ตอนที่ 14 : Chapter 13 : Fly

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1496 ครั้ง
    17 เม.ย. 62


Chapter 13 Fly

                “คุณฟ้า ปล่อยพิคเถอะ คืนพิคให้ผม คุณอยากจะได้อะไรก็เอาไป”

                “ฉันอยากได้บ้านสามีฉันที่กรุงเทพฯคืน กับเงินอีกสิบล้าน แล้วฉันจะไม่แจ้งความ แต่เรื่องคืนน้องพิคให้คุณภีร์มันอยู่ในข้อตกลงใดๆทั้งสิ้น”

                “แม่!

                อาภีร์ถอนหายใจแต่ผมยิ่งฟังก็ยิ่งรับไม่ได้ ทำไมแม่เป็นคนแบบนี้

                “น้องพิคอย่าเพิ่งยุ่ง เรื่องนี้แม่ยอมไม่ได้ แม่ทำเพื่อลูกอยู่นะ”

                แม่ส่ายหัวทำเหมือนผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย

                “แม่กำลังขู่อาภีร์นะครับ”

                “ใช่ เพราะเขาพาน้องพิคมาทั้งๆที่เขาไม่มีสิทธิ์! เขามันตัวอันตราย พิคจะไปยุ่งกับเขาไม่ได้นะ แม่เลี้ยงน้องพิคมาแม่ก็ต้องคิดถึงพิคเป็นอันดับแรก!

                “เลี้ยงพิค ด้วยการทิ้งพิคไว้ในโรงเรียนประจำน่ะหรอครับ”

                “เอ๊ะพิคนี่ เด็กตั้งหลายคนก็อยู่โรงเรียนประจำทั้งนั้นแหละ”

                ถ้าพ่อยังอยู่ พ่อคงรู้ว่าควรจะต้องจัดการยังไง..

                “ถ้าแม่รักพิคจริง ต้อนพ่อฟ้องสิทธิ์เลี้ยงดูพิค แม่คงชนะไปแล้ว”

                เพี้ยะ!

                “อย่ามาพูดกับแม่แบบนี้นะ! แม่มันคนธรรมดาจะเอาอะไรไปสู้กับพ่อแก มันน่ะขี้โกง ฉันเป็นเมียมันแท้ๆตายไปยังไม่ให้อะไรสักอย่าง มันรักแกที่ไหนกัน เงินสักบาทก็ไม่ให้ไปยกให้แต่ชัชวาลา เพราะแกไม่ใช่ลูกมันไง มันถึงประเคนแกให้บ้านชัชวาลาง่ายๆ มีแต่ฉันนี่ที่มาปกป้องแกรู้ไว้ด้วย!

                แม่โมโหจนตบผม อาภีร์เข้ามาดึงแม่ออกแต่แม่ก็ตบอาภีร์จนหน้าหันไม่ต่างกัน อาภีร์ผลักแม่ลงไปกองกับพื้นแล้วเข้ามายืนบังผมไว้จากแม่

                “ออกไปซะ”

                “คุณภีร์! ไอ้ชาติชั่ว!

                “อาภีร์อย่ายอมแม่นะ...อย่า อย่าให้อีก แม่ก็จะมาขออาภีร์อีก สิบล้านก็พอแล้ว บ้านนั้นเป็นบ้านพ่อ แม่ทำผิดกับพ่อ แม่ไม่ควรได้บ้านของพ่อไป”

                คราวนี้แม่ด่าผมที่ทำตัวเป็นลูกเนรคุณ เห็นผัวดีกว่าแม่ โง่เหมือนควาย ผมไม่ได้เห็นอาภีร์ดีกว่าหรอกแต่ผมยอมไม่ได้ที่แม่จะมายึดทุกอย่างของพ่อไป

                “อู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

                เสียงหมูร้องดังแทรกเสียงด่าทอของแม่ แล้วจู่ๆเจ้าเบ๊บกับบู้ก็วิ่งนำลูกๆเข้ามา มันทำหน้างงมองเข็มขัดห้อยระย้าของแม่แล้วพุ่งเข้าไปเคี้ยว

                “กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดด ออกไปนะ”

                แม่กลัวเบ๊บ...ไม่ได้กลัวตั้งแต่แรก ตอนแรกแม่แค่ไม่ชอบเพราะมันชอบเล่นเลอะเทอะ เบ๊บมันชอบอะไรที่เป็นตัวห้อยตุ้งติ้งๆ อาภีร์บอกว่าอะไรห้อยๆมันก็คิดว่าองุ่นหมด มีครั้งหนึ่งมันเคยแย่งของกับแม่ ผมจำไม่ได้ว่าเป็นอะไรแต่พอแม่แย่งกลับมันนึกว่าแม่เล่นด้วยมันเลยพุ่งชนแม่ ไม่ได้รุนแรงหรอกแต่แม่คิดว่าเบ๊บจะกัด

                “อู้ดอี้ดๆๆๆๆๆ”

                แก๊งบีที่เคยวิ่งตามผมตอนหนีออกจากไร่มาแล้วเข้าไปรุมล้อมแม่กันหมด เสียงอู้ดอี้ดๆๆๆดังระงม พวกมันอยากเล่นกับแม่เฉยๆเอง พอแม่กลายเป็นแม่เวอร์ชั่นอ่อนแอผมก็เลยเริ่มมีสติขึ้นมาบ้าง ต้องแยกเรื่องที่ผิดหวังกับความเป็นจริงออกจากันก่อน

                “อาภีร์ไปช่วยแม่ก่อนครับ แม่กลัวหมู”

                “ไม่ช่วยได้ไหม ให้หมูกินไปเลย”

                มือหนายกขึ้นลูบแก้มผมทั้งๆที่ตัวเองก็แก้มแดงเป็นรอยมือยิ่งกว่าผมอีก แม่ตบผมเบากว่าอาภีร์อ่ะ

                “อาภีร์ พ่อเคยบอกพิคว่าเราต้องไม่ทำตัวร้ายกับคนที่ร้ายใส่เรานะครับ ไม่งั้นเท่ากับว่าเรานิสัยไม่ดีไม่ต่างจากเขาเลยนะ”

                “พ่อพิคน่ะคนดี อาน่ะคนชั่ว ชาติชั่วด้วย เป็นตาแก่ปล้ำเด็กไม่บรรลุนิติภาวะจนโดนทนายส่งจดหมายขู่ฟ้องตั้งหลายรอบ”

                “อย่างน้อยแม่ก็เป็นแม่พิคนะ แค่ช่วยแม่จากเบ๊บเองครับ นิดเดียวเอง”

                อาภีร์ยอมเข้าไปดึงไอ้เบ๊บออกมา แต่มันกัดจนเข็มขัดตุ้งติ่งของแม่ขาด มันเคี้ยวอยู่สักพักก็รู้ว่าไม่ใช่องุ่นเลยคายออกมา แล้วนอนแผ่บนพื้น เจ้าพวกลูกหมูก็วิ่งเล่นอยู่รอบๆ ส่วนแม่ยืนชิดกำแพงไม่กล้าเดินข้ามพวกหมูมาเลย

                “ผมตกลงที่เงินสิบห้าล้าน บ้านให้ไม่ได้อยากมีบ้านก็ไปซื้อเอง แล้วเรามาทำสัญญากันว่าสิบห้าล้านนี้จะเป็นก้อนสุดท้ายที่ผมจะให้ ถ้าคุณยังไม่เลิกมายุ่งกับผมคราวนี้ต่อให้ผมติดคุกก็จะพาคุณลงนรกไปด้วยกัน อย่างผมแปปเดียวข่าวก็เงียบออกมาเป็นเจ้าของกิจการได้เหมือนเดิม แต่นางเอกชื่อดังที่คบชู้แล้วเอาตัวเองมาใส่ตะกร้าล้างน้ำคงไม่โดนจับหรอก แต่คนทั้งประเทศจะด่าคุณจนคุณออกจากบ้านไม่ได้ งานการไม่ต้องทำ ส่วนพิคกับคุณก็แทบจะไม่เกี่ยวข้องกันเพราะสิทธิ์การเลี้ยงดูไม่ใช่ของคุณแต่แรกอยู่แล้ว”

                “อย่ามาขู่กันนะ!

                “ทีมาขู่เอาเงินหน้าด้านๆยังทำได้ เจอกับตัวเองบ้างทำเป็นรับไม่ได้ นี่คุณฟ้าผมจะบอกให้นะคุณมันบ้า แต่ก็ต้องขอบคุณเพราะเจ็ดปีนี่ผมยิ่งมั่นใจว่าผมไม่ควรปล่อยพิคไปไหนอีก ขนาดแม่เขายังโรคจิตขนาดนี้ผมคงปล่อยลูกหมูของผมไปอยู่กับคนอื่นไม่ได้แล้วล่ะ มาอ้างว่ารักลูก อายหมูมันไหม มันมีลูกตั้งหกตัวมันยังดูแลลูกดีกว่าคุณอีก คุณนี่มันจิตใจหยาบช้า หน้าด้านหน้าทนจริงๆ ผัวเก่าคุณถึงทิ้ง เจ้าสัวรักฟ้าคนเขาถึงหย่า ลูกถึงไม่อยู่กับคุณ เพราะคุณมันรักใครไม่เป็น ตรรกะป่วย ไอคิวต่ำ อีคิวไม่มี บอกตรงๆนะผมอายแทนคุณจริงๆ สิ่งเดียวในชีวิตที่คุณมีคือพิค แทนที่จะรักพิคกลับทิ้งขว้าง ถ้าคุณทำตัวเป็นแม่ที่ดีป่านนี้รักฟ้าคงเป็นของคุณไปแล้ว พระเจ้าสร้างความสวยมาให้คุณเป็นข้อดีข้อเดียวในชีวิตจริงๆ”

                แม่เจออาภีร์เวอร์ชั่นผีเปรตไปแล้ว ส่วนผมก็รู้สึกอึดอัดที่ต้องมายืนฟังอาภีร์ด่าแม่ เขาด่าแม่เสร็จก็หันมาหาผมแล้วถลึงตาใส่ ผมกลัวว่าอาภีร์จะมาด่าผมต่อเหมือนที่เขาเคยทำ โกรธแม่แล้วก็พาลมาถึงผม

                “อย่าเพิ่งร้อง ยังไม่ได้ด่า ด่าไม่ลง น่าสงสารเกินไปวันนี้ให้อภัย”

                ผมใจชื้นขึ้นมานิดหน่อยที่อาภีร์ยิ้มให้ แต่เขาก็หันไปทำตัวผีเปรตใส่แม่ต่อ

                “จะเอายังไงตกลง สิบห้าล้านแล้วไม่ต้องมาเจอกันอีก หรือจะเจอกันอีกแต่ไปเจอในคุก แต่ก่อนเข้าคุกผมจะออกทุกรายการ ทุกช่อง แล้วเล่าเรื่องคุณให้หมด เรื่องที่คุณเป็นชู้กับพี่ชายผมด้วย”

                “พิคก็จะเสียหายเหมือนกัน คุณกล้าหรอ!

                “เสียหายแต่ผัวพิครวย ไม่ต้องไปเจอใครก็ใช้ชีวิตสุขสบาย ส่วนคุณน่ะคงยากหน่อย แก่ปูนนี้แล้วยังมาเจอข่าวฉาว กู่ไม่กลับแล้วคุณ”

                กลายเป็นแม่ที่โดนขู่กลับบ้าง ผมคิดว่าทั้งผมและอาภีร์ไม่ใช่คนเดิมกับเมื่อเจ็ดปีก่อนแล้ว ตอนนั้นผมยังเด็กทุกอย่างดูเป็นเรื่องใหญ่ ส่วนอาภีร์ก็ต้องมาเจอแรงกดดันทั้งรักฟ้า ทั้งเรื่องพี่ชาย เรื่องผมแล้วแม่จะไปแจ้งความจับเขาอีก มาถึงวันนี้ผมรู้สึกเหมือน...มันก็ต้องมีทางออกที่ทุกคนโอเคร่วมกัน

                “แม่เอาบ้านพิคไปก็ได้นะครับ ถ้าแม่อยากได้บ้านจริงๆ มันเป็นแค่ทาวโฮมเล็กๆ ถ้าแม่อยู่คนเดียวก็คงไม่ลำบากเท่าไหร่ เดี๋ยวพิคผ่อนให้เอง ถ้าแม่จะไม่มาขู่อาภีร์อีก แล้วยอมให้พิคกับอาภีร์ตัดสินใจเรื่องของเราเอง พิคกับอาภีร์ก็ยังไม่ได้ไปถึงไหน เราอาจจะเลิกกันก็ได้ในอนาคต”

                คุยกับแม่ด้วยเหตุผลไม่ได้หรอกเพราะแม่ยังคงเชื่อว่าตัวเองไม่ผิด แม่ต้องได้ค่าสินสอด ถ้าผมไม่ยอม อาภีร์ไม่ยอม แม่ก็ไม่ยอมมันก็วุ่นวายกันอยู่แบบนี้แหละ

                “พิคเห็นผัวดีกว่าแม่จริงๆสินะ”

                “ครับ พิคมันลูกเนรคุณ แล้วแม่จะตกลงไหม ต้องทำสัญญาด้วยนะ”

                เจ็ดปีที่ผ่านมาผมดูแลตัวเองมาตลอด ผมรู้ว่าบางทีครอบครัวก็ไม่ใช่เซฟโซนเสมอไป มีตั้งหลายคนที่มาตั้งกระทู้พันทิปว่าพ่อแม่ไม่เข้าใจ ที่บ้านมีปัญหา ไหนจะหนังสือให้กำลังใจที่ผมเคยอ่าน ในเมื่อเราหากำลังใจจากที่บ้านไม่ได้เราก็ต้องสร้างมันด้วยตัวเอง

                ผมผิดหวังกับแม่น่ะใช่ ตกใจก็ใช่ แต่ตอนนี้หายตกใจแล้วเพราะแม่โดนหมูแกล้ง ผิดหวังกับอาภีร์ด้วยที่ยอมแม่ง่ายๆไอ้เรื่องเจ็ดปีนี่ แต่อาภีร์ก็เป็นคนธรรมดา เขาไม่ใช่พระเอกละครที่จะโคตรสมบูรณ์แบบ ดีเลิศประเสริฐศรี แต่เป็นผู้ชายผีเปรตจนน่าจับโยนลงบ่อจระเข้ แถมโดนแม่ที่เขาด่าว่าอีคิวไอคิวต่ำแบล็คเมลล์อีก แสดงว่าอาภีร์อีคิวย่ำแย่กว่าแม่อีกนะนั่นน่ะ

                ทั้งอาภีร์ทั้งแม่ไม่ใช่คนที่ผมควรไปผูกชีวิตไว้ด้วย ผมอยู่ได้ด้วยตัวเองแต่ผมแค่เลือกอยู่กับอาภีร์ ถ้าวันหนึ่งเราไม่อยากอยู่ด้วยกันแล้ว ผมก็แค่เดินออกมาแบบที่เป็ดบอก เราศักดิ์ศรีเท่ากัน ส่วนแม่...แม่ไม่เลือกผมแต่แรกเอง

                ผมเป็นแอปเปิ้ลของแม่ที่แม่โยนขึ้นฟ้าไปให้ไกลที่สุด แต่เจ้าแอปเปิ้ลอย่างผมก็ยังโดนดึงกลับมาหาแม่อีกครั้ง หล่นกระแทกดินจนถลอกเป็นแผล คำว่ารักของแม่ทำร้ายผมยับเยิน

                กับอาภีร์...แรงดึงดูดมันยังทำหน้าที่ของมันไม่ต่างกันดึงให้ผมหล่นลงมาหาเขา ถ้าครั้งนี้เขายังโยนผมขึ้นฟ้าไปอีก รอบนี้ผมคงหล่นลงมากระแทกเป็นแอปเปิ้ลที่ไม่เหลืออะไรเลย

                “พิคคิดว่าที่แม่ทำไปเพราะเห็นแก่เงิน เลยเอาพิคมาขู่แค่นั้นหรอหรอ คุณภีร์คุณกำลังบีบให้ฉันพูดความจริงที่เราก็รู้ๆกันอยู่”

                “เรื่องนั้นคุณไม่มีผลักฐาน คุณอย่ามาสร้างเรื่องโกหก ที่คุณทำมันก็ทุเรศพออยู่แล้ว”

                “คุณต่างหากที่ทำทุเรศ หลอกตัวเองไปวันๆ ถ้ามั่นใจว่าไม่จริงกล้าตรวจ DNA ไหมล่ะ! น้องพิคแม่ยอมโดนคุณภีร์แสนดีของน้องพิคด่ามาตลอดเพราะแม่คิดว่าตัวเองทำผิด แต่จะบอกให้นะคนที่ยังดึงดันไม่ยอมรับว่าตัวเองผิดแบบคุณภีร์ชาติชั่วนี่ต่างหากที่เลวกว่าแม่!

                ผมเริ่มสับสนอีกครั้งทั้งๆที่ใจเย็นลงแล้ว แม่กับอาภีร์คุยเรื่องอะไรกันแน่ทำไมมันไม่ใช่แค่เรื่องเงินอย่างเดียวแล้วล่ะ อาภีร์ทำอะไรลงไป แล้วแม่ทำอะไรลงไป

                “คุณฟ้าเลิกตอแหลได้แล้ว คุณนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ พิคอย่าไปสนใจขึ้นห้องไปซะ”

                “อยากรู้ไหมล่ะน้องพิคว่ามันเรื่องอะไรกันแน่ จะได้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย ฉันไม่เอาเงินก็ได้แต่คุณก็ไม่มีทางได้น้องพิคไปเหมือนกัน”

                แม่สติแตกไปแล้ว ใบหน้าสวยของแม่บิดเบี้ยวด้วยอารมณ์โกรธ ท่าทางเครียดจัดของอาภีร์ก็ทำให้ผมชักจะไม่มั่นใจ

                “พิคขอรู้เรื่องทั้งหมด...แล้วพิคตัดสินใจทุกอย่างอีกทีได้ไหมครับ”

                “มันเรื่องไม่จริงจะไปอยากรู้ทำไม?”

                “จริงไม่จริงก็ให้น้องพิคแยกแยะเองสิคะ ทำไม? มั่นใจนักไม่ใช่หรอคะคุณภีร์”

                อาภีร์โดนแม่ไล่ต้อนจนเขาได้แต่กัดฟันกรอด เขาหันมาหาผม มองผมด้วยสายตาเว้าวอนขอให้ผมจบเรื่องนี้ไปซะ

                “อย่าฟังเลยพิคกี้...เชื่ออาเถอะ”

                “พิคอยากฟังครับ ขอโทษนะอาภีร์...แต่พิคอยากรู้เรื่องทั้งหมด เจ็ดปีที่ผ่านมามันเพราะอะไร มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมอาภีร์หายไป ทำไมแม่เป็นแบบนี้ ทำไมพิคต้องอยู่คนเดียว...ทำไม...”

                “เพราะเจ้าสัวภรภัทรเป็นพ่อของน้องพิค พ่อแท้ๆ แม่ท้องกับเจ้าสัวแล้วมาแต่งกับคนอื่น ตอนแรกแม่ไม่รู้เจ้าสัวก็ไม่รู้ แต่เจ้าสัวรักฟ้ามาตรวจดีเอ็นเอทีหลังเพราะน้องพิคไม่สบายตอนเด็กๆต้องให้เลือด...”

                “หมายความว่า...”

                “น้องพิคกับคุณภีร์มีสายเลือดเดียวกัน น้องพิคเป็นลูกเจ้าสัวภรภัทร ทำไมน้องพิคถึงไม่ได้อะไรจากชัชวาลาสักบาท? ก็เพราะน้องพิคไม่ใช่ลูกเขาไง เขาถึงยกให้คุณภีร์หมดเพราะต้องการแก้แค้นแม่ แก้แค้นเจ้าสัวภรภัทรให้มองเงินทุกบาททุกสตางค์ถูกยกให้คุณภีร์! เขาเกลียดพวกเราจะตายคนที่น้องพิคเรียกว่าพ่อน่ะ! มีแต่เจ้าสัวภรภัทรที่รักน้องพิค ยกหุ้นให้ แค่นี้ก็รู้แล้วยังจะไปรักพ่อปลอมๆนั่นอยู่ได้ ตื่นสักทีเถอะพิค คุณภีร์แสนดีของลูกน่ะก็รู้เรื่องทั้งหมด เป็นอาหลานกันแท้ๆยังจะทำตัวไร้ยางอาย!

                อะไรนะ? แม่กับเจ้าสัวภรภัทรคบกันมาก่อนแล้วท้องผม? แม่ก็ไปแต่งกับพ่อ? ที่ผมไม่ได้ส่วนแบ่งอะไรเพราะผมไม่ใช่ลูก แล้วหุ้นของชัชวาลาที่ผมได้ก็เพราะผมเป็นลูกของเจ้าสัวภรภัทร?

                “แม่...แม่พูดอะไร พ่อไม่ใช่คนแบบนั้นนะ...อาภีร์ ไม่จริงใช่ไหม?”

                “ไม่มีหลักฐานจะไปเชื่อทำไม?”

                อาภีร์ถลึงตาใส่ผม แต่มันไม่ได้ทำให้ผมมั่นใจเลยสักนิด

                “ขนาดเจ้าสัวภรภัทรยังมั่นใจ แล้วจะบอกให้นะคะ ที่คุณภีร์คิดว่าฉันเข้ามาเป็นชู้มันไม่ใช่หรอกค่ะ แต่เพราะฉันเป็นเมียคนแรกต่างหาก! คุณหญิงพุดซ้อนถือทะเบียนสมรสแล้วไง แต่ฉันก็แม่ของลูกคนหนึ่งเหมือนกัน ตรวจ DNA ได้นะคะ กับลูกคุณหญิงไงแล้วมาดูกันว่าใช่ไม่ใช่! แต่จะกล้าบอกเรื่องนี้กับพี่สะใภ้ตัวเองไหมล่ะ”

                ผมเป็นลูกเจ้าสัวภรภัทร? นั่นคือเหตุผลที่ทำไมเขาถึงอาสามาเป็นพ่อผมอีกคนตอนที่พ่อตายแล้ว เป็นเหตุผลที่หุ้นชัชวาลาห้าเปอร์เซ็นเป็นของผมอย่างไร้เหตุผล

                “เพ้อเจ้อ แสดงละครเก่ง ตอแหลเก่ง เป็นนักแสดงน่ะใช่ แต่ไม่ต้องเล่นละครนอกจอขนาดนี้ก็ได้ ปลอมยิ่งกว่าซิลิโคนบนหน้าคุณอีก”

                “แหม...แต่คุณภีร์ไม่ใช่นักแสดงแต่แสดงเก่งเหมือนกันนี่...ใช้ซิลิโคนเกรดพรีเมี่ยมเหมือนกันใช่ไหมล่ะคะ? ทีนี้เข้าใจหรือยังน้องพิคว่าทำไมแม่ถึงยอมไม่ได้ เชื้อสายเดียวกันแท้ๆยังจะคิดอกุศล มีแต่คนสติไม่ดี คนบ้า เท่านั้นแหละ แล้วน้องพิคจะอยู่กับคนแบบนี้จริงๆหรอ?”

                “มีผัวเป็นร้อยเสือกมาให้พี่ผมมาเป็นพ่อของลูก ไปมั่วกับใครมาบ้างก็ไม่รู้ ส่ำส่อนชิบหาย”

                “ใช่ค่ะ ฉันมันสำส่อนจนมีน้องพิคไง แล้วมารักลูกผู้หญิงสำส่อนทำไมล่ะ? ไม่กลัวติดโรคตายหรือไงคะคุณภีร์”

                แม่หัวเราะเสียงแหลมเหมือนแม่มดกรีดแทงหัวใจผม คำพูดร้ายกาจของอาภีร์เองก็ทำร้ายความรู้สึกผมไม่ต่างกัน ผมรู้ว่าอาภีร์โกรธแม่แต่ผมก็เสียใจ

                พ่อแท้ๆผมเป็นใครผมไม่เคยอยากรู้เพราะเขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้พ่อที่เลี้ยงผมมาเสียใจ ส่วนแม่ก็ทำครอบครัวเราพัง แล้วถ้าพ่อผมเป็นเจ้าสัวภรภัทรจริงๆ อาภีร์ที่รู้อยู่แล้วก็ยังเข้าหาผม ถึงจะมารู้ทีหลังแต่รู้แล้วเขาก็ควรทำให้มันถูกต้อง

                “ฮือ...พิคเป็นใครกันแน่ ฮืออ พิคเป็นลูกแม่จริงไหม แล้วอาภีร์เป็นอาของพิคหรอ ทำไมทุกคนต้องทำกับพิคแบบนี้ ฮือออ”

                ผมสติแตกอย่างช่วยไม่ได้ แม่ที่เห็นแก่เงินกลับปกป้องผมในแบบคนเห็นแก่ตัว เจ้าสัวภรภัทรที่พยายามมาแทนที่พ่อดันเป็นพ่อของผม ส่วนอาภีร์ถึงเราจะมีสายเลือดเดียวกันเขาก็ยังทำแบบนี้

                “พิค...อย่าไปฟัง”

                “แล้วถ้า...ฮึก ถ้ามันไม่จริง ทำไมอาภีร์ต้องกลัว ทะ ทำไมไม่มาหาพิคตั้งนานแล้ว เพราะอาภีร์...อาภีร์ก็ไม่แน่ใจใช่ไหมครับ”

                อาภีร์พยายามเข้ามากอดผม แต่ผมเดินถอยหลังออกมา ผมไม่อยากเชื่อแม่แต่ผมก็เชื่ออาภีร์ไม่ได้ อะไรไม่รู้ ไม่อยากรู้แล้ว

                “น้องพิคกลับกรุงเทพฯกับแม่นะ”

                “ไม่...ทั้งแม่ทั้งอาภีร์ ทุกคนคิดแต่เรื่องของตัวเอง มะ ไม่มีใครคิดถึงความรู้สึกพิคเลย ทุกคนโกหก แม่โกหก อาภีร์ก็โกหก พิคอยาก...อยากไปอยู่กับพ่อ พิคไม่อยากเจอแม่กับอาภีร์แล้ว ออกไปจากชีวิตพิคทุกคนนั่นแหละ!

                ผมหันหลังวิ่งไปในห้องครัว เสียงแม่กับอาภีร์เรียกไล่หลังมา ผมสติแตกแค่อยากได้เวลาคิด ผมต้องคิดเยอะ เยอะมากๆ พอมาถึงห้องครัวสิ่งแรกที่ผมเห็นคือกระทะ

                “พิค!

                “อาภีร์อย่าเข้ามานะ!

                “น้องพิค!

                “แม่ก็ห้ามเข้ามานะ!

                “พิคมาคุยกันดีๆ วางกระทะลงก่อน มันไม่มีอะไรเลย”

                “อาภีร์อย่ามาพูดนะ! อาภีร์มีเวลาอธิบายมาตั้งเยอะตั้งแยะ เราอยู่ด้วยกันมาก็หลายเดือนทำไมเพิ่งจะมาพูดตอนนี้ พิคจะเชื่ออาภีร์ได้ยังไง แม่ก็ด้วย แม่บอกว่ารักพิคแต่ก็มีเรื่องเงินอยู่ดี แม่พูดจริงว่าห่วงพิคหรือแค่อยากได้เงินกันแน่ พิคแยกไม่ออกแล้ว ทั้งแม่ทั้งอาภีร์ห้ามมายุ่งกับพิคอีก!

                ผมทั้งตะโกนทั้งร้องไห้ ในหัวมีแต่คำว่า ทำไมเต็มไปหมด ทำไมชีวิตผมบิดเบี้ยวอยู่เรื่อย นึกว่าจะมีความสุขแล้วแต่มันก็หายไปอีก หายไปหมดเลย ไม่เหลืออะไรสักอย่าง

                “พิคใช้ชีวิตของพิคคนเดียวดีแล้ว ดีมาตั้งเจ็ดปี...จนแม่กับอาภีร์ทำชีวิตพิคพังอีกรอบ พังจนไม่เหลืออะไรแล้วครับ ออกไปจากชีวิตพิคให้หมดเลยนะ พิคไม่เอาแล้ว”

                สรุปที่ผมเข้าใจไปเองว่าตัวเองเป็นแอปเปิ้ลติดปีกบินไปจนสุดเส้นขอบฟ้าได้แล้ว แต่สุดท้ายผมก็ยังหล่นลงมาที่เดิม ทุกคนทำกับผมเหมือนเดิม ทำไมมันต้องวงเวียนเป็นวงจรชีวิตที่ผมโดนทำร้ายอยู่คนเดียว

                “น้องพิค เชื่อแม่สิ แม่หวังดีกับน้องพิคจริงๆนะลูก”

                “พิคกี้ เชื่ออา...เรามาหาทางออกด้วยกันนะ”

                ทั้งแม่ทั้งอาภีร์อยากให้ผมเชื่อพวกเขา ไม่เอาแล้ว!

                “พอทั้งคู่เลย ต่อไปนี้พิคจะตัดสินใจทุกอย่างเอง! ทั้งแม่ทั้งอาภีร์จะมาเล่นตลกกับพิคไม่ได้อีกแล้ว แม่ไม่มีสิทธิ์ในชีวิตพิคมาตั้งนานตั้งแต่ศาลตัดสินให้พ่อชนะ แม่ห้ามมาพูดว่าห่วงพิคอีก! ส่วนอาภีร์ตัวเองก็ไม่ชัดเจนแล้วอยากจะให้พิคเชื่อ พิคเชื่อไม่ลงหรอก แม่จะเอาไหมสิบห้าล้านแล้วไม่ยุ่งกับพิคอีก ไม่มาวุ่นวายกับพิค เอาไปเลย แถมบ้านให้ด้วย”

                “แกไล่แม่หรอพิค!

                “ใช่ครับ พิคไม่อยากทำแบบนี้นะแต่แม่ทำเกินไปแล้ว พิคถือว่ากตัญญูกับแม่ครั้งสุดท้ายได้เท่านี้แหละ สิบห้าล้านแล้วเอาบ้านพิคไป ไม่ต้องไปยุ่งกับชัชวาลาหรือรักฟ้าอีก พวกนั้นไม่ใช่ของแม่ แม่ต้องตัดใจได้แล้ว!

                “อีลูกชั่ว! มันไม่ได้รักแกกันสักคน คนที่นี่มันเกลียดแกได้ยินไหม”

                “ได้ยินแล้ว แต่พิคจัดการเอง ตอนนี้มีแค่พิคกับแม่ แม่จะเอายังไงสิบห้าล้าน พร้อมบ้านแล้วขาดกันหรือแม่จะให้เขาไล่แม่ออกไปแล้วไม่ได้เงินสักบาท”

                ผมไม่อยากจะใจร้ายกับแม่ แค่ต้องให้แม่เลิกเป็นบ้าสักที คำว่าห่วง คำว่ารักของแม่มันเพี้ยนไปหมดแล้ว แม่แค่ยึดมั่นกับสมบัติคนอื่นแล้วอ้างผม ผมต้องไม่เป็นเครื่องมือที่แม่ใช้ข่มขู่อาภีร์หรือคนอื่นอีก แม่ได้มาเยอะพอแล้ว

                “ได้! ต่อไปนี้แกไม่ใช่ลูกฉันอีก ที่ฉันอุตส่าห์ปกป้องแก แกก็ไม่เห็นหัวฉัน ฉันก็ไม่อยากมีลูกโง่แบบนี้อีกแล้ว”

                “ครับ...ต่อไปนี้เราไม่ใช่แม่ลูกกัน เดี๋ยวพิคเปลี่ยนนามสกุลเอง เมื่อก่อนพิคเคยสงสัยนะว่าทำไมไม่ได้ใช้นามสกุลพ่อ แม่ก็หลอกพิคว่าใช้นามสกุลนางเอกจะได้ภูมิใจว่าเป็นลูกดาราดัง แต่จริงๆไม่ใช่ลูกนางเอกหรอก ลูกชู้ต่างหาก แม่เก่งกว่าทุกคนเลย แม่ชนะมาตลอด แม่ทำให้พ่อโง่ต้องมาเลี้ยงลูกชู้ เจ้าสัวภรภัทรก็โง่ที่ยังกลับไปดูแลแม่จนนอกใจป้าพุด อาภีร์ก็โง่ที่โดนแม่ข่มขู่ พิคก็โง่ที่คิดว่าแม่รัก...แม่ชนะทุกคนเลย แต่แม่ก็ไม่เหลือใครเลย พ่อก็ตายไปแล้ว เจ้าสัวภรภัทรก็ตายไปแล้ว อาภีร์ก็เกลียดแม่ พิคก็ไม่ใช่ลูกแม่อีกต่อไป ชัยชนะของแม่...โดดเดี่ยวจังเลยนะครับ ฮึก...แต่ แต่แม่ก็เลือกมัน เพราะแม่ไม่เคยรักใครนอกจากตัวแม่เอง”

                ผมไม่ได้ใจร้ายกับแม่หรอก...แค่อยากเอาคืนบ้างกับสิ่งที่แม่ทำ แม่จะได้รู้บ้างว่าตอนผมถูกแม่ทิ้งมันรู้สึกยังไง ไว้เราใจเย็นกันมากกว่านี้ ค่อยคุยกันใหม่นะแม่...คุยกันแบบที่แม่จะไม่มาข่มขู่อะไรได้อีก เราไม่ติดค้างกันแล้ว

                ผมปล่อยกระทะหล่นลงกับพื้นห้องครัว ผมไม่มีอะไรต้องกลัว ไม่มีอะไรต้องเสียใจอีกแล้ว กับอาภีร์เราศักดิ์ศรีเท่ากัน ผมตัดอาภีร์ออกไปก่อนตั้งแต่เจ็ดปีที่แล้ว ส่วนแม่ตอนนี้เราก็มีข้อตกลงที่แม่จะมายุ่งกับผมไม่ได้อีก

                ผมไม่ได้อยู่ในความดูแลของใครอีกต่อไป ไม่ติดค้างใครทั้งนั้น ชีวิตเป็นของผม จะอยู่ จะไป จะทำอะไร ผมตัดสินใจเอง

 

==================

บ้านไม่ใช่เซฟโซนสำหรับทุกคน <3

 

ปล. ความลับเจ็ดปียังไม่หมดนะคะ อิอิ

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.496K ครั้ง

2,726 ความคิดเห็น

  1. #2725 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 22:30
    ปมเยอะมาก
    #2725
    0
  2. #2706 Yesmyboy (@jxperyah) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 13:30
    อาแบบว่าแม่ยับจนแบบเอ๊ ยังต้องคิดมั้ยว่านี่เป็นแม่พิค แล้วสรุปว่าเป็นอาหลานกันจริงมั้ย น่าจะไม่ปะ
    #2706
    0
  3. #2662 cutieyou (@cutieyou) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 02:43
    คุณอาปากจัดมากค่ะ 555555

    แต่ว่าเรื่องแต่ละอย่างนี่มันสุดๆ ไปเลย น้องพิคคนดีอดทนก่อนนะลูก
    #2662
    0
  4. #2637 gummyworm (@gummyworm) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 19:05
    อาภีร์นี่เหมือนลุงซันจริงๆ ความ-นี้5555555
    #2637
    0
  5. #2623 Knightprince (@knight-prince) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 16:24
    สงสารน้องอะ ชีวิตนี้จะอะไรหนักหนา แต่คุณอาแรพด่าแบบ ใจเย็นนน ปากร้ายเหลือเกิน
    #2623
    0
  6. #2592 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 20:06
    ได้แต่แบบ ห้ะะ
    #2592
    0
  7. #2580 exolbenben (@exolbenben) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 14:02
    ชอบความเด็ดเดีายวของน้อง
    #2580
    0
  8. #2555 ilee2 (@ilee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 18:22
    รอความลับที่เหลือ ตอนนี้เกาหัวแกรกๆ 5555
    #2555
    0
  9. #2540 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 00:29
    อิหยังวะ
    #2540
    0
  10. #2519 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 17:01
    ขอเอ็นดูการวิ่งไปหยิบกระทะในครัวของน้องได้มั๊ยอ่ะ
    #2519
    0
  11. #2410 Zrenn (@janenistra) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:58
    น้องพิคสงสารมากๆเลยอะ
    #2410
    0
  12. #2397 pupe. (@pupe) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:47
    เห้อน้อง ชีวิตหนูนี่เนอะ..
    #2397
    0
  13. #2364 Opjao (@opjao) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 17:42
    สงสารน้องพิคคค
    #2364
    0
  14. #2325 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 18:32
    เหมือนอยู่ๆนางก็ถือระเบิดเข้ามาบึ่มกลางวง
    #2325
    0
  15. #2262 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 02:36
    โคดพีคคคคคค
    #2262
    0
  16. #2203 >haruhi (@kirarijang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 22:05
    น้องพิคคคคคคค ชีวิตหนูตะน่าสงสารไปแล้ว มาเป็นลูกพี่ดีกว่ามา จะเลี้ยงดูอย่างดีเลย
    #2203
    0
  17. #2168 Angzaa (@Angzaa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 09:04

    เศร้ามีแม่แบบนี้ชีวิตพังมาก
    #2168
    0
  18. #2046 BeMoreFriend (@mystory-gig) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 13:34
    จริงๆ ไม่ต้องให้อะไรแม่ก็ได้นะ แม่ไม่ได้มีอะไรแต่แรกแล้วอ่ะ คือ ไม่สมควรได้อะไรเลยด้วย......คือจริงๆช่วงประถมอ่ะ ช่วงแห่งความผูกพันธุ์เลยนะ แล้วเอาลูกไปรร.ประจำ ไม่มาดูดำดูดี.เอาตรงๆ เด็กมันไม่รักไม่ซึ้งตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว คือยอมให้แม่แบบแปลกๆอ่ะ เอาตรงๆ ในความรู้สึกควรเป็นคนแปลกหน้าแล้วด้วยซ้ำ จริงๆ น้องก็บรรยายอยู่ว่ารู้สึกแปลกๆ ไม่ได้รู้สึกดี คิดถึงที่ได้เจออะไรแบบนี้
    #2046
    0
  19. #2019 maybunny (@blossomorrain) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 09:44
    เจ็ดปีที่น้องพิคไม่อยู่วุ่นวายมากเลยนะเนี่ย สงสารน้องพิค น้องออกไปอยู่คนเดียวก็โอเคสุดละ แต่ก็ยังดึงกลับมา ไม่เต็มใจด้วย ฮือ พอจะวางใจได้ ก็มีเรื่องมาทำให้เสียใจอีก น้องพิค ไปลูก อุ้มเหล่าลูกหมูหนีไป !!
    #2019
    0
  20. #1975 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 01:56
    ฮือออออ หักมุมไปมา พังหมดแล้วใจเรา แงงงง
    #1975
    0
  21. #1703 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 20:03
    นี่มันอะไรกันเนี่ยปวดหัววววว
    #1703
    0
  22. #1594 J.lasa (@jjackfruit) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 11:12
    ปวดหัวแทนน้อง เจ็ดปีความลับยังไม่หมดอีก
    #1594
    0
  23. #1497 mew7367 (@mew7367) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 06:42
    ทำไมต้องเป็นกะทะ

    5555เป็น

    สาก.... ไม่ด้ายหลอพีค..... ถถถถถถ... ลูกหมูของเเม่
    #1497
    0
  24. #1421 fluorite (@zonyahh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 04:04
    ทำไมต้องกระทะ&#8203; อารมณ์มันตัด&#8203;ฉับเลย
    #1421
    0
  25. #1366 gnawkezi~* (@ikwang-dh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 22:20
    น้องพิคถ้าตอนนี้ทุกอย่างมันสับสนไปหมด หนูถอยออกมาก่อน ถอยออกมาทบทวนค่อยๆคิดนะ
    #1366
    0