Moon Catcher กับดักพระจันทร์ (Yaoi)(END)

ตอนที่ 25 : Chapter 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,080
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 255 ครั้ง
    23 ก.ค. 60

ตอนที่ 23

                กีฬามหาลัยผ่านไปสักพักใหญ่ๆ ก็ถึงนิทรรศการเปิดบ้านของมหาวิทยาลัย เฌอแตมไม่ได้ไปมีส่วนร่วมเท่าไหร่นักเพราะหน้าที่หลักเป็นของรุ่นน้องปีหนึ่งปีสอง ฝ่ายฌามาก็เริ่มถอยห่างออกจากชีวิตมหาวิทยาลัยเพราะกลุ่มนักศึกษาจีนกลับประเทศกันแล้ว ฌามาที่เนียนมาแต่แรกจึงต้องหลบฉากออกมาบ้าง

                ช่วงนี้ฌามาจึงมีงานอดิเรกอันใหม่คือการทำฟาร์มแคกตัส จากแปลงขนาดเล็กเริ่มขยายใหญ่เพราะเจ้าตัวเกิดนึกสนุกอยากจะเพาะพันธุ์ขาย

                ทุกเช้าเฌอแตมจึงได้เห็นร่างสูงเปลือยท่อนบนกับกางเกงเลก้มเงยๆอยู่ที่เจ้าลูกรักมีหนามทั้งหลายแต่เช้า หมวกปีกกว้างกับแว่นกันแดดทรงกลมสีดำที่ดูตลกๆก็เริ่มจะเป็นภาพชินตา

                กายสีแทนเริ่มมีกล้ามเนื้อมากกว่าเดิมหลังจากที่ฌามากลับมาออกกำลังกายจริงจังอีกครั้ง ถึงขนาดต้องเปลี่ยนสไตล์การกินอาหารเป็นแนวเพื่อสุขภาพกันเลย

                ส่วนเฌอแตมก็ยังเหมือนเดิม อ่านหนังสือดึกๆดื่นๆ บางวันก็มานอนที่เรือนมะนาว บางวันก็กลับไปนอนคอนโดตัวเอง เขากับฌามาไม่ควรจะตัวติดกันตลอดเวลาซึ่งอีกฝ่ายก็เข้าใจดี

                เสาร์อาทิตย์จึงจะเป็นเวลาที่จะอยู่ด้วยกัน วันอื่นๆเฌอแตมเลือกใช้ชีวิตคนเดียวในคอนโด ส่วนฌามาก็โหมงานของตัวเองที่เริ่มกลับมาทำอีกครั้ง

                อยู่ด้วยกันสองวันต่อสัปดาห์มันดีต่อทั้งคู่มากกว่า เพราะไม่เช่นนั้นนักศึกษาแพทย์ก็ไม่ได้อ่านหนังสือ สถาปนิกก็ไม่ได้ทำงาน พาลแต่จะสัมผัสกันอยู่เรื่อยไป

                เช่นเมื่อคืนกว่าฌามาจะปล่อยให้ได้นอนก็เห็นแสงทอขอบฟ้าอยู่รำไรเอาแต่ใจไม่เคยเปลี่ยน

                ส่วนเฌอแตมก็ติดนิสัยตามใจ

 

                ช่วงเปิดบ้านมหาลัยก็จัดกิจกรรมหลายอย่าง ทั้งละครเวทีที่ขายตั๋วให้ทั้งคนในคนนอกเข้าชม แต่กลุ่มเฌอแตมเลือกจะใช้วันเหล่านี้เป็นวันหยุดพักผ่อนก่อนจะต้องกลับเข้าสู่บทเรียนอีกครั้ง ก็ไม่ได้พักผ่อนอะไรเท่าไหร่จบงานอาจารย์ก็นัดสอบย่อยทันที เลยไม่อยากจะพาตัวเองไปยุ่งกับเทศกาลชวนเหนื่อยเช่นนี้

                ฌามาที่ปิดจ็อบส่งงานข้ามประเทศไปก็เลยดึงดันให้มานอนด้วยกันในเรือนมะนาว อุตส่าห์ไปตามกันมาถึงคอนโดทั้งๆที่ขับรถไม่เป็น อันที่จริงก็ไม่ได้ยาก ไปบีทีเอสครู่เดียวก็ถึง

                เฌอแตมถือแก้วกาแฟที่เพิ่งชงเสร็จมายืนพิงกรอบประตูหลังบ้านมองดูคนสวนกำจัดวัชพืช พรวนดินไปเรื่อย จริงๆเจ้าแคกตัสพวกนี้ก็ไม่ได้ดูแลยากเท่าไหร่ แต่เงื่อนไขในการออกดอกก็มีบ้างซึ่งเขาก็ไม่รู้เรื่องด้วยปล่อยฌามาจัดการไป จากที่เคยปักแค่ป้ายชื่อพระจันทร์ก็มี ป้ายพระจันทร์เบบี๋ พระจันทร์แกรนด์ป๊าปา ม๊ามา ไปตามเรื่องตามราว

                ยามเช้าที่อยู่ด้วยกันก็เป็นเช่นนี้มาสักพักใหญ่ๆ

                รอยสักตัวเลขเจ็ดหลักโผล่พ้นขอบกางเกงมารำไร กับรอยสักเรขาคณิตที่อยู่ต่ำหลงมาจากหลังคอชื้นเหงื่อก็น่ามองดี

                “หอมกาแฟจัง”

                คนสวนตัวเปียกเหงื่อเดินมาแย่งแก้วกาแฟจากมือซีดไปยกขึ้นดื่ม ก่อนจะโน้มตัวลงมาประทับจูบแผ่วเบาที่เรียวปากรสชาติเดียวกัน

                “อรุณสวัสดิ์ครับแตม”

                รอยยิ้มจางที่ไปถึงนัยน์ตาเรียกความรู้สึกขัดเขินปนหมั่นไส้กลายๆ

                ฌามาความทรงจำยังไม่กลับมา แต่ท่าทาง คำพูด องค์ประกอบหลายอย่างก็เริ่มจะกลับไปเป็นคนเดิมทีละนิดๆ อย่างน้อยฌามาเวอร์ชั่นความจำเสื่อมก็ไม่ แพรวพราวขนาดนี้

                คำพูดคำจาเริ่มจะกลับมากวนอารมณ์หยอกล้อบ้างนานๆที ก็ทำให้ต้องเตรียมใจว่าฌามาตัวร้ายคงใกล้จะกลืนกินฌามาคนที่มีรอยยิ้มเด็กๆในอีกไม่นาน

                จะว่าไปช่วงที่ผ่านมาก็เกิดเรื่องหลายอย่างเชอเบทลงหลักปักฐานกับฟ้าลั่นในที่สุดใจหายมาก แต่ก็ต้องยอมรับว่าชีวิตแต่ละคนก็มีทางเดินเป็นของตัวเอง

                เหมือนเขา

                ที่มายืนอยู่ตรงนี้

                คนผิวซีดโคลงหัวเล็กน้อยปรับอารมณ์ก่อนจะสอดมือกุมประสานกับมือสีแทนชื้นเหงื่อเดินเข้าบ้าน ไปกินอาหารเช้าด้วยกัน

               

                “ไปเที่ยวไหนกันไหม?”

                หยุดหลายวันที่เนียนหยุดเองทำให้เอ่ยปากชวน ฌามาเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยิ้มมุมปากที่มีนัยน์ตาแพรวพราวอีกครั้ง ช่วงนี้ชักจะเยอะแล้วนะ

                “อยากไปไหนล่ะครับ เอาใกล้ๆกรุงเทพไหม? เดี๋ยวแตมจะเหนื่อยเดินทาง”

                “ก็ได้ กาญ?”

                “ผมไปที่ไหนก็ได้ ไม่ค่อยได้ไปไหนเหมือนกัน ไม่ถนัดเที่ยวไทยเท่าไหร่เลย”

                “งั้นไปนอนแพที่กาญกันนะ”

                ผู้ชายสองคนจัดกระเป๋าง่ายๆใส่เป้สองใบก่อนจะออกไปที่รถยาริสสีดำที่ตอนนี้มาจอดประจำริวรั้วบ้าน บ้านที่ไม่มีที่จอดรถ

                เฌอแตมกดเปิดเพลงสากลจากวิทยุตามความเคยชิน ฌามาก็ไม่ได้คัดค้านอะไรเพราะไม่ได้ใช้สมาธิ กินขนมที่ตัวเองเหมามาจากเซเว่นสลับกับป้อนคนขับไปเรื่อย

                อีโคค่าร์คันเล็กขับออกเพชรเกษมไปอย่างไม่เร่งรีบ เฌอแตมไม่ใช่คนขับรถเร็ว ฌามาก็ไม่ได้รีบไปไหน ตาคมออกจะตื่นเต้นด้วยซ้ำที่ได้มองวิวต่างจังหวัดที่ก็แค่ข้างทางธรรมดา

                แพริมน้ำในวันธรรมดาและไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยวทำให้รอบด้านของแพที่พวกเขาจองเงียบสนิท มีเพียงแสงสลัวจากอาคารสำนักงานริมฝั่งและไฟทางเดินริบหรี่ให้พอมองเห็น

                ฌามานั่งเอนหลังเท้าแช่น้ำปล่อยตัวไปกับลมเย็นๆกับความเวิ้งว้างของผิวน้ำมีเฌอแตมยกเบียร์ยกระป๋องขึ้นจิบอยู่ข้างกัน

                “กระป๋องที่สามแล้วนะ”

                หันไปเตือนไม่จริงจังนัก

                “ไม่เมาหรอก..

                ฌามาหัวเราะเบาๆกับเสียงแหบพร่านั่น อีกสักพักก็คงจะเมา เขาไม่ค่อยชอบกินเบียร์เท่าไหร่และช่วงนี้ก็ออกกำลังกายเลยงดแอลกอฮอล์อยู่ แต่ว่าที่คุณหมออยากจะจิบเขาก็ไม่ได้ว่า

                ไม่รู้ว่าก่อนความจำเสื่อมจะเคยเห็นเฌอแตมตอนเมาไหมนะ? เมาแล้วจะงอแง? จะอ้อน? จะพูดมาก? หรือว่าจะอ่อยส่ายหัวกับตัวเองที่อยากจะให้เป็นชอยส์สุดท้ายซะอย่างนั้น

                “แตม”

                “หือ?”

                “มาผลัดกันเล่าเรื่องตัวเองไหม?”

                “นึกยังไง?”

                “ก็จะได้รู้จักกันมากขึ้น เรายังไม่ได้คุยกันจริงจังเลยสักที สังคมคุณเป็นยังไง และผมเป็นยังไงศึกษากันหน่อยดีไหม?”

                “ไม่รู้จะเล่าอะไร”

                “เคยเล่น ทรูออแดร์ ไหม?”

                “เคย”

                “แต่เปลี่ยนเป็นแค่ทรูเท่านั้น อยากรู้อะไรก็ถามดีไหม?”

                “อือ ถามมาสิ”

                “คุณชอบสีอะไร”

                “อืม ดำมั้ง? คุณล่ะ?”

                “เฮ้ อย่าก้อปกันสิ”

                “ก็ได้ๆงั้น อาหารไทยชอบกินอะไร”

                คำถามเรื่อยเปื่อยถูกถามสลับกันไปมา บางคำถามก็ได้คำตอบตลกๆเช่น เฌอแตมเคยโดนทำโทษเพราะโดดเรียนซึ่งไม่น่าเป็นไปได้ หรือฌามาก็เคยแพ้ผักแปลกๆในอินเดียจนหน้าบวม

                “ครอบครัวคุณมีกี่คน”

                คำถามธรรมดาแค่เป็นคำถามแรกที่เฌอแตมชะงักและฌามาที่ละสายตาจากดาวบนฟ้ามาสบตาก็จับความวูบไหวในนัยน์ตาเรียวได้ทัน

                “เอาครอบครัวไหนล่ะ ของแม่ หรือ ของพ่อ?”

                คำตอบที่ฟังดูเงียบงันในความรู้สึก

                “ของคุณ

                “ไม่มี”

                คำตอบที่น่าใจหาย มือหนาเลื่อนไปกุมมือซีดเย็นไว้หลวมๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ การปลอบประโลมที่ดีที่สุดอาจจะไม่ต้องให้อีกฝ่ายพูดอะไรให้ฟัง แค่อยู่ข้างๆไม่ต้องเข้าใจ ไม่ต้องอยากรู้

                แค่ทำให้รู้สึกว่าจะไม่หายไปไหน

                “แม่กับพ่อแยกทางกัน แม่แต่งงานใหม่ เชอเบทไปอเมริกากับพ่อ ส่วนชาร์ลกับผมอยู่กับแม่ ครอบครัวของแม่มันชวนอึดอัด ชาร์ลก็ย้ายตามไปทีหลัง แต่แม่ไม่ให้ผมไป แต่จะให้อินกับความอบอุ่นนั่นก็ทำใจไม่ได้เหมือนกัน สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ก็หนีออกจากบ้านตอนนั้นสอบติดหมอแล้ว ก็คิดว่าเป็นหมอก็คงจะรวยดี ต่อไปคงมีปัญญาซื้อบ้านให้ตัวเอง แล้วเชอเบทก็โผล่มา แล้วบังเอิญว่าฐานเงินเดือนผู้ปกครองสูงเกินกำหนดขอทุนไม่ได้ กู้ก็ไม่ได้ เชอเบทก็เลยเป็นคนจ่าย รถก็ซื้อให้ น้องชายฝาแฝดเป็นนักแต่งเพลงดังของอเมริกาต่างกับพี่ชายที่เป็นเด็กหนีออกจากบ้าน เพ้อฝันไปวันๆ ฮะๆ”

                เสียงหัวเราะเยาะตัวเองดังแผ่วเบาก่อนจะหายไป ฌามาดึงมือซีดขึ้นจรดเรียวปากประทับจูบลงเนิ่นนานก่อนจะเงยหน้าสบตาดวงตาเรียวแสนเศร้า

                “ยิ้มทำไม

                “ขอบคุณที่เชอเบทเจอคุณขอโทษที่ตอนนั้นผมยังไม่รู้จักคุณอดีตส่วนนั้นผมปกป้องคุณไม่ได้เลย ขอบคุณที่คุณไม่เตลิดหายไปไหน ยังดูแลตัวเอง จนกระทั่งมาเจอผมขอบคุณที่ทำให้เราได้มาอยู่ด้วยกัน”

                คำขอบคุณง่ายๆที่เรียกน้ำตาและความรู้สึกได้มากมายจนหยาดน้ำร่วงหล่นลงข้างแก้มซีดหยาดน้ำตาสะท้อนแสงจันทร์รำไร

                มือหนายกขึ้นเกลี่ยความชื้นเหล่านั้นออกจากแก้มนิ่มก่อนจะเขยิบเข้าหาประทับจูบลงข้างมุมปากบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า

                “ยังไม่รู้ว่าจะมีโอกาสไหมแต่เมื่อถึงวันนั้นขอให้ผมได้เป็นครอบครัวของคุณ

                คนอ่อนแอทิ้งตัวลงในอ้อมแขนอบอุ่น ฌามามีพลังมากมายที่เฌอแตมไม่มี ทั้งๆที่อายุน้อยกว่า แต่เงื่อนไขเรื่องนั้นไม่เกี่ยวเลย

                ในเมื่ออ้อมแขนฌามาให้ความรู้สึกปลอดภัยความรู้สึกที่มักจะเหมือนแตกเป็นเสี่ยงคล้ายจะเริ่มกลับมาเป็นรูปร่าง สิ่งที่คิดว่าตัวเอง ขาดมาตลอด เริ่มพอจะมองออกว่ามันใกล้จะกลับมาเป็นของตัวเอง

                ชีวิตนี้เฌอแตมไม่มีอะไรเป็นของตัวเองแม้แต่อย่างเดียว ไม่กล้าที่จะมี ไม่กล้าที่จะหวงอะไรสักอย่าง เพราะสุดท้ายมันก็ไม่เคยเป็นของเขาเลย

                ขนาดเชอเบทก็เดินจากไป ชาร์ลก็มีชีวิตของตัวเอง

                ฌามาจะไม่หายไปอีกคนใช่ไหม? ถ้าฌามาหายไปเขาคงอยู่ไม่ได้แล้ว

                ผิดหวังไม่ไหวแล้ว

                “อย่า หาย ไป..

                กระซิบขาดห้วงกับแผ่นอกอุ่น สองมือกำชายเสื้ออีกฝ่ายแน่นกลัวเหลือเกินว่าจะเป็นแค่ความฝัน เขาไม่ใช่คนเข้มแข็งเลยสักนิดตั้งแต่ฌามาปีนข้ามกำแพงมา ที่ไม่รู้ว่าข้ามมาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่

                “ไม่หายผมจะอยู่ตรงนี้อย่าทิ้งผมนะผมมีคุณคนเดียว”

                คนเดียวของกันและกัน

 

                ฌามาไม่ได้พูดปลอบใจหรือสร้างฝันลมๆแล้งๆให้เฌอแตมเขาเข้าใจความรู้สึกที่คนในครอบครัวที่ราวกับไม่ใช่ครอบครัว เขาเคยผ่านจุดที่ห่างกับพ่อแม่ ไม่เข้าใจถึงระยะทางกับชีวิตที่ถูกผลักให้เดินไปลำพัง

                ถึงจะมีพ่อแม่สนับสนุนแต่ก็อยู่ห่างไกลจนนานทีปีหนได้พบหน้า เขาต้องสู้กับปัญหามากมายที่เด็กคนอื่นอาจจะยังไม่ต้องเจอ

                เขาผ่านมันมาได้แต่ก็สะบักสะบอมมาไม่น้อยเขาเคยพลาด

                เคยเหลวแหลก

                เคยเหลวไหล

                อดีตไม่ได้สวยงามเหมือนที่คนอื่นคิดว่าเขาเป็นจีเนียส ลูกชายไฮโซ ใช้ชีวิตเมืองนอกท่ามกลางความชื่นชม มันก็แค่มายด์เซ็ตของคนที่ไม่รู้อะไรเลย

                ชีวิตเขาว้าเหว่หันมองทางไหนก็ไม่เจอใครอึดอัดทุกครั้งที่แม่มาหาและทิ้งความคาดหวังด้วยคำพูดมากมาย ตั้งใจเรียนนะเป็นเด็กดีนะอนาคตดีๆรอลูกอยู่นะ

                ไม่มีใครเลยที่เข้าใจ

                “ผมเลี้ยงนกขุนทองเป็นเพื่อน

                เสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยเรื่องตัวเองหลังจากเฌอแตมสงบลงได้สักพัก สองร่างยังนั่งเกยกันอยู่เช่นนั้นแม้เฌอแตมจะเปลี่ยนมานอนหนุนตักฌามาแทน แต่มือก็ยังกุมกันไว้ไม่ยอมปล่อย

                “เพราะมันพูดได้ อย่างน้อยผมก็มีเพื่อนคุย แม้มันจะไม่เข้าใจและพูดตามแบบไร้หัวคิดก็เถอะมันชื่อมะนาวเพราะผมชอบสีเขียวมะนาว มันอยู่กับผมที่อิตาลีได้ครบปีผมก็พามันย้ายไปอยู่ซานฟรานจากนกในเมืองศิลปะกลายเป็นนกบนเพนท์เฮ้าส์หรู แต่มันก็ตายผู้หญิงที่ผมเคยรักฆ่ามันเพราะผมเขาคิดว่าผมรักนกมากกว่าเขา”

                ฌามาเคยเล่าเรื่องผู้หญิงคนหนึ่งให้ฟัง คนที่ฌามาบอกว่าตัวเองเป็นชู้ คนที่ทำให้ต้องออกเดินทางไปรอบโลกก่อนจะมาเจอกันที่ไทย

                “แปลกตรงที่ผมคิดว่ามันป่วยเพราะหน้าหนาว แต่มันกินน้ำผสมยาล้างห้องน้ำมาทั้งเดือน ผมมารู้ก็วันที่มันตายแล้วตอนพามันไปหาหมอ พอกลับมาที่เพนท์เฮ้าส์เพื่อคาดคั้นว่าฆ่ามะนาวทำไมผมก็รู้อีกอย่างว่าผมเป็นชายชู้มาโดยตลอดและเธอก็ท้องกับสามี ส่วนผมก็โดนทิ้ง”

                เฌอแตมดันตัวขึ้นมามองตาคมที่วูบไหวฌามาในตอนนี้มีทั้งความโกรธและความเสียใจอยู่ในดวงตา มือซีดสองข้างยกขึ้นแนบแก้มอีกฝ่ายก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปจนหน้าผากชิดกัน

                “ถ้าจะทิ้งผมอยู่แล้วจะฆ่ามะนาวทำไมครอบครัวของผมเพื่อนที่อยู่กันมานานในวันที่ผมมีปัญหา ในวันที่แย่ที่สุดในชีวิต”

                “ฌาชู่ว..

                ร่างหนาสั่นระริกราวกับสกัดกั้นอารมณ์จนต้องส่งเสียงปลอบให้ใจเย็น ฌามาขบกรามจนได้ยินเสียงชัด สักพักความตึงเครียดนั่นก็ผ่อนคลายลง

                “ผมอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์ต่อไม่ได้ ไม่งั้นผมคงฆ่าคนตายผมเลยออกเดินทางพาตัวเองฟุ้งซ่านไปทุกที่”

                เรียวปากสัมผัสแตะต้องกันและกันอีกครั้ง

                “และผมก็คงจะได้เจอคุณคุณคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในเวลาที่แย่ที่สุดของผมไม่อย่างนั้นผมคงไม่กลับมาที่นี่มาหาคุณทั้งๆที่ผมจำคุณไม่ได้เลย”

                “ขอบคุณที่กลับมา

                “ขอบคุณที่ยังรอผม

                ขอบคุณที่เรายังมีกันบนโลกที่เราไม่มีอะไรเลย

 

                การสัมผัสในคืนนั้นต่างจากทุกคืนทุกการแตะต้อง รอยจูบ เสียงกระซิบ ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป จังหวะที่ดุดันกว่าทุกที ร่องรอยที่มากมายกว่าทุกครั้ง

                ราวกับจะตอกย้ำการเป็นทุกอย่างของกันและกัน

                คนสองคนที่เว้าแหว่งกันคนละซีก….

                กับการทดแทนสิ่งที่ขาดกันคนละส่วน

                 อาจจะบิดเบี้ยวไปบ้างแต่มองผ่านๆ

                ก็คงจะคล้าย วงกลมเหมือนพระจันทร์คืนนี้


=======


เทาไหมมมมมม แต่เป็นเทา ประกายชมพูเนอะ <3


ใครใจดีเม้นให้หน่อยน้า <3 ขอบคุณทวิต แทก #กับดักพระจันทร์ ด้วยค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 255 ครั้ง

1,073 ความคิดเห็น

  1. #1060 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 07:52
    ตกหลุมรักกันไปเรื่อยๆ สำหรับเราไม่เทาเลย นี่ชมพูมากๆ อิอิ
    #1060
    0
  2. #1035 Sugarrrrrrr_S13 (@Sugarrrrrrr_S13) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:15
    ขอบตอนนี้ที่สุดแล้ว แพ้อะไรแบบนี้จริงๆ
    #1035
    0
  3. #998 aquafan (@aquafan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 01:58

    วางไม่ลงเลย ดีนะทำงานบ่าย ขอบคุณนะคะ
    #998
    0
  4. #996 PJMinn (@PJMinn) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 02:43
    เห็นความขมุกขมัว
    #996
    0
  5. #987 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:49
    ต่างคนต่างเติมเต็มให้กัน
    #987
    0
  6. #941 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 10:57
    มันเป็นเทาที่ลงตัวอ่ะ
    #941
    0
  7. #918 Kamobee (@BeeSangprow) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 16:38
    ส่วนเติมเต็มกันและกัน...ดีงาม
    #918
    0
  8. #859 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 22:33
    เติมเต็มกันดีค่ะคู่นี้ ชีวิตก็เทาๆแบบนี้แหละค่ะ nobody's perfect
    #859
    0
  9. #813 Clairey (@saranratchertam) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 00:11
    เป็นสีเทาที่ลงตัวมาก ชอบนิยายเรื่องนี้ ;-;
    #813
    0
  10. #794 pukiest (@pukiest) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 09:37
    ปมเรือนมะนาวโดนไขแล้ว ฮื่อ แอบสงสารฌาม์เลย แต่มีแตมก็คงหายห่วงแล้ว
    #794
    0
  11. #769 skyqblue (@forw24) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 05:09
    ชอบมากๆเลย
    #769
    0
  12. #620 ang_9potion (@ang_9potion) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:51
    อ่านจบจนมาเจอทอล์คของไรท์แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่เลยค่ะ
    #620
    0
  13. #591 aliskyu (@aliskyu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 21:15
    เปิดใจคุยกันแล้ววว แต่ยังติดใจกลัวเรื่องนึงอยู่ เปนเรื่องคสพ ระหว่างน้องชายฝาแฝด กลัวว่าฌาม์คนใหม่กะฌาม์คนเดิมที่กลับมาจะยังติดใจเรื่องนี้
    #591
    0
  14. #550 zoeyluck (@duddao) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 15:30
    โอ๊ยยยย มันเทาแบบอบอุ่นอ่ะ ปกติเราเป็นคนไม่ชอบมาม่าอยู่แล้ว เรื่องนี้มันเลยใช่อ่ะแบบ ทุกคนไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบหรอก แค่ต่างคนต่างเป็นส่วนเติมเต็มให้กันก็พอ
    #550
    0
  15. #528 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 23:45
    เป็นการเปิดใจที่ ยังไงดี ก็ได้รู้จักกันมากขึ้นไปอีกขั้นอ่ะ แต่ลงท้ายที่จุดประสงค์เดิมเท่านั้นเอง 5555 ฟินดี
    #528
    0
  16. #485 Smile_moon (@moon0103) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 22:06
    ตอนนี้ฌาก็ยังจำเรื่องแตมกับเชอไม่ได้ใช่ไหมคะ ม้ายยย
    #485
    0
  17. #446 NETWORKKK (@NETWORKKK) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 01:39
    จะดราม่าหักดิบไหมเนี่ย กลัวใจ
    #446
    0
  18. #398 TenPony (@TenPony) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 22:04
    ขมพูสุดๆไปเลยค่ะ
    #398
    0
  19. #379 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 22:17
    เทาประกายโชมมมมพูวววววว
    #379
    0
  20. #296 "KiHae129" (@love_jae_na_ja) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 16:40
    เหลือที่ฌายังจำเรื่องเชอร์เบ็ทไม่ได้ป่ะคะ
    #296
    0
  21. #225 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 19:39
    คลายทุกปมแฮปปี้ กลิ่นความรักอบอวลลลลล
    #225
    0
  22. #149 imyourgirl1a (@omaga12) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 23:49
    สีเทาที่แต้ใด้วยสีชมพู ฮรืออออออ ชอบบมากค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์
    #149
    0
  23. #148 PiPi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 19:02
    หวานละมุนสุดๆ แต่... แอบกลัว ม่ากำลังจะมาใช่มั๊ย ไม่นะะะะะะะะะ อย่าพึ่งม่านะ ให้เค้าได้รักกันได้อยู่ด้วยกันเหอะนะ
    #148
    0
  24. #147 elna (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 02:24
    อย่าให้มีอะไรมาทำร้ายพวกเขาอีก ได้โปรด กลัวว่าฌาจะจำได้เรื่องแตมกับเชอแต่ถึงตอนนั้นทุกอย่างคงเป็นสีชมพูไปแล้วนะ
    #147
    0
  25. #146 cho kiiez (@chokiiez) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 02:13
    เทาประกายชมพูจริงๆค่ะ ตอนดราม่าก็สุดมาก ตอนหวานก็สุดมาก มันบิทเทอร์สวีทสุด ;////; รู้สึกลึกซึ้ง ฮือ มาต่อไวๆนะคะติดตามชอบฟิคเรื่องนี้มากกก ง่ากกกกอยากเป็นผอแตม55555555
    #146
    0