๆ  พี่เขาพยักหน้าให้ผมแล้วเดินขึ้นบันไดจนลับสายตาไป

   รู้สึกโหวง ๆ ในใจตอนที่ยืนมองบันไดที่ว่างเปล่า เสียงเห่าของหมากเก็บดังขึ้นในหัว
   คิดถึงขึ้นมากะทันหันจนต้องเดินไปวางกระเป๋าในห้องแล้วลงจากตึกตรงไปยังห้องเก็บอุปกรณ์เก่าหลังโรงยิม

   แต่ผมก็รู้ดีว่าต่อให้เดินมาจนถึงนี่ก็ไม่เจอเจ้าตัวอ้วนที่ส่งเสียงแล้ววิ่งเข้ามาคลอเคลียที่ขาเหมือนทุกครั้งอยู่แล้ว

   มอง ไปรอบห้องแล้วก็มาหยุดสายตาอยู่ที่กล่องที่ทำเป็นที่นอนไว้ให้หมากเก็บ ผมเดินไปทรุดตัวลงที่เก้าอี้ตัวเล็กข้าง ๆ แล้วถอนหายใจยาว

   บางครั้งก็คิดนะว่าตัวเองคงเป็นมนุษย์ประเภทที่ไม่รู้จักเข็ด เจ็บแล้วก็ไม่รู้จักจำอะไรเทือกนั้น
   นี่ ยังดีนะที่เป็นแค่สุนัข เพราะถ้าไปติดใครหรือผูกพันจนเหงาเพราะไม่เจอแบบนี้คงแย่ ไม่วายต้องมานั่งเสียใจตอนที่ถูกหักหลังอีกครั้ง…

   ก๊อก ก๊อก

   ผม เงยหน้าแล้วมองไปทางประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะอะไรสักอย่างติดกันสองครั้ง แล้วก็สบตาเข้ากับคนที่กำลังยืนยิ้มพิงกรอบประตูอยู่ที่ทางเข้า

   “เก๋า”

   เจ้าของชื่อส่งยิ้มกว้างมาให้ “กลับบ้านมาเป็นไงมั่ง”

   “…ก็ดี”

   “หมากเก็บล่ะ?” ฝ่ายนั้นถามพลางหันหน้ามองซ้ายทีขวาที

   “ไม่มา อยู่บ้านพี่ฟ้ารอไปฉีดยา”

   “บ้านพี่ฟ้า” เก๋าเลิกคิ้ว “พี่ข้ามฟ้าน่ะเหรอ?”

   ผมพยักหน้า “อือฮึ”

   คิ้วที่ขยับยกสูงอยู่กดลงต่ำแล้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยแทน เจ้าตัวขยับนั่งลงที่ลังข้างตัวผมแล้วหันมาสบตาด้วยท่าทางแคลงใจ

   “ตกลงนี่เป็นอะไรกับพี่เขากันแน่”

   “เป็นพี่เทคน้องเทคไง”

   “แล้วเรื่องที่พี่เขาเป็น…”

   “พี่ ฟ้าไม่ได้เป็น” ผมพูดขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าอีกคนกำลังจะเอ่ยถึงอะไร “แล้วถึงพี่เขาจะเป็นอะไรก็ไม่เห็นสำคัญอะไร ยังไงพี่ฟ้าก็เป็นพี่เทคเราอยู่ดี”

   “…” เก๋าเงียบไปแล้วมองหน้าผมเหมือนกำลังคิดอะไรในหัว “แล้วนายล่ะเป็นอะไร”

   “หะ?”

   คนตรงหน้ายิ้มแล้วส่ายหัวไปมา “ไม่มีอะไรหรอก เอ้อ ว่าจะออกไปซื้อขนมหน้ามหาลัย ไปด้วยกันไหม?”

   “ตลาดหน้าลานเหรอ?”

   “ใช่ ไปปะ?”

   ตลาดหน้าลานตั้งครบก็คงประมาณห้าโมง นี่ก็สี่โมงกว่าแล้ว…ไปซื้อน้ำเต้าหู้ก็ดีมั้ง

   “ไปก็ได้”




   

   “ชอบกินเหรอ”

   “นี่น่ะเหรอ?”

   เมื่อ อีกฝ่ายถามขึ้นมาแบบนั้น ผมเลยยกถุงพลาสติกใบใหญ่ที่มีถุงน้ำเต้าหู้แบบไม่ใส่เครื่องและไม่ใส่น้ำตาล สองถุง กับแบบปกติใส่เครื่องสามถุง และขนมปังสังขยาขึ้นมา

   ไอ้แบบจืด ๆ ไม่มีเครื่องนี่ของผมกับพี่ฟ้า เป็นเรื่องบังเอิญจนน่าตลกที่กินเหมือนกันเป๊ะ ๆ แบบนี้
   พวกมิวกับท็อปนี่เน้นเครื่องเยอะ ๆ ทั้งวุ้นทั้งลูกเดือยใส่มาจนเต็มเวลากินทีนี่เคี้ยวมากกว่ากลืนเสียอีก
   ส่วนขนมปังสังขยาเป็นของพี่ทอย รายนี้ดูเหมือนจะชอบจนเรียกว่าติดเลยด้วยซ้ำ แวะไปติวที่ห้องทีไรก็เห็นถือกลับมากินตลอด
   แต่ผมว่ามันหวานไปหน่อย กินขนมปังนุ่ม ๆ ร้อน ๆ เปล่า ๆ ก็คิดว่าอร่อยแล้ว

   “อือฮึ ซื้อเยอะเลย ร้านนี้อร่อยเหรอ?”

   “ก็อร่อยดี แต่นี่ซื้อไปฝากเพื่อน แล้วก็พี่ฟ้าด้วย”

   “เหรอ”

   “แล้วนี่เดี๋ยวกลับหอเลยไหม?”

   “นายรีบกลับเหรอ”

   “ก็ไม่ได้รีบ” ผมส่ายหน้า “จะทำอะไรล่ะ?”

   “เดินเข้าไปในตลาดฝั่งโน้นไหม”

   “ทำอะไร?”

   “เดินเล่นไง”

   ผมเงียบแล้วมองสีหน้าเชิญชวนของอีกฝ่ายอย่างลังเล ความจริงแล้วผมกับเก๋าก็ยังไม่ได้สนิทกันสักเท่าไหร่
   รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องที่จะมาเดินเล่นดูของที่ตลาดนัดอะไรแบบนั้น

   “ขี้เกียจอะ ถ้าไม่ได้มีอะไรที่ตั้งใจจะซื้อ เราจะกลับหอก่อนนะ”

   “แล้วถ้ามีอะไรที่ตั้งใจจะซื้อล่ะ”

   “อะไรล่ะ?”

   “ก็ไปเดินดูก่อน”

   ผมถอนหายใจสั้น ๆ แล้วส่ายหน้าเล็กน้อย “เก๋า”

   “หืม?”

   “เราก็ไม่แน่ใจหรอกนะ แต่ขอพูดไว้หน่อยคิดว่าดีกว่าอะ”

   “อะไรอะ ทำหน้าซะจริงจังเลย”

   “คือเราชอบผู้หญิงนะ ไม่รู้จะพูดไงให้มันดูดีกว่านี้แล้ว แต่พูดไว้ก่อนเลยแบบนี้คงดีกว่า”

   “…” อีกฝ่ายเงียบไป เราสบตากันอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งเจ้าตัวถอนหายใจออกมายาว ๆ “ก็ตรงดีนะ”

   “ขอโทษทีนะที่อยู่ ๆ ก็พูด”

   “ไม่ เป็นไรหรอก ความจริงเรื่องพี่ฟ้าเราไม่ได้มีเจตนาอะไรนะไม่อยากให้คิดไม่ดี” เก๋าว่าแล้วยิ้มบางส่งมา “แค่อยากรู้ว่าเป็นแฟนพี่ฟ้าหรือเปล่า เผื่อว่าจะมีสิทธิ์ เพราะก็ไม่อยากยุ่งกับคนมีเจ้าของแล้วเฉย ๆ ”

   “…”

   “ชอบผู้หญิงก็ไม่เป็นไร เป็นเพื่อนกันก็ได้”

   ผมหัวเราะ “เราเหมือนคนที่ชอบผู้ชายเหรอ”

   “เฮ้ยเปล่า” อีกคนรีบยกสองมือขึ้นโบกปฏิเสธ “ตอนแรกเห็นอยู่กับพี่ฟ้า เลยคิดว่าเป็นอะไรกันรึเปล่าเฉย ๆ ”

   “แล้ว?”

   “แล้วอีกอย่างเราก็ดูไม่รู้หรอกว่าเป็นหรือไม่เป็น นายก็ดูเป็นผู้ชายปกติน่ะแหละ แต่ความจริงจะเป็นอะไรก็ได้ เราได้ทั้งคู่”

   “…เอ่อ” พอมาได้ยินแบบนี้แล้วก็เล่นเอาทำสีหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว ได้แต่ยกมือเกาท้ายทอยอย่างไปไม่เป็น

   “เขินซะน่ารักเชียวนะ เพราะแบบนี้แหละถึงได้อยากได้”

   “…”

   “ล้อ เล่นน่า” คนที่ทำหน้าจริงจังเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างแล้วเอื้อมมือมาตบบ่าผมสอง สามครั้ง “ถ้าไม่ได้สนใจผู้ชายก็ไม่เป็นไรหรอก เป็นเพื่อนกันได้ เป็นเกย์ก็ไม่ได้หมายความว่าจะจ้องแต่จะฟันผู้ชายหรอกนะเว้ย”

   “เราก็ไม่ได้คิดแบบนั้น”

   “แล้วทีนี้สบายใจจะไปเดินเล่นตลาดนัดด้วยกันยัง?”

   “ยังอยากไปด้วยอีกเหรอ?”

   “ทำไม คิดว่าถ้าอยากชวนไปไหนต้องจีบอย่างเดียวเลยหรือไง ระแวงเกินไปแล้ว”

   เก๋าพูดยิ้ม ๆ แล้วพยักหน้าเหมือนจะบอกให้ผมสบายใจได้แล้ว เห็นแบบนี้ก็รู้สึกดีขึ้นเยอะ
   อีกอย่างการจะเป็นเพื่อนกับเก๋ามันก็คงไม่ได้แย่อะไร คบกันผิวเผินแค่นี้คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง…

   “งั้นก็-”

   “เพทาย”

   ผมชะงักคำพูดเมื่อมีเสียงเรียกชื่อตัวเองดังขึ้นมา แต่แผ่วเบาจนแอบคิดว่าตัวเองหูเพี้ยนไปหรือเปล่า
   เลิก คิ้วมองคนตรงหน้าแล้วก็ไม่รู้สึกว่าอีกคนเป็นฝ่ายเรียก น้ำเสียงที่ได้ยินนั้นคุ้นหูอย่างน่าประหลาดจนต้องเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

   “เรียกเราเหรอ?”

   “เปล่า” เก๋าส่ายหน้าแล้วเลิกคิ้วตามผมด้วยความสงสัย

   “แล้วเสียงเมื่อกี้-”

   “พี่เรียกเอง” ผมชะงักเมื่อเสียงที่แว่วมาเมื่อครู่ดังขึ้นใกล้ ๆ  พอหันหลังไปมองก็เจอพี่ฟ้ายืนอยู่

   “พี่ฟ้า มาเมื่อไหร่ครับ?”

   “เมื่อกี้ มาซื้อขนมปังสังขยาให้ไอ้ทอยมัน”

   “อ๋อ ผมซื้อมาแล้วครับว่าจะเอาไปฝากที่ห้องพอดี” ผมว่าแล้วชูถุงให้ดู “มีของพี่ฟ้าด้วยไม่ใส่เครื่องไม่ใส่น้ำตาลเหมือนกัน”

   คนโตกว่ายิ้มแล้วเอื้อมมือมาหยิบถุงจากมือผมไปถือเอง “พี่ถือให้”

   “หนักนะพี่ฟ้า”

   “ก็เพราะหนักไงเลยช่วย แล้วนี่จะกลับห้องเลยไหม?”

   “เอ่อ…”

   “จะไปติวหรือเปล่า?”

   “เอ๋?” ผมเลิกคิ้ว “วันนี้ติวเหรอครับ”

   “ถ้าไม่ได้พักผ่อนก็ไปติว”

   “งั้น…” ผมลากเสียงแล้วหันหน้าไปมองเก๋าที่เงียบไปตั้งแต่ยกมือไหว้พี่ฟ้าตอนอีกฝ่ายโผล่มา “เดี๋ยวเรากลับหอก่อนนะ โทษที”

   “ไม่เป็นไร ไว้คราวหน้าก็ได้ เจอกัน”

   “โอเค ไว้เจอกัน”

   เมื่อคนตรงหน้ายิ้มแล้วพยักหน้า  ผมเลยโบกมือลาเก๋าแล้วหันมาทางพี่ฟ้า พอเราสบตากันแล้วอีกคนก็ออกเดินให้ผมก้าวเท้าตามไป

   “แล้วพี่ฟ้าไม่ซื้ออะไรเหรอครับ?” ผมเอ่ยถามเมื่อเดินขึ้นมาทันอีกคนแล้ว

   “ไม่ซื้อ ก็เราซื้อมาให้พี่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

   “อ่า…ครับ”

   พักหลังมานี้พี่ฟ้าดูใจดีผิดกับครั้งแรกที่พบหน้าไปมาก…มันมากจนลืมภาพพี่ฟ้าคนที่เอ่ยปากเสียงเย็นชากับผมไปเสียสนิท
   ทำเอานึกไม่ออกเลยทีเดียวไอ้ประโยคเรียบ ๆ ที่ว่า ‘พอดีไม่ชอบคนวุ่นวาย’ อะไรนั่นน่ะ









◦  ⍟   ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦








   ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

   แกรก!

   “ใจเย็น เคาะอะไรขนาดนี้” พี่ทอยเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้ายุ่ง ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจแทนเมื่อเห็นว่าคนเคาะเป็นผม “อ้าวน้องทาย มีอะไรเหรอครับ?”

   “พี่ฟ้าล่ะครับ?”

   “ฟ้ามันยังไม่กลับห้องเลย มีอะไรด่วนหรือเปล่า ลองโทรหามันไหม?”

   “ผมสอบวัดระดับMathผ่านแล้วครับ”

   “หืมมม” พี่ทอยยิ้มแล้วลากเสียงยาว “เก่งมากเลย ดีใจด้วยนะน้องทาย”

   ผมพยักหน้าเร็ว ๆ “ขอบคุณมากครับ”

   “งั้นก็รีบไปบอกฟ้ามันเถอะ มันรู้เข้าคงดีใจแย่”

   “ไม่เป็นไรครับ ผมฝากใบคะแนนสอบไว้ให้พี่ฟ้าด้วยแล้วกันครับพี่ทอย”

   “จะดีเหรอไม่รอบอกมันเองล่ะ”

   ผมส่ายหน้ายิ้ม ๆ  “ฝากให้พี่ฟ้าน่ะดีแล้วครับ แล้วเดี๋ยวผมแวะมาขอบคุณพี่ฟ้าอีกที”

   “งั้นก็ตามใจ” คนตรงหน้าว่าแล้วยื่นมือมารับกระดาษจากมือผมไป “เดี๋ยวพี่เซอร์ไพรส์มันให้เอง”

   “ขอบคุณนะครับพี่ทอย แล้วเดี๋ยวมืดกว่านี้ผมแวะมาอีกทีครับ”

   พอพี่ทอยพยักหน้า ผมก็ยกมือไหว้แล้วเดินออกจากตรงนั้นกลับมาที่ห้องของตัวเอง





   “จะดีเหรอวะ ให้กูพูด…อ้าว กลับมาแล้วเหรอมึง”

   “กลับมาแล้ว มีอะไรหรือเปล่า”

   ผมเอ่ยปากถามอย่างสงสัยเมื่อเข้าห้องมาแล้วเจอมิวกับท็อปกำลังคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่
   ทั้งสองหันมองมายังผมแล้วเงียบสนิท ยิ่งเห็นมิวทำท่าลังเลยิ่งทำให้ผมรู้สึกสงสัยหนักเข้าไปอีก

   “เป็นอะไรไป?” ผมถามย้ำ และเป็นท็อปที่เดินมายืนตรงหน้าผม เจ้าตัวหันมองมิวเล็กน้อยก่อนจะเบนสายตากลับมา

   “เพทาย…”

   “หืม?”

   “รู้นะว่าบางเรื่องก็ไม่สมควรยุ่ง แต่คราวนี้พวกเรากำลังลำบากจริง ๆ ”

   “มีอะไรเหรอ” ผมขมวดคิ้วแล้วพูดถามเมื่อคนตรงหน้าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังแล้วเงียบไปทั้งที่ยังพูดไม่จบดี “บอกมาเถอะ”

   ท็อป ขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเริ่มพูด “คือเดือนหน้าจะมีแข่งระดับประเทศประจำปี แล้วพอดีว่าครั้งนี้มันเลื่อนเข้ามาเร็วกว่าปกติ” ผมตัวแข็งเกร็งทันทีที่เริ่มเข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังกล่าวถึง “แล้วทีนี้คนในทีมเกิดอุบัติเหตุระหว่างฝึกซ้อม เลยทำให้บาดเจ็บหนักจนลงแข่งไม่ได้ จะหาคนที่มีฝีมือแทนกันได้ตอนนี้มันก็ยาก แล้วมันก็เป็นตำแหน่งสำคัญด้วย พวกกูเลยอยากขอร้องให้มึง-”

   “ไม่!” ผมปฏิเสธเสียงแข็งทันทีโดยไม่ทันให้อีกฝ่ายได้เอ่ยบอกความต้องการออกมาจนจบ

   “แต่ว่าทาย…”

   “บอกว่าไม่ไงมิว!” ผมพูดย้ำเสียงดังอีกครั้งเมื่อมิวที่เงียบมาตลอดพูดแทรกขึ้นมา

   มิวทำหน้าลำบากใจแล้วเอ่ยปากเสียงแผ่ว “มึงใจเย็นก่อนทาย เราคุยกันก่อนได้นะ”

   “ขอร้องล่ะอย่าให้เราต้องมีปัญหากันเพราะเรื่องนี้อีก”

   “ทาย…”

   “ถือว่าขอล่ะนะ”

   “ทำไม” มิวมองหน้าผม แล้วขยับเข้ามาใกล้ “มึงเคยชอบบาสมากไม่ใข่เหรอ มึงเคยมีความสุขมากเวลาอยู่ในสนามแข่งไม่ใข่เหรอ กูยังจำสีหน้ามึงตอนชู้ตบาสลงห่วงในวันแข่งเมื่อปีที่แล้วได้อยู่เลย กู-”

   “พอได้แล้ว!”

   “ทาย-”

   “กูบอกให้พอไง! แล้วหยุดมองกูด้วยสายตาแบบนั้นสักที!!”

   ผม ตะโกนสุดเสียงจนตัวเองเริ่มหอบเพราะหายใจไม่ทัน พลางหันหน้าหนีอีกฝ่ายเพราะสายตาที่มิวมองผมมันเหมือนกับสายตาของเพื่อนร่วม ทีมที่มองมาในวันนั้นไม่มีผิด…สายตาที่บ่งบอกถึงความผิดหวังในตัวผม

   “ทาย! เดี๋ยวทาย!”

   ผมไม่ได้หยุดเท้าที่กำลังก้าวออกจากห้องตามที่มิวเรียก ทำเพียงเปิดประตูห้องเร็ว ๆ เพื่อหนีออกไปให้พ้นจากตรงนี้ให้ไวที่สุด

   แกรก พลั่ก!

   “โอ๊ย!”

   แต่ไม่ทันได้วิ่งหนีไปไหนไกล ผมก็ชนกระแทกเข้ากับใครบางคนที่ยืนรออยู่หน้าห้องทันทีที่บานประตูเปิดออก

   “พี่ฟ้า…”

   เมื่อเงยหน้ามองก็เจอเจ้าของชื่อที่เพิ่งหลุดออกจากปากตัวเองกำลังประคองไหล่ผมไม่ให้ล้มอยู่

   “…ขอโทษ ครับ” ผมเอ่ยเสียงแผ่วแล้วขืนกายตัวเองออกจากอีกฝ่าย พร้อมขยับตัวเตรียมจะเบี่ยงหลบออกมา แต่ไม่ทันจะได้ทำอย่างที่ใจคิดพี่ฟ้าก็เอื้อมมือมาคว้าแขนผมไว้

   “เดี๋ยวก่อน”

   “ครับ?”

   “มากับพี่”







   “พี่ฟ้าปล่อยก่อนครับ”

   ผม พยายามดึงมือตัวเองออกเมื่อพี่ฟ้าลากผมมาจนถึงหลังหอ เจ้าตัวที่เดินนำหน้าไม่พูดไม่จามาตลอดทางหันกลับมามองด้วยสายตานิ่ง ๆ ให้รู้สึกอึดอัดไม่น้อย

   พี่ฟ้ามายืนหน้าห้องอยู่นานแค่ไหนแล้ว และได้ยินทั้งหมดเลยหรือเปล่า...ผมไม่รู้เลย

   “พี่ฟ้ามีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ?”

   พี่ฟ้าถอนหายใจสั้น ๆ แล้วหยิบกระดาษที่พับไว้ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาคลี่ออก “ทอยเอาให้พี่ดูแล้ว”

   ผม ชะงักเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเป็นคนเอาผลสอบไปฝากไว้เอง “อ๋อครับ ผมเป็นคนฝากไว้เอง” พูดแล้วก็ยกมือไหว้ “ขอบคุณพี่ฟ้ามากนะครับที่ช่วยติวให้”

   “อืม” อีกคนพยักหน้าแล้วพรูลมหายใจออก “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ทะเลาะกับเพื่อนเหรอไง”

   “...”

   “มีอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มดุเอ่ยเบา ๆ แล้วมือใหญ่ก็ขยับยกเกลี่ยริมฝีปากของผม “ดูทำหน้าเข้า”

   “เปล่าครับ”

   “พี่ได้ยินเราคุยกันเกี่ยวกับเรื่องบาส…”

   “ไม่มีอะไรครับ”

   อีกฝ่ายนิ่งไปนิดตอนผมแทรกขัดคำขึ้นมา

   “…พี่เคยเห็นเราที่สนามแข่งเมื่อปีก่อน”

   ผมชะงักตัวเกร็งเมื่อในหัวคิดไปไกลถึงตอนที่ตัวเองทำลูกบาสหลุดออกจากมือเมื่อคราวนั้นแล้ว

   “พี่ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เราเลิกเล่นบาส แต่ตอนที่เราอยู่ในสนามพี่ว่าเราดูดีมากนะ”

   “พอเถอะครับ...”

   “พี่ดูออกว่าเรารักมันมาก”

   “พอเถอะครับพี่ฟ้า มันไม่มีอะไรจริง ๆ !!”

   เมื่อตะคอกออกไปแล้วผมถึงเพิ่งรู้สึกตัว คนตรงหน้าเงียบไปคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

   “พี่ ขอโทษที่ยุ่งมากไป พอดีไปได้ยินเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ” อีกฝ่ายว่าแล้วทำท่าจะเดินเบี่ยงตัวออก “แล้วสีหน้าเราก็ไม่ค่อยดี แต่ถ้าไม่มีอะไรก็ดีแล้ว”

   “พี่ฟ้า...”

   “ยังไงก็กลับห้องเถอะ ไปคุยกับเพื่อนดี ๆ ”

   “พี่ฟ้าครับ...ผม...”

   ผมกลืนคำพูดตัวเองลงคอแล้วเบนสายตาหลบอีกฝ่าย เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้ง ให้ผมยิ่งไม่กล้าเงยหน้า

   “กลับห้องไปเถอะ แล้วพี่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเราเลิกเล่นบาสเพราะอะไร”

   “...”

   “แต่ถ้าจะเลิกจริง ๆ ก็ขอให้เหตุผลที่เลิกนั้นมาจากตัวเอง…คนที่เขาอยากเล่นแต่เล่นไม่ได้มีอีกมาก”

   จบประโยคพี่เทคของผมก็เดินจากไป ทิ้งผมไว้กับความสับสน และ...ประโยคที่วิ่งแทงเข้ามาตรงกลางใจ









   tbc…
   


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 329 ครั้ง

678 ความคิดเห็น

  1. #637 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 12:17
    พี่ฟ้าบาดเจ็บอะไรรึเปล่าอ่า
    #637
    0
  2. #530 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 10:29
    น้องทายย
    #530
    0
  3. #356 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 14:57
    นั่นไงเก๋า ว่าแล้ววววว โถ่ทายเพื่อนกับพี่เขาเป้นห่วงนะนั่น แต่ก็เข้าใจว่ามันคงฝังใจไปแล้ว

    ล้ะถ้าไปแข่งแล้วเจอเพื่อนเก่าจะไม่สติหลุดอีกเหร้อ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 สิงหาคม 2560 / 14:57
    #356
    0
  4. #306 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 17:08
    ดีใจที่ทายดูออกแล้วกันท่าไว้เลย ฮาาา ทำดีมากลูกก -....-
    #306
    0
  5. #261 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 00:52
    อ้าวเก๋า เดาถูกอีกละ แต่บางทีก็ตรงไปปะ
    #261
    0
  6. #242 2222548 (@2222548) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 01:05
    พี่ฟ้าคงบาดเจ็บตอนเล่นบาสทำให้เล่นไม่ได้หรือเปล่า
    #242
    0
  7. #95 nice (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 14:24
    อดีตที่พอนึกถึงแล้วไปต่อไม่ได้ พี่ฟ้า ช่วยน้องทายด้วย
    #95
    0
  8. #67 { i M o O a U i } (@imooauimk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 07:33
    แอบคิดว่าตัวเองเป็นน้องทายตลอดเวลาจะผิดไหม 555
    พี่ฟ้าต้องมีปัญหาทำให้เล่นบาสไม่ได้แน่ๆ เลย ทายเอาชนะตัวเองให้ได้นะ
    #67
    0
  9. #62 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 02:23
    พี่ฟ้าของน้องทาย อบอุ่นเหลือเกินเจ้าค่ะ
    #62
    0