【 Take care 】แสดงความ ดู แล

ตอนที่ 34 : {วันที่33}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 252 ครั้ง
    11 ก.พ. 59



{วันที่ 33}




  
  
     
       หลังจากผ่านรักแรกที่ล้มเหลวของตัวเองไปแล้วใครจะรู้ว่ารักครั้งที่ของผมจะเกิดขึ้นกับพี่เทค...ที่เป็นผู้ชาย

   ผมยอมรับว่าการคบกันระหว่างผมกับพี่ฟ้ามันยากกว่ารักครั้งก่อนมาก ผมเขินเวลามองหน้าเขา
   ผมรู้สึกทำตัวไม่ถูกเวลาถูกกอด พออยู่ด้วยกันสองคนก็ยิ่งแสดงอาการแปลกๆ ออกไป กลัวว่าตัวเองจะมีท่าทีไม่ดี
   กลัวว่าพี่ฟ้าจะรู้สึกแย่ แต่ผมก็ห้ามอัตราการเต้นของหัวใจให้เต้นแรงน้อยลงไม่ได้
   เมื่อก่อนตอนที่ยังเป็นแค่พี่เทคน้องเทคกัน ผมยังไม่รู้สึกอะไรกับการสัมผัสโดนตัวกันตลอดเวลาระหว่างผมกับพี่ฟ้าเลย
   แต่พอมาเป็นแฟนกันแล้ว โดนตัวทีก็สะดุ้งที รู้สึกเหมือนมีไฟช็อตเข้าตรงจุดที่สัมผัสโดนกัน

   ใช้เวลาหลายเดือนกว่าทุกอย่างถึงจะเข้าที่ แต่ระยะห่างระหว่างผมกับพี่ฟ้าก็ยังไม่ได้หายไป
   จูบครั้งแรกของเราเกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ…เอ่อ…อย่างน้อยผมก็ไม่ได้ตั้งใจล่ะนะ
   หลังจากนั้นก็แค่หอมแก้มหลายๆ ครั้ง กับจูบครั้งที่สอง…เป็นจูบเบาๆ ที่ปากตอนอยู่โรงพยาบาลเมื่อคราวที่พี่ฟ้ามอไซค์คว่ำตอนโน้น
   คบกันมาก็มีจับมือบ้าง ลูบหัวบ้างตามประสา ที่จะพูดก็คือนอกจากพวกนั้นและจูบครั้งที่แล้วก็ยังไม่มีจูบครั้งที่สามเกิดขึ้น

   ตอนนี้เวลาผ่านมาจนผมขึ้นปีสองแล้วเรียบร้อย แต่ทุกอย่างก็หยุดอยู่ที่แค่นั้น ไม่มีอะไรเกินเลยจริงๆ …


   ก๊อก ก๊อก

   ผมขยับถอยเก้าอี้แล้วเอี้ยวตัวไปมองทางประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะดังขึ้น

   “มิว ใครมาอ่ะ”

   คนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะญี่ปุ่นใกล้ประตูหันมามองผม จะว่าไปยังรู้สึกไม่ชินกับห้องปีสองที่เพิ่งย้ายเข้ามาได้ไม่กี่อาทิตย์เลย

   “ไม่รู้ดิ มองไม่เห็น” มิวพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก ก้มหน้าอ่านหนังสือการ์ตูนของตัวเองต่อ

   “ก็ถ้ามึงไม่ลุกจะเห็นไหมล่ะวะ” ท็อปที่นอนอยู่บนเตียงชั้นสองตะโกนแทรกลงมาอย่างขำๆ

   “ขี้เกียจลุกอ่ะ” คนติดการ์ตูนว่าแล้วเหยียดแขนยาวลงบนโต๊ะ “มึงลุกดิทาย”

   “ไม่เอาอ่ะ ยังปวดขาจากตอนซ้อมบาสอยู่เลย”

   “ไปบอกให้พี่ฟ้านวดให้ไป ไม่ต้องมาทำเสียงอ่อยใส่กู”

   “เกี่ยวไรกับพี่ฟ้า”

   ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

   เถียงกันจนเกือบลืมไปแล้วว่ามีคนรออยู่หน้าห้อง ผมถอนหายใจแล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูอย่างจำยอม โดยมีไอ้มิวยิ้มพอใจส่งมาให้

   “อ้าว นิค?” ผมเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นน้องเทคของตัวเองยืนอยู่ด้านนอก “มาทำไรอ่ะ?”

   นิ คเป็นเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าใหม่ และยังเป็นน้องเทคของผมด้วย เอาเข้าจริงพอต้องขึ้นปีสองแล้วมีน้องเทคเป็นของตัวเองก็รู้สึกแปลกๆ ไม่น้อย
   พอจะเข้าใจความรู้สึกของพี่คุณขึ้นมาแล้วว่าช่วงแรกของการมีน้องชายนี่…มันทำตัวไม่ถูกจริงๆ

   นิคเป็นผู้ชายตัวเล็กที่สูงแค่จมูกผม เจ้าตัวเป็นลูกคนรวยที่มีรถหรูคอยรับส่งตลอดทุกสุดสัปดาห์ แล้วยังเอาแต่ใจไม่ใช่น้อย
   ท่าทางขี้เล่นที่ดูไม่เคยจะจริงจังแถมยังชอบเข้ามาเกาะแกะผมทำให้พี่ฟ้าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่

   แล้วที่สำคัญ…ยังทำให้ผมกับพี่ฟ้าไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่ด้วยกันเท่าเดิมด้วย

   “มาหาพี่ทายไง นิคอยู่ห้องแล้วเบื่อ วันนี้เห็นพี่ทายซ้อมบาสเสร็จเร็วเลยขึ้นมาหาที่ห้อง”

   “พี่เหนื่อยอ่ะ อยากพักผ่อน เราก็กลับห้องไปนอนได้แล้ว”

   “นิคไม่ได้มากวนพี่ทายสักหน่อย แค่มาหาเฉยๆ เอง ให้นิคเข้าไปนั่งเล่นไม่ได้เหรอ รับรองไม่กวนพี่ทายเลย”

   “แค่นี้ก็เรียกว่ากวนแล้วน้อง” เสียงมิวดังมาจากในห้อง

   เด็กตรงหน้าผมมุ่ยหน้าแล้วยืนกรานอย่างดื้อดึง “นิคไม่กลับ”

   “แต่นี่ใกล้จะสามทุ่มแล้ว เดี๋ยวพี่อิฐจะเดินเช็คชื่อ รีบลงไปได้แล้ว”

   พูดถึงพี่อิฐก็แอบขำ ปีสามปีนี้ยังหาคนมาเป็นหัวหน้าหอแทนไม่ได้ พี่เขาเลยยังต้องรับหน้าที่รักษาการณ์ต่อไป
   เห็นพี่อิฐบ่นอุบเรื่องต้องเดินเช็คชื่อตอนมืดๆ ค่ำๆ แล้วก็อดเห็นใจไม่ได้

   “อีกตั้งครึ่งชั่วโมง ขอนิคเข้าไปนั่งเล่นแป๊บนึงไม่ได้เหรอครับ นิคเหงานี่นา รูมเมทก็ยังไม่มี…”

   ผมถอนหายใจ “ก็ปีนี้เด็กเข้าใหม่มันน้อย แล้วเราดันเป็นเศษพอดี อยู่คนเดียวไม่ดีหรือไง”

   “ก็ดีครับ แต่มันเหงา…พี่ทายไม่เห็นใจนิคเหรอ”

   “…” ผมมองสบตายที่ช้อนขึ้นมองอย่างอ้อนๆ แล้วก็ยอมแพ้ ทำให้ต้องพยักหน้าแล้วเบี่ยงตัวหลบเชิญอีกคนเข้าห้อง พอเห็นผม
   ตามใจเจ้าตัวก็ยิ้มกว้าง รีบแทรกกายเข้าห้องอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องเอ่ยปาก

   เห็นมิวกลอกตาหนีตอนที่ผมปิดประตูแล้วหันกลับเข้าห้องมา รายนี้ไม่ค่อยชอบนิคเท่าไหร่ เพราะเป็นเด็กเอาแต่ใจ
   แต่ผมก็เห็นใจและสงสารมันที่พ่อแม่ไม่ค่อยมีเวลาให้…ผมเข้าใจดีนะเวลาที่ต้องการให้ใครสักคนหันมามองเนี่ย

   “เอ้า มานั่งที่เบาะนี่สิ จะขึ้นไปนั่งบนเตียงพี่ทำไม” ผมเอ่ยปากดุเมื่อคนเจ้าปัญหาพุ่งตรงไปที่เตียงผมแล้วปีนขึ้นไปนั่งแล้ว เรียบร้อย

   “นิคนั่งตรงนี้แล้วจะไม่กวนพี่ทายเลย อาบน้ำแล้วด้วยรับรองไม่สกปรก”

   “มัน ไม่เกี่ยวกับความสะอาดหรอกน้อง มันเกี่ยวกับว่าเป็นพื้นที่ส่วนตัว” มิวแทรกขึ้นมาเสียงเอือม ผมจึงยิ้มมุมปากแล้วเหลือบตามองมัน

   “พี่ทายยังไม่พูดเลย พี่มิวจะพูดทำไมอ่ะ”

   “พูดจาให้มันมีหางเสียงหน่อย” มิวขมวดคิ้วแล้วว่าด้วยน้ำเสียงที่กระด้างกว่าทีแรก

   ไอ้เรื่องพูดจาไม่เคยมีครับลงท้ายนี่ผมก็เคยเตือนไปหลายทีแล้วนะ แต่เห็นทีจะแก้ไม่หาย…

   ก๊อก ก๊อก

   หืม? ผมละความสนใจจากนิคหันไปมองทางประตูอีกครั้ง ทำไมวันนี้คนมาเคาะห้องเยอะจังวะ

   “เดี๋ยวกูเปิดเอง” มิวที่ยืนขึ้นพอดีเอ่ยปากแล้วก้าวเท้าจะไปเปิดประตู ผมเลยหันมาสนใจเด็กตรงหน้าต่อ

   “แล้วจะกลับห้องกี่โมง” ผมเดินเข้าไปใกล้เตียง “จะมางอแงแบบนี้ทุกวันไม่ได้นะนิค”

   “ก็ไม่ได้ทุกวันสักหน่อยนี่ครับ ปกติพี่ทายซ้อมบาสดึกจะตาย แค่วันนี้ให้นิคไม่ได้เหรอ”

   “…”

   “พี่ทายอย่าทำหน้าดุสิ”

   “เฮ้ย!” ผมร้องเมื่ออยู่ๆ อีกฝ่ายก็ขยับมาดึงแขนผมแล้วกระชากแรงๆ จนล้มลงไปนั่งที่เตียงด้วยกัน “เล่นอะไรเนี่ย”

   “ทาย”

   “หา?” ผมเลิกสนใจมือที่จับควงแขนก่อนจะเงยหน้ามองท็อปเมื่อเจ้าตัวเอ่ยปากเรียกชื่อผม แล้วก็เจอมันทำหน้าแปลกๆ อยู่

   “เป็นไรมึง”

   “มิวมันเรียกมึง แต่มึงไม่ได้ยินอ่ะ กูเลยช่วยอีกแรง”

   “แล้ว มิวมันมี…” ผมชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ก่อนจะนิ่งงันเมื่อหันไปเจอพี่ฟ้ายืนกอดอกอยู่หน้าห้องโดยมีมิวยืนยิ้มแห้ง อยู่ใกล้ๆ บานประตูที่เปิดอ้าอยู่

   “พี่ฟ้า…”

   อีกฝ่ายมองมาที่ผมนิ่ง ไม่พูดไม่จา ไม่แม้แต่จะขยับยิ้มตาม ทำให้ผมต้องรีบดึงมือน้องเทคของตัวเองออกอย่างยากลำบาก

   “นิคปล่อยแขนพี่ก่อน”

   “อะไรอ่ะพี่ทาย ทำไมทีพี่ฟ้ามาหายังไม่เห็นเป็นไรเลย ทีกับผมทำไมไล่ได้ไล่ดี”

   ผมขมวดคิ้ว “ปล่อยก่อนนิค”

   “ผมเป็นน้องเทคพี่ทายนะ”

   “แต่พี่ฟ้าเป็นแฟนเพทายมันนะนิค ปล่อยมือพี่เขา”

   ท็อปที่เงียบมาตลอดช่วยพูดอีกแรง และเสียงจริงจังของมันก็ช่วยให้มือปลาหมึกที่เกาะหนึบอยู่ยอมปล่อยออก
   ผมเลยรีบลุกจากเตียงเดินไปหาพี่ฟ้า หันไปพยักหน้าส่งซิกให้มิว มันเลยช่วยปิดประตูให้หลังจากผมเดินออกมาพ้นเขตห้องแล้ว
   ได้ยินเสียงนิคโวยวายแว่วออกมาแต่จับใจความไม่ได้ว่าพูดอะไร
   เพราะกำลังเอาความสนใจทั้งหมดมาจดจ้องอยู่กับผู้ชายหน้าดุที่ปล่อยออร่าน่ากลัวอยู่นี่

   “พี่ฟ้า…เอ่อ…ลงมาหาทายดึกแบบนี้มีอะไรหรือเปล่าครับ”

   “…”

   “…พี่ฟ้า” ผมเรียกชื่อพี่เขาเสียงแผ่ว เมื่ออีกฝ่ายยังคงยืนมองหน้านิ่ง

   “แล้วเด็กนั่นมีอะไรงั้นเหรอถึงได้ลงมาดึกแบบนี้”

   นั่นไง โดนแล้วหนึ่งดอก “คือ…น้องมันคงเหงา”

   “เลยช่วยแก้เหงาให้?”

   “ก็น้องมาเคาะประตูห้องนี่ครับ”

   “แล้วไง ปัดเตียงชวนมันนอนด้วยเลย?”

   “พี่ฟ้าไม่โมโหสิครับ”

   “ไหนลองบอกเหตุผลที่พี่ไม่ควรโมโหมาสักสามข้อสิ”

   “ครับ?”

   “ข้อหนึ่ง”

   “เอ๋ เดี๋ยวสิพี่ฟ้า คือผม…”

   “ข้อหนึ่ง”

   “พี่ฟ้าครับ” ผมเลิกลั่กเมื่ออีกฝ่ายย้ำคำกดดัน อยู่ๆ จะให้มาพูดแบบนี้แล้วจะพูดได้ยังไงล่ะ “อย่าเป็นงี้สิ”

   “ข้อหนึ่งเพทาย”

   “โอเค ยอมแล้ว ไม่มีครับ!”

   “ไม่มีอะไร”

   “ไม่มีเหตุผลที่พี่ไม่ควรโมโหครับ”

   “แล้ว?”

   ผมมุ่ยหน้าลง ช้อนตามองอีกคนที่ไม่มีวี่แววจะใจอ่อนลงเลย

   “พี่ถามว่าแล้วยังไงเพทาย”

   “…ทายขอโทษ”

   “ขอโทษเรื่องอะไร”

   “เรื่องที่ทำให้พี่ฟ้าโมโห”

   “แล้วพี่โมโหเรื่องอะไร”

   “นิค”

   “แล้วทางแก้คือ?”

   “…”

   “ไม่มีใช่ไหม?”

   ผมเม้มปากแล้วส่ายหน้าไปมา มองตาอีกฝ่ายเพราะอยากให้อารมณ์สงบลง
   รู้ว่าที่นิคทำมันน่าหงุดหงิด แต่จะให้ผมทำยังไงได้ จะให้ใจร้ายกับน้องก็ทำไม่ลง
   ตอนผมกำลังรู้สึกแย่ก็ได้พี่คุณ พี่อุ่น พี่ฟ้า เพื่อน ๆ และคนรอบข้างอีกเยอะแยะคอยช่วยเหลือและเป็นกำลังใจให้
   พอมาถึงคราวนี้ก็อยากจะเป็นแบบนั้นให้น้องมันบ้าง…

   “พี่ฟ้าไม่โกรธนะ”

   “พี่โกรธไปแล้วได้อะไร”

   อีกฝ่ายถอนหายใจ ผมเลยเอื้อมมือไปคว้ามือใหญ่ที่ทิ้งอยู่ข้างตัวมาจับ

   “โกรธแล้วได้อะไรไม่รู้ แต่ถ้าหายโกรธก็จะได้อารมณ์ดีนะครับ”

   “ไม่ขำ”

   “พี่ฟ้าาา” ผมลากเสียงเรียกแล้วขยับตัวเข้าไปใกล้ “เดี๋ยวให้นิคกลับห้องตอนนี้เลย โอเคไหม”

   “ทำได้หรือไง เคยขัดใจมันได้ที่ไหน”

   “นี่ไง เดี๋ยวทำเลย เลิกโกรธก่อนสิครับ”

   ถึงตรงนี้แล้วพี่ฟ้าก็หลุดยิ้ม ยกมือขึ้นวางลงที่กลางหัว “ความจริงพี่เอาชีทวิชาคำนวณปีสองมาให้ ไม่ได้จะมางอนให้ง้อหรอก”

   ผมยิ้มตามแล้วเอื้อมมือไปรับถุงกระดาษที่มีเอกสารอยู่ในนั้นหลายปึก “ขอบคุณนะครับ”

   “ไป เข้าไปนอน ดึกแล้วด้วย บอกนิคให้กลับห้องซะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เรียนเช้าไม่ใช่เหรอ พักผ่อนบ้างนะเราน่ะ”

   “รู้แล้วครับ พี่ฟ้าก็เหมือนกัน นอนเยอะๆ นะครับ ช่วงนี้ปีสี่เรียนหนักด้วย”

   ผมเผลอเม้มปากอีกแล้วเมื่อสบตาเข้ากับอีกฝ่าย รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาทุกครั้งเวลาเห็นแววตาแบบนี้ของพี่ฟ้า

   แววตาที่ทำให้รู้สึกว่า…ดีจังที่คนแบบนี้มารัก

   “เอ่อ…งั้นผมเข้า…เข้าห้องแล้วนะครับ”

   “อือฮึ”

   ไม่ต้องมายิ้มแบบนี้ใส่เลยนะพี่ฟ้า… “ปะ…ไปขึ้นห้องได้แล้วครับ”

   “รู้แล้ว เดี๋ยวกู๊ดไนท์แฟนเสร็จก็จะไปแล้ว เลิกไล่เสียทีสิ แฟนเขาจะลากัน”

   ผมย่นจมูก มีกันอยู่สองคนเนี่ย ยังจะมาพูดล้อเล่นอีก

   “ไหนครับแฟนพี่ฟ้า ไม่เห็นเลย”

   พี่ฟ้ายิ้ม และรอยยิ้มครั้งนี้ทำผมสะดุ้งตัวตรงแล้วเตรียมจะถอยเท้าหนี แต่ก็ไม่ทันเมื่ออีกฝ่ายเขยิบเท้าเข้ามาใกล้จนหลังชิดกำแพง
   แถมยังยกแขนขึ้นมายันกำแพงข้างหัวเพื่อกักตัวไว้แล้วยื่นหน้าเขามาใกล้

   “พะ…”

   ฟอด!

   ผมชะงักเมื่อจมูกโด่งๆ ของอีกฝ่ายฝังเข้ามาที่ข้างแก้มแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

   “นี่ไงแฟนพี่” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาข้างหู ทำเอาใจเต้นอย่างบ้าคลั่ง รู้สึกเหมือนหูอื้อไปชั่วขณะ “ทีนี้เห็นหรือยัง”

   “เห็น! เห็นแล้วครับ พี่ฟ้าถอยออกไปก่อนครับ”

   “เขินอะไรขนาดนั้น”

   ผมเม้มปากแน่นแล้วก้มหน้าลง “ก็เขินพี่อิฐที่ยืนอยู่นั่นไงครับ!”

   พี่ฟ้าเลิกคิ้วขึ้นแล้วหันไปมองตามทิศที่ผมชี้นิ้ว พี่อิฐยืนกอดอกยิ้มกริ่มอยู่ตรงบันได

   “ไอ้อิฐ” พี่ฟ้าถอนหายใจแล้วเอ่ยปากพึมพำ

   คน ตรงนั้นก้าวเท้าเข้ามาหา แถมยังเหล่ตามองแซว “สามทุ่มแล้วยังไม่เข้าห้องกันอีก เดี๋ยวผมก็รายงานความประพฤติพวกคุณหรอกครับ ข้ามฟ้าปีสี่ เพทายปีสอง”

   “เอาสิ กูจะได้รายงานเพิ่มด้วยว่าวันก่อนมึงเอาแอลกอฮอล์เข้าหอ” พี่ฟ้าพูดขึ้นเสียงเรียบ

   “เออ เว้ย มันขู่ว่ะ” พี่อิฐทำหน้าเหวอไปนิดก่อนจะหัวเราะร่วน “กูไม่กล้าแล้วครับพี่ฟ้า แล้วนี่จู๋จี๋กันเสร็จหรือยัง รีบกลับห้องก่อนที่ผมลงไปเช็คชื่อปีหนึ่งเสร็จด้วยนะครับ”

   “มึงมาก็ดีแล้วอิฐ เอาน้องเทคเพทายกลับห้องไปด้วยเลย”

   “น้องเทคน้องทาย?” พี่อิฐทวนคำ “นิคปีหนึ่งน่ะเหรอ”

   ผมพยักหน้าตอบรับแทน “ครับ…อยู่ในห้อง งอแงไม่ยอมกลับ”

   “หืมมม งั้นเดี๋ยวพี่พาลงไปด้วยกันเลย” พี่อิฐว่าแบบนั้นแล้วก็เคาะประตูห้องโดยไม่รอให้คนข้างในมาเปิด เจ้าตัวก็จับลูกบิดหมุนแล้วผลักบานประตูเข้าไปทันที

   มิวกับท็อป หันขวับมามอง ไม่เว้นแม้แต่นิคที่ยังคงจับจองพื้นที่บนเตียงนอนผม ต่างกันที่เพื่อนร่วมห้องทั้งสองของผมยิ้ม แต่เด็กบนเตียงคว่ำปากหน้าบึ้ง

   “น้องนิคปีหนึ่งครับ กรุณาลงจากเตียงแล้วกลับห้องของตัวเองด้วยครับ พี่จะเดินเช็คชื่อแล้ว” พี่อิฐพูดเสียงนิ่งแล้วยิ้มเย็น

   “พี่ทายขี้โกง” นิคขมวดคิ้วแล้วพึมพำเสียงแผ่วพลางช้อนตามามองผม

   ผมยิ้ม “ได้เวลากลับห้องแล้ว”

   พอเห็นว่าเถียงไม่ได้ คนบนเตียงก็ยอมเดินออกจากห้อง แม้ว่าจะมีอาการปึงปังไม่พอใจอยู่บ้าง
   ผมกับพี่ฟ้ายืนมองตามนิคเดินลงบันไดไปกับพี่อิฐเงียบๆ จนทั้งคู่ลับสายตาไป

   “งั้นพี่กลับห้องแล้วนะ”

   ผมพยักหน้า “ฝันดีนะครับพี่ฟ้า”

   “ฝันดี เราก็นอนได้แล้วล่ะ”

   “ครับ…แล้วพรุ่งนี้พี่ฟ้าไปโรงยิมไหมครับ”

   “พรุ่งนี้พี่มีทำโปรเจคคงไปไม่ได้”

   “อ๋อครับ โอเค” ผมยิ้มแล้วยกมือบ๊ายบายอีกฝ่าย

   พี่ฟ้ามองหน้าผมแล้วเอื้อมมือมาลูบแก้มเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินขึ้นบันไดกลับห้องตัวเอง
   ผมยืนมองส่งอีกคนจนพี่ฟ้าเดินขึ้นไปถึงชานพักใกล้จะมองไม่เห็นก็โบกมือให้ผมอีกที
   ยืนอยู่อีกไม่นานก็เดินเข้าห้องแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง หลับตาลงไม่นานก็เข้าสู่นิทรา









◦  ⍟   ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦








   ปึง ปึง ปึง!

   “ทาย!”

   ผมหันไปรอรับลูกบาสจากมิวที่เลี้ยงหลบท็อปอยู่

   หมับ ขวับ ฟึ่บ!

   “เจ๋ง!”

   มิวร้องลั่นแล้ววิ่งเข้ามาตีมือกับผมเมื่อลูกสีส้มโยนลอยกลางอากาศแล้วไปจบลงที่ห่วงตาข่าย

   “โคตรขี้โกง สองรุมหนึ่งนี่หว่า” ท็อปพูดยิ้มๆ แล้วยกแขนขึ้นปาดเหงื่อที่ขมับ “แน่จริงตัวตัวดิ”

   ผมหัวเราะ “แค่ซ้อมเฉยๆ เอง”

   “แล้ว นี่น้องมึงไม่มีเรียนเหรอไง” มิวพูดขึ้นพลางเหล่ตาไปทางอัฒจันทร์อย่างไม่สบอารมณ์ ผมมองตามไปก็เจอนิคกำลังนั่งไขว่ห้างฟังเพลงเล่นโทรศัพท์อยู่ด้านบน “แม่งตามติดมึงอย่างกับอึปลาทอง น้องพวกกูยังไม่มาตามอะไรแบบนี้เลย ถ้ากูเป็นพี่ฟ้านี่ได้ต่อยคว่ำสักรอบแน่”

   ผมยิ้มแล้วส่ายหน้าน้อยๆ “พี่ฟ้าเขาไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก”

   “กูหมายถึงถ้ากูได้เป็นพี่ฟ้า หรือมึงเป็นแฟนกู” มันว่า “กูคงคูลแบบพี่ฟ้าไม่ลง”

   ฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มเพราะไม่รู้จะโต้แย้งอะไรกลับไป เลยตบบ่ามันไปทีแล้วเดินไปใกล้ๆ อัฒจันทร์พลางส่งเสียงเรียกคนบนนั้น
   นิคเงยหน้าจากมือถือขึ้นมองผมแล้วยิ้มร่า ก่อนจะรีบลุกวิ่งลงมาหา

   “พี่ทายพักแล้วเหรอ”

   “เราไม่มีเรียนเหรอไง” ผมถามกลับไปอย่างไม่สนใจคำถามของอีกฝ่าย “ทำไมมานั่งนี่”

   “นิคเห็นพี่ทายอยู่ในโรงยิมเลยมานั่ง”

   “พี่เลิกคลาสเร็วเลยนัดกับเพื่อนมาเล่นกันเองก่อน แต่เรามีเรียน ทำไมไม่ไปเข้าเรียน”

   “วันนี้นิคขี้เกียจ มันไม่ใช่วิชาหลักด้วย”

   “หลักหรือไม่หลักก็ไม่น่าต้องโดดหรือเปล่า” ผมขมวดคิ้ว “กลับไปเรียน”

   เด็กตรงหน้าส่ายหัวแล้วทำสีหน้าไม่พอใจ “ไม่เอา นี่ก็จะหมดชั่วโมงอยู่แล้ว ไปตอนนี้ไม่มีประโยชน์หรอก”

   “ตามใจ แต่อย่าทำตัวไม่ดีให้โดนเรียกแล้วกัน อย่าลืมว่าความผิดก็เป็นของพี่ครึ่งนึงด้วย”

   “ดีออก” เจ้าตัวพูดแล้วยิ้มกว้าง “ดูเชื่อมต่อกันดี นิคชอบ”

   “ไร้สาระน่า”

   “พี่ทายหิวน้ำไหม นิคซื้อมาให้”

   “ไม่เป็นไร น้ำในห้องพักนักกีฬาก็มี”

   “ตรงนั้นมันไม่ค่อยเย็นนี่ นิคเพิ่งซื้อมายังเย็นเจี๊ยบอยู่เลย เดี๋ยวนิคเปิดให้นะ”

   ผมส่ายหน้าย้ำคำปฏิเสธ “ไม่เป็นไร”

   “ทำไมชอบปฏิเสธเล่า นิคซื้อมาให้จะรับไว้ไม่ได้เหรอ”

   ผม ขมวดคิ้วน้อยๆ ตอนที่อีกฝ่ายเขยิบเข้ามาใกล้จนเกินไป “นิคมาติดพี่ขนาดนี้มันทำให้พี่ลำบากใจนะ” กลั้นใจพูดออกไปตรงๆ แล้วก็รู้สึกผิดนิดหน่อย แต่ถ้าปล่อยไปมากกว่านี้ผลเสียมันก็จะเกิดต่อเจ้าตัวเอง

   “นิคเป็นน้องเทคพี่ทายนะ ไม่ให้ติดพี่ทายแล้วให้นิคติดใคร”

   “เป็นพี่เทคน้องเทคไม่ต้องติดกันแบบนี้ก็ได้ มีปัญหาอะไรหรือไม่เข้าใจบทเรียนค่อยมาคุยมาถาม ไม่ใช่มาขลุกอยู่แบบนี้”

   “ทีพี่ทายยังอยู่กับพี่ฟ้าบ่อยๆ เลย”

   “เดี๋ยว นี้พี่ก็ไม่ค่อยได้อยู่กับพี่ฟ้าแล้ว พี่ฟ้าเรียนหนัก พี่ก็เหมือนกัน เราต่างก็มีหน้าที่ของตัวเอง” ผมว่าแล้วถอนหายใจยาว “อีกอย่างระหว่างนิคกับพี่ฟ้าไม่เหมือนกัน…พี่ฟ้ากับพี่เราเป็นแฟนกัน”

   “แล้วไงอ่ะ นิคก็ชอบพี่ทายเหมือนกันนะ!”

   ผมชะงักและขมวดคิ้วคิดหนักหลังจากได้ยินคำที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน “…ว่าไงนะ”

   “นิคบอกว่านิคชอบพี่ทายไง!”

   “…”

   “ชอบ ไม่น้อยกว่าพี่ฟ้าหรอก นิคให้อะไรพี่ทายได้หลายอย่าง ทั้งเวลาทั้งการเอาใจใส่ นิคจะเอาใจพี่ทายเยอะๆ เลยถ้าพี่ทายให้นิคอยู่ใกล้ๆ”

   “นิค พี่ไม่ตลกนะ”

   “นิคก็ไม่ขำสักหน่อย นิคชอบพี่ทาย”

   “พี่เพิ่งบอกไปไม่ใช่เหรอว่าพี่กับพี่ฟ้าเป็นแฟนกันน่ะ”

   “แล้วยังไงล่ะครับ นิคต้องสนใจด้วยเหรอ”

   “ทำไม…”

   “ต้องสนสิ”

   ผมหันขวับไปมองเสียงที่แทรกคำขึ้นมาอย่างรวดเร็วทำให้ไม่ทันได้พูดจบ เสียงนั่น…

   “พี่ฟ้า?”

   เจ้าของเสียงพยักหน้าเมื่อผมเอ่ยปากเรียกชื่อ ดวงตาดุๆ นั่นดูน่ากลัวกว่าปกติสองเท่า ก่อนที่พี่ฟ้าจะเหลือบตามองน้องเทคผม

   “เพราะเพทายเป็นแฟนพี่” พี่ฟ้าเอ่ยปากต่อและคราวนี้หันไปจ้องหน้านิคเต็มตา

   แต่เด็กเอาแต่ใจยังไงก็เอาแต่ใจอย่างนั้น “เป็นแฟนแล้วไง เลิกกันไม่ได้หรือไง”

   พี่ฟ้านิ่งไป ผมรู้สึกร้อนใจเลยเขยิบเข้าไปขวางทั้งคู่แล้วขมวดคิ้วเอ่ยปากเสียงดุ “นิคอย่าพูดแบบนี้กับผู้ใหญ่นะ”

   “นิคพูดผิดตรงไหนเล่า!”

   พี่ฟ้าเอื้อมมือมาจับไหล่ผมให้เขยิบออก แล้วสบตากับอีกคนนิ่ง “เลิกได้…แต่ไม่เลิกไง”

   “ก็คอยดูแล้วกัน”

   ผมถอนหายใจอย่างหงุดหงิด รู้สึกไม่ชอบใจที่พี่ฟ้าต้องมาเจออะไรแบบนี้
   แต่อีกฝ่ายยังคงเฉย ไม่มีอาการโมโหแสดงออกมาให้เห็น พี่ฟ้ายังคงเป็นพี่ฟ้าที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีเสมอ

   “พอแล้วนิค กลับห้องไป”

   “นิคไม่กลับ”

   “พี่สั่งให้กลับไป ไม่งั้นไม่ต้องมาคุยกับพี่อีก”

   “พี่ทาย!” นิคโวยลั่น แต่เมื่อเห็นผมจ้องหน้าอย่างเอาจริงเจ้าตัวก็ได้แต่ฮึดฮัด “ได้ นิคไปก็ได้ แต่จำไว้เลยว่านิคไม่ยอมแพ้หรอก”

   พูดจบเขาก็กระทึบเท้าเดินออกจากโรงยิมไป ได้ยินเสียงมิวกับท็อปด่าไล่หลังแว่วมาเบาๆ
   แต่ผมไม่ได้สนใจจะหันไปดูเพราะมัวแต่ช้อนตามองพี่ฟ้าอยู่

   “พี่ฟ้าครับ…”

   “หืม?”

   “ไหนบอกวันนี้ไม่ว่างมาไง”

   “พอดีเดินผ่านเลยแวะเข้ามาหาหน่อย เจอเด็กในทีมข้างหน้ามันบอกว่าเราอยู่ที่นี่”

   “…พี่ฟ้าไม่โกรธใช่ไหม”

   “โกรธอะไร?”

   ผมอึกอัก เพราะรู้ดีว่าอารมณ์พี่ฟ้าไม่ปกติ อีกฝ่ายไม่ยิ้ม และไม่แม้แต่จะแตะโดนตัวผม

   “เรื่องนิค”

   “โกรธไปแล้วได้อะไร สุดท้ายเราก็เป็นห่วงน้องมันอยู่ดีไม่ใช่เหรอ”

   “พี่ฟ้าครับ…”

   “ไม่เป็นไรหรอก” คนตรงหน้าผมกระตุกมุมปากขึ้นนิดนึง “ไปซ้อมเถอะ พี่แวะมาหาแค่นี้แหละ”

   “พี่ฟ้า”

   “ตั้งใจซ้อมนะ”

   พูดจบอีกฝ่ายก็หันหลังเดินไป ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้เรียกรั้งไว้เลย
   รู้ว่าตอนนี้พี่ฟ้ากำลังไม่พอใจมากและผมก็เริ่มจะไม่สบายใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว
   ตอนแรกก็นึกว่านิคมันแค่เป็นเด็กมีปัญหาขาดความอบอุ่นที่โคตรเอาแต่ใจ เพิ่งรู้ว่านิคมันคิดแบบนี้ก็ตอนนี้แหละ

   เห็นทีผมจะเจอปัญหาใหญ่เสียแล้ว…








   tbc…
   


   ตัวละครออกมาจะครบแล้วค่ะะ! เรื่องนี้เนื้อหาหลักอยู่ที่ 38 ตอนจบนะคะ
   เจอกันใหม่ตอนหน้าน้า <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 252 ครั้ง

678 ความคิดเห็น

  1. #673 arimasa12345 (@arimasa12345) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 18:54
    ขอบคุณมากนะค่ะ
    #673
    0
  2. #548 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 19:22
    นิคอาจแค่อยากได้ความรัก
    แบบเห็นเค้ารักกัน น้องอยากได้
    ไม่ได้ชอบทายจริงๆ
    #548
    0
  3. #421 momosonoerung (@momosonoerung) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 11:28
    พึ่งจบเรื่องชะนีไปน้องเทคมาอีกแล้วววววโว้ยยยยย
    #421
    0
  4. #322 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 22:48
    อ่าวนิคคคค เค้ามีแฟนแล้วก็ยังไม่ยอมถอยอีก เอาพี่อิฐมาจัดการได้ไหมคะ 55555555
    #322
    0
  5. #276 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 15:29
    เกลียดนิคมากกว่าชะนีอีก
    #276
    0
  6. #151 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:20
    แหม อิน้องนิคนี่น่าตบนะคะ
    #151
    0