【 Take care 】แสดงความ ดู แล

ตอนที่ 8 : {วันที่7}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 312 ครั้ง
    11 พ.ย. 58



{วันที่ 7}




  
  
       ◦ Karmfah ◦

   ‘ผมไม่ไปยุ่งอะไรกับพี่หรอกครับ พี่วางใจเถอะ’

   คิดถึง ประโยคนี้แล้วก็นึกขำ เพราะมันดังขึ้นในหัวตอนที่ผมกำลังนั่งมองภาพสีหน้ากระอักกระอ่วนใจก้มนิ่ง เหมือนรู้ตัวว่าทำผิดของอีกคน

   มันคงจะไม่เป็นปัญหาหรอกนะถ้าเกิดว่าผมไม่โดนเรียกเข้าห้องปกครองตั้งแต่เช้าตรู่
   เล่นเอาต้องลืมตาตื่นตอนหกโมงตรงแล้วอาบน้ำแต่งตัวมานั่งอยู่ในห้องแอร์เย็น ๆ บรรยากาศกดดันตอนหกโมงสี่สิบห้าถ้วนแบบนี้

   “ก็ตาม ที่บอกล่ะนะข้ามฟ้า” เสียงอาจารย์ชัยภพอาจารย์หัวหน้าคุมหอชายดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่บ่นมา แล้วเป็นชั่วโมง “บอกทีสิว่าควรจะลงโทษเธอยังไงดี”

   เด็กข้าง ๆ ผมหน้าซีดลงทันทีที่อาจารย์พูดเรื่องลงโทษ เขาเม้มปากอีกแล้ว

   “แล้วควรจะลงโทษน้องเทคของเธอยังไง กักบริเวณสักหน่อยดีไหม?”

   ผมนิ่งไปนิดเมื่ออาจารย์กำลังพูดเสียงเรียบเหมือนแกล้งขู่เพทาย ให้ต้องพรูลมหายใจออกสั้น ๆ 

   “ครั้งนี้เป็นครั้งแรก…อาจารย์อย่าเอาเรื่องเลยนะครับ” ผมว่าแล้วสบตาอาจารย์กลับไป “ต่อไปผมจะดูแลเขาให้ดีกว่านี้”

   “แน่ใจ? แสดงว่าที่ผ่านมาเธอยังดูแลน้องไม่ดีสิครับ”

   “ครับ…” ผมพยักหน้า หางตาเห็นเพทายกำลังจะอ้าปากแย้ง เลยรีบขยับมือจับหน้าขาเขาเพื่อห้ามไว้ “ต่อไปไม่มีแล้วครับ”

   อาจารย์ชัยภพมองหน้าผมค้างไปสักพัก ก่อนจะสลับมองคนข้าง ๆ ผม แล้วถอนหายใจออกมายาว ๆ แล้วเอ่ยปากเสียงอ่อนในเวลาต่อมา

   “หวังว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกนะ”

   “ครับอาจารย์” ผมพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นผมพาน้องกลับไปเรียนได้แล้วใช่ไหมครับ?”

   “เชิญ”

   ผมหันไปมองคนข้าง ๆ เมื่ออาจารย์เอ่ยปากอนุญาต เพทายหันหน้ามามองผมด้วยสายตาเป็นกังวลก่อนจะขยับตัวลุกเดินตามออกจากห้องมา

   พอประตูปิดลงผมก็หันไปมองเพทายที่กำลังเกาท้ายทอยด้วยอาการทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้าง ๆ 
   เห็นหน้าเขาแล้วก็ตลก เด็กอะไรปากแข็งหัวรั้นแต่เวลาคิดอะไรก็โผล่ออกมาทางสีหน้าเสียหมดแบบไม่มีกั๊กเลย
   ท่าทางจะโกหกไม่เก่งแถมยังปิดอะไรไม่อยู่ด้วย

   “ผม…ขอโทษครับ”

   หืม...ไม่คิดเลยนะว่าจะพูดขอโทษแบบนี้ออกมาตรง ๆ

   “ขอโทษเรื่องอะไร”

   “ก็ที่ทำให้พี่ต้องโดนตำหนิไปด้วย” เพทายว่าแล้วเหลือบตามองผมเล็กน้อย ก่อนจะหลุบลง “ผมไม่รู้เรื่องนั้นมาก่อน”

   ผมเลิกคิ้ว “เรื่องไหน?”

   “ความผิดของน้องเทค 50%เป็นของพี่เทค…”

   แทบหลุดขำ เมื่ออีกฝ่ายพูดเสียงอ่อยขนาดนั้น “อืม ทีนี้รู้แล้วนะ”

   “ครับ…”

   “แล้วต่อไปจะทำยังไง”

   “จะไม่ทำให้วุ่นวายแล้วครับ” เพทายว่า แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง

   “ตกลงจะไม่พูดจริง ๆ ใช่ไหมว่าออกจากหอดึกดื่นแบบนั้นเพื่อไปทำอะไร?”

   อีกฝ่ายเม้มปากแน่นไม่ยอมพูด เพราะเจ้าตัวไม่ปริปากบอกเหตุผลกับอาจารย์ชัยภพตั้งแต่ในห้องแล้ว จะว่าจะดุแค่ไหนก็รั้นเงียบ

   “เพทาย”

   “…”

   ผมถอนหายใจเมื่อเขายังนิ่ง “วันนี้เลิกเรียนแล้วไปเคาะห้องพี่ เราต้องคุยกันหน่อย”

   “ครับ?”

   “ครับอะไร ไหนทวนคำสั่ง”

   “…วันนี้เลิกเรียนแล้วให้ไปเคาะห้องพี่ครับ”

   “รู้เบอร์ห้องใช่ไหม?”

   “รู้ครับ”

   ผมพยักหน้า “อือฮึ ไปเรียนเถอะ”

   “ขอโทษนะครับ”

   ผมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเมื่อคนตรงหน้าเอ่ยคำขอโทษซ้ำเป็นครั้งที่สอง
   ท่าทางที่อ่อนลงกว่าครั้งแรก ๆ ที่เจอกันทำให้ผมรู้สึกโกรธอะไรไม่ค่อยลงเท่าไหร่

   รอจนอีกคนเดินหันหลังตรงไปยังตึกเรียนแล้วผมถึงได้ก้าวเท้าออกจากหน้าห้องปกครอง
   และจุดหมายที่กำลังจะไปก็ไม่ใช่ห้องเรียนอย่างที่ควรจะเป็น เพราะผมเดินกลับไปที่ห้องพักแล้วเปิดประตูเข้ามาล้มตัวลงนอนที่เตียง
   อาจเป็นเพราะว่าถูกปลุกให้ตื่นเร็วกว่าเวลาเป็นชั่วโมง อาการง่วงเลยยังค้างมาจนถึงตอนนี้ ทำเอาปวดหัวไปเลย

   นึกถึงเรื่องที่ทำให้ต้องตื่นแต่เช้าขนาดนั้นแล้วหน้าเพทายก็แวบเข้ามาในหัว อยู่ ๆ ก็ต้องมามีน้องเทคเป็นครั้งที่สอง
   ตอนรู้จากไอ้อิฐนี่โกรธแทบตาย รู้สึกหงุดหงิดที่มันเอาปัญหามาให้อีกแล้ว เจอเพทายครั้งแรกก็รู้สึกเฉย ๆ 
   อีกฝ่ายเป็นเด็กผู้ชายหน้าตาดีผิวขาว ดวงตากลมโตสีดำสนิท รูปร่างและส่วนสูงใช้ได้ในแบบของนักกีฬา
   แต่ที่เห็นจะน่าสนใจก็น่าจะเป็นท่าทางและสีหน้าที่พยายามสะกดไว้ให้นิ่งตลอดเวลานั่นแหละ
   และที่สำคัญ…ความจริงแล้วผมเคยเห็นเขามาก่อนในงานแข่งกีฬา

   ความมุ่งมั่นที่ส่งผ่านมาทางสายตามันทำให้ผมรู้สึกว่าอีกฝ่ายน่าสนใจ
   หากแต่พอได้พบกันตรง ๆ สิ่งนั้นมันกลับหายไปจนมองหาแทบไม่เห็น


   ก๊อก ก๊อก

   ปึง!

   “ไอ้ฟ้า!”

   ผมผงกหัวขึ้นจากหมอนมองอิฐที่เปิดประตูโผล่เข้ามาในห้อง ถ้ามึงจะเล่นไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตก่อนก็ไม่ต้องเคาะประตูก็ได้มั้ง

   “อะไร”

   “โดดเรียนนะมึงอะ”

   ผมพยักหน้า “เออ ง่วง”

   “ได้ข่าวว่าโดนเรียกเข้าห้องปกครอง” มันหัวเราะแล้วเดินมานั่งที่เตียงฝั่งตรงข้าม “เป็นไงมั่งล่ะ”

   ผมแค่นหัวเราะ “ไม่ใช่ว่าหัวหน้าหออย่างมึงจะต้องรู้หมดแล้วเหรอวะ”

   “ก็รู้ แต่ไม่หมด”

   “ก็รู้เท่านั้นไปพอ”

   อิฐหัวเราะอีกครั้งแล้วปาหมอนจากฝั่งโน้นใส่ผม “แค่นี้ยังขี้เกียจเล่า”

   “ออกไปได้ละ กูจะนอน” ผมตัดบทแล้วหลับตาลง

   “ทำมาเป็นไล่กู ตื่นมาคุยก่อนดิวะ”

   “จะคุยอะไรของมึงอีก” ผมเอ่ยปากโต้ตอบกลับไปทั้งที่เปลือกตายังคงปิดสนิท รู้สึกสติเริ่มติด ๆ ดับ ๆ

   “เรื่องน้องเพทาย”

   “…”

   “นั่นไงลืมตาแล้ว”

   “กวนประสาทไอ้อิฐ” ชูนิ้วกลางให้เป็นของแถมก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมขาตัวเองไว้

   “เพทายเป็นน้องรุ่นพี่กู พี่เขาฝากมาให้ดูแล เพราะเหมือนว่าน้องจะเพิ่งเจอปัญหาหนักมา”

   ก็คงอย่างนั้น…ไม่งั้นคงไม่ย้ายโรงเรียนเอากลางเทอมแบบนี้หรอก

   “เลยมาฝากให้กูที่น่าจะเป็นพี่เทคที่แย่ที่สุดแล้วดูแล?”

   อิฐมันยิ้ม “มึงไม่ใช่พี่เทคที่แย่ที่สุดหรอกฟ้า มึงเป็นพี่เทคที่ดีที่สุดแล้วต่างหาก”

   “ดีจนน้องเทคกูลาออกเลยสินะ” ผมว่าเสียงเยาะในที แล้วหันไปสบตากับอีกฝ่ายที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว

   “มึงก็รู้ว่าไม่ใช่เพราะมึงฟ้า”

   “ช่างมันเถอะ”

   “น้องเพทายน่ะไม่ใช่แบบนั้นหรอก”

   “...”

   “มึงนอนเถอะ” อิฐพูดตัดบทยิ้ม ๆ แล้วขยับตัวลุกขึ้นมายืนข้างเตียงผม “ยังไงเดี๋ยวเย็น ๆ กูแวะมา มึงไม่มีเรียนบ่ายใช่ไหมวันนี้?”

   ผมพยักหน้า “อืมใช่”

   “โอเค เจอกัน” มันยักคิ้วให้ผมด้วยรอยยิ้มก่อนจะโบกมือไปมาแล้วเดินหายออกจากห้องไป

   นอน มองเพดานอยู่ไม่นานผมก็หลับตาลงอีกครั้ง สีหน้าเป็นกังวลของเพทายฉายขึ้นมาในหัว แบบที่ผมเองก็คิดไปถึงคำพูดของอิฐทั้งหมดเมื่อครู่

   เพราะอันที่จริงแล้วผมก็แอบคิดอยู่ในใจเหมือนกัน…ว่าน้องเทคคนนี้คงไม่เหมือนกับคนที่แล้ว









◦  ⍟   ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦  ⍟  ◦








   พ้นสิบเอ็ดโมงไปได้ไม่กี่นาทีผมก็เดินออกจากห้องตรงไปที่ห้องทานข้าวของหอ
   กินเสร็จก็นั่งเล่นรอคนที่คิดว่าจะกลับหอมาตอนช่วงเที่ยงตรงเพราะวันนี้ฝ่ายนั้นไม่มีเรียนบ่ายก็น่าจะกลับมากินข้าวที่นี่
   และก็เป็นไปอย่างที่คิด พอนักศึกษาเริ่มทยอยกันกลับมาส่วนหนึ่ง เพทายก็เดินเข้าห้องทานอาหารมา
   ผมยกมือขึ้นเมื่อเขาหันมาสบตา อีกฝ่ายเลยเดินเข้ามานั่งลงตรงข้ามผม

   “ผมไปหาพี่ที่ห้องแล้วแต่ไม่อยู่”

   ผมเลิกคิ้ว “อ้าวเหรอ”

   “ครับ”

   “ไปสั่งข้าวมานั่งกินก่อนมาแล้วค่อยคุย”

   “คุยก่อนเลยก็ได้ครับ”

   “ผู้ใหญ่สั่งให้ทำอะไรก็ทำสิ”

   “…” นั่นไง พอโดนว่าเข้าหน่อยก็นิ่วหน้าเชียว แต่ถึงจะขมวดคิ้วไม่พอใจยังไงสุดท้ายแล้วเขาก็ลุกขึ้นไปตามที่บอกอยู่ดี

   ปกติแล้วผมจะชอบขึ้นไปนอนเล่นที่ดาดฟ้าของหอพัก ด้านบนมีต้นไม้ใหญ่ปลูกไว้เยอะจำนวนหนึ่ง
   แถมยังมีเรือนเพาะชำที่จะมีคุณลุงคนสวนแวะไปทำทุกเช้า ผมเลยไปนอนเล่นที่นั่นบ่อย ๆ ทั้งสงบทั้งเป็นส่วนตัว
   สามารถมองเห็นรอบ ๆ ด้านล่างได้ทั่ว เห็นเพทายนั่งเหม่ออยู่ตรงซุ้มด้านล่างบ่อย ๆ  ไม่รู้คิดอะไรสีหน้าถึงได้เศร้าขนาดนั้น
   ตอนแรกก็ตั้งใจจะไม่สนใจหรอกนะ แต่ตั้งแต่วันที่เจอกันในห้องซักผ้าก็เหมือนว่าจะเผลอเข้าไปยุ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ…

   ก็เล่นทำท่าเงอะงะไม่รู้จะหยิบจับหรือกดอะไร แล้วที่ทนไม่ไหวที่สุดก็คงเป็นการเทผงซักฟอกลงไปจนล้นแบบนั้น
   ถ้าไม่ใช่พวกลูกคนรวยก็คงเป็นลูกชายคนเดียวที่ถูกประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก

   เพทายเดินกลับมาพร้อมข้าวผัดกุ้งที่ไม่มีสีเขียวปนอยู่เลยแม้แต่น้อย
   เขาวางมันลงพร้อมแก้วน้ำเต้าหู้กับขวดน้ำเปล่าที่หนีบไว้กับแขนอีกขวดก่อนจะขยับนั่งลงตาม

   “ผักหายไปไหนหมด”

   อีกฝ่ายเงยหน้ามองผมเมื่อได้ยินเสียงทัก “ครับ?”

   “ทำไมไม่กินผัก” ว่าแล้วก็พยักหน้าไปที่จานข้าวของเขา

   “ไม่ชอบครับ”

   “อะไรที่ไม่ชอบก็จะไม่กินเลยหรือไง?”

   “ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องกินนี่ครับ”

   “อะไรล่ะที่ว่าไม่จำเป็นเราหรือร่างกาย”

   “…ผม”

   “งั้นก็ผิดแล้ว” ผมว่าแล้วหรี่ตามองอีกฝ่ายที่กำลังเม้มปากนิ่ง ดูอาการแล้วคงไม่ค่อยมีใครบังคับอะไรเท่าไหร่ “ต่อไปให้กิน”

   เพทายเงยหน้ามองผมแล้วทำท่าเหมือนกำลังอึ้งอะไรสักอย่าง เขาดูไม่หงุดหงิดหรือขัดใจที่ผมบังคับ
   หากแต่มีกระแสความประหลาดใจอะไรบางอย่างอยู่ในแววตา…ความรู้สึกที่เหมือนกำลังดีใจ

   “ครับ”

   ผมเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเจ้าตัวเอ่ยรับคำอย่างว่าง่าย ผิดคาดไปเยอะเลยแฮะ…






   “เข้ามานั่งก่อนเลย” ผมเปิดประตูนำเพทายเข้ามาในห้องพัก ชี้ไปที่เตียงของตัวเอง

   เขาพยักหน้าแล้วเดินเข้ามาอย่างลังเล ก่อนจะขยับตัวนั่งตรงจุดที่ผมบอก

   “เพื่อนพี่อีกคนยังไม่กลับ คงกลับมาเย็น ๆ เดี๋ยวเรามาคุยกันหน่อย”

   เพทายเหลือบตามองผมแล้วเม้มปาก เหมือนจะติดเม้มปากเวลาอึดอัดนะเด็กคนนี้ แล้วเม้มซะแน่นเชียว

   “ปล่อยปากก่อนที่จะกัดจนได้เลือดเพทาย”

   อีกคนปล่อยปากอย่างรวดเร็วจนได้ยินเสียงเป๊าะ ท่าทางประหม่าที่ทำผมแอบขำอยู่ในใจ
   ผมขยับตัวลงนั่งที่เตียงฝั่งตรงข้ามแล้วมองหน้าเพทายนิ่ง

   “ตอนนี้อยู่กันแค่นี้แล้ว ไหนบอกมาว่าเมื่อคืนออกจากหอไปทำไม”

   “…” ยังเงียบอีก

   “เพทาย บอกมาก่อนที่พี่จะต้องดุนะ” ผมเอ่ยเสียงเข้มแบบที่เจ้าตัวก็ขมวดคิ้วแน่น “เพทาย”

   “ที่นี่ห้ามเลี้ยงสัตว์ใช่ไหมครับ…”

   “หืม?” มืออีกฝ่ายจับผ้าปูที่นอนของผมขยำแล้วเรียบร้อย นี่จะกลัวอะไรขนาดนั้น “เลี้ยงสัตว์? อยากเลี้ยงเหรอ?”

   “ก็ที่หอนี่ห้ามเลี้ยงใช่ไหมครับ”

   “ใช่ เขาไม่ให้เลี้ยง” เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน… “อย่าบอกนะว่าเก็บลูกหมาลูกแมวมาเลี้ยงในห้อง แล้วออกไปหาอาหารให้มันตอนกลางคืนน่ะ”

   “พี่ฟ้า”

   ผมกลั้นยิ้มเมื่อเจ้าตัวเรียกชื่อผมเสียงไม่พอใจ ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด “แล้วตกลงคืออะไรล่ะ?”

   “ผมเจอหมากเก็บอยู่หลังหอครับ”

   “หมากเก็บ?”

   “ครับ…พอดี ผมเจอมันเมื่อหลายวันที่แล้ว ยังเด็กอยู่เลย แล้วเมื่อคืนฝนตกหนักแถมฟ้ายังร้องด้วยผมเป็นห่วงมันมากเลยทนไม่ได้ต้องลงไป ข้างล่าง แล้วทีนี้-”

   “เดี๋ยวนะ เดี๋ยว ๆ ” ผมยกมือหยุดคำพูดอีกฝ่ายเมื่อเขากำลังลนจนพูดรัวแบบนั้น “ใจเย็นก่อน หมากเก็บที่ว่าเนี่ยคืออะไร”

   “ลูกหมาครับ…”

   บ้านใครตั้งชื่อหมาว่าหมากเก็บบ้าง! “โอเค ตอนนี้มันอยู่ไหน”

   “ผมไม่อยากให้เขาเอามันไปนะครับ ผมอยาก-”

   “เพทาย” ผมเรียกชื่อเขาเพื่อเบรกอาการร้อนใจของอีกฝ่ายไว้ “พี่แค่ถามว่ามันอยู่ไหน”

   “…ตอนนี้อยู่ในลังใต้แทงค์น้ำที่หลังหอครับ”





   สุดท้ายแล้วผมก็มายืนอยู่ข้างแทงค์น้ำโดยมีลูกหมาสีน้ำตาลอ่อนหูตกพุงพลุ้ยอยู่ในมือ น่ารักไม่เบาดูทรงแล้วคงหาบ้านให้ได้ไม่ยาก

   “อยากเลี้ยงเหรอ”

   เจ้าตัวรีบพยักหน้า “ครับ”

   “จะเลี้ยงไว้ใต้แทงค์น้ำแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?”

   “ผมไม่รู้ คิดไม่ออกครับ”

   “หาคนเลี้ยงได้ไหมล่ะ”

   “…” นั่นไง หน้ามุ่ยอีกแล้ว

   “ไม่อยากล่ะสิ”

   “อยากเลี้ยงเองครับ”

   “จะ เลี้ยงได้ยังไง ให้มันนอนอยู่ข้างนอกใช้แทงค์น้ำหลบแดดหลบลมตลอดไม่สงสารมันเหรอ” ผมว่า ขยับตัวนั่งลงแล้วปล่อยมันเดินที่พื้น “เอากลับบ้านวันหยุดนี้สิ หรือว่าที่บ้านไม่ให้เลี้ยง?”

   “เปล่าหรอกครับ แต่มันไม่ใช่บ้านผม…ไม่อยากรบกวน”

   “ไม่ใช่บ้านตัวเอง?”

   “ครับ” เพทายขานรับแล้วนั่งยอง ๆ เอื้อมมือไปลูบหัวหมากเก็บ “บ้านของคนรู้จักญาติ”

   “แล้วจะเอายังไงล่ะทีนี้”

   “ขอเลี้ยงที่นี่ไม่ได้เหรอครับ”

   “ไม่ใช่ไม่ได้ แต่มันไม่เหมาะมากกว่า อย่างนี้ก็ไม่ต่างกับยอมให้มันเป็นหมาข้างถนน”

   คนตรงหน้าผมขมวดคิ้วฉับทันทีที่จบประโยค ดวงตากลมหลุบมองลูกหมาในมืออย่างผิดหวัง ให้ผมเองก็กระอักกระอ่วนใจกับอาการนั้น

   “ถ้าอย่างนั้นหาคนที่เลี้ยงได้มารับไปก็ได้ครับ”

   ผมเงียบไปนิด แล้วถอนหายใจออกมายาว ๆ  “หลังโรงยิมมีห้องเก็บอุปกรณ์เก่าที่ไม่ได้ใช้แล้ว”

   “หะ?”

   “พรุ่ง นี้วันศุกร์ยังไงเดี๋ยวพามันไปไว้ที่บ้านพี่ก่อนละกัน เดี๋ยวจะพากลับมาให้ แล้วถ้าอยากเลี้ยงวันอาทิตย์กลับหอมาแล้วก็ไปทำความสะอาดห้องนั้นให้ เรียบร้อย”

   เพทายสบตาผมด้วยสีหน้าที่เหมือนจะยิ้มนิด ๆ แต่ก็พยายามกลั้นไว้ แต่ดวงตาที่ไม่เคยปิดบังความรู้สึกภายในได้ก็บ่งบอกความดีใจออกมาให้ได้เห็น

   “โอเคครับ ขอบคุณนะครับพี่ฟ้า”

   ผมพยักหน้ารับนิ่ง ๆ แล้วนั่งมองอีกฝ่ายก้มหน้ามองหมากเก็บยิ้ม ๆ พลางขยับมือฟัดลูกหมาตัวอ้วนไปมา
   สีหน้าดูผ่อนคลายลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด อาการอึดอัดกังวลหายไปหลงเหลือไว้เพียงท่าทางดีใจแบบเด็ก ๆ

   มองดูแล้วก็แอบคิดอยู่ในใจว่าที่จริงแล้วคนตรงหน้าผมมีบุคลิกยังไงกันแน่…









   tbc…
   


   มาแล้วค่าาา แวบมาลงตอนอยู่ที่ทำงานนี่แหละ เดี๋ยวกลับดึกแล้วไม่ได้ลงอีกก TvT
   คราวนี้เดย์หมดตัวแล้วจริง ๆ ค่ะ  ต่อไปพระเอกไม่ออกแล้วนะบอกไว้ก่อนเลย 55555
   แล้วเจอกันตอนหน้าค่า กอดดดดดด <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 312 ครั้ง

673 ความคิดเห็น

  1. #672 Mindzz♡ (@Iceiradazz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 00:03
    เจ้าหมากเก็บพุงพลุ้ยต้องน่ารักมากเเน่ๆ
    #672
    0
  2. #632 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 09:12
    ปล่อยน้องไปเจอบ้านดี ๆ ไม่ดีกว่าหรอ อยู่แต่ในห้องแบบนั้นน้องอาจจะห่อเ-่ยวได้นะ
    #632
    0
  3. #565 _jkbam_ (@niyay123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 02:14
    ข้ามฟ้าดีเหลือเกินนนน
    #565
    0
  4. #522 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 08:57
    เจ้าหมากเก็บน่ารัก
    #522
    0
  5. #494 ppppjih (@ppppjih) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 21:39
    พี่ข้ามฟ้าก็ดีนาาาาา
    #494
    0
  6. #377 ni_ky (@ni_ky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 00:22
    โอ้ยย พีข้ามฟ้าจริงๆเป็นคนอบอุ่นนะเนี่ยย เพทายน่ารักก
    #377
    0
  7. #344 R_T_K07 (@R_T_K_07) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 22:49
    โอ้ยเพทายน่ารักจังงง
    #344
    0
  8. #341 -worthwhile- (@-worthwhile-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 17:56
    พี่ข้ามฟ้าใจดีจัง >////<
    #341
    0
  9. #299 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 13:41
    พี่ฟ้าภายนอกดูเป็นคนเย็นชา แต่จริงๆแล้วข้างในดูใจดีอะ ;/////;
    #299
    0
  10. #289 94105NAMMY (@ab110) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 20:34
    เขินแทนข้ามฟ้าตอนที่เพทายเรียกว่าพี่ฟ้า โอ้ยยย ชอบจัง
    #289
    0
  11. #254 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 23:41
    อ่า มีปมกับอดีตน้องเทคนี่เอง
    #254
    0
  12. #239 2222548 (@2222548) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 14:20
    อ่านแล้วดีต่อใจ ชื่อหลุดโลกหน่อยๆแต่โคตรชอบ น่าร้ากมากค่ะ ชอบ
    #239
    0
  13. #87 nice (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 11:07
    พี่ฟ้าใกล้จะหลงรักยังจ้า หมากเก็บชื่อน่ารักดี
    #87
    0
  14. #42 Ice_tao68 (@tramjy-fan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 21:29
    พี่เดย์ค้าบบบบ อัพเร็ววววว อ่านในเล้าไม่ได้อ่าา ไม่รู้ทำไม????????????
    #42
    0
  15. #41 A liłłle Princє (@ranatia-28415) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 19:29
    งื๊ออออ มาต่อได้มั้ยย ติดงอมแงมเลย T^T
    #41
    0
  16. #38 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 06:19
    พี่ฟ้าก็ใจดีกับน้องทายนะเนี่ย กิ๊วววววววววว แต่เหนือสิ่งอื่นใด หมากเก็บน่าเอ็นดูม๊ากมาก ฮ่าๆๆ พี่ฟ้าก็ช่วยน้องโน๊ะ คิคิ หาที่เลี้ยงให้ด้วย ว่าแต่ถ้าหมากเก็บโตแล้วจะทำยังไงต่ออ่ะ? แต่ช่างมันก่อนเดี๋ยวค่อยคิด ฮ่าๆๆ แล้วเรื่องน้องเทคคนก่อนของพี่ฟ้านี่ยังไง ทำไมน้องขอออกจากเป็นน้องเทค มันต้องมีเงื่อนงำ ๆ หุหุ เพทายก็เริ่มเปิดใจบ้างน๊าาาาาาาาาาาา อยู่คนเดียวมันเหงานะลูก
    #38
    0
  17. #30 { i M o O a U i } (@imooauimk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 08:33
    พี่ฟ้าน่ารักจัง อยากจะรู้แล้วซิว่าทำไมน้องเทคต้องลาออก เพทายตอนนี้ก็น่ารัก ค่อยๆ เปิดรับบ้างแล้วซินะ แต่หมากเก็บน่ารักที่สุด
    #30
    0
  18. #29 { i M o O a U i } (@imooauimk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 08:33
    พี่ฟ้าน่ารักจัง อยากจะรู้แล้วซิว่าทำไมน้องเทคต้องลาออก เพทายตอนนี้ก็น่ารัก ค่อยๆ เปิดรับบ้างแล้วซินะ แต่หมากเก็บน่ารักที่สุด
    #29
    0
  19. #28 YL.fay (@amarin-fay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 05:45
    พี่ฟ้าาาาาาาาาาาาา
    พี่ฟ้าน่ารัก พี่ฟ้ามุ้งมิ้ง แต่พี่ฟ้าแกล้งน้อง~
    //พี่เทคกับน้องเทคที่นี่สำคัญกันสุดๆไปเลยอะ
    //อดีตของฟี่ฟ้าเริ่มปรากฎ ถาดาด้า ความดราม่าไม่ได้มีแค่เพทาย 5555
    //เพทาย ถ้าเอาลูกหมาใบฝากไว้บ้าน พี่ๆเค้าคงไม่ว่าหรอก มั้ง
    //ไรท์~ เดี๋ยวให้ยืมทุน อย่าทิ้งพี่ฟ้าไป5555
    #28
    0