Skylie เสมอเส้นขอบฟ้า (Yaoi)(End)

ตอนที่ 9 : Chapter 8 : Escape

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1698 ครั้ง
    1 เม.ย. 62



Chapter 8 Escape

                ผมโดนอาภีร์แบกไปไหนไม่รู้ รอบตัวมันมืดไปหมดแล้วผมก็ตาเบลอเพราะร้องไห้ ผมจะไปทำไรได้ล่ะเขาจะเอาไปฆ่าหมกไร่องุ่นก็ยังได้ จับไปโยนให้จระเข้กินก็ได้

                เสียงลมหายใจของอาภีร์สม่ำเสมอแม้ว่าเขาจะแบกผมมาสักพัก เราออกมาไกลจากตัวบ้านเสียงแมลงกลางคืนเริ่มดังขึ้นแล้วผมก็ได้ยินเสียงน้ำ อาภีร์วางผมลงในที่สุดแต่ไม่ยอมให้ผมเขยิบหนี แขนแกร่งโอบเอวผมไว้แล้วจับผมหันไปทางริมน้ำ

                ธารน้ำเล็กๆที่ไหลผ่านหลังบ้านของพ่อผมและผ่านมาถึงไร่ชัชชวาลาเหมือนกัน เวลานี้น้ำขึ้นสูงจนท่วมตลิ่ง มันมืดและน่ากลัว

                “เดินไปสิ”

                “หะ ให้พิคไปไหน”

                “ตรงน้ำ”

                “อาภีร์จะทำอะไรครับ...”

                “เฮ้อ...”

                “อาภีร์อย่านะ! จะทำอะไรพิค ปล่อยนะครับ ปล่อยยย”

                อาภีร์อุ้มผมแบบช้อนตัวขึ้นแล้วก็เดินดุ่มๆไปริมน้ำ ผมพยายามดิ้นแต่ก็ไม่ปล่อย ใต้แสงจันทร์สลัวผมเห็นเขาคิ้วขมวดมุ่นแล้วก็เม้มปากแน่น ก่อนที่เขาจะปล่อยผมลงน้ำ

                ตู้ม!

                “อาภีร์ทำอะไร...อื้อ!

                น้ำมันแค่ระดับเอว พอผมดันตัวขึ้นได้ก็โดนเขาคว้าเข้าไปจูบ ทั้งหนาว ทั้งโมโห ทั้งไม่เข้าใจ ผมโกรธมาก โกรธที่อาภีร์ทำบ้าอะไรไม่รู้ ผมดันเขาออกเขาก็เหมือนหินก้อนยักษ์ที่ไม่ยอมขยับเอาแต่จูบ จูบ จูบ! เจ็บปากไปหมดแล้ว!       

                ในเมื่ออาภีร์ไม่ยอมปล่อยผม สิ่งที่ผมทำได้ก็คือเอาหัวโหม่งหน้าอาภีร์ เขาสูงกว่าผมเยอะแต่เราจูบกันเขาเลยต้องโน้มหน้าลงมา การโหม่งใส่เขาทำให้อาภีร์ขยับออกไปเล็กน้อย ส่วนผมรีบหันหนีว่ายน้ำออกมา

                “พิค!

                “ห้ามมาใกล้พิคนะ! คนจิตใจหยาบช้า!

                “กลับมา!

                “ไม่กลับแล้ว! พิคเกลียดอาภีร์ คนผีเปรต!

                ผมไม่สนใจอาภีร์แล้ว แต่พยายามกระโดดแหวกว่ายน้ำไปอีกฝั่ง อาภีร์สบถลั่นแต่เพราะในน้ำมันจะขยับตัวได้ไม่ไวนักเขาเลยไล่ตามผมอยู่หน่อยๆ

                เรื่องว่ายน้ำนี่ผมว่ายได้เพราะตั้งใจสมัครสจ๊วตเลยไปเรียนจนว่ายแข็งพอสมควร หลายสายการบินมีการสอบว่ายน้ำผมก็เลยมั่นใจว่าตะคริวไม่กินแน่ๆ น้ำก็ไม่แรงมาก ผมแค่อยากจะหนีอาภีร์ออกมาไปขึ้นฝั่งตรงไกลๆเขาหน่อยแล้ววิ่งหนีเข้าบ้าน

                “พิค...บอกให้กลับมาไง”

                “ไม่กลับ! พิคจะกลับกรุงเทพฯแล้ว ไม่อยู่กับคนผีเข้าผีออกแบบอาภีร์แล้ว!

                “จะว่ายน้ำไปหรือไง ตรงนั้นมันลึกกลับมา!

                “พิคจะว่ายทะลุแม่น้ำเจ้าพระยาไปเลย!

                ผมโมโหมากแต่อาภีร์ดันขำ จะว่าไปตรงนี้มันก็เริ่มลึกอ่ะ เท้าผมเขย่งๆแล้วตอนนี้ แต่ขอบฝั่งก็อยู่ไม่ไกล ผมเลยก้มหน้าว่ายท่าฟรีสไตล์พุ่งเข้าฝั่งไปเลย แต่ยังไม่ทันได้ไปไหนก็โดนคว้าหมับที่ข้อเท้าดึงกลับมาที่เดิม แถมยังโดนอาภีร์กอดไว้แน่นอีก โอ้ยรังเกียจ!

                “ทำไมชอบดื้อนักนะ”

                “อาภีร์ปล่อยพิคนะ!

                “ไม่ปล่อย เดี๋ยวก็ดื้ออีก”

                “พิคจะดื้อไม่ดื้อ อาภีร์ก็ไม่เกี่ยว! ปล่อย!

                “ไม่ปล่อย”

                “ปล่อย อื้อออออออ ไม่ให้จูบนะ!

                เขาจูบอีกแล้ว! อะไรไม่รู้ อาภีร์ผีบ้า จับผมโยนลงน้ำแล้วก็มาจูบ หนาวก็หนาวโมโหก็โมโห

                “อยากจูบ...”

                “ไม่ครับ! อื้อออ อาภีร์บอกว่าไม่ให้จูบไง”

                กลายเป็นผมโมโหเป็นฟืนเป็นไฟอยู่คนเดียวเพราะอาภีร์ยิ้มแป้นแข่งกับกระด้งไปแล้ว มันไม่ตลกนะที่เรามาอยู่ในน้ำกลางค่ำกลางคืนก็เพราะเขาโมโหบ้าบออะไรไม่รู้ แล้วก็พาล แล้วก็ตีผม แล้วก็โยนลงน้ำ แล้วก็มาจูบ แล้วจะมาอารมณ์ดีง่ายๆมันจะเกินไปหน่อยแล้ว

                “ทำไมโตมากลายเป็นคนขี้โมโหไปได้”

                “พิคไม่ขำนะ ขึ้นฝั่งเดี๋ยวนี้เลยครับ”

                “ไม่ เราต้องคุยกันก่อน เรื่องพี่ชายหมออะไรนั่น”

                “อ๋อ อาภีร์จะยุ่งอะไรครับ พิคจะมีแฟน แล้วพี่ชายหมอเขาก็ดีจะตายทำไมพิคจะอยากรู้จักเขาไม่ได้”

                อาภีร์เริ่มทำหน้าไม่พอใจอีกแล้ว ไม่พอใจก็เรื่องของเขาส่วนเรื่องจะมีแฟนไม่มีแฟนมันก็เรื่องของผม!

                “ฉันไม่อนุญาต”

                “พิคก็ไม่ได้ขออนุญาตอาภีร์ ไม่ได้อยากบอกให้รับรู้ด้วย อาภีร์ดันเข้ามาได้ยินเอง อาภีร์ไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย อาภีร์ไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น!

                “มีสิ...ลืมไปแล้วหรอว่าเธอเป็นเมียฉัน”

                มือผมกำอกเสื้อเขาแน่น จะพูดเรื่องเก่าๆทำไม ผัวเมียบ้าไรไม่ได้เจอกันตั้งเจ็ดปีแถมผัวกำลังจะแต่งงานกับคนอื่น อย่ามาหวงก้างหน่อยเลย

                “ไม่เห็นจำได้ จำได้แค่ล่าสุดที่มีผัวก็ไม่ใช่แถวไร่ชัชชวาลาอ่ะครับ

                ความโมโหทำให้ผมลืมไปว่า...อาภีร์ร้ายกาจได้มากขนาดไหน

 

                ผมโดนอาภีร์ลากขึ้นจากน้ำ แต่เขาไม่ได้พาไปไหน...เขาดันผมลงนอนริมตลิ่ง ตรงโคลนดินเปียกแฉะ ผมพยายามทักท้วงให้เขาปล่อยแต่แรงผมไม่เคยชนะอาภีร์...เสื้อผมถูกกระชากจนกระดุมขาดออกมา

                “อาภีร์อย่านะ!

                “หึ ผัวคนล่าสุด? ทำเป็นปากกล้าขาสั่น!           

                “ทำไมล่ะครับ อาภีร์รับไม่ได้หรือไงที่พิคมีผัวใหม่! บอกเลยนะว่าเด็ดกว่าอาภีร์เยอะ! เด็ดและดีกว่าอาภีร์ทุกคน! อาภีร์ตกกระป๋องไปนานแล้ว!

                “อ้อหรอ...ไปอยู่กรุงเทพฯนี่ไปเรียนหรือไปแรดฮะพิค?”

                “พิคโตแล้ว พิคจะทำอะไรก็ได้ อาภีร์ปล่อยพิคนะ!

                ผมพยายามปัดป่ายมือเขาออกจนมือผมฟาดหน้าเขาไปเต็มแรง อาภีร์โกรธจนผมได้ยินเสียงขบกรามดังชัด แต่เขาก็ฟาดผมมาก่อนเหมือนกัน!

                “ชอบให้รุนแรง?”

                “อาภีร์ก็ใช้แต่ความรุนแรงตลอดนั่นแหละ ป่าเถื่อน!

                “เถื่อนๆแบบนี้คุณหนูพิคก็เคยติดใจมาก่อนก็แล้วกัน”

                “อาภีร์ไม่ใช่พระเอกละครนะ ที่ทำตัวใจร้ายแล้วพิคจะทน!

                ไม่เป็นหรอกพระเอก เป็นผัวพิคก็พอแล้ว

                “อาภีร์อย่านะ!

                สองมือผมถูกรวบไว้เหนือหัว อาภีร์ใช้ร่างกายเขากดทับผมลงมาทำให้ขยับหนีไปไหนไม่ได้ แล้วปลายจมูกโด่งก็สัมผัสแตะต้องไปทั้งใบหน้า...ลำคอ และลาดไหล่ ร่างกายผมร้อนผ่าวไปหมด ยิ่งอาภีร์กัดคอผมแรงๆ...นอกจากความเจ็บมันมีอะไรบางอย่างที่ผมไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว

“อาภีร์....อย่า...”

“หืม...”

ผมหมดแรง...มันหมดไปตั้งแต่เขาใช้ลิ้นนุ่มอุ่นเลียตรงที่เขากัด เสียงกระซิบเรียกชื่อผมแผ่วเบาทำให้หัวผมหมุนวน มันเป็นแบบนี้มาตลอด แค่เขาแตะนิดเดียวผมก็ยอมให้เขาเอาแต่ใจ

“พิค...พิคกี้”

“อะ...”

อาภีร์เคลื่อนตัวต่ำลงไปวุ่นวายกับแผ่นอกผม ฟันคมขบกัดไปทั่วแผ่นอก ก่อนที่ปลายลิ้นอุ่นจะตวัดชิมที่นมผม มือหนาเคล้นคลึงลงมาที่สีข้าง แล้วอารมณ์ผมก็ยิ่งเตลิดเมื่อเขาจูบแผ่วเบาที่แผ่นท้อง

“คนดีของอา...”

ในความสับสนและอารมณ์ที่หมุนไปกระจัดกระจายผมอยากจะปฏิเสธเขา แต่เพราะอาภีร์ดันทำเหมือนเมื่อก่อน...เขาสัมผัสผมเหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อน ไม่ว่าเขาจะปากเสีย นิสัยไม่ดีแค่ไหน...แต่อาภีร์ไม่เคยรุนแรงเวลาเขากอดผม เขาระวังเสมอ ต่อให้มันเริ่มจากความโมโหแต่เขาจะเย็นลง...และโอบกอดผมช้าๆ ทีละนิด...ให้ผมจมลงไปกับทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้น

มีแค่รอยกัดหรือรอยจูบสักรอยที่เขาชอบทิ้งไว้แสดความเป็นเจ้าของ อาภีร์นุ่มนวลเหมือนผมเป็นดอกไม้บอบบางสักดอกที่เขากลัวจะช้ำ

“ขออามองพิคหน่อยนะครับ...นะ”

“พิค...ไม่...”

“นิดเดียว นะครับ”

อาภีร์ดึงมือผมไปจูบ...เขาจูบย้ำที่นิ้วก้อยแล้วฝังจมูกลงที่กลางฝ่ามือ...มันเป็นจุดที่ผมอ่อนไหว เสียงครางน่าอายหลุดออกมาในที่สุด

อาภีร์ขยับตัวถอยออกไปเล็กน้อย...ผมเลยเห็นเขาดึงเสื้อตัวเองโยนออกไป แสงจันทร์สลัวทำแสงเงากับเสี้ยวหน้าอาภีร์ ผมเห็นดวงตาเขา...ที่มีแต่เงาสะท้อนภาพของผม ดวงตาที่ฉายความรักอยู่ในนั้น...เหมือนที่เคยเป็น...เหมือนที่ผมคิดถึงมาตลอด

“อาภีร์...”

“ครับคนดี...”

สองมือของผมยกขึ้นสัมผัสใบหน้าเขา ไล้นิ้วไปตามคิ้วเข้ม สันจมูกโด่ง แก้มสาก...และเรียวปากนุ่มที่มุมปากเชิดขึ้นอย่างคนเอาแต่ใจ

คิดถึง

ผมร้องไห้ด้วยความสับสน แต่ผมคิดถึงอาภีร์จริงๆ ทุกอย่างที่ผมพยายาม ที่ผมอดทน มันหายไปหมด ผมลืมไปหมด ตรงนี้ที่ผมเป็นอยู่มันก็แค่นี้เอง...แค่เท่านี้เอง

“ต่อไปไม่ต้องคิดถึง อาจะไม่ยอมให้พิคไปไหนอีก”

               

                ผมตื่นเพราะเสียงอู้ดอี๊ดๆและสัมผัสชื้นๆที่ข้างแก้ม เจ้าลูกหมูบีสามหนึ่งในคู่หูบับเบิ้ลบีเอาจมูกมาจุ้บแก้มผม...น่าจะไม่ใช่จุ้บนะ น่าจะเรียกว่าเอาจมูกอู๊ดของมันมาดันๆๆดีกว่า

                “บีสาม...แค่ก”

                คำพูดที่ผมพูดว่า จะเอาอะไรหายไปในลำคอ เมื่อคิดถึงสาเหตุก็ได้แต่ถอนหายใจ เมื่อคืนผมกับอาภีร์...ที่ริมน้ำ แล้วเขาก็อุ้มผมกลับมาที่บ้านของเขา มัน...มัน...เฮ้อ

                “บีสามอย่าเพิ่งกวนพี่พิค”

                เจ้าของห้องนอนเดินมาอุ้มบีสามลงจากเตียง ผมทำหน้าไม่ถูกเลยได้แต่ก้มหน้าหงุดซ่อนใบหน้าไปกับหมอน

                “อรุณสวัสดิ์พิคกี้”

                มือหนาเชยคางผมขึ้นจากหมอนมาหอมเหม่งฟอดใหญ่ กลิ่นโคโลญจน์เฉพาะตัวโอบล้อมรอบตัวผม อาภีร์อ้อยอิ่งหอมแก้มผมอีกสองสามทีก็บอกให้ผมนอนต่อแล้วเขาก็ลุกออกไป

                ผมสับสนแต่ตอนนี้ไม่อยากจะคิดอะไรทั้งนั้นเพราะเมื่อคืนผมโดนจระเข้หลังไร่กินจนอิ่มแปล้...จระเข้ของอาภีร์ผมว่าก็คืออาภีร์เองนั่นแหละ!

 

                กว่าจะลุกจากเตียงได้ก็เกือบสิบเอ็ดโมง แล้วปัญหาหลักก็คือบ้านอาภีร์ไม่มีเสื้อผ้าผมสักชุด ชุดเก่าเมื่อคืนก็เปียกโชกกองอยู่ในห้องน้ำ...เมื่อคืนผมนอนหลับไปแบบไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นบนตัว

 ผมไม่ได้อยากพาตัวเองมาอยู่ในสภาพนี้เลยแต่ก็ทำได้แค่คว้าเสื้อเชิ้ตกับบ๊อกเซอร์อาภีร์มาใส่ มันเหมือนเอาเสื้อพ่อมาใส่เลย...ชายเสื้อปิดก้นผมพอดี แถมยังต้องติดกระดุมถึงคอเพราะไม่งั้นก็เห็นไปถึงไหนต่อไหน แค่รอยกัดที่คอก็น่าอายเป็นบ้า

บ้านอาภีร์ไม่มีใครเลย แม้แต่เจ้าลูกหมูก็ไม่อยู่ ผมลองชะเง้อไปรอบๆบ้านก็ไม่มีใคร อาจจะเป็นโอกาสดีที่ผมแว๊บเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านใหญ่แล้วหนีกลับกรุงเทพฯ

กำหนดการสี่วันที่จะอยู่ที่นี่ก็ช่างมันเถอะ ผมไม่สนแล้ว ผมอยู่ไร่ชัชชวาลาไม่ได้ ระหว่างผมกับอาภีร์มันปฏิเสธไม่ได้ว่าผมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขาเอง ผมยอมเขาเอง ไอ้ความรู้สึกตกค้างที่ยังรู้สึกกับอาภีร์ ผมคิดว่ามันนิดเดียว...แต่ไม่ใช่เลย

ระหว่างเรามันไม่ถูกต้อง ไม่สมควร และไม่ควรเกิดขึ้น

 

บ้านใหญ่ไม่มีใครเช่นกัน ผมรีบเดินขึ้นห้องเท่าที่สภาพร่างกายจะอำนวย มันยังขัดๆเจ็บๆเพราะไม่ได้ทำอะไรแบบนี้มาตั้งเจ็ดปี

กระเป๋าเสื้อผ้ายังไม่ทันเอาอะไรออกมาสักอย่าง ผมรีบเปลี่ยนชุดแล้วคว้ามันออกมาจากห้อง ตอนนี้ยังไม่เที่ยงถนนหน้าไร่คงมีรถผ่านให้ผมโบก

“อู๊ดดดดดดด”

                “อ้ะ เบ๊บ มาจากไหนน่ะ ชู่ววววว กลับไปก่อนนะ”

                ลากกระเป๋าออกมาได้นิดเดียวเบ๊บก็มาจากไหนไม่รู้วิ่งมาหาผม มันทำหน้างงๆใส่ที่ผมโบกมือไล่มันกลับไป แต่พอผมเริ่มเดินต่อมันก็เดินตาม ฮืออออ แบบนี้ไม่ได้นะเบ๊บ

                “อู้ดดดด”

                พอเบ๊บมันเดินตามผมก็ลังเล ผมพามันไปด้วยไม่ได้ แล้วก็ไม่อยากจะพามันไปไหนแล้ว มันเคยต้องไปหิวอยู่ริมน้ำกับผม ผมไม่อยากให้มันลำบากเพราะผมอีก

                “ถ้าตามมาจะโกรธแล้วนะเบ๊บ”

                “อู๊ดอี๊ดๆๆๆ”

                มันร้องประท้วงที่ผมดันก้นมัน ผมตัดใจคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งไปหน้าไร่ แต่เบ๊บก็วิ่งตาม! แถมร้องอู๊ดดดดดดดดังลั่น แค่นั้นยังไม่พอกระเป๋าเดินทางผมห้อยพวงกุญแจตุ๊กตาหมูไว้ถูกเบ๊บดึงไว้อีก มันงับหมูตัวเล็กเข้าไปแล้วดึงไม่ให้ผมเดินต่อ

                “อู้ดอี้ดๆๆๆๆ”

                การหนีออกจากไร่ของผมไม่เป็นความลับอีกต่อไปเพราะแก๊ง B วิ่งกันมาจากไหนไม่รู้ สงสัยได้ยินเสียงเบ๊บเลยวิ่งตามกันมา แดดก็ร้อนยังต้องมายื้อยุดกระเป๋ากับแก๊งหมูอีก จะเดินก็ไม่ได้เพราะเจ้าตัวเล็กๆก็มาวิ่งพันแข้งพันขา

                “โอยย พี่พิคยังไม่เล่นนะ”

                ปากทางเข้าไร่อยู่ตรงหน้าไปอีกห้าร้อยเมตร แต่ผมก็ไปไม่ได้เพราะจราจรหมูติดขัด จะทิ้งกระเป๋าไว้ก็ไม่ได้...ยังไม่ทันตัดสินใจว่าจะเอายังไงต่อเสียงม้าวิ่งก็ดังมาแต่ไกล เจ้าม้าตัวใหญ่ที่มีคนอยู่ด้านบนเป็นเงาเลือนลาง จะเป็นใครไม่ได้เลย...ถ้าไม่ใช่อาภีร์

                แต่ทางเข้าไร่มันก็อยู่แค่นี้ ผมตัดใจทิ้งกระเป๋ากระโดดข้ามหมูแล้ววิ่งสุดชีวิต เสียงอาภีร์ตะโกนเรียกดังลั่นแต่ผมไม่หันกลับไปแล้ว ทั้งเสียงหมู เสียงม้าอะไรไม่รู้วุ่นวายไปหมด ผมต้องหนี!

                “พิค หยุด!

                “เหวอ....”

                เจ้าดัชเชสวิ่งมาขวางตรงหน้าผม ขาหน้ามันถูกอาภีร์ดึงจนยกขึ้น ส่วนผมก็ล้มลงเพราะสะดุดล้มหน้าทิ่มกับพื้น ทำไมการหนีของผมมันต้องออกมาวุ่นวายแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ ก็แค่...แค่อยากหนีไป

                “พิค จะไปไหน”

                อาภีร์กระโดดลงจากหลังดัชเชสมาดึงผมขึ้น สภาพหน้าเลอะดิน หัวฟูฟ่องของผมทำอาภีร์หลุดยิ้ม

                “พิคจะกลับกรุงเทพฯ”

                “วิ่งมาตั้งไกล ยังไม่พ้นชัชวาลาเลยพิค สงสัยต้องไปว่ายน้ำกลับแล้วมั้ง สักสิบวันคงถึงไม่น้ำเจ้าพระยา”

                มือหนายกขึ้นปัดดินออกจากหัวผม ดีนะที่อาภีร์ไม่ได้ทำทางเข้าไร่เป็นพื้นปูน ไม่งั้นอาจจะมีถลอกปอกเปิกไปแล้ว แดดก็แรงแบบนี้...แค่คิดก็เจ็บแล้วอ่ะ อันนี้ก็เจ็บ แต่เจ็บใจมากกว่า!

                “อาภีร์ก็อย่ามาตามสิครับ”

                “เมียทั้งคนจะปล่อยไปได้ไง”

                “ใครเป็นเมีย อย่ามามั่วนะ”

                “หึ...เข้าบ้านไป แดดร้อน เมื่อเช้าก็มีไข้ยังจะออกมาซน เสียงก็ยังแหบ พรุ่งนี้ค่อยมาหนีกลับกรุงเทพฯใหม่”

                “...พิคอยากกลับบ้าน”

                “กลับบ้านเราก่อน เดี๋ยวบ้านพิคค่อยกลับ”

                อาภีร์ยกผมขึ้นนั่งบนหลังดัชเชส เขาดึงสายบังเหียนให้ผมจับไว้ ส่วนตัวเขาไปไล่เจ้าครอบครัวหมูเข้าบ้าน ทีแบบนี้นะยอมกลับกันง่ายๆ

แต่เบ๊บก็ยังไม่ยอมปล่อยพวงกุญแจหมูที่กระเป๋าของผม อาภีร์เลยต้องไปแย่งกระเป๋าผมคืนมาจากเบ๊บ มันร้องท้วงไม่พอใจแต่ก็ยอมตามลูกๆกลับเข้าไป

“ไม่มีบ้านเราสักหน่อย”

ผมบ่นเบาๆพลางลูบหัวเจ้าดัชเชส มันไม่ซนเหมือนแต่ก่อนแล้วสงสัยเกินวัย ส่วนอาภีร์เดินอยู่ข้างๆมือหนึ่งลากกระเป๋าให้ผม อีกมือก็จูงดัชเชส

“มีตั้งนานแล้ว...แต่เจ้าของอีกคนไม่กลับมาสักที”

แล้วจะให้กลับมาอยู่ในฐานะอะไร...

               

=============

อาภีร์ก็ละมุนได้นะ แต่ต้องทำตัวผีๆก่อน น้องน่ารักล่ะซี่ เห็นน้องหัวทิ่มแล้วดุไม่ลงใช่ไหมมม

ตอนนี้ได้เดินทางมาถึงครึ่งเรื่องแล้วค่ะ ถ้าใครคิดว่าเขาจะกลับมาเลิ้ปเลิ้ปกันแล้ว....ยังค่ะ!

ถ้าสังเกตจะเห็นว่าอาภีร์ก็อ่อนลงหน่อยนึงแล้วนะงับ ให้ความดีความชอบแก๊งหมู แม้ว่าเบ๊บจะไม่ได้ตั้งใจมาช่วยอาภีร์นะแต่มากินพวงกุญแจหมู 55555555555555+

ปล. เม้นให้กำลังใจได้นะคะ คึคึคึคึคึ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.698K ครั้ง

2,729 ความคิดเห็น

  1. #2701 Yesmyboy (@jxperyah) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 12:10
    เจ้าเบ๊บนี่เพราะอาภีร์ให้กินองุ่นสินะ แกเลยรักอาภีร์ช่วยอาภีร์มากกว่า
    #2701
    0
  2. #2657 cutieyou (@cutieyou) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 01:49
    แก๊งหมูน่ารักมากกกกก ชอบการใช้คำว่าการจราจรหมูติดขัด 555555
    #2657
    0
  3. #2613 ปาร์ค สติ๋น (@tingsj) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 12:03
    เอ็นดู เอ็นดูมากกกกกกก5555555 ชอบความการจราจรหมูติดขัด น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #2613
    0
  4. #2607 pka_1414 (@pkajongin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 20:22

    เอ็นดูคำว่าค่อยหนีใหม่55555555555 ชอบๆ
    #2607
    0
  5. #2605 Thann. (@Fangfanq) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 02:08
    ขำที่บอกวันหน้าค่อยหนีใหม่ ได้เหรอเนี่ย55555555
    #2605
    0
  6. #2585 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 15:25
    ปากร้ายก็ร้ายสุด พอดีก็ดีสุด
    #2585
    0
  7. #2535 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:52
    อาภีร์คือแบบ บ้าบอ จะเอายังไงฮะคุณอาาา
    #2535
    0
  8. #2511 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 09:08
    คำด่าว่าอาภีร์ เป็นผีเปรต นี่คือ ที่สุดของการได้ยินนายเอกด่าพระเอกแล้วจากการอ่านนิยายมา แต่พอเป็นน้องพิคด่าทำไมชั้นขำ5555 ขำหนักมาก
    #2511
    0
  9. #2487 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 21:34
    ต้องมีเงือนงำ
    #2487
    0
  10. #2478 xxviimay (@naaatthaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 05:16
    อาภีร์คือผีบ้าจริงๆ
    #2478
    0
  11. #2447 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 16:47
    คือแบบจะดราม่าก็ก็ไม่สุดเพราะความผีบ้าของพระเอก
    #2447
    0
  12. #2418 Billky EXOL (@oohsebill) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 03:31
    สงสัยอะไรถามกันตรงเถอะน้องพิค นี่ว่าต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ ;-;
    #2418
    0
  13. #2413 bbhwrp (@jessyzaza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 22:16
    เอ็นดู การจราจรหมูติดขัด
    #2413
    0
  14. #2390 pupe. (@pupe) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 17:32
    มันอึดอัดที่ไม่ยอมคุยกันให้ชัดเจน
    #2390
    0
  15. #2387 PJMinn (@PJMinn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 17:03
    โอ๊ยยยย วุ่นวายแท้
    #2387
    0
  16. #2359 Opjao (@opjao) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 00:47
    แอบหน่วงกับอาอยู่น้าา รอเค้ามาตลอดปะ
    #2359
    0
  17. #2352 ntothen (@NNPNK) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 21:30
    เห้อออออออ
    #2352
    0
  18. #2313 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 14:35
    แก๊งBทำงานดีกว่าหมาอีก 5555
    #2313
    0
  19. #2287 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:04
    ทำไมเราขำคนผีเปรต 5555
    #2287
    0
  20. #2283 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 14:47

    คนผีเปรต! (น้องพิคพี่เข้าใจหนูนะลูกก) เอ็นดูครอบครัวหมูมาก น่ารักมาก

    #2283
    0
  21. #2254 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 01:09
    เอ็นดูครอบครัวตัว b
    #2254
    0
  22. #2032 sunsweets (@1998_ppw) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:00
    อาต้องชัดเจนกะน้องให้มากๆสิ
    #2032
    0
  23. #2014 maybunny (@blossomorrain) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 00:31
    แง้ จราจรหมูติดขัด น่ารักๆๆๆ ขำเจ้าเบ๊บ55555
    #2014
    0
  24. #1994 แมวดมกาว'วว (@kookiooo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 07:53
    สรุปว่าก็ไบโพล่าทั้ง2คน กุละงง ตีกัน รักนะ ทะเลาะ ตีกัน รักนะ งอน ทะเลาะ ตีกัน รักนะ อะไรว่ะ
    #1994
    0
  25. #1989 Ice_atchariya (@Ice_atchariya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 19:08
    อยากให้พิคโกรธอาภีร์ให้จริงจังกว่านี้อ่าาา #อาภีร์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายงง #อินจัด555
    #1989
    0