เด็กช่างรักจริง เคยได้ยินไหมครับคุณ? [Yaoi] {End}

ตอนที่ 21 : Chapter 20 ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    30 เม.ย. 58

ตอนที่ 20  



บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อนข้างดำเนินไปอย่างเงียบๆ มีแต่กิตติกรที่ทำหน้าที่ชวนทุกคนคุยในเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป เพราะคณินทร์เงียบตั้งแต่เห็นหน้ากร ส่วนกรก็เมินหน้าไม่คุยกับใคร ปุณณ์ก็ก้มหน้าหงุดกินไปเงียบๆ



นี่คุณปุณณ์ กินไปเหอะ เขี่ยทำไมเนี่ยผักน่ะ กินไปไม่ตายหรอก



กรหันมาจ้องหน้าปุณณ์ด้วยอารมณ์เซ็งสุดๆ ดันเป็นคนในวงการแพทย์มีหน้าที่ปกป้องสุขภาพอนาประชากรเลยทนไม่ไหวที่เห็นคนเขี่ยผักไว้ขอบจาน



ก็ไม่ชอบอันนี้นี่



เออน่ะ กินๆ ไปเหอะ ของดีมีประโยชน์ ดูดิ๊คนอื่นเขาไม่เรื่องมาก มีคุณคนเดียวเนี่ย จริงมั้ยครับพี่ณิน ?”



พี่เห็นด้วยกับกรนะ



คณินทร์ยิ้มน้อยๆ เพราะรู้ว่าปุณณ์นี่กินผักยากถึงยากมาก คนโดนหมอว่าก็เริ่มหน้าเบ้ ไหงบรรยากาศอึมครึมมันหายไปเพราะเขาไม่กินผักล่ะ !



ทานนะครับคุณปุณณ์ มีประโยชน์จริงๆ นะครับ



โธ่คุณกิตติกรก็เป็นไปกับเขาด้วยหรอ ไม่เอาอ่ะ ผมไม่ชอบ ห้ามบ่น อยากกินกินเองเลยไอ้พวกหมอบ้า



ดื้อว่ะ / ดื้อนะเรา



สองเสียงจากสองหมอพูดขึ้นมาพร้อมกัน กรเลิกคิ้วใส่คณินทร์ ส่วนคณิทร์ก็ขมวดคิ้วตอบกลับมา ก่อนกรจะเริ่มแสยะยิ้มกวนประสาท คณินทร์ก็เริ่มหน้าคว่ำเข้าไปทุกที



อ้ะ ร้านนี้มีนักเปียโนมาเล่นด้วย ดีจังเลยนะครับ คุณกรชอบฟังเพลงแนวนี้มั้ยครับ ตอนไปต่อนอกคงได้ฟังบ่อยกว่าอยู่ไทยแน่ๆ เลย



กิตติกรถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นก่อนจะยิ้มสบตากร ทำให้กรต้องละสายตาจากคณินทร์มาตอบคำถาม ส่วนปุณณ์ก็ลอบถอนหายใจออกมา เฮ้อ เป็นคุณกิตติกรนี่เก่งจริงๆ ซุปเปอร์เลขาของพี่ณิน



ขอตัวสักครู่นะครับ เดี๋ยวมา



กรเอ่ยเมื่อมีคนโทรศัพท์มาหา แล้วลุกขึ้นไปจากโต๊ะเดินไปทางหน้าร้าน



งั้น ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับ



กิตติกรก็ลุกตามไปอีกคน เหลือปุณณ์และคณินทร์นั่งตรงข้ามกัน



ไง …”



คณินทร์เอ่ยขึ้นมาเบาๆ



ไง …”



ปุณณ์ก็เอ่ยตอบเบาๆ เช่นกัน



ไม่มีของขวัญให้พี่หรอครับ ใจร้ายจัง



ปุณณ์ …. ซื้อไม่ทัน งานยุ่งมากเลย ขอโทษนะครับ



แค่ปุณณ์มาพี่ก็ดีใจแล้ว ผอมลงหรือเปล่า ?”



คณินทร์ยื่นมือมาวางทาบมือปุณณ์บนโต๊ะ ไล้มือลูบไล้เบาๆ ไปทั่วหลังมือจนปุณณ์รู้สึกหวามไหว และแปลกใจที่ตัวเองไม่ดึงมือออก



งานเยอะน่ะครับ พี่ณินล่ะ เป็นยังไงบ้าง



ก็เหมือนเดิม แต่ไม่เหมือนเดิม ตรงที่พี่ไม่มีปุณณ์อยู่ด้วย



อ่า …”



แต่วันนี้พี่มีปุณณ์แล้ว ดีขึ้นเยอะเลย ช่วงนี้กินข้าวครบทุกมื้อหรือเปล่า ?”



พยายามกินอยู่ครับ … ”



อย่าโหมงานหนักมาก เดี๋ยวไม่สบายนะรู้มั้ย ? พี่เป็นห่วง



พี่ณินก็ด้วย อย่าเครียดกับงานนะครับ



คณินทร์ละมือออกจากมือปุณณ์แล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อหยิบสร้อยข้อมือเส้นเล็กที่ทำเป็นห่วงโซ่สีเงินเรียบสวยมีป้ายชื่อเล็กๆ สลักตัว P ออกมา



พี่ซื้อมาให้



เอ๋.. แต่มันวันเกิดพี่ณิน ปุณณ์น่าจะซื้อมาให้พี่ณิน …”



พี่อยากให้ปุณณ์ เงินแท้ ใส่นะครับ ? พี่ใส่ให้



แต่ว่า ….”



เอามือมาเร็ว



คณินทร์ยิ้มพร้อมกับส่งมือรอปุณณ์ และสุดท้ายปุณณ์ก็ยกมือวางลงบนมืออีกฝ่าย ปล่อยให้ข้อมือซ้ายของตัวเองค่อยๆ ถูกโซ่สีเงินสวยคล้องในที่สุด



เหมาะดี



ขอบคุณครับ ….”



ก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินไปต่อ กรก็เดินกลับเข้ามาที่โต๊ะและเลิกคิ้วเมื่อเห็นข้อมือปุณณ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ มุมปากเหยียดยิ้มออกมาเล็กน้อย



แปลกดีนะ …”



อะไร ?”



คณิทณ์เริ่มขมวดคิ้ว ปุณณ์ก็รีบซุกมือลงใต้โต๊ะ



เปล๊า …. ว่าแต่คุณกับแฟนเป็นยังไงบ้างครับคุณปุณณ์ ?”



กรยิ้มกว้างตาวาววับ คณินทร์กัดฟันแน่นแสร้งหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ปุณณ์สะดุ้งเล็กน้อยก้มหน้าหงุดเหมือนเดิม



ก็เรื่อยๆ …”



ดีมั้ยครับคนนี้ ?”



อื้อ น้องเขาก็ .. ดีนะ



ดีมากด้วย ใบหน้าพิชยิ้มกว้างลอยขึ้นมาทันที ภาพห้องที่เป็นพรมหญ้าปลอมที่นอนกลิ้งเล่นด้วยกัน คิดถึงเวลาพิชขับรถมารับ ร้านอาหารข้างทางที่ชอบไปกินด้วยกัน สองเดือนกว่าที่อยู่ด้วยกันประจำมัน ทำให้เขารู้สึกผิดที่มานั่งอยู่ตรงนี้



พี่ณินครับ คุณปุณณ์ ผมขอตัวก่อนนะครับ แฟนไม่สบายขอกลับไปดูก่อน ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดนะครับพี่ณิน



กรเห็นว่าตัวเองบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้แล้วก็กล่าวลาขึ้นมาดื้อๆ ทำไงได้ ต้องรีบกลับไปดูไอ้เบียร์ เดี๋ยวงอแงเฮี้ยนขึ้นมาอีก ! มีแฟนเด็กนี่เครียดจริงๆ นี่ก็โทรมาง้องแง้งละ



ขอบคุณมากกรที่มา



คณินทร์ลุกขึ้นยืนส่ง



ไว้เจอกันนะ



ปุณณ์ก็รีบลุกขึ้นตาม รอจนหมอกรเดินออกไป สวนกับกิตติกรที่เดินกลับมาพอดี



อ้าวหมอกรกลับแล้วหรอครับ ?”



แฟนหมอกรไม่สบายน่ะ



คณินทร์ตอบเสียงเรียบ แต่คิ้วยังขมวดเมื่อเป้าหมายของตัวเองนั่งหน้าเจื่อนตั้งแต่กรเอ่ยถึงแฟน คงกำลังรู้สึกผิดอยู่แน่ๆ



งั้นพวกเรากลับกันเลยมั้ย ? ปุณณ์คงเหนื่อยแล้ว หืม ?”



ครับ งั้นผมเรียกพนักงานเชคบิลเลยนะครับ














ปุณณ์ขับรถกลับมาถึงคอนโดด้วยสภาวะอารมณ์ไม่ปกติ ในสมองมีแต่ความคิดเรื่องพิชและคณินทร์เต็มหัวไปหมด ความรู้สึกผิดเกาะกินหัวใจจนปวดหน่วง เฮ้อ ….



เขาไม่ได้แวะกลับห้องตัวเอง แต่เลือกที่จะขึ้นมาที่ห้องพิช บางทีกลิ่นไอและตัวตนของพิช คงจะทำให้เขามั่นคงกว่านี้สักที 



พิชชี่ !



เสียงผู้หญิงดังขึ้นเมื่อปุณณ์เปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนจะเบิ่งตากว้างเมื่อเจอสาวปริศนาที่น่าจะอายุสามสิบกว่าๆ เท่านั้นยืนรออยู่ในชุดเดรสเกาะสีดำสั้นรัดรูป พร้อมกับผมลอนใหญ่ยาวถึงบั้นเอว



คุณ ?”



เอ๊ะ นี่เธอเข้ามาในห้องพิชชี่ได้ยังไง แล้วพิชชี่ล่ะ ? พิชชี่อยู่ไหน



คือ พิชไปอเมริกาครับ



อะไรนะ ? ไปอเมริกา เหอะ ! ใจคอจะไม่ให้ฉันเจอพิชชี่บ้างรึไง ว่าแต่เธอน่ะหน้าคุ้นๆ นะ เพื่อนพิชชี่หรอ ?”



ครับ .. เพื่อนครับ …”



ปุณณ์งงกว่าเดิมเมื่อสาวสวยก้าวเข้ามาประชิดและกวาดสายตาพิจารณาเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า



ก็ดูใช้ได้นี่นะ พิชชี่เป็นยังไงบ้างล่ะ ?”



ก็ ดีครับ สบายดีนิสัยดี



อ้อ แหงล่ะ มานั่งที่โซฟาสิ มัวแต่ยืนอึ้งอยู่ได้ ปิดประตูด้วย แอร์มันออก



ปุณณ์ยังคงมึนและงงแต่ก็รีบทำตามที่บอก โดยความรู้สึกทั้งหมดตอนนี้กลั่นออกมาเป็นประโยคสั้นๆ ว่า เธอเป็นใคร ?



ชื่ออะไรล่ะเรา ?”



ปุณณ์ครับ ผมชื่อปุณณ์



อ้อ ชื่อเพราะดีนี่ ฉันชื่อ พิชฌนาฏ คงนึกออกแล้วสินะ?”



ครับ ? นึกอะไรหรอครับ



พิชฌนาฏทำหน้าขัดใจเล็กน้อยก่อนจะเชิดหน้าขึ้น



ก็ พิชฌนาฎ รวมกับไอ้ผู้ชายเฮงซวย ชื่อ พุฒิพัฒน์ รวมเป็น พิชพัฒน์ไง แม่พิชชี่น่ะ เข้าใจยัง !



อ๋อ แม่พิช หา !! แม่พิชหรอครับ ? ทำไมคุณหน้าเด็กแบบนี้ !



ฉันศัลยกรรม คำตอบนี้ชัดมะ !



ชัดครับ …. 



ใครจะปล่อยตัวให้แก่ล่ะยะ เธอนั่นล่ะ ฉันว่าพิชชี่เคยเล่าเรื่องเธอให้ฉันฟังนะ คนชื่อปุณณ์ อะไรนี่ ขอนึกแปปป อ้อ นี่เธอเป็นแฟนลูกชายฉันใช่มะ ?”



ครับ ? ….”



รู้ใช่มั้ยปัญหาประเภทแม่ผัวลูกสะใภ้น่ะ มันมีเสมอล่ะทุกสังคม  แต่เธอกับฉันเราจะไม่มีปัญหากันเลยถ้าเธอทำตามเงื่อนไขฉันได้สองข้อ ฉันแฟร์ๆ อยู่แล้ว โอเคมั้ยล่ะ



เดี๋ยวนะครับ เอ่อ คุณแม่



ลูกพีชพอ ! เสียมารยาท ขนาดพิชยังเรียกฉันว่าลูกพีชเฉยๆ เลยนะ



ครับ ลูกพีช คือ ผม คือผมม งงไปหมดแล้ว



เหอะ ! เธอนี่ขัดใจชะมัด ฟังนะถ้าเธอทำตามเงื่อนไขฉันสองข้อ ฉันโอเคถ้าเธอจะคบพิชชี่ต่อ แต่ถ้าเธอไม่ ! ก็เซย์กู้ดบายไปได้เลย 
เข้าใจรึยัง



ครับ …”



ข้อแรก ห้ามทำพิชชี่เสียใจ ฉันมีลูกคนเดียว เป็นเด็กดี นิสัยดี ถึงพ่อกับแม่จะไม่ค่อยดีแต่ลูกฉันเก่ง โตมาเป็นคนดี เพราะฉะนั้นห้ามทำอะไรกระทบกระเทือนจิตใจลูกชายฉันเด็ดขาด ! ข้อสอง ทำยังไงก็ได้ไม่ให้พิชไปอเมริกาอีก ! อีตาบ้าเฮงซวยนั่นชอบยึดลูกชายอยู่เรื่อย น่าเบื่อชะมัด ไปอยู่ได้อเมริกา ! น่าเบื่อจะตาย นิวซีแลนด์ที่ฉันอยู่นะสวยกว่าตั้งเยอะ จริงมะ ? อ้อ พอดีฉันกับสามีเก่าซังกะบ๊วยแยกกันอยู่น่ะ เข้าใจนะ ?”



เข้าใจครับ …”



นี่พ่อแม่บ้านนี้ทะเลาะกันขนาดแยกกันอยู่คนละทวีปเลยหรอเนี่ย จะร้องไห้ดีมั้ย .. เครียดเรื่องพิชอยู่ดีๆ แม่พิชก็มาปรากฏตัวทันที แถมคุณแม่ เอ้ย ลูกพีชนี่ ถ้าจะเผ็ดยิ่งกว่าพริกอีก โอยยย ไม่น่าขึ้นมาเลยย กลับห้องตัวเองซะก็จบ

 


อัพ 30/04/2015

หนังสือใกล้จะออกแล้วเน้อ 
ติดตามได้ที่แฟนเพจพี่แบมแบมในหน้าบทความเลยนะจย้า

 

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

115 ความคิดเห็น

  1. #98 mingdaya (@mingdaya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 19:26
    ทำไมคนเราต้องมีอาการลังเลกับแฟนเก่าที่ทำหั้ยเราเสียใจด้วย
    #98
    0
  2. #85 bingso (@bingso) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 15:39
    คุณแม่.อุ๊ย!ลูกพีชยังสาว
    #85
    0
  3. #39 Vanilla (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 13:04
    คุณแม่ลูกพีชนี่ราวกับเฮอร์ริเคนเลยเนอะ 55555
    #39
    0