เด็กช่างรักจริง เคยได้ยินไหมครับคุณ? [Yaoi] {End}

ตอนที่ 12 : Chapter 11 :: ครอบครัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    2 เม.ย. 58

ตอนที่ 11   ครอบครัว





   “คร้าบ ฮัดชิ่ว ! อยู่โรงบาลแล้วครับคุณ



   พิชขยี้จมูกตัวเองไปมา เฮ้อ หวัดแดกซะงั้น รถตัวเองก็ซ่อมอยู่ คุณปุณณ์ก็ยัดเยียดรถตัวเองมาให้ใช้ แล้วก็สั่งเสียงเฉียบให้มาหาหมอหลังจากฮัดชิ่วให้ได้ยินอยู่เกือบอาทิตย์



   “คร้าบ รู้แล้ว เดี๋ยวเอาใบเสร็จไปให้ดูเลยอ่ะว่ามาหาหมอจริงๆ เคๆ แค่นี้ครับ



   ถ้าไม่ติดงานเจ้าตัวคงมาด้วยแน่ๆ ขนาดตัวไม่มายังโทรมาถามอีกน่ะ! จู้จี้ตั้งแต่เช้า บ่นเป็นตาแก่อยู่ได้ ฮึ่ย ทำไมน่ารักแบบนี้วะเนี่ย



   พิชเดินเข้าไปติดต่อกับประชาสัมพันธ์ก็ได้รับแจ้งว่าลงทะเบียนให้เรียบร้อยเชิญตรวจอาการที่ชั้นสองได้เลย แผนกอายุรกรรม โรงพยาบาลเอกชนดีตรงนี้ สะดวก รวดเร็ว 



   หลังจากขึ้นบันไดเลื่อนมาตามป้ายแผนกอายุรกรรมเรียบร้อยก็แจ้งชื่อนามสกุลที่เคาน์เตอร์ และนั่งรอเรียกชื่อ จริงๆ จะซื้อยากินก็ได้แค่หวัดธรรมดา แต่นั่นล่ะ คุณปุณณ์ไม่ยอม และหงุดหงิดมากเมื่อเขาดื้อ สุดท้าย ..ก็ต้องมา นี่ไม่ได้กลัวนะ แค่เกรง



   “คุณพิชฌพัฒน์ วรัธณานนท์ เชิญห้องตรวจที่สามค่ะ



   พิชขยี้จมูกหลังจากฮัดชิ่วอีกสองทีแล้วเดินเข้าไปในห้องหมายเลขที่แจ้งไว้ คุณหมอหน้าตาเกลี้ยงเกลาตาเรียวเล็กก็ยิ้มสบตาเขาตั้งแต่ที่ก้าวเท้าเข้ามา



   “สวัสดีครับ เชิญนั่งครับผม



   “สวัสดีครับคุณหมอ



   “เพิ่งเคยมาใช้บริการที่โรงพยาบาลนี้ใช่มั้ยครับ ไหน เป็นอะไรมาเอ่ย ขอทราบอาการเบื้องต้นหน่อยครับ



   “มันฮัดชิ่วไม่หยุดครับหมอ แต่ผมก็ไม่ได้มีไข้นะครับ แล้วก็เจ็บคอ



   “งั้นอ้าปากนิดนึงขอหมอดูคอหน่อยครับ”



   คุณหมอหน้าใสหยิบไฟฉายกระบอกเล็กขึ้นมาส่องเข้าไปในปาก .. ดูอยู่แปปเดียวก็จดยิกๆ ลงในกระดาษเปล่า แล้วขอดูเยื่อบุตาต่อ หลังจากตรวจอาการจนครบก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มโชว์ฟันสวย



   “หวัดธรรมดานะครับ เดี๋ยวหมอจ่ายยาแก้เจ็บคอกับแก้แพ้ให้ แล้วถ้าไม่หายหรืออาการหนักกว่าเดิมค่อยมาตรวจอีกรอบนะครับ แต่หมอคิดว่าน่าจะหายล่ะ งดน้ำเย็นแล้วดื่มน้ำอุ่นเยอะๆ นะครับ



   “ยาเม็ดไม่ใหญ่ใช่มั้ยครับหมอ



   คุณหมออึ้งเล็กน้อยก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา ดูสิตัวก็ใหญ่ดันไม่ชอบกินยา พิชก็หัวเราะเก้อๆ ก็คนมันไม่ชอบ ! กินยาก ! ขมก็ขม



   “ไม่หรอกครับ เม็ดเล็กนิดเดียว รอรับยาด้านล่างเลยนะครับ



   พิชลุกขึ้นขอบคุณหมออีกครั้งแล้วเดินออกมา ก่อนจะงงๆ เมื่อคุณหมอหน้าใสที่ตัวเล็กกว่าเดินถือแฟ้มตามออกมาด้วย



   “ผมออกเวรพอดีครับ



   คุณหมอยิ้มให้ พิชก็พยักหน้าก้มหัวให้ แล้วเดินลงมาทางเดิม คุณหมอเขาคัดหน้าตาหรอ? ทำไมหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราชะมัด



   ครืด.. ครืด ..



   ระหว่างรอเรียกชื่อรับยาโทรศัพท์ก็สั่นอีกครั้ง หยิบขึ้นมาดูก็อดยิ้มไม่ได้ คนเดิม คนที่เป็นห่วงเขายิ่งกว่าที่เขาห่วงตัวเอง



   “ครับคุณปุณณ์ .. ตรวจแล้ว เป็นหวัดเฉยๆ เนี่ยรอรับยาอยู่ครับ



   “อื้อ แล้วนายอยู่โรงบาลไหน?”



   “โรงบาล …. ครับ



   ปลายสายชะงักเงียบไปสักพักจนพิชต้องเรียกชื่อ นึกว่าสายตัด หรือ สัญญาณไม่ดี



   “เปล่าๆ ทำงานใกล้ๆ งั้นรับยาแล้วรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันกลับด้วย



   “ให้ผมขับไปรับมั้ยล่ะครับ?”



   “ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวจะแวะแถวนั้นด้วย ไปด้วยกันนะ



   “ได้คร้าบบบ ผมนั่งแช่แอร์รออยู่นี่นะครับ ว่าแต่จะไปไหน ?”



   “บ้านฉันเอง



   ชวนไปบ้าน ? … พิชนั่งคิดหลังจากวางสายไปแล้ว ไอ้การชวนไปบ้านเนี่ย มันต้องสนิทกันในระดับไหนถึงจะชวนไปบ้านได้ ? แล้วเขากับคุณปุณณ์นี่ระดับไหน



   แฟน ?



   ชะงักกับความคิดตัวเองแล้วหน้าก็เริ่มร้อนผ่าว หลังจากวันนั้นก็ไม่เห็นอีกฝ่ายพูดอะไร หรือยืนยันสถานะนี้ซะหน่อย อาจจะแค่พูดเล่นๆ ล่ะว้าเขินเชี่ยไรวะกู



   บังเอิญมากกว่า ช่างเหอะ ไปบ้านคุณปุณณ์ .... ชอบประโยคนี้แฮะ
   








   “หลังนี้ล่ะบ้านฉัน



   ปุณณ์ยิ้มกว้างชี้ให้พิชจอดหน้าประตูบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านเล็กๆ ความคิดที่ว่าบ้านนักร้องดังจะใหญ่ หรูหรา สไตล์โมเดิร์นอะไรนั่นพับเก็บไปเลย เพราะนี้มันบ้านหลังเล็กๆ ที่มีสวนเล็กๆรอบบ้านเท่านั้นเอง มีแค่มอไซค์คันใหญ่ราคาแพงกับจักรยานจอดอยู่ในรั้วบ้าน



   “เฮ้ย !!!



   ปุณณ์สะดุ้งเมื่อพิชถลาไปเกาะประตูรั้วจ้องมองมอเตอร์ไซต์คันใหญ่



   “อะไรเล่า



   “นี่มัน … GSX R750 2013 …”



   ปุณณ์ขมวดคิ้ว มันคืออะไร โค้ดลับภาษาเอเลี่ยน?



   “อะไรอ่ะ ?”



   “คุณณณณณณณณณณณณณณณณณณณณ ไหนบอกไม่ขับมอไซค์ เนี่ยๆๆๆๆ ตีท้วนๆ ก็เจ็ดแสนนะคุณ !!



   พิชทำหน้าตื่นตาตื่นใจ แล้วนี่ก็สีสวยมากคันนี้ ฟ้าคาดขาว นี่มันมอไซค์ในฝันของผู้ชายทั้งนั้นล่ะ !!!!



   “เอ่อ ไม่ใช่ของฉัน







   “อ้าวคุณปุณณ์ สวัสดีครับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ รถใหม่หรอครับป้ายแดงด้วย



   ปุณณ์เลิกสนใจคนบ้ารถหันกลับมายิ้มให้คนคุ้นเคย ที่ยังคงมีรอยยิ้มพิมพ์ใจ ถือตระกร้าแมวใบใหญ่ที่มีแมวสีขาวเกาะขอบตระกร้ามองมา



   “น้องปิ๊งสวัสดีครับ เลิกงานแล้วหรอ นี่มายังไง?”



   “เพื่อนผ่านทางนี้ครับเลยติดรถมาด้วย ดีใจจังไม่ได้เจอคุณปุณณ์ตั้งนาน แล้วไม่เข้าบ้านหรอครับ?”



   “พอดีมีเด็กบ้ามอไซค์เกาะรั้วอยู่น่ะ หืม .. ปลาทูสวัสดีครับ จำกันได้มั้ย



   “เมี้ยววว



   แมวตัวอ้วนขาวขนฟูกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของปุณณ์แต่โดยดี 



   “ฮะๆ สงสัยจะคิดถึงคุณปุณณ์ เนอะปลาทู



   ปิ๊งยกมือลูบหัวแมวตัวเองด้วยความหมั่นไส้



   พิชหันมามองแล้วก็ชะงักกึก! ภาพคนตัวสูงหล่อคม กับ คุณตัวเล็กที่คุ้นๆว่าเป็นคุณหมอที่ตรวจเขาเมื่อครู่ กับลูกน้อย เอ้ยแมวน้อยในอ้อมแขน บรรยากาศครอบครัวชัดๆ !



   หัวใจเริ่มเหมือนจะหยุดเต้น หรือที่กลับมาบ้านคือมาหาแฟน?



   “พี่ปุณณ์มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ! อ้าวแล้วนี่ใคร แล้วเป็นไงไหนมาพร้อมปิ๊งอ่ะ



   เสียงห้าวทุ้มใกล้เคียงกับเสียงปุณณ์ทำให้ทั้งสามหันไปมอง ผู้ชายในชุดอยู่บ้าน เสื้อยืดคอย้วยกางเกงเจเจ หัวยังคงเป็นทรงเกือบจะสกินเฮดชี้โด่ชี้เด่ อ้าปากหาววอดเหมือนคนเพิ่งตื่น



   “มาเปิดบ้านได้แล้วไอ้น้องชาย ปล่อยให้พี่ชายสุดหล่อยืนรอตั้งนานได้ยังไงวะ ?”



   “กุญแจก็มีไม่ใช่รึไงพี่ปุณณ์ รั้วก็ไม่ได้ล็อคนะ



   พิชเขยิบออกมาจากประตู เมื่อคนในบ้านมาเปิดประตู จะว่าไป ถึงจะไม่หล่อเท่าคุณปุณณ์ แต่หลายส่วนก็ถือว่าคล้ายกัน



   “มาๆ รู้จักกันไว้ นี่ปัณณ์น้องฉัน แล้วก็ปิ๊งแฟนปัณณ์ ทุกคนแก่กว่านายหมดเลย



   “อ้าว .. คุณคนป่วยชื่อเพราะนี่เอง บังเอิญจังเลยครับ



   ปิ๊งยิ้มทักทายเมื่อเห็นหน้าพิชชัดๆ



   “อ่า คุณหมอสวัสดีอีกครั้งครับ สวัสดีครับคุณปัณณ์



   “เรียกพี่ปัณณ์ก็ได้ แล้วก็พี่ปิ๊ง ไม่ต้องเรียกคุณหรอก มีพี่ปุณณ์อ่ะบ้าอยู่คนเดียวชอบให้คนเรียกคุณปุณณ์ตั้งแต่เด็ก แก่แดดเนอะ



   คนเป็นน้องโดนพี่เตะป้าบที่ขาพับจนเกือบทรุด




   “ปากเสีย น้องปิ๊งครับเลิกเถอะ คนแบบนี้อยู่ไปอนาคตไม่เจริญหรอนะ



   “อะไรวะ กลับบ้านมาก็ยุให้คนเค้าเลิกกัน ไม่ต้องกลับมาเลย โด่ว ว่าแต่จะไม่แนะนำน้องเค้าหน่อยหรอพี่



   “อ้อ นี่ชื่อพิช ปิ๊งกับพิชรู้จักกันแล้วหรอ ?”



   “ผมเพิ่งตรวจน้องเขาก่อนออกเวรครับ ชื่อเพราะนะ พิชฌพัฒน์ อืม จะว่าไป ก็คล้องกับชื่อคุณปุณณ์นะครับ พิฌพัฒน์ ปฐพี คล้ายๆ กันอยู่ คล้ายผมด้วย ปัทพล แล้วก็คล้ายปัณณ์ด้วย ปัณณทัต ฮ่าๆ บังเอิญจัง



   “ดีแล้ว เพราะพิชเป็นแฟนพี่ พวกเราก็แฟมิลี่เดียวกันไง



   พิชชะงักอีกรอบ ปิ๊งก็ชะงัก ปัณณ์ก็ชะงัก



   “เฮ้ย ! จริงปะ ? นี่ไปคบกันตอนไหนเนี่ย โหห เลิกเหอะน้อง เอาคนนิสัยเสียแบบนี้เป็นแฟนแม่งโลกถล่มนะ เอาแต่ใจด้วย นิสัยเสีย ชอบแกล้ง เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน นี่มันตาแก่วัยสามสิบรุ่นลุงเลยนะเว่ย



   “ไอ้ปัณณ์ ! มึงตาย !!!!!!!!!!!!



   สองพี่น้องวิ่งไล่กันเข้าไปในบ้านพร้อมแมวในอ้อมแขนปุณณ์ เหลือแต่พิชที่ยังยืนอึ้ง ตกลงที่ว่าแฟนนี่แฟนจริงๆ ใช่มั้ย !



   “เฮ้อ เด็กทั้งคู่ ยินดีต้องรับเข้าสู่แฟมิลี่เรานะครับน้องพิช ฝากพี่ปุณณ์ด้วยนะ มีพิชแล้วพี่ค่อยสบายใจหน่อย นึกว่าคุณปุณณ์จะไม่ยอมรับใครแล้วซะอีก…”



   “ทำไมหรอครับ ?”



   “คุณปุณณ์ไม่ได้เล่าเรื่อง เอ่อ ช่างมันเถอะ ไว้ถึงเวลาคุณปุณณ์ก็คงบอกเองแหละ ไม่สำคัญหรอก เรื่องเก่าๆ น่ะ ป่ะ เข้าบ้านครับ



   “ครับ



   พิชยังคงสงสัยว่าเรื่องอะไร เรื่องอะไรที่ทำให้หมอปิ๊งนึกว่าคุณปุณณ์จะไม่ยอมรับใครอีก?

 


อัพ 2/4/2015

กลิ่นมาม่าลอยมา ผมสัมผัสได้.. 

 

© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

115 ความคิดเห็น

  1. #92 9SRAM (@gsraomam) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 13:35
    อยู่ดีๆก็มีแฟน
    #92
    0
  2. #91 9SRAM (@gsraomam) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 13:35
    อยู่ดีๆก็มีแฟง
    #91
    0
  3. #31 Vanilla (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 12:09
    น้องปลาทูเมี๊ยวๆๆคิดถึงจัง
    #31
    0
  4. #4 onuma781998 (@onuma781998) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 22:42
    ห้ะะิ จะมีมาม่าหรอ
    #4
    0