ตอนที่ 20 : Last Chapter

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1721 ครั้ง
    6 พ.ค. 62





Last Chapter

                “ตารางบินกลับมาแล้วครับ”

                อาภีร์เงยหน้าจากชามข้าวต้มมองผมแล้วก็พยักหน้า

                “เมื่อไหร่ล่ะ?”

                “วันที่หนึ่งก็บินเลยครับ แถมแน่นทั้งเดือนช่วงเทศกาล”

                “พิคตัดสินใจแล้วอาก็ไม่ว่าอะไร แต่คงเลี่ยงสายตา คำพูดคนไม่ได้ แล้วตรงนั้นอาก็ไม่ได้อยู่ด้วย”

                “พิคอยากกลับไปบินครับ พิคไม่อยากยอมแพ้เพราะกลัวสายตากับคำพูดคนอื่น พิคไม่สนใจหรอก เจอกันไฟลท์เดียวก็ไม่เจอแล้ว รักฟ้ามีเป็นสิบๆไฟลท์ต่อวัน แถมบินรอบโลก พิคอยากลองพยายามให้เต็มที่ก่อนครับ”

                “ลูกหมูขี้กลัวเมื่อหลายปีก่อน กลายเป็นหัวหน้าคอกหมูแล้วนะเนี่ย อาภูมิใจในตัวพิคนะ...พ่อเราเขาก็คงภูมิใจ เก่งมาก อีกหน่อยได้เป็นพญาหมู”

                “จะชมพิคแบบซึ้งๆบ้างได้ไหมเนี่ย”

                “นี่ซึ้งแล้ว เอามงกุฎรับตำแหน่งพญาหมูด้วยไหม กับสายสะพาย?”

                “อาภีร์กินข้าวไปเลยก่อนพิคจะคว่ำหม้อข้าวต้มใส่”

                เขาหัวเราะแล้วก็ชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่แบบอาภีร์คุยเหมือนคนปกติไม่ได้หรอก สักพักเขาก็เริ่มจะยัดเยียดตำแหน่งคิงออฟหมูให้ผมอีกแล้ว ทำไมผมต้องมาคุยเรื่องพวกนี้ด้วยเนี่ย หาสาระไม่ได้สักอย่าง

                “วันนี้ต้องทำอะไรไหมผู้จัดการหมู”

                “ไม่ต้องทำอะไรครับ ว่างมาก”

                “งั้นวันนี้ผู้จัดการพักได้ ขอยืมตัวคุณเพชรพิณไปเดทหน่อยครับ”

                “งั้นพิคไปเปลี่ยนชุดก่อน”

                อาภีร์ชวนอาบน้ำหมูอีกแล้ว แค่คิดก็เหนื่อยเตรียมเปียกไปทั้งตัว แถมยังต้องมาเจออาภีร์โมโหหมูซนๆสาดน้ำเปียกไปทั่วอีก

                “ไปชุดนี้แหละ”

                “เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีส์ขายาวเนี่ยนะอาภีร์ ไม่เหมาะอาบน้ำหมูเลยครับ”

                “วันนี้ไม่เดทอาบน้ำหมูแล้ว วันนี้รายการ Date with Mr.Phee เรามีกิจกรรมใหม่มานำเสนอท่านผู้ชมผู้ฟัง”

                “ไม่ชมไม่ฟังได้ไหมครับ ชื่อรายการอะไรเนี่ยเฉิ่มจัง”

                อาภีร์จีบผมได้เฉิ่มที่สุดในโลกเลย เขาจีบไม่ค่อยเป็นจริงๆนั่นแหละ มันได้แค่นี้ ถ้าหวังมากกว่านี้คงต้องรอชาติหน้า พออาภีร์ยิ้มลอยหน้าลอยตายื่นมือมาผมเลยต้องรีบวางมือเข้าร่วมรายการกับเขา อาภีร์กำลังเขินแหละ

                “ป่ะ”

                “เราจะไปเดทที่ไหนหรอครับ”

                “ไร่องุ่นชัชวาลา”

               

                อาภีร์อุ้มผมขึ้นหลังเจ้าดยุค ส่วนเขากระโดดขึ้นหลังดัชเชส แล้วเอื้อมมือมาดึงสายดยุคให้เดินไปพร้อมเขา ดยุคมันจะเรียบร้อยกว่าดัชเชสเยอะ อาภีร์เคยเล่าให้ฟังด้วยว่าช่วงดัชเชสติดสัตว์จะปล้ำดยุคซะงั้น ดยุควิ่งหนีไปถึงท้ายไร่

                “แบบนี้เมื่อไหร่จะได้มีลูกม้าในไร่สักทีนะครับ”

                “เดี๋ยวคงมี มันติดสัตว์ไม่ตรงกัน พอดยุคมีอารมณ์ดัชเชสก็ไม่ให้ความร่วมมือ อาว่าจะเปิดคลิปโป๊ให้ดูแล้ว”

                ผมหัวเราะกับไอเดียของอาภีร์ แต่ก็แอบคิดว่าถ้ามีลูกม้ามาเพิ่มนี่วุ่นวายน่าดู ทั้งม้าทั้งหมู ไม่ต้องปลูกแล้วองุ่นเนี่ย รวมหัวกันกินหมดไร่ชัวร์ๆ

                เดทของเราวันนี้เหมือนอาภีร์พามาเที่ยวชมไร่มากกว่า ผมเคยใช้ชีวิตอยู่กับเขาที่นี่ก็จริงแต่พออาภีร์พาชมไร่อีกรอบมันก็ตื่นเต้นไปหมดเลย มีหลายอย่างมากที่เขาสร้างเพิ่มเติมหลังจากผมย้ายออกจากบ้านไป

                “ตรงนี้อาจะให้ทาง อบต. หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้ามาเรียนรู้วิธีแปรรูปองุ่น เผื่อกลุ่มแม่บ้าน กลุ่มโอท็อปเขาสนใจไปสร้างรายได้”

                “เขาจะไม่แย่งลูกค้ากับเราหรอครับ”

                “ไม่หรอก อย่างเราก็มีสูตรพิเศษที่พัฒนาสำหรับผลิตภัณฑ์ของเรา กลุ่มคนที่สนใจเขาก็ต้องไปหาวิธีพัฒนาสูตรของเขา อาแค่ให้วิธีการเบื้องต้นไป ผลิตภัณฑ์ของชัชวาลาเน้นส่งออก ขายขึ้นห้าง ขายในดิวตี้ฟรี มันมีต้นทุนที่แตกต่างกัน การตลาดก็ต่างกัน วิธีการก็ไม่เหมือนกัน ตัวอย่างง่ายๆก็ร้านอาหารไทยในห้างราคาสูงกว่าร้านตามสั่งในตลาด ลูกค้าก็คนละกลุ่ม วัตถุดิบก็คนละแบบ”

                “แสดงว่าของชัชวาลาขายแพง”

                “ถูกต้อง เรื่องหน้าเงินขอให้บอก”

                อาภีร์ขยิบตาให้ผมขำๆ แต่ผมพอจะเข้าใจนะเพราะของเราก็มีทั้งกระบวนการพาสเจอร์ไรซ์ การรับรองการผลิตจาก อย. แล้วไหนจะเกรดองุ่นที่คัดมาทำอีก มันก็คงมีต้นทุนตรงนี้มาคำนวณด้วย

                “แล้วมาบอกพิคเนี่ยไม่กลัวพิคก๊อปสูตรไปขายหรอครับ”

                “อย่างพิคนี่อีกไกล เก็บองุ่นสู้ไอ้เบ๊บยังไม่ได้เลย จะแข่งกับอาไปเริ่มจากแข่งกับเบ๊บก่อน ชนะหมูแล้วค่อยมาคุยกัน”

                “อาภีร์ดูถูกกกกกกก พิคก็เก็บองุ่นได้เหอะ เมื่อก่อนก็เคยมาเก็บอยู่”

                พอถึงช่วงเก็บองุ่นผมก็เคยมาช่วยอาภีร์เก็บนะ เขาก็สอนผมเก็บเองทำมาจำไม่ได้ สอนไปบ่นไปจนผมอยากจะปาองุ่นทิ้งลงน้ำไปเลย

                “ดีมาก เป็นเมียชาวไร่ก็ต้องหัดเก็บองุ่นไว้”

                “แล้วนี่ถ้ามีผัวเป็นเจ้าของสายการบินไม่ต้องไปหัดขับเครื่องบินเลยหรอครับ”

                “ไม่ต้องหรอก ไปปัดกวาดเช็ดถูก็พอ เผื่อนกมันขี้ใส่”

                “แหมดีจัง มีงานรองรับไม่ตกงานแล้ว”

                “รายได้ดี มีโบนัส สวัสดิการยอดเยี่ยม ทำไปสักปีได้เลื่อนตำแหน่ง”

                “ตำแหน่งอะไรครับ หัวหน้าคนขัดเครื่องบิน?”

                “เมียเจ้าของ เป็นไงเริ่มสนใจยัง?”

                มันมีหลักสูตรสอนวิธีการจีบเปิดสอนไหมครับ จะส่งอาภีร์ไปเรียน ตำแหน่งคนขัดขี้นกมันวกมาชวนเป็นเมียได้ยังไง

 

                เราขี่ม้ากันมาเรื่อยๆจนทัวร์ครบทั้งไร่ วันนี้ไม่ค่อยมีคนงานเพราะอาภีร์ให้หยุดพิเศษหนึ่งวันหลังจากเหนื่อยกับการจัดงานของชัชวาลากันมาหลายวัน แต่ก็ยังมีคนงานหลายคนมาทำงานเพราะว่าหยุดแล้วก็เบื่อ

                อาภีร์จำชื่อพนักงานได้เกือบทุกคน แถมยังพาผมแวะกินอาหารกลางวันกับคนงานด้วยที่โรงเรือนด้านหลัง คนงานที่นี่มีสวัสดิการอาหารกลางวันฟรี ถ้าเหลือก็ตักๆไปกินกันมื้อเย็นได้ หรือพวกผลิตภัณฑ์ในไร่ที่ส่งออกไปขาย เวลามีงานสำคัญหรือโอกาสพิเศษอาภีร์ก็แบ่งมาให้คนงานได้กินด้วย

                ถึงจะดุ ปากเสียแต่อาภีร์ไม่ถือตัว ไม่เรื่องมาก แล้วผมเพิ่งรู้ว่ามีทุนการศึกษาให้ลูกคนงานด้วยถ้าตั้งใจเรียนเอาเกรดมาแลก เกรดสามขึ้นได้ค่าเทอมฟรีเทอมต่อไป

                “คนงานเขารายได้น้อย ไม่มีที่ไป ถ้าเราดีกับเขา เขาก็จะดีกับเรา เราก็จะไว้ใจคนง่านได้ ยิ่งถ้าเราดีกับครอบครัวเขาด้วยเขาก็ยิ่งไม่อยากไปไหน เราก็ไม่ต้องมีปัญหาคนงานลาออก ไม่ทนงาน ไม่ต้องกลัวองุ่นหาย ไวน์หายเพราะพวกเขาช่วยกันเป็นหูเป็นตา”

                “อาภีร์เก่งจังเลยครับ มองภาพใหญ่มาก”

                “กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จภายในวันเดียว การซื้อใจคนก็เหมือนกัน มันต้องใช้เวลา ไร่นี่ยังไม่เท่าไหร่ รักฟ้าโน่นสงครามประสาทของจริง”

                “แต่อาภีร์ก็จัดการได้อยู่ดีนี่ครับ”

                “สองสามปีกว่าจะเข้าที่เข้าทาง ปีแรกๆไล่ออกทีต้องไปทั้งแก๊ง ไปเป็นหมู่บ้าน ไปเป็นคอก พรรคพวกเยอะจริงๆในรักฟ้าเนี่ย ทีนี้ก็เจอปัญหาไม่มีคนทำงาน เพราะหายทีไปทั้งแผนก”

                “แล้วอาภีร์ทำยังไงอ่ะครับ”

                “ให้โอกาส มันไม่ใช่ทุกคนหรอกที่อยากจะลาออกตามลูกพี่ อาก็ให้โอกาสคนที่อยากจะอยู่ต่อได้คิดใหม่ทำใหม่ บางคนก็คิดได้ บางคนก็ทำตัวเป็นไส้ศึก ก็ค่อยๆหาคนมาแทนแล้วไล่ไอ้พวกนี้ออกไป แล้วเพิ่มกฎติดแบล็คลิสต์ ถ้าใครถูกไล่ออกจากรักฟ้า แม้แต่เป็นลูกค้าก็ไม่ได้”

                “แบบนั้นมันได้ผลจริงอ่ะ พิคว่ามันเสียลูกค้าในอนาคตนะอาภีร์”

                “ได้ผลเฉพาะตำแหน่งสูงๆ เงินเดือนสูงๆ เพราะพนักงานที่ไม่มีตำแหน่งอะไร หรือคนที่ชอบตั๋วราคาถูก ไม่เน้นการบริการเขาก็บินโลว์คอสอยู่ดี ซึ่งคนกลุ่มนี้ก็ไม่บินรักฟ้าอยู่แล้ว สมมุติพิคเงินเดือนหมื่นห้าจะไปเที่ยวญี่ปุ่น จะบินรักฟ้าที่ค่าตั๋วไปกลับหมื่นหกอัพหรือบินโลว์คอสที่ไปกลับราคาหกเจ็ดพัน? ส่วนพวกเมเนเจอร์ พวกมีอิทธิพลก็ต้องระวังหน่อย สวัสดิการรักฟ้าคือบินฟรีบิซิเนสคลาสไปไหนก็ได้ปีละสองครั้ง หลายคนเขาเจ้ายศเจ้าอย่างชอบหรูดูดีก็มองเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องสำคัญ ไว้ประดับบารมี”

                “มารตราการอาภีร์เลยเน้นไปที่พวกหัวหน้ามากกว่า”

                “ใช่ จะได้ไม่กล้ามาสร้างอิทธิพลในองค์กร แล้วก่อนจะไล่ออกฝ่ายบุคคลก็เรียกคุยว่าจะทำตัวให้ดีขึ้น หรือจะลาออกเอง คนที่ติดแบล็คลิสต์จริงๆน้อยมาก กฎนี้เอาไว้ขู่ อย่าไปบอกใครล่ะเดี๋ยวอาเสียการปกครอง”

                “อาภีร์ต้องโดนแอนตี้เยอะแน่ๆเลยครับ”

                “ถูกต้อง แต่ไล่อาไม่ได้หรอก เพราะอาถือหุ้นเกินครึ่ง อาจะทุบเครื่องบินทิ้งยังไม่มีใครกล้ามีปากมีเสียง พอโดนบีบมากๆคนที่มัวแต่คิดเรื่องอำนาจ สร้างอิทธิพลก็อยู่ไม่ได้ เพราะวันๆไม่คิดเรื่องงาน ส่วนคนทำงานเขาก็ทำตามนโยบาย แปดโมงครึ่งเข้างานห้าโมงครึ่งกลับบ้าน ปลายเดือนรอรับเงิน ไม่ต้องสนใจเรื่องอื่นก็อยู่ยาว รายได้ดี มีโบนัส สวัสดิการยอดเยี่ยม”

                “เอ๊ะ คุ้นๆนะครับ ตำแหน่งคนขัดเครื่องบินเหมือนพิคเลยใช่ไหม สงสัยใกล้ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเมียเจ้าของแล้วมั้งเนี่ย”

                อาภีร์หัวเราะที่ผมรับมุกทัน ผมชอบที่อาภีร์เล่าวิธีการทำงาน วิธีการรับมือกับปัญหา มันเป็นมุมที่ผมไม่ได้คิดถึงมาก่อนเลย คงเพราะผมเป็นแค่ลูกจ้างเลยคิดแบบลูกจ้าง

                “ถ้าพิคเก่งแบบอาภีร์ พิคจะเป็นเจ้าของกิจการได้ไหม”

                “ได้ อาล้มลุกคลุกคลานมาเยอะกว่าจะมีวันนี้ เป็นเจ้าของต้องทำงานหนักกว่าคนอื่น คิดเยอะกว่าคนอื่น ถ้าวันไหนพิคอยากเริ่มทำอะไรก็บอก แต่ต้องถามตัวเองว่าพร้อมเหนื่อยหรือยัง”

                “ครับ ไว้พิคมีไอเดียจะเอามาเสนออาภีร์นะครับ”

                “ดีมาก เดี๋ยวให้เงินทุนเริ่มต้น ห้าร้อยบาท”

                “โห ทำอะไรได้บ้างเนี่ย”

                “เปิดเพิงหมาแหงนขายองุ่นให้อาหน้าไร่นี่แหละ ไม่ต้องไปไกล คิดถึง”

                อันนี้แอบยิ้มนิดนึง ให้คะแนนจีบสามเต็บสิบก็ได้อ่ะ

               

                เราขี่ม้ากันมาถึงขอบรั้วที่ติดกับบ้านพ่อ บ้านที่ผมเคยอยู่มันก็ยังเหมือนเมื่อก่อน มีเถาองุ่นริมรั้วที่อาภีร์เอามาให้เบ๊บกินแต่มันก็วิ่งไปกินในไร่อยู่ดี อาภีร์อุ้มผมลงจากหลังม้าแล้วผูกดยุคกับเดชเชสไว้ริมรั้ว เราจูงมือกันเดินเล่นรับลมกันริมรั้วไปเรื่อยๆ เสียงน้ำจากธารน้ำเล็กๆด้านหลังดังมาให้ได้ยิน

                พระอาทิตย์ใกล้จะตกแล้ว แสงสีส้มปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า ผมชอบท้องฟ้าแบบนี้ไม่ว่าจะมองจากบนเครื่องบินหรือมองเข้าไปในไร่ชัชวาลาแบบนี้ รู้สึกดีจัง

                “ที่อาหายไปเจ็ดปี...”

                ผมหันไปมองอาภีร์ที่หยุดเดิน มือหนากุมมือผมกระชับขึ้น คิ้วเข้มขมวดมุ่นทำให้ผมเผลอกลั้นหายใจ

                “เพราะอาก็คิดว่าพิคเป็นหลานแท้ๆของอาเหมือนกัน”

                “อาภีร์...”

                ผมจะดึงมือออก รู้สึกใจหายและเสียใจแต่อาภีร์ไม่ยอมปล่อย

                “อาทะเลาะกับคุณฟ้าก่อนพิคจะย้ายไปกรุงเทพฯ อาบอกคุณฟ้าว่าถึงจะกีดกันอาแต่อีกสองสามปีข้างหน้าพิคก็บรรลุนิติภาวะ แล้วคุณฟ้าก็พูดเรื่องพิคเป็นลูกพี่ภัทรออกมา...อาตกใจมาก เสียศูนย์ไปเหมือนกัน ไปทะเลาะกับพี่ภัทรเขาก็ยอมรับว่ามีอะไรกับคุณฟ้าก่อนแต่งงานกับเจ้าสัวสพลจริง เวลาก็ไล่เลี่ยกับที่ท้องพิค...อาเลยต้องปล่อยพิคไป เพราะระหว่างเรามันไม่ถูกต้อง แต่เรื่องที่คาใจอาอีกเรื่องคือการได้รับมรดกของรักฟ้า ได้มีสิทธิ์จัดการมรดกทั้งหมด ความจริงคืออาเพิ่งรู้ตอนเปิดพินัยกรรม อาคิดว่าเจ้าสัวสพลคงไม่ไว้ใจใคร ส่วนพิคไม่ใช่ลูกแท้ๆแกเลยจะให้แค่บ้านที่กรุงเทพฯ อาเลยกลับมาคิดเรื่องนี้ เพราะมันน่าคิดมากว่าทำไมถึงไม่ใช่พี่ภัทรที่เป็นเพื่อนสนิท แต่เป็นอา อาเผลอคิดตามคุณฟ้าไปว่าเจ้าสัวสพลอยากแก้แค้นพี่ภัทรที่เป็นแท้ๆของพิค หักหลังเขา”

                “ละ แล้วอาภีร์ทำยังไงต่อ...”

                “อาคิดว่าพี่ภัทรรู้เหตุผลทั้งหมด แต่เขาไม่บอกอา พี่ภัทรอาจจะเป็นพ่อที่แย่ สามีที่แย่ แต่เขาเป็นเพื่อนที่ดี เขาหลุดบอกอาแค่ครั้งเดียวว่า ความลับของเจ้าสัวสพลจะตายไปกับเขา ความเป็นเพื่อนที่ดีทำให้อาเสียพิคไปเจ็ดปี แล้วไปบ้าทำงาน ไปรบกับพวกญาติเจ้าสัวสพลจนรักฟ้ากับชัชวาลาเติบโตขึ้นเยอะ บ้างานแก้เครียด เพราะถ้าไม่ทำตัวยุ่งคงฟุ้งซ่านไม่สนใจอะไรแล้วไปพาพิคกลับมาอยู่ด้วยกัน”

                “ถ้าเป็นแบบนั้น...ที่อาภีร์กลับมาก็เพราะว่า...”

                “เราไม่ใช่อาหลานกัน พี่ภัทรยอมบอกอาก่อนจะเสียสักพักว่าเราไม่เกี่ยวข้องกันเลย คงทนเห็นอาบ้างานจนเป็นโรคเครียดไม่ไหว ช่วงนั้นกินยาเยอะเหมือนกัน ไม่กินก็ไม่ได้ กลัวตาย โรคซึมเศร้ากำลังเป็นที่สนใจด้วย มีทั้งไร่ทั้งสายการบินทั้งหมูทั้งม้า คนงานอีกเป็นพันชีวิตเลยต้องไปพบจิตแพทย์ ไม่รู้จะปรึกษาใครก็ต้องไปปรึกษาหมอ”

                อาภีร์ถอนหายใจยิ้มๆเหมือนเป็นเรื่องตลก แต่มันไม่ตลกนะ อาภีร์อาจจะเครียดจนคิดสั้นฆ่าตัวตายก็ได้ แล้วอาภีร์ก็ไม่มีใครเลย เขาไม่มีใครเลยจริงๆ

                ส่วนเรื่องที่เราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลยมันเหมือนกับกำแพงที่กั้นระหว่างเราหายไป เราไม่ได้ทำอะไรผิด อาภีร์กับผมเราอยู่ด้วยกันได้...

                “ต่อไปอาภีร์มีพิคแล้วนะ ถ้าไม่โอเคต้องบอกพิคนะครับ”

                “รู้แล้ว ทีนี้พี่ภัทรก็ป่วยหนัก อาก็ต้องจัดการเรื่องสมบัติ ทรัพย์สิน วิ่งเข้าออกโรงพยาบาลเพราะพี่ภัทรขอเอาไว้ เขาห่วงพี่พุด ห่วงลูก แล้วก็ห่วงพิค อาจจะเพราะห่วงพิคด้วยเขาถึงยอมบอกอา ถ้าแค่อาเป็นโรคเครียดเขาคงยังไม่ใจอ่อน”

                “พิคเป็นลูกเจ้าสัวภรภัทรจริงๆใช่ไหมครับ”

                “อาอยากจะบอกว่าใช่ แต่อาไม่มั่นใจเหมือนกัน มันต้องตรวจดีเอ็นเอ พิคอยากตรวจไหม อาจะคุยกับพี่พุดให้”

                “มะ ไม่เป็นไรครับ พิค...พิคไม่รู้ว่าตัวเองจะรู้สึกแบบไหนถ้าเจ้าสัวเป็นพ่อพิคในเมื่อเราไม่เคยอยู่ด้วยกันเลย หรือถ้าไม่ใช่พ่อพิคก็กลัวตัวเองผิดหวัง เพราะไม่รู้เป็นลูกใครกันแน่”

                “แต่เป็นเมียอาแน่นอนอันนี้มั่นใจ”

                “อาภีร์อ่ะ มันใช่เวลาไหมเนี่ย แล้ว...ถ้าอาภีร์ไม่ได้เกี่ยวข้องกับพิคก็แสดงว่า...”

                อาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับชัชวาลาเลย

                “อาภีร์...”

                สีหน้าเจ็บปวดของอาภีร์...ผมรู้ว่ามันรู้สึกยังไง เพราะผมผ่านจุดนั้นมาก่อน จุดที่ต้องมารับรู้ว่าพ่อไม่ใช่พ่อของผม เราไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันเลย

                “ไม่เป็นไรนะ ต่อไปอาภีร์เกี่ยวข้องกับพิคแน่นอนอันนี้พิคก็มั่นใจ”

                ผมขยับเข้าไปกอดอาภีร์แล้วโยกตัวเขาเบาๆ มันโล่งใจแต่ก็เจ็บปวดไปกับเขา อาภีร์รักชัชวาลามาก เขาสร้างมันจนยิ่งใหญ่ขนาดนี้...แล้วมารู้ทีหลังว่าตัวเองไม่ได้เป็นชัชวาลาเลย อาภีร์อาจจะเสียใจยิ่งกว่าผมเมื่อหลายปีก่อนที่รู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกพ่อ

                ภีมภีรภัทร ภารดีภิรมย์

                “อะ อะไรนะครับ”

                ผมดันตัวออกเพราะตกใจมากคิดว่าตัวเองหูฝาดไป นามสกุลภารดีภิรมย์เป็นนามสกุลของพ่อ...ที่ผมไม่เคยมีโอกาสได้ใช้

                “อาไม่ใช่ลูกหลงของชัชวาลา ที่ตามหลังพี่ภัทรมาเกิดเป็นสิบยี่สิบปี แต่เป็นลูกของเจ้าสัวสพลที่เป็นคุณพ่อวัยใส เรียกแบบนี้ก็ได้มั้ง?”

                “นั่นคือเหตุผลที่อาภีร์ได้รักฟ้าไปใช่ไหมครับ”

                “ใช่ แต่พี่ภัทรไม่ได้อธิบายว่าทำไมอาไปอยู่กับชัชวาลา เขาเป็นเพื่อนที่ดีของเจ้าสัวสพลจนวินาทีสุดท้าย ไม่มีหลักฐานอะไรยืนยัน ไม่มีใครรู้เรื่อง ถึงมีคนรู้ก็ต้องอายุมากอาจจะจากไปกันหมดแล้ว ความลับของเจ้าสัวสพลตายไปกับเขาแบบที่เขาตั้งใจ...เขาบอกอาแค่ฝากดูแลพิคด้วย พิคเป็นเรื่องที่เขากังวลมาตลอด”

                “เจ้าสัวภรภัทรคงไม่ต้องกังวลแล้วครับ เพราะอาภีร์ดูแลพิคดีมาก ถ้าไม่นับเรื่องเอาหมูมาถล่มบ้านพิคพังนะครับ”

                “จำแม่นนะเรื่องนี้ คราวนี้เราเข้าใจตรงกันแล้วนะ ที่อาต้องปล่อยพิคไปเพราะอาก็เข้าใจผิดว่าเราเป็นอาหลานแท้ๆกัน อากลัวว่าถ้าพิครู้เข้า ซึ่งก็คงรู้สักวันจะผิดหวัง จะเสียใจ พิคควรได้ไปเจอคนที่ดี มีอนาคตที่ดี ความรักที่ดี แต่สุดท้ายของดีๆก็ครบจบที่มิสเตอร์ภีร์ที่เดียว

                จบแล้วความโรแมนติกทั้งหมด ยังไม่ทันได้ซึ้ง ยังไม่ได้ร้องไห้ ยังไม่ได้ประทับใจอะไรทั้งนั้น ความหมั่นไส้ก็แซงขึ้นมาชนะทุกอย่างเลย

                “ก็เลยไปง้อพิคด้วยการทำตัวผีเปรต ปากไม่ดี ข่มขู่ แถมยังมาซื้อสายการบินพิคอีกใช่ไหมครับ”

                “แหม เจ็ดปีที่ไม่ได้คุยกันอาก็ต้องเขินบ้างอะไรบ้าง ก็แก้เขินไปอย่างนั้นแหละ เหมือนพระเอกละครหลังข่าวไง อาเป็นคนขี้อายนะพิค”

                “อายมากกกกกกกกกกกก อายจนจะโยนพิคให้จระเข้กิน แถมโยนพิคลงน้ำไปจริงๆด้วย เอาหมูมาขู่อีก ไม่โง่แบบพิคไม่กลับมาหาอาภีร์หรอก”

                “โง่ตรงไหน ของดีเกรดพรีเมียมแบบอาร์มีแต่คนฉลาดเท่านั้นที่ต้องไขว่คว้าเอาไว้”

                “โอ้ยเบื่ออ่ะ แต่ในความเบื่อพิคก็ดีใจนะครับที่อาภีร์ได้ดูแลรักฟ้า เหมาะสมมากๆเลย พ่อก็คงภูมิใจที่ลูกชายของพ่อทำให้กิจการก้าวหน้าขนาดนี้ อาภีร์อยากเปลี่ยนนามสกุลมาใช้ของพ่อหรือเปล่า”

                “ไม่เอาล่ะ ตัว ภ สำเภา เยอะเกิน ทุกวันนี้ก็ขี้เกียจเขียนชื่อตัวเองอยู่แล้ว โดนล้อตั้งแต่สมัยเรียนว่าชื่อเหมือนพระเอกลิเก ดีหน่อยที่รวยพวกลูกน้อยเลยไม่กล้าล้อ เวลาเป็นข่าวทีไรนะ ไอ้พวกคอมเม้นท์ในเฟสบุ๊คไม่เคยสนใจเนื้อข่าวหรอก คอมเม้นท์แต่ชื่ออา อยากจะไปเม้นท์ล้อชื่อมันคืนบ้างก็ไม่ได้ เดี๋ยวเขารู้หมดว่าเสือกอยู่”

                แต่มันก็เยอะจริงๆแบบที่เขาว่า คงเป็นความบังเอิญที่บ้านชัชวลาก็ชื่อจริง ภ สำเภาเยอะ แต่รักฟ้าก็ดันบังเอิญนามสกุลมี ภ สำเภาเยอะเหมือนกัน

                “เป็นภีมภีภัทร ชัชวาลาก็เหมาะแล้วครับ”

                “พิคก็เหมาะนะ...”

                “ครับ? อ๋อ พิคก็ชอบชื่อเพชรพิณเหมือนกัน เป็นมนุษย์ พ พาน”

                “เปล่า นามสกุลชัชวลาก็เหมาะกับพิคเหมือนกัน...ลองมาใช้ดูไหม รับสมัครสมาชิกใหม่ สมัครวันนี้ได้เป็นสมาชิกตลอดชีพ รายได้ดี มีโบนัส สวัสดิการยอดเยี่ยม”

                “มันโรแมนติกไหมเนี่ย เอาสวัสดิการคนขัดขี้นกมาชวนพิคเนี่ย”

                “โรแมนติกสิ...”

                ผมเบิกตากว้างเพราะอาภีร์คุกเข่าลง แล้วล้วงอะไรสักอย่างจากกระเป๋ากางเกง มันเป็นโมเมนต์ที่ผมน้ำคลอโดยอัตโนมัติ ตื่นเต้นกับกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินที่อาภีร์ยกขึ้นมา

                “พิคกี้...แต่งงานกับอานะครับ”

                “อาภีร์ห้ามทำพิคเสียใจนะครับ ห้ามหายไปแล้วด้วยนะ”

                “ไม่ไปไหนแล้วครับคนดี”

                “งั้น...พิคก็ตกลงครับ”

                ผมมีความสุขจริงๆนะ ก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีเซอไพรส์อะไร แค่อาภีร์ทำแบบนี้ก็เกินความคาดหมายมากที่สุดในโลกแล้ว

                “อ่ะ เปิดกล่องได้”

                ขั้นตอนนี้แปลกๆไปสักหน่อยเพราะปกติคนขอแต่งงานต้องเปิดกล่องแล้วหยิบแหวนมาใส่ให้ แต่อาภีร์ก็คืออาภีร์อ่ะ ผมเลยรับมาเปิดเอง

                ในกล่องกำมะหยี่ไม่มีแหวนเพชร แต่เป็นกุญแจเก่าๆหนึ่งดอก ผมมองหน้าอาภีร์งงๆแต่เขายิ้มแล้วหันไปมองบ้านพ่อ...บ้านของพ่อ

                “อาภีร์ กุญแจบ้านพ่อหรอครับ”

                “ใช่ แต่ตอนนี้เป็นบ้านอาแล้ว และต่อไปมันจะเป็นบ้านเรา...อาเตรียมบ้านไว้นานแล้ว แค่รอพิคกลับมาอยู่ด้วยกัน อาไม่ให้อยู่กรุงเทพฯแล้วนะ เตรียมย้ายทะเบียนบ้านมาเป็นสะใภ้โคราชได้เลย”

                ผมดีใจมากจนกระโดดกอดเขา ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะกับบ้านของเรา อาภีร์จะสร้างบ้านใหม่ก็ได้แต่บ้านหลังนี้มีความหมายกับผมมากกว่า อาจจะมากกว่าบ้านที่กรุงเทพฯอีก ผมได้อยู่กับพ่ออย่างมีความสุขก็ที่นี้ ได้เจอกับอาภีร์ครั้งแรกก็ที่นี่ ได้เจอเบ๊บก็ที่นี่ ไหนจะบู้ จะแก๊งบี ทุกอย่างเกิดขึ้นที่นี่หมดเลย ที่ไร่ชัชวาลาแล้วก็...บ้านเรา

                “พิครักอาภีร์ครับ”

                “อาก็รักพิค...เป็นแฟนกันแล้วนะ”

                “งื้อ”

                เขินมากกกก หลังจากไม่ชัดเจนกันมาตลอด แต่ตอนนี้มันชัดมากๆ เรื่องระหว่างเรา...มันเขินจนต้องงุ้งงิ้งกับไหล่อาภีร์อ่ะ ไม่กล้ามองหน้าเขาเลย

                “ฤกษ์แต่งงานมาเมื่อไหร่ไม่เป็นแล้วนะแฟน เป็นผัวเลย”

                หวานได้นาทีเดียวอาภีร์ก็มาเป็นคนผีเปรตอีกแล้ว พอสถานะชัดเจนก็ชักจะชัดมากเกินไปแล้วนะ! แต่ช่างมันเถอะวันนี้ยอมเขาหน่อย

                “งื้อ ยอมเป็นเมียก็ได้”

                “แต่อาว่าเอาฤกษ์สะดวกตอนนี้เลยก็ได้นะ เข้าหอเลยดีกว่าป่ะ”

                อาภีร์จับผมอุ้มข้ามรั้วเข้ามาบ้านพ่อ...ไม่สิบ้านของเรา ผมโวยวายคัดค้านแต่เขาก็จับผมจูบแถมยังขยับเดินเข้าไปในเขตบ้านเรื่อยๆ               

                “อาภีร์อย่านะครับ อื้อ... ไม่ให้จู...อื้อออ บอกว่าไม่ให้ไง”

                “หึหึ...ขอจูบเมียหน่อย เมียน่ารัก นะ...ใจอ่อนหน่อยนะครับที่รัก”

                พออาภีร์ทำตัวน่ารักผมก็เขินไปหมด...เขาเห็นผมเขินก็ยิ่งมาทำเสียงนุ่มใส่

                “ให้รอบเดียวนะครับ...”

                “ขอบคุณครับที่รั...”

                อู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

                อาภีร์กับผมหันขวับมองข้ามรั้วไปพร้อมกัน ในระยะร้อยเมตรเบ๊บวิ่งนำหน้าแก๊งบีมาแต่ไกล ในปากมีเถาองุ่นลากมาด้วยพร้อมกับคนงานไร่วิ่งตามกันมา

                “คุณภีร์ ไอ้เบ๊บมันเข้าไปดึงเถาองุ่นทำไวน์คร้าบบบบบบบบบบบบ”

                อาภีร์หันมามองหน้าผม รอยยิ้มนุ่มละมุนละไมหายไปกับอาการเม้มปาก คิ้วเข้มขมวดมุ่น ดวงตาหวานเชื่อมแทนที่ด้วยอารมณ์ครุกกรุ่น เขาต้องด่าผมคนแรกแน่นอน อะไรที่เบ๊บทำล้างทำผลาญนะ ผมคนแรกตลอด

                “...พิครักอาภีร์นะครับ รักที่สุดในโลกเลย”

                รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี รู้จักรับมืออารมณ์สามีเป็นยอดคน!

                “เฮ้อ... เหนื่อยใจทั้งเมียทั้งหมู”

                เขาถลึงตาใส่ผมแล้วรีบปีนรั้วกลับไปจัดการไอ้เบ๊บ พอมันรู้ว่าวิ่งมาเจออาภีร์มันก็รีบโกยเท้าเลี้ยวไปอีกทาง เสียงอาภีร์ด่าลั่นไร่จนผมสะดุ้ง

                ผมปล่อยอาภีร์ขี่ดัชเชสไล่ตามเบ๊บไป ส่วนผมก็ขี่เจ้าดยุคกลับบ้าน ดีนะเจ้าดยุคเป็นม้าเรียบร้อย ผมก็ขี่ไม่เก่งหรอก เราเลยเดินกินชมลมวิวกันไปช้าๆหนึ่งคนกับหนึ่งม้า มีเสียงอาภีร์ด่าเบ๊บ กับเสียงครอบครัวหมูร้องปนๆด้วยเสียงดัชเชสและคนงานเป็นซาวด์เอฟเฟคมาไกลๆ

                ถึงจะวุ่นวายไปหน่อยแต่ว่า...ผมมีความสุขจังเลย <3 

               

The End;

=================================================

 

ด้วยความที่เป็นนิยายกระชับ มันก็จะไปแบบกระชับๆ 5555+ แต่มีความสุขกับน้องพิคมากๆเลยค่ะ แต่สงสารอาภีร์นะคะ โดนเบ๊บขัดจังหวะ 55555+

เสมอเส้นขอบฟ้า ได้เดินทางมาถึงตอนสุดท้ายแร้ว ที่เหลือเราจะไปต่อกันในเล่มมมมม แต่เล่มน่าจะออกเดือนเจ็ดเดือนแปด ช้าหน่อยน้า <3

ขอบคุณทุกคอมเม้นและกำลังใจที่มีให้มาเสมอ และขออนุญาตเปิดเรื่องใหม่ชื่อ Under Cloud อาณาจักรเมฆา รบกวนกดเข้าเรื่องใหม่ตรงนิยายที่แบมแต่งได้เลยนะคะ <3  ฝากพี่ลู่ชิงอวิ๋น ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจ

 

 

 

 

               

               

               

               

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.721K ครั้ง

2,726 ความคิดเห็น

  1. #2723 02230223 (@02230223) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 17:50
    งื้ออออ ดีต่อใจมากมายค่ะ ^_^
    #2723
    0
  2. #2713 Chocomeme (@Chocomeme) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 12:09
    เป็นพระเอกที่ปากจัดที่สุดในโลกแล้ว 55555 น้องพิคก็น่ารักมาก เป็นนายเอกที่อู๊ดอี๊ดมาก ตอนแรกเห็นคำโปรยแล้วไม่กล้าอ่าน กลัวบาป แงงงง ดีใจที่ตัวเองลองกดเข้ามาอ่าน สนุกมากเลยค่ะ อ่านจนไม่ได้กินข้าวกินปลา เป็นกำลังใจให้กับเรื่องต่อๆไปนะคะ
    #2713
    1
    • #2713-1 giexo (@raiwinjoiiexo) (จากตอนที่ 20)
      16 กรกฎาคม 2562 / 19:53
      ขอบคุณเม้นนี้ที่ทำให้เรากล้าอ่านนะคะ 555555555
      #2713-1
  3. #2712 Yesmyboy (@jxperyah) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 15:09
    น่ารักอ่ะ แก๊งค์ลูกหมูกับแม่หมู ดีใจที่พิคได้มาอยู่กับอาภีร์พิคเป็นคนที่ชีวิตน่าสงสาร อาภีร์เป็นผู้ชายที่เหมาะกับชาวไร่จริงๆ เรื่องปาก 5555555
    #2712
    0
  4. #2690 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 01:18
    ชอบนิยายเรื่องนี้สุดหัวใจตามอ่านมาทุกเรื่องได้กับบ้านมาก็หลายเรื่องคือชอบมากจริงๆ พี่แบมเเต่งเก่งมากๆ เก่งมาเลยงือออออ รักนะคะ สู้ๆนะคะจะคอยสนับสนุนอยู่ตรงนี้เป็นกำลังใจเล็กให้พี่น้าาาาา
    #2690
    0
  5. #2685 zhaoshiqi (@zhaoshiqi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 13:40
    ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ชอบความผีบ้า ผีบอของอาภีร์มากๆ
    #2685
    0
  6. #2679 pwrkk (@pwrkk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 21:05
    ขอบคุณนะคะ อ่านรวดเดียวจบเลยย สนุกมากๆๆ ชอบความบ่นของอิพี่ตลกกก555555
    #2679
    0
  7. #2678 lomarday (@tobokki) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 05:31
    สนุกมากๆเลยค่ะ มาตามอ่านรวดเดียวจบเลย ขอบคุณมากๆสำหรับเรื่องนี้นะคะ เราชอบภาษาไรท์มากๆเลย โดยเฉพาะสกิลด่าของพระเอกนี่ตราตรึงใจมากๆ5555555555 ครอบครัวหมูก็น่าเอ็นดู น้องพิคน่ารัก เพื่อนเป็ด จะคิดถึงเรื่องนี้แน่ๆเลย <3
    #2678
    0
  8. #2668 cutieyou (@cutieyou) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 03:49
    พอความจริงเฉลยก็คือพีคแล้วพีคอีกค่ะ จริงๆ อยากให้มีต่ออีก-ตอนให้ได้อ่านตอนคุณพระเอกเขาหวานกับน้องหน่อย นี่จะเข้าด้ายเข้าเข็มเบ๊บก็มาขัดจังหวะอีกแล้ว 555555555
    #2668
    0
  9. #2648 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 20:04
    สนุกมากกกกกกกค่า ทั้งขำทั้งเศร้า จะเศร้าก็เศร้าไม่สุดเพราะพระเอกผีเปรต55555555555555
    #2648
    0
  10. #2646 miiiina (@miiiina) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 18:46
    สนุกมากกกกกเลยค่ะ
    ชอบสกิลความปากจัดและความขายตัวเองเวลาอยู่กับน้อง และชอบเวลาน้องเรียก อาภีร์ ผีเปรต ดูแบบ หมั่นไส้มากก
    #2646
    0
  11. #2636 sunmarine (@sunmarine) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 01:22
    เอ็นดูพิค ประสาทจะเสียถ้าเจอแบบภีร์ทุกวัน ขยันหยอด ขยันกวนประสาท ปากร้าย
    แต่ให้พิคได้ทุกอย่างเลย
    กว่าจะกลับมาหา รอตั้งเจ็ดปี
    คิดนานไปนะคนเรา แต่จะทำไงได้เนาะ
    เสี่ยงหลายอย่างและไม่อยากให้พิคเสียใจ
    แต่ก็ยังดีที่เพื่อนพ่อ ไม่ใจร้ายเกินไป

    พิคฝึกสกิลมาเยอะ แต่ก็แพ้พี่ตลอด 5555

    ครอบครัวหมูน่ารักดีค่ะ แม่ก็หมู ทีมหมู
    ยกเว้นพ่อที่กลายพันธ์ 5555

    ชัดเจนมากค่ะพี่ภีร์ เปิดตัวได้ดี
    เรียกร้องได้ดี ทีมเสริมก็ทำงานดี
    ได้ตัวน้องกลับมาดูแลทั้งตัวทั้งใจ

    ขอบคุณมากนะคะ น่ารักมาก
    เหมือนเจอญาติพี่ซันที่พลัดพราก


    #2636
    0
  12. #2624 Knightprince (@knight-prince) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 21:44
    เรื่องนี้ ดีมากเลยค่ะ น่ารักกกก เจ้าหนูตระกูลบอ น่ารักมาก แต่ที่ดีสุดและไม่เหมือนใคร พระเอกของเราอาภีร์ผีเปรต ขำทุกตอนเลย หน่วงไม่สุด คือดี ขอบคุณนะคะ นิยายดีมากเลย
    #2624
    0
  13. #2621 Mrmixx (@porpak2) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 11:11
    แงงงงงง น่ารักมากก
    #2621
    0
  14. #2619 poomaaa2 (@poomaaa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 21:30
    แงงงงง กลับมาอ่านรอบสองก็ยังตลกและอบอุ่นหัวใจไปในตัวเลย
    #2619
    0
  15. #2618 Tain_LSM (@mon35) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 05:55
    งื้อดีมากกก ครบทุกรส อบอุ่น ขำ เศร้า ดราม่า โรแมนติก แงงงง ชอบมากเลยจ้า
    #2618
    0
  16. #2617 เม็ดทราย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 02:01

    สนุกมากกกกก รักกกก นิยายเรื่องนี้ดีมากกก คิดไม่ผิดที่เข้ามาอ่านขอบคุณนะคะไรต์เตอร์ รักกกส์

    #2617
    0
  17. #2616 pandapolly" (@-everypoy-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 12:48
    สนุกมากกกกกกกกกกกกกก ชอบมากกกกกกกกกกกกในความดราม่ามันมีความตลกอะ มันเลยสนุก ทุกอย่างมันลงตัวไปหมด ชอบมาๆเลยค่ะ
    #2616
    0
  18. #2612 bbbyearnn. (@earnua) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 18:38
    งงงงชอบมากกกกก ชอบอาภีร์กับน้องพิคมากกจะรอซื่อเล่มนะคะ ขอสเปเยอะๆๆๆ
    #2612
    0
  19. #2598 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 09:40
    น่ารักกก
    #2598
    0
  20. #2562 PunchyPt (@PunchyPt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 16:46
    ทำไมพึ่งมาเจอเรื่องนี้ฮืออออ ชอบมากกกก ชอบความผีเปรตของอาภีร์ อ่านจบรวดเดียวเลย อ่านแล้วคลายเครียดสุดๆ
    #2562
    0
  21. #2557 myosh94 (@02473) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 09:51
    แงงงง น่ารักมากกก มีตีพิมพ์เป็นเล่มมั้ยคะ อยากอ่านสเปอีกเยอะๆเลย
    #2557
    1
  22. #2553 linmin (@linmin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:21
    ชอบน้องหมูทั้ง8ตัวมากฮือออออ แต่ที่ชอบสุดๆคือความผีบ้าผีเปรตของอาภีร์ ฉันสงสารน้องอะ น้องต้องประสาทตายก่อนแน่ๆ&#128514;
    #2553
    0
  23. #2552 JMTW_MJWT (@JMTW_MJWT) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:08
    อ่านรวดเดียวจบ น่ารักและสนุกมากกกก แต่งเรื่องสนุกๆแบบนี้อีกนะคะ
    #2552
    0
  24. #2551 panterpoohh (@panterpoohh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 01:01
    ว้อยยยยย 555555555555
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกก
    ชอบความประสาทแดกผีบ้าของอาภีร์ โคตรเท่เลยอ่ะ 55555555
    น้องพิคน่ารัก มีความมาโซแบบคิวท์ๆ 5555
    ชอบเบ๊บกับB1-B6 น่ารักกกก

    ขอบคุณนักเขียนที่ทำเราขำได้ขนาดนี้ สนุกสุดๆไปเลยค่ะ 555555
    #2551
    0
  25. #2547 gift72 (@gift72) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 11:54
    แงงงงงงงงงน่ารักมากโลยยยยยยยยย
    #2547
    0