【 Take care 】แสดงความ ดู แล

ตอนที่ 24 : {วันที่23}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 231 ครั้ง
    16 ม.ค. 59



{วันที่ 23}




  
  
     
      “ขอบคุณที่มาส่งนะครับพี่ฟ้า”

   ผม เอ่ยปากขึ้นระหว่างที่กำลังก้มหน้ามองพื้นอยู่ หลังจากที่เดินมาส่งอีกฝ่ายที่หน้าบ้านแล้วกำลังรอคนรถเอารถออกเพื่อไปส่ง พี่ฟ้าที่บ้านตามที่พี่คุณสั่ง และพี่เทคของผมก็ขัดไม่ได้เสียด้วย

   “เพทาย”

   ผมเงยหน้ามองอีกฝ่ายเมื่อถูกเรียกชื่อ “ครับ?”

   “เราโอเคไหม?” อีกฝ่ายเอ่ยเสียงอ่อน แล้วขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มบางเบา “เม้มปากอีกแล้ว ไม่เจ็บบ้างหรือไง”

   มือใหญ่ที่คุ้นเคยยกมาเกลี่ยริมฝีปากผมให้หลุดออกจากกันเบา ๆ แล้วแตะค้างอยู่แบบนั้นสักพักก่อนจะผละออก

   “…ไม่เจ็บครับ”

   “เพทาย รู้ใช่ไหมว่าถ้ารู้สึกอะไรบอกพี่ได้ทุกเรื่อง”

   ผมพยักหน้า “รู้ครับ...ผมไม่เป็นไร”

   “อย่าทำหน้าแบบนี้ แล้วพูดว่าไม่เป็นไรสิ พี่ไม่สบายใจเลย”

   “พี่ฟ้า” ผมเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่าย แล้วช้อนนัยน์ตาขึ้นมอง “พี่ฟ้าจำเรื่องที่ผมเคยเล่าให้ฟังตอนช่วงก่อนแข่งได้ไหม”

   “หืม?”

   “เรื่องที่ทำให้ผมเลิกเล่นบาส…”

   อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกดต่ำแล้วขมวดเข้าหากันแน่น “จำได้สิ...ผู้หญิงข้างในนั้นเหรอ?”

   ผม พยักหน้าลงอีกครั้ง และครั้งนี้มันยากเหลือเกิน “ครับ เพราะงั้น…ผู้หญิงคนนั้นคือแฟนเก่า ไม่สิ…” เรายังไม่ได้เลิกกัน “เขาคือแฟนของผม”

   “...”

   พี่ฟ้าเงียบสนิทไม่ได้พูดอะไรออกมา และระหว่างที่กำลังนิ่งกันอยู่นั้นคนรถก็ขับเข้ามาจอดเทียบที่หน้าบันไดพอดี
   อีกฝ่ายเลยวางมือลงกลางหัวผมแล้วขยับลูบเล็กน้อย

   “มีอะไรที่ยังติดค้างก็ไปทำเถอะนะ อย่าปล่อยให้เขารอนานเลย”

   “…พี่ฟ้า”

   “แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะเพทาย”

   ผมมองรอยยิ้มมุมปากของพี่ฟ้าแล้วก็ก้มหน้าลง “ครับ กลับบ้านดี ๆ นะครับพี่ฟ้า”

   พี่ฟ้ายิ้มรับคำผมก่อนจะเดินลงจากบันไดไปขึ้นรถ และไม่ลืมที่จะหันมาโบกมือให้ผมอีกทีตอนที่รถกำลังจะเคลื่อนตัวออกไป
   ผมยืนมองจนรถลับหายออกจากรั้วถึงได้ถอนหายใจออกยาว ๆ  สูดกลับเข้าไปใหม่จนเต็มปอด แล้วหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปในเวลาต่อมา




   ผมเดินเข้ามาในบ้านก็เจอพี่อุ่นกับพี่คุณยืนคุยกันด้วยท่าทางเคร่งเครียด
   ทั้งสองหันมามองผมพร้อมกันและเป็นพี่อุ่นที่ยิ้มให้แล้วเดินเข้ามาหาก่อน ส่วนพี่คุณนั้นถอนหายใจยาวแล้วเบนหน้าหนีไปทางอื่น

   “พี่คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับพี่อุ่น?”

   อีก ฝ่ายยิ้มบางแล้วเหลือบตาไปมองพี่คุณอีกทีก่อนจะส่ายหน้า “พี่คุณเขาโกรธพี่นิดหน่อยน่ะครับ ทายไม่ต้องเป็นห่วงนะ เข้าไปคุยกับน้องฟ้าเถอะ เขารอมาทั้งวันแล้ว”

   “ก็ไม่รู้จะให้รอ ทำไม ถ้าทายไม่อยากคุยจะดิ้นรนมารอเพื่อ” อีกคนที่ยังคงยืนพิงเก้าอี้กอดอกหันหน้าหนีอยู่พูดขึ้นลอย ๆ อย่างไม่พอใจ ให้พี่อุ่นยิ่งมีอาการลำบากใจขึ้นไปอีก

   “ทายตามพี่มานี่ครับ” พี่อุ่นพูดขึ้นเบา ๆ แล้วเดินนำผมออกจากส่วนรับแขกใหญ่เข้าไปจนถึงตีนบันไดทางขึ้นชั้นสอง

   “น้องฟ้าเขานั่งรออยู่ที่ห้องรับรองชั้นสองนะครับ ขึ้นไปก็ไปคุยกันดี ๆ นะ”

   “...” ผมเม้มปากนิ่งไป มองขึ้นไปด้านบนอย่างลังเล

   “พี่ รู้นะครับว่ามันยาก แต่พี่ไม่อยากให้น้องทายหนีมันไปแบบนี้และยังมีอะไรติดค้างอยู่ในใจไปตลอด อยากให้ได้ลองฟังอีกฝ่ายหนึ่งพูดก่อน ให้ตัวเองได้รู้ ได้คิด และได้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วค่อยตัดสินใจก็ยังไม่สาย”

   ผมหันไปสบตากับพี่อุ่นที่ยังคงยิ้มอ่อนโยนมาให้ผมอยู่เสมอ “พี่อุ่นทะเลาะกับพี่คุณเพราะเรื่องนี้ใช่ไหมครับ?”

   พี่ อุ่นหัวเราะเบา ๆ แล้วพยักหน้าลง “พี่คุณเขาเป็นห่วงทายมากนะ เขาไม่อยากให้ทายเจ็บปวดหรือต้องกลับไปเศร้าอีก เขาพยายามกันทุกอย่างที่จะมาทำร้ายทายออกไปให้ไกลที่สุด แต่พี่เชื่อว่าทายเข้มแข็งพอที่ผ่านอะไรพวกนั้นไปได้ด้วยตัวเอง…พี่คิดถูก ใช่ไหมครับที่ให้ทายคุยกับน้องฟ้า?”

   พี่อุ่นพูดมาขนาดนี้แล้ว จะให้ผมปฏิเสธไม่ยอมรับความเชื่อมั่นจากพี่ได้ยังไงล่ะครับ…

   ผมพรูลมหายใจออกทางจมูกยาว ๆ แล้วพยักหน้ารับหลาย ๆ ครั้ง “ครับ พี่อุ่นคิดถูกแล้ว” ผมยิ้มแล้วยกมือไหว้ “ขอบคุณพี่อุ่นมากนะครับ”

   “พยายามเข้านะครับน้องทาย อย่าลืมว่าพี่รออยู่ใกล้ ๆ นี่ตลอดนะ ไม่ต้องห่วง”

   ผมพยักหน้ารับอีกครั้ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าแล้วก้าวเท้าขึ้นบันไดไปทีละขั้นอย่างช้า ๆ 
   ทุกจังหวะเท้ามันหนักอึ้งเหมือนมีอะไรบางอย่างมาถ่วงเอาไว้ หัวใจเต้นแรงและเร็วจนน่ากลัว
   แค่เมื่อครู่ที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายใจผมก็แป้วลงไปอย่างห้ามไม่ได้แล้ว


   ก๊อก ก๊อก

   ผมเคาะประตูเบา ๆ แล้วค่อย ๆ จับลูกบิดหมุน พอประตูเปิดออกก็เจอกับฟ้าที่กำลังลุกขึ้นยืนแล้วหันหน้ามามองอย่างรีบร้อน
   วินาทีที่นัยน์ตาเราประสานกันผมรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน

   ฟ้า ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ดวงตาคู่โตสีน้ำตาลเข้มนั้นยังเหมือนเดิม ปากหยักอิ่มที่มักขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอยู่เสมอก็ยังเหมือนเดิม
   จมูกเล็กที่เชิดขึ้นเล็กน้อย ผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยาวถึงกลางหลัง หากแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคงเป็นร่างกายที่ผอมลงดูไม่แข็งแรง
   ใบหน้าซูบซีดไร้สีเลือดและไม่มีริ้วสีแดงพาดที่ข้างแก้มเหมือนอย่างที่เคยจำได้ เธอดูโทรมลงกว่าภาพในความทรงจำของผมเยอะเลย

   “...ทายคะ”

   ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงหวานนั้นเอ่ยเรียกชื่อผมอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ  ผมส่งยิ้มให้เธอแล้วเดินเข้าไปใกล้ นั่งลงที่โซฟาตัวข้าง ๆ

   “ฟ้านั่งก่อนเถอะครับ”

   พอ ผมพูดแบบนี้เธอก็พยักหน้าช้า ๆ แล้วขยับตัวลงนั่งตามที่บอก นัยน์ตากลมโตของเธอมีน้ำคลอหน่วยอยู่จนล้นขอบ สีหน้าที่แย่จนผมรู้สึกปวดไปทั้งใจ

   เราเงียบสนิทหลังจากที่นั่งลง กันแล้วทั้งคู่ ฟ้าก้มหน้านิ่งในขณะที่ผมเองก็ไม่รู้จะเอาตาไปวางไว้ตรงไหน จนกระทั่งเธอเอ่ยปากก็ทำเอารู้สึกใจวาบขึ้นมา

   “…ฟ้าขอโทษนะคะ”

   “ครับ?”

   “…เรื่องจั๊มพ์”

   “...”

   “ฟ้า รู้ว่าทายรู้แล้ว” เธอเอ่ยเสียงสั่น มือเล็กกำเข้าหากันแน่น “ฟ้าคิดว่าทายคงจะไม่พูด และคงจะไม่บอกเลิกฟ้าด้วย ฟ้าขอโทษนะ ฟ้าไม่ได้ตั้งใจ ฟ้าผิดเอง”

   ผมกลั้นหายใจในระหว่างที่ฟังเธอละล่ำละลักพูดอย่างทรมาน

   “ฟ้าทำแบบนั้นทำไม ฟ้าไม่พอใจอะไรทำไมไม่บอกทาย”

   “ไม่ นะ ฟ้าไม่ได้ไม่พอใจทายนะ” เธอรีบแย้งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินผมว่าแบบนั้น ดวงตาแดงก่ำที่มีน้ำคลอหันมาสบเข้ากับผมก่อนจะรีบก้มหลบเร็ว ๆ  “ช่วงก่อนแข่ง...ตอนนั้นทายซ้อมหนักมาก ทายไม่ค่อยมีเวลา ทายไม่ค่อยสนใจฟ้าเท่าไหร่ ทายไม่ตอบไลน์ ไม่รับโทรศัพท์ นานกว่าที่จะโทรกลับ หลายครั้งที่ทั้งวันเราแทบไม่ได้คุยกันเลย...ฟ้าเหงา”

   “…ทายผิดเองที่ตั้งใจกับบาสมากเกินไป จั๊มพ์ก็แข่งเหมือนทายแต่ก็ยังมีเวลาให้ฟ้า ทายขอโทษนะ”

   “ไม่! ไม่นะคะ! ฟ้าผิดเอง ทายไม่ต้องขอโทษเลย คนที่ควรขอโทษมันคือฟ้าต่างหาก ฟ้าไม่ได้อยากให้เรื่องราวมันเป็นแบบนี้ ฟ้าคุยกับจั๊มพ์แล้วตั้งแต่วันแข่งวันนั้น” ฟ้าพูดรัวและเร็วเหมือนกำลังตั้งสติไม่ได้ “ฟ้ารักทายนะ ฟ้ารักทายมาก...อึก…ตั้งแต่ทายหายไปฟ้าไม่โอเคเลย...ฮึกก...ฮือ...ฟ้าขาดทาย ไม่ได้”

   เธอพูดแบบนั้นแล้วน้ำตาก็เริ่มไหล ให้ผมเม้มปากแล้วกำหมัดแน่น

   หลายเดือนที่ผ่านมาฟ้าพยายามติดต่อหาผมตลอดแม้ผมจะไม่เคยตอบกลับหรือรับสายเธอเลยสักครั้ง
   ความจริงแล้วเธอสามารถคบกับจั๊มพ์ได้โดยไม่ต้องแคร์ผมเลยด้วยซ้ำ เธอไม่จำเป็นต้องสนใจหรือพยายามที่จะติดต่อผมเลย
   แต่เธอก็ยังดิ้นรนที่จะคุย ดิ้นรนที่จะไขว่คว้าความรักครั้งนั้นของเราไว้ และเธอก็ยังมานั่งอยู่ตรงนี้…คงมีแต่ผมที่หนีมาโดยตลอด

   หนีแบบที่ไม่เคยคิดจะฟังและให้อภัยความผิดพลาดที่เกิดขึ้นจากการที่ผมละเลยความสัมพันธ์ของเราเอง

   “ฮือ ทายยังเป็นคนแรกและคนเดียวของฟ้านะ ฮึกก…ฟ้ารักทาย อึก…ฟ้ารักแค่ทายจริง ๆ ”

   สิ้น คำนี้ไปผมก็นิ่วหน้าสะกดอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ขยับเข้าดึงกายเธอเข้ามากอดไว้แน่น ฟ้านิ่งไปนิดก่อนจะโอบหลังผมกลับแล้วร้องไห้โฮออกมา
   พลางเอ่ยคำขอโทษและบอกรักผมเคล้าไปกับเสียงสะอื้นเหมือนเด็ก ๆ  ให้ต้องโอบกอดเธอไว้แบบนั้น









◦  ⍟   ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦








   ก๊อก ก๊อก

   ผ่านไปพักใหญ่แบบที่ผมเองก็ไม่รู้เวลาเหมือนกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นให้ผมหันไปมองทางทิศนั้น
   ก่อนจะตบเบา ๆ ที่หลังของคนในแขนแล้วผละหน้าออกเล็กน้อยเพื่อมองเธอ

   “ฟ้า ฟ้าโอเคหรือยัง มีคนมาผมปล่อยฟ้าก่อนนะ”

   “ฮึก อย่าปล่อยฟ้านะ อึก กอดไว้...กอดฟ้าไว้นะ”

   “มันจะดูไม่ดีนะครับ เดี๋ยวทายกอดใหม่นะ”

   คนในอ้อมกอดสั่นหัวไปมาแรง ๆ แล้วซุกหน้าเข้ากับอกผมเหมือนเดิม ให้ต้องพ่นลมหายใจออกเบา ๆ อย่างยอมแพ้

   “เข้ามาได้เลยครับ”

   พอ ประตูเปิดออกก็เป็นพี่อุ่นกับพี่คุณที่เดินเข้ามา ทางพี่คุณชะงักและหน้านิ่วไปนิดตอนเห็นผมกำลังกอดฟ้าไว้อยู่ เลยผงกขอโทษพี่เขาไป

   “ทุ่มกว่าแล้ว หิวกันหรือเปล่า?” เป็นพี่อุ่นที่เอ่ยปากถามขึ้นมา

   “ฟ้าหิวไหม?” ผมก้มลงไปถามเธอ และก็ได้การส่ายหัวเป็นคำตอบ “ไม่หิวครับพี่อุ่น”

   “ดึกแล้ว เห็นว่าน้องฟ้านั่งรถมากับมหาลัยแล้วไม่ยอมกลับไปด้วย น้องไม่มีที่พักยังไงคืนนี้ให้นอนที่ห้องแขกก่อนนะครับ”

   “อ่า...ครับ”

   “ให้ ฟ้า…อึก” เสียงอู้อี้ดังขึ้นที่อกผม แล้วเธอก็ค่อย ๆ ผละใบหน้าออกแล้วหันไปทางพี่อุ่น ดวงตากลมบวมและแดงอย่างหนัก ทำเอาผมเผลอขมวดคิ้ว “ให้ฟ้านอนกับทายได้ไหมคะ ฟ้ามีเรื่องอยากคุยกับทายเยอะไปหมด”

   “คุยกันให้พอที่ห้องรับแขก นี่ แล้วแยกย้ายกันไปนอนที่ห้องที่ฉันจัดไว้” พี่คุณเอ่ยเสียงเรียบขึ้นมายาว ๆ อย่างไม่รอให้พี่อุ่นได้เปิดปากพูด “จะนอนแล้วไปเคาะห้องพี่ด้วยนะเพทาย” จบคำพี่เขาก็เดินหันหลังออกจากห้อง พี่อุ่นเลยหันมายิ้มให้ผมอีกครั้งก่อนจะรีบตามฝ่ายนั้นไปทันที

      เมื่อเหลือกันอยู่แค่สองคนแล้วผมก็หันกลับมามองหน้าฟ้า ยกมือขึ้นเช็ดน้ำที่เปื้อนเป็นคราบอยู่ที่ใบหน้าให้

   “โอ เคขึ้นหรือยัง ร้องจนตาบวมหมดแล้วนะ” พอได้ยินผมพูดแบบนั้นเธอก็กะพริบตาปริบ ๆ แล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมาอีก “ชู่ว ๆ พอแล้วครับ ไม่ร้องแล้ว”

   “ฟ้ารักทายนะ รักทายจริง ๆ นะ เชื่อฟ้าได้ไหม”

   “…”

   “เชื่อฟ้านะ”

   ฟ้ายังคงพูดไปร้องไห้ไปแล้วกอดรัดผมไว้แน่นราวกับกลัวจะหลุดหายจากมือไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย
   ผมสัมผัสได้ถึงความกลัวที่ไม่ต่างกัน เธอกลัวจะเสียผมไป ในขณะเดียวกันผมก็รู้สึกแทบขาดใจ

   “รู้แล้วครับ ไม่ร้องแล้วนะ”

   เธอผละออกจากอกมาสบตาผม น้ำยังคงไหลออกจากนัยน์ตาเป็นสาย ผมเอื้อมมือไปเช็ดหยดน้ำตาที่ปาดออกเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักทีให้

   “ทายจะไม่ทิ้งฟ้าใช่ไหม ทายจะไม่เลิกกับฟ้าใช่ไหมคะ?”

   ผมมองตาเธอนิ่ง เห็นความหวั่นไหวกระจายอยู่ในนั้น เห็นความกลัวที่ปกคลุมอยู่ ปากเธอสั่นยามเอื้อนเอ่ยคำถาม
   สุดท้ายผมก็ทำได้เพียงยิ้มแล้วพยักหน้าลง

   “ทายจะไม่ทิ้งฟ้านะ”

   “จริงนะ จริงนะคะ อย่าหลอกฟ้านะ อย่าหายไปอีก อย่าหายไปแบบนี้อีกนะ”

   ผมพยักหน้าลงอีกคร้งแล้วรับเธอเข้ามาในอ้อมกอด ลูบหลังลูบศีรษะปลอบประโลมให้อาการสะอื้นจนตัวสั่นนั้นลดน้อยลงจนหายไป

   เวลาล่วงเลยเข้าไปจนสามทุ่มกว่าทุกอย่างถึงได้เข้าสู่สภาวะปกติ…

   “ดึกแล้ว ฟ้าไปอาบน้ำนอนเถอะครับ”

   “อื้อ…แล้วพรุ่งนี้ฟ้าจะได้เจอทายไหม?”

   “เจอสิ เดี๋ยวทายตื่นแต่เช้าไปเคาะห้องฟ้าเลย”

   เธอพยักหน้าหงึกหงักเหมือนเด็ก มือยังจับชายเสื้อผมไว้แน่น “สัญญาแล้วนะ”

   “สัญญาครับ แล้วฟ้าจะกลับเชียงใหม่กี่โมง?”

   “ความจริงซื้อตั๋วเครื่องบินเผื่อไว้แล้ว ระบุวันกลับเป็นพรุ่งนี้บ่ายสองครึ่งค่ะ แต่ถ้าไม่เจอทายก็คิดจะทิ้ง…”

   “ตอนนี้เจอแล้ว ไม่ทิ้งแล้วเนอะ”

   “ค่ะ” เธอพยักหน้าอีก “แล้วทายจะกลับไปหาฟ้าบ้างไหม จะกลับไปอยู่เชียงใหม่หรือเปล่าคะ”

   ผมเงียบสนิทไม่ได้ตอบคำถามของเธอ เราสบตากันอยู่แบบนั้น รู้สึกเหมือนใจสะดุดเมื่อคิดว่าต้องกลับไปเชียงใหม่

   สุดท้าย ผมก็ยิ้มบางเป็นคำตอบแล้วลูบหัวอีกฝ่ายเบา ๆ  “เลิกคุยก่อนเถอะครับ ฟ้าไปอาบน้ำพักผ่อนนะ แล้วพรุ่งนี้เราค่อยคุยกันใหม่ ปะ เดี๋ยวทายไปส่งหน้าห้อง”


   ผมลุกขึ้นแล้วแบมือไปข้างหน้า ฟ้าส่งมือมาจับมือผมไว้แล้วขยับตัวลุกตาม เราเดินไปตามทางเงียบ ๆ จนถึงห้องนอนแขกข้างใน

   “หลับฝันดีนะครับ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน”

   “…อย่าหายไปไหนนะคะทาย”

   “ไม่หายครับ ฟ้าลืมตาเมื่อไหร่เดี๋ยวก็จะเจอทายนะ”

   เธอยิ้มแล้วพยักหน้ารับ ก่อนจะยืดตัวขึ้นมาจูบแก้มผมเบา ๆ  “ฟ้ารักทายนะ”

   “หลับ ฝันดีนะครับ” ผมย้ำคำแล้วแตะเบา ๆ ที่แก้มเธอ เปิดประตูให้อีกฝ่ายเดินเข้าไปในห้อง ยกมือโบกลาอีกครั้งก่อนจะปิดประตูลงแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น…เพื่อไปหาพี่ คุณ




   “เข้ามา”

   เสียงทุ้มดุดังขึ้นจากด้านในเมื่อผมเคาะประตูแล้วเอ่ยขออนุญาตแล้ว

   เปิดเข้าไปเจอพี่คุณกำลังนั่งไขว่ห้างกอดอกอยู่ที่เก้าอี้ข้างหน้าต่าง ส่วนพี่อุ่นก็ได้แต่ยิ้มให้กำลังใจผมมาจากบนเตียง
   ผมเลยกลืนน้ำลายลงคงอึกใหญ่แล้วลากขาไปนั่งลงที่เก้าอี้ข้าง ๆ พี่คุณ

   “พี่คุณจะคุยอะไรกับผมเหรอครับ ความจริงมันดึกแล้วไว้พรุ่งนี้…”

   “พี่จะคุยวันนี้”

   “…โอเคครับ”

   “ตกลงเรื่องผู้หญิงคนนั้นว่ายังไง…นั่นคือแฟนที่ว่า?”

   ผมพยักหน้าลง

   “ยังไม่เลิกกันอีกเหรอ?”

   ผมส่ายหน้า

   “แล้วหลายเดือนที่ผ่านมาคืออะไร ทำไมถึงไม่เคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อย พี่คิดว่าเราเลิกกับทางนั้นไปแล้วเสียอีก”

   “...ผมไม่ได้เลิกกับฟ้าครับ”

   “แล้วจะเอายังไงต่อ”

   ผมจะเลิกกับเขาได้ยังไง…ในเมื่อตอนนี้แค่เห็นเขาร้องไห้ผมก็ทนไม่ได้แล้ว

   “คุณครับ”

   “เงียบเลยนะโอบอุ่น”

   พี่คุณเอ่ยเสียงแข็งทันทีที่พี่อุ่นเอ่ยปากขึ้นมา ให้ผมต้องรีบแทรก

   “พี่คุณอย่าโกรธพี่อุ่นเลยนะครับ พี่อุ่นทำถูกแล้วที่ให้ผมคุยกับฟ้า”

   “…”

   อีกฝ่ายเงียบไป ดวงตาคู่คมนั้นหันมามองผมอย่างไม่พอใจ ก่อนที่เบนหนีแล้วถอนหายใจยาว ๆ

   “ผมรู้ว่าพี่คุณห่วงผม แต่ผมจะไม่อ่อนแอแบบนั้นแล้วครับ…ผมสัญญา”

   “…” คนตรงหน้าเหลือบตากลับมามองผม เราสบตากันอยู่แบบนั้นจนกระทั่งดวงตาแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นอ่อนลง “แล้วเราคิดจะทำยังไง จะกลับไปคบกับเขางั้นเหรอ?”

   “…ผม”

   “จะเชื่อใจเขาได้อีกหรือไง จะมีความสุขได้จริง ๆ หรือเปล่า?”

   “เรื่อง นั้น…ผมก็ไม่รู้” ผมสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ  “แต่อย่างน้อยผมก็ไม่อยากคาใจกับอะไรอีก อยากกลับไปทำในสิ่งที่ตัวเองคิดอยู่ในหัวมาตลอด ถ้ามันจะไม่ใช่จริง ๆ สุดท้ายผมก็ได้ลองพยายามแล้ว”

   พี่คุณมองหน้าผมนิ่งไป ก่อนที่อีกฝ่ายจะคลายปมที่หว่างคิ้วออก “เราไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่ตัวเองไม่มีความสุขนะเพทาย สัญญากับพี่อีกสักข้อว่าจะไม่ทำร้ายหัวใจตัวเองอีก อย่าทำให้พี่เสียใจไปด้วยอีกคน”

   ผมเม้มปากแน่นแล้วสบสายตาที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงอย่างชัดเจนของอีกฝ่าย
   ผมพยักหน้าย้ำ ๆ แล้วรู้สึกได้ถึงสัมผัสหนักแน่นที่หัวไหล่ หันกลับไปก็เจอพี่อุ่นกำลังส่งยิ้มมาให้อยู่

   “วัน นี้ถ้าทายจะเลือกเดินกลับไปก็ให้มั่นใจว่าต่อให้ต้องถอยกลับมาอีกครั้งก็จะ ไม่ล้มลงไปแบบนั้นอีก ให้การถอยออกมาครั้งที่สองมันมั่นคงและแข็งแรงกว่าเดิม…ถ้าพี่คุณเสียใจพี่ ก็จะเสียใจไปด้วยนะ เพราะงั้นอย่าลืมนะครับว่าทายต้องมีความสุข”

   “...ผมจะพยายามครับ”

   เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้งจากพี่คุณ แล้วเจ้าตัวก็ลุกขึ้นเดินมาดึงผมเข้าไปกอด ลูบหลังไปมาเหมือนปลอบเด็ก
   สัมผัสอบอุ่นนั้นทำให้น้ำที่คั่งค้างอยู่ด้านในดวงตาเอ่อล้นขึ้นมาทีละน้อย ผมกลั้นหายใจตอนที่ได้ยินเสียงพี่คุณเอ่ยถามขึ้นข้างหู

   “เรายังรักเขาอยู่ใช่ไหม?”

   ถ้อยคำที่ผมไม่ได้ตอบรับกลับไปในทันที…และทำได้เพียงแค่เม้มริมฝีปากของตัวเองไว้แน่นอยู่แบบนั้น








   
tbc…
   


   ก่อนลงตอนนี้เดย์ก็เตรียมใจไว้ก่อนแล้วนะคะ ไม่รู้จะเจออะไรบ้าง
   แต่สุดท้ายก็ต้องลง เพราะนี่เป็นเรื่องที่เดย์คิดและตั้งใจไว้แล้วว่าต้องการจะนำเสนอในเรื่องนี้ค่ะ

   ความจริงแล้วสำหรับตอนนี้เดย์อยากขอพื้นทีสักเล็กน้อยเพื่อพูดคุยกับทุกคนสักหน่อย
   การตัดสินใจของน้องทายอาจจะไม่ถูกใจคนหลาย ๆ คน และอาจจะไม่ใช่การตัดสินใจที่ฉลาดที่สุด
   เพราะเดย์เชื่อว่าคนเราทุกคนมีภูมิต้านทานต่อความรักไม่เหมือนกัน รู้สึกและตัดสินใจต่อเหตุการณ์ต่างๆแตกต่างกันไป

   และสำคัญกว่าพื้นฐานจิตใจ ความเข็มแข็งของแต่ละบุคคลแล้ว
   ปัจจัยหลักที่จะทำให้เลือกทำอะไรบางอย่างออกไปก็คือ 'ความรู้สึก'
   อย่างที่โอบอุ่นเคยพูดค่ะ 'เรื่องจะยากเสมอเมื่อมีความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง'

   เดย์เชื่อว่าทุกคนต้องเคยทำอะไรโง่ ๆ  ต้องเคยผิดพลาดและใจอ่อนกับอะไรที่คนรอบข้างไม่เห็นด้วยแน่นอน
   เพราะเมื่อก่อนตอนที่ยังเด็กกว่านี้เดย์ก็เคยทำอะไรงี่เง่ามามาก
   แบบที่มองย้อนกลับไปแล้วน้ำตาจะไหลให้กับความเสียดายเวลาเลย (หัวเราะ)

   สุดท้ายเดย์อยากให้ลองเปิดรับมุมมองของเพทาย อยากให้ลองรับฟังมุมมองในด้านที่อ่อนแอของเพทายดูค่ะ
   มาแลกเปลี่ยนทัศนคติกันเนอะ เดย์อยากฟังมุมมองจากทุก ๆ คนเลย


   ยังไงเจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ มาผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันน้า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 231 ครั้ง

673 ความคิดเห็น

  1. #660 kkkkkk0 (@kkkkkk0) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 10:48
    สวสารพี่ฟ้ากับเพทายในตอนต่อๆไปเลย
    #660
    0
  2. #620 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 11:28
    โอ๊ยยยยย เรื่องวันนั้นฟ้ากับจั๊มไม่ได้จบลงแค่จูบใช่มั้ย อยากแพ่นกระบาลมันซักที
    #620
    0
  3. #618 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 11:12
    อ่านนี้แล้ว อยากเขวี้ยงโทรศัพย์ทิ้งกับการตัดสินใจของเพทายจริงๆ

    แค่แฟนไม่มีเวลาให้ แต่ออกไปกับสนิทของแฟน ซ้ำยังจูบกันอีก ถ้าทายรู้ช้าอีกนิด ทนได้อีกหน่อย คงนอนด้วยกันบนเตียงล่ะมั้ง ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจเลยรึไง ฟ้าเองเป็นคนรักของทาย ปากบอกว่ารักทายมาก คนมันรักแฟนจริงจะไม่คิดกันตัวเองออกจากเพื่อนสนิทแฟนเลยเหรอว่ะ

    ถ้าทายกลับไปคบแฟนแบบนี้อีก จะมีความสุขได้ไง
    #618
    1
    • #618-1 JIM7325 (@JIM7325) (จากตอนที่ 24)
      4 สิงหาคม 2562 / 14:56
      โอ้ยยนยเพทาย

      ทามมัยเชื่อผู้หญิงจัง
      #618-1
  4. #611 Beom_0601 (@Beom_0601) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 09:48
    แค่ไม่เข้าใจว่าแฟนไม่มีเวลาให้ แล้วตัวเองก็ไปจูบกับเพื่อนแฟน เหตุผลงี่เง่ามาก ๆ ทำให้อีกชีวิตเกือบพังเลยนะ แล้วยังทีหน้ากลับมาบอกว่ารักอีกโหยอมใจ ทายก็ดีเกินไปมั้ย คราวนี้ขอให้เจ็บจุก ๆ อีกสักรอบ
    #611
    0
  5. #592 vicha9001 (@vicha9001) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 04:11
    ขัดใจโว้ยยยยยยยย
    #592
    0
  6. #588 BudyKang (@budykang) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 14:11
    น้องฟ้าคะ อันเชิญกลับเจ้าค่ะ มาทางไหนไปทางนั้น ไม่ต้องมาอีกเลยจะดีมากค่ะ
    #588
    0
  7. #538 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 12:45
    ตายแล้ว โอ้ยยยยยยยย ฮือออออ
    แล้วพี่ข้ามฟ้าของเราล่ะ ฮือออ
    #538
    0
  8. #513 keepond (@keepond) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 01:02
    เข้าใจการตัดสินใจของทายนะ แต่ก็อย่างที่พี่อุ่นพูด จะรอนะครับ ตอนนี้ก็ขอกอดพี่ข้ามฟ้าแน่นๆก่อน (น้ำตาไหลแล้ว ฮือ)
    #513
    0
  9. #510 para_aloha (@parakt) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 17:54
    อ่านตอนนี้แล้วไม่สนใจน้องฟ้าเลยอะ แค่ความรู้สึกของพี่ข้ามฟ้ามากกว่าอีกกกกกก
    #510
    0
  10. #470 mvnkhyuck (@markksung) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 02:03
    รำคาญนัมากขอบอกไว้กงนี้ๆๆๆๆๆ ส่วนพี่ฟ้านี่แบบพอจะมีใจให้เขาก็กลับไปหาคนของเขาอะ เจ็บที่ใจแทนพี่เลยฮือ
    #470
    0
  11. #453 arbyunse (@arbyunse) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 03:04
    โอ้ยแล้วพี่ฟ้าของนุ้งล่ะะะพ
    #453
    0
  12. #447 Phantom-Tsubaki (@Phantom-Tsubaki) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 19:41
    ทายจ๊ะ อย่าทำอะไรที่ต้องเสียใจทีหลังนะคะ
    #447
    0
  13. #427 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (@neera2007) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 02:02
    งื้อออ แล้วพี่ฟ้าล่าาาา งื้ออออ
    #427
    0
  14. #419 XINGCHAR (ซิง'ชาร์) (@littleelf) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 02:44
    จาาาา ขาดไม่ได้จาาาาา มองบนอ่อนเลยจาาาา
    #419
    0
  15. #415 momosonoerung (@momosonoerung) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 20:48
    ทายถ้ามันไม่โอเค ทายถอยออกมา ทายมีพี่คุณ มีพี่อุ่น มีพี่ฟ้า มีพี่อิฐ มีท็อป มีมิว มีหมากเก็บ มีทีม มีป้ากิ่ง มีทุกคนที่พร้อมจะเป็น แบ็คอัพให้อยู่นะ
    #415
    0
  16. #399 winterwinddd (@bo1360) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 11:19
    เพทายยยยยย เจ็บแล้วต้องจำนะคะลูก เราเข้าใจเพทายนะว่ามันยังผูกพันแต่ก็ตอบยากแหละค่ะ ต้องรอดูต่อไป
    #399
    0
  17. #388 ni_ky (@ni_ky) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 02:55
    เราเข้าใจการตัดสินของทายนะ คือยังรู้สึกอยู่ ยังผูกพันอ่ะ แต่เราไม่โอกับนีที่มายุ่งกับนิยายวาย(?)555555 ล้อเล่นๆ ยังไม่เข้าใจนางอยู่ดี บอกว่ารักๆ ขาดทายไม่ได้ แต่ก็มีใหม่ได้ถ้าเหงางี้หรอ คือแค่ไม่มีเวลาถึงกับไปหาคนอื่น จ้าาา บอกไม่ได้ตั้งใจ จ้ะ ไม่ได้ตั้งใจแต่พอจูบเสด เดินมาหาเหมือนไม่มรไรเกิดขึ้น รางวัลสุพรรณหงส์เลยป่ะล่ะ
    #388
    0
  18. #372 ondd (@ondd2536) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 22:00
    เกลียดมาก ข้ออ้างล้านแปดของคนมีชู้
    #372
    0
  19. #313 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 20:23
    เราเข้าใจเพทายนะ เพทายเองก็ทำผิดกับฟ้าเหมือนกัน ฟ้าไม่บอกทายเรื่องจั้มพ์ แต่ทายก็ไม่ได้บอกฟ้าเรื่องที่ตัวเองหนีมาเหมือนกัน คิดในมุมฟ้าแล้วเราก็สงสารนางเหมือนกันนะ 555 แล้วทีนี้พี่ฟ้าของเราจะทำยังไงต่อ ;-;
    #313
    0
  20. #282 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 16:11
    ถ้าคบคนอื่นเพราะเหงา พอเหงาอีกก้ไปหาคนอื่นอีกใช่ไหมละ ตอนแรกก้ทำได้นี่..
    #282
    0
  21. #267 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 09:38
    เพทายเจ็บเเล้วจำนะลูก
    #267
    0
  22. #231 mui_ium (@mui7033) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 12:19
    จริงๆแล้วผิดกันทุกคนนะ ทายผิดเพราะทำอะไรไม่ชัดเจน จั๊มพ์ก็ผิดที่รู้ว่าของเพื่อนแต่ก็ไปยุ่ง ฟ้าก็ผิดที่เป็นชะนีในนิยายวาย จบข่าว
    #231
    1
    • #231-1 2222548 (@2222548) (จากตอนที่ 24)
      27 มีนาคม 2560 / 03:45
      จอแสดงความยินดีกับคุณ mui_iumค่ะที่ได้รางวัลขวัญใจชะนีวาย ด้วยประโยคที่ว่า ฟ้าผิดที่เป็นชะนีในนิยายวาย ปรบมือค่า รอไร#โดนอ่ะ
      #231-1
  23. #206 pannjed . (@pingmog) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 01:07
    อืม.. ฟ้าไม่ได้กลับมา เพราะฟ้าไม่เคยไปไหน คนที่กลับมาคือเพทายต่างหาก ซึ่ง แล้วงานนี้เราต้องโทษใครอะคะ โทษทายที่ไม่มีเวลาให้ หรือโทษฟ้าที่เผลอไปกับบรรยากาศ ? ค่ะ โทษมันทั้งคู่นั่นแหละค่ะ ส่วนพี่ฟ้าคนดีของเราเราจะดูแลเขาเองค่ะ เพทายจะไปไหนก็ไปเลยค่ะ /กอดพี่ฟ้าแน่น
    #206
    0
  24. #198 Sori.Nami (@kim-jajin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 15:39
    อิฟ้าจะกลับมาทำไมว่ะ
    แล้วทายอ่ะทำแบบนี้ทำไมมม
    #198
    0
  25. #195 S.Y.GooGuy (@wilaiporn5545) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 23:27
    เกลียดฟ้าว่ะ จะกลับมาทำไมว่ะ
    #195
    0