Under Cloud ☁ อาณาจักรเมฆา

ตอนที่ 12 : Chapter 11 : Reason

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 668 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62

Chapter 11 Reason

                “ม่งอวิ๋นเพิ่งทำงานที่สำนักงานใหญ่ได้สามวันครับ คนที่นั่นไม่ได้สนิทสนมกับเขาเท่าไหร่ ผมลองสอบถามไปที่ฝ่ายบุคคลเขาก็แจ้งว่าม่งอวิ๋นยังส่งเอกสารไม่ครบ พวกสำเนาบัตรประชาชน ทะเบียนบ้านยังตกหล่น แต่เห็นท่านประธานเป็นคนรับเข้าทำงานจึงไม่ได้รีบร้อนอะไรครับ ผมเลยหามาได้แค่ใบสมัคร”

                “อืม”

                ตาคมมองใบสมัครที่กรอกด้วยลายมือภาษาจีนตัวอ้วนๆ ไม่ว่าจะตำแหน่งไหนก็ต้องกรอกใบสมัครนี่กันทั้งนั้น พอซีบีกรุ๊ปรับเข้าทำงานถึงจะมีข้อมูลในระบบ

                “หึ...”

                มุมปากยกยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ลายมืออ้วนๆที่ไม่ได้เห็นมานานจะเป็นของใครได้ถ้าไม่ใช่เจ้าตัววุ่นวาย โดนคุณครูดุว่าเขียนไม่สวยร้องไห้มาหาเขาตั้งกี่รอบ เวลาทำการบ้านไม่ได้ก็เป็นเขาที่คอยสอน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจำลายมือนี้ไม่ได้

                “ไปดูเขาหน่อยเลขาชุน อย่าให้ม่งม่งเข้าไปใกล้ มันงับเขาล้มมาแล้ว”

                “ครับนายน้อยลู่”

                ลู่ชิงอวิ๋นหมุนปากกาในมือ ใช้ความคิดว่าประธานหวังต้องการอะไร? ทำไมต้องส่งน้องมาอยู่ใกล้ๆเขา ที่สำคัญกว่านั้นคือทำไมต้อง จงใจให้จับได้

                ถ้าไม่อยากให้เขารู้มันมีวิธีตั้งมากมายที่จะปิดบัง ประวัติปลอมๆพวกนี้อีก ช่องโหว่มากมายที่สังเกตได้ง่ายเกินไป แถมม่งม่งยังจำน้องได้ตั้งแต่เห็นครั้งแรก

                ยังไม่ต้องรีบร้อนบอกเจ้าตัววุ่นวายว่าเขารู้แล้วจะดีกว่า อยากรู้ว่าคราวนี้จะซนอะไรอีก

 

                “เขาเป็นยังไงบ้างเหล่าตง”

                หวังเป่าอวิ๋นทำงานเข้าวันที่สองแล้ว น้องยังทำกะเช้าอยู่แต่พอครบกำหนดก็จะได้หยุดสองวันแล้วเปลี่ยนเป็นกะดึกเหมือนที่เขาทำเมื่อก่อน ส่วน

                “ไม่ได้เรื่องเลยนายน้อย ได้เรื่องอย่างเดียวคือคุยเก่ง คุยอะไรไม่รู้เยอะแยะ คุยจนได้เพื่อนไปทั้งโกดังแล้วมั้ง”

                “เหล่าตงดูเหนื่อยใจกับเขา”

                “เหนื่อยสินายน้อย ซนเป็นลิง พอดุก็ทำเป็นหงอย เดินผ่านนิดเดียวมันคุยอีกแล้ว ถ้าไม่ติดว่าเป็นเลขานายน้อยนะ จะส่งมันไปขัดพื้นแล้ว”

                ลู่ชิงอวิ๋นหัวเราะกับนิสัยที่ไม่เปลี่ยนไปเลย ชอบคบเพื่อน อยู่โรงเรียนก็คบคนทั้งโรงเรียน มาอยู่ท่าเรือก็คงจะเริ่มหาเพื่อนเหมือนกัน

                “รอดูจนถึงช่วงเปลี่ยนกะแล้วกันครับเหล่าตง ถ้าทำไม่ได้จริงๆผมจะย้ายเขามาที่สำนักงาน เอาแต่คุยจะขนของไม่ทันเอา”

                “แต่แปลกนะนายน้อย ประธานม่งมันไปเฝ้าเลขานายน้อยอยู่หน้าโกดัง ปกติมันเฝ้าแต่นายน้อยพอไอ้หนุ่มนี่เดินออกมามันเข้าไปประจบใหญ่ แถมยอมให้อุ้มด้วย ปกติการ์ดอุ้มมันนี่เห่าลั่นท่า กับเลขาชุนมันก็ยังเห่าอยู่”

                “เหล่าตงคิดว่าไง?”

                “หมามันคงรู้มั้งนายน้อยว่าใครไว้ใจได้ ไม่มีพิษมีภัย”

                ก็ไม่มีพิษมีภัยหรอก ซีบีกรุ๊ปก็ของน้อง ไม่มีทางที่ประธานหวังกับน้องจะวางแผนแย่งซีบีกรุ๊ปคืนจากเขา หรือทำให้มันเจ๊งแน่ๆ ถ้าจะมีจุดประสงค์อะไรก็คงจะเป็นที่ตัวเขา

                จะมาไม้ไหนล่ะเป่าอวิ๋น?

                “ฝากเหล่าตงดูแลเขาให้ผมหน่อยนะครับ แต่ไม่ต้องให้สิทธิพิเศษอะไร จะเป็นเลขาผมยิ่งต้องเข้มงวด”

                “ครับนายน้อย”

 

                “ม่งม่งแกทำให้คนอื่นสงสัยฉันนะ”

                ผมล่ะเหนื่อยใจกับม่งม่งจริงๆ มันมาเฝ้าผมทำงาน! นั่งอยู่หน้าโกดังพอผมเดินออกมาก็รีบวิ่งมาเกาะขา ผมแอบถามคนงานที่เข้ากะพร้อมกันทุกคนบอกเหมือนกันหมดว่าม่งม่งมันเป็นหมาหยิ่ง มันรักแต่ประธานลู่ แถมเห่าเก่งมากมันเลยแปลกๆที่ม่งม่งมาเฝ้าผม แถมมันยังเดินตามมาถึงหอพักพนักงาน!

                หอพักนี่ก็เป็นปัญหาทำผมนอนไม่หลับ มันแคบมากมีแค่ช่องระบายอากาศ ฟูกนอนก็แข็งๆ พ่อบอกว่าชิงอวิ๋นเคยอยู่ที่นี่สมัยเรียนรู้งานแรกๆ ตอนนั้นยังไม่รีโนเวทหอพักด้วย เขาอยู่ได้ยังไง...แถมพาม่งม่งมาอยู่ด้วย ผนังก็บางแค่ลุงห้องข้างๆพลิกตัวผมก็ได้ยินแล้ว

                “พ่อใจร้ายกับชิงอวิ๋นเนอะม่งม่ง ให้เขามาอยู่ห้องแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย ชิงอวิ๋นนี่อย่างกับเจ้าชายในวัง ชุดต้องผ้าไหมอย่างดี ต้องมีห้องหนังสือ แล้วดูสิ เจ็ดปีผ่านไปชิงอวิ๋นกลายเป็นใครไม่รู้ เขาไม่ยิ้มใจดีแบบเมื่อก่อนอีกแล้ว...”

                ม่งม่งคงรู้สึกเหมือนกันมันทำเสียงหงอย หูตกผมเลยอุ้มมันขึ้นมากอด เจ็ดปีที่ผมไม่ได้กลับมาเลยประเทศจีนมันก็เปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะ ที่นี่ก็เหมือนกัน เรามีโกดังเพิ่มขึ้น เรือเพิ่มขึ้น ทุกอย่างพัฒนาไปมาก พ่อบอกว่าชิงอวิ๋นทำงานหนัก เขาไม่ยอมเรียนต่อมหาวิทยาลัยเพราะอยากทำงานให้เก่งๆ

                “แล้วแบบนี้จะโกรธลงได้ยังไงอ่ะม่งม่ง...ฉันโกรธอยู่นะ แถมจำฉันไม่ได้อีก แค่ผอมเอง! เขาควรจะจำได้สิแล้วต้องคิดว่าฉันมีชีวิตสุดลำบาก ข้าวปลาไม่มีกินเลยผอมอ่ะ แต่นี่มาดุอีก ทำหน้ายักษ์ใส่ด้วย พ่อนะพ่อ! ชิงอวิ๋นนิสัยไม่ดีก็เพราะพ่อแน่ๆ”

                ตอนแรกผมตั้งใจจะต่อโทแล้วทำงานที่สาขาอเมริกา สมัยก่อนมีพนักงานแค่สองคนรวมผมก็เป็นสาม พอเราเริ่มส่งออกไปอเมริกามากขึ้นตอนนี้ก็มีห้าคนแล้ว! แต่ผมก็ไม่ได้เป็นผู้จัดการสักที เพราะป้าเจนนิเฟอร์แกเก่งมาก แถมสอนผมจนตั้งแต่ใช้เครื่องถ่ายเอกสารยันตอนนี้ผมทำเอกสารส่งออกนำเข้าของอเมริกาเป็นหมด แต่ก็นั่นแหละ ป้ายังไม่ถึงวัยเกษียณผมก็ยังเรียนไม่จบเลยเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ต๊อกต๋อย

                พอบ่นกับพ่อ พ่อก็บอกว่าผมยังเรียนอยู่ ถ้าอยากเป็นผู้จัดการก็ต้องมาเรียนรู้งานเต็มตัวเหมือนลู่ชิงอวิ๋นที่ตอนนี้กลายเป็นนายน้อยลู่ จัดจ้านในย่านท่าเรือเซี่ยงไฮ้ไปแล้ว

                ได้ยินชื่อชิงอวิ๋นทีไรท้องผมเหมือนไม่ย่อยอาหารทุกที คนผิดสัญญา...เขาหาทางขับไล่ผมออกจากจีนชัดๆ ไม่ยอมมาหา ไม่ยอมติดต่อ ผมเป็นสุภาพบุรุษใจกว้างนะ ปีแรกผมบอกกับตัวเองว่าผมจะให้อภัยถ้าเขาติดต่อมาบ้าง พ่อก็ไม่ยอมบอกว่าเขาพูดถึงผมบ้างไหม พ่อบอกแค่ชิงอวิ๋นตั้งใจทำงานมาก ทำงานเก่ง อันนั้นอ่ะรู้แล้ว! แต่อยากรู้อันที่ไม่รู้!

                ผมบ่นให้ป้าเจนนิเฟอร์กับเพื่อนร่วมงานฟัง พวกเขาบอกว่าลู่ชิงอวิ๋นอาจจะตั้งใจยึดซีบีกรุ๊ปของผม เพราะขนาดเราอยู่มาไกลถึงอเมริกาเรายังรู้เลยว่าตอนนี้ซีบีกรุ๊ปมีว่าที่ประธานคนใหม่ ส่วนผมอ่ะหมาหัวเน่าไม่มีใครรู้จักสักคน

                ถึงผมจะดีใจที่ลู่ยึดท่าเรือไปผมจะได้ไม่ต้องบริหารก็เหอะ แต่เขาแกล้งทำเป็นไม่อยากได้ซีบีกรุ๊ปหน่อยได้ไหมอ่ะ นี่เขาไม่สนใจความรู้สึกผมเลย ได้ท่าเรือแล้วก็ลืมผม...เข้าปีที่สองผมก็เริ่มโมโห ปีที่สามผมก็เริ่มชินชาแล้วพยายามลืมชิงอวิ๋นไป ปีที่สี่ผมก็เลิกร้องไห้จนได้....ผมร้องไห้เป็นคนตาปูดตาบวมบ่อยๆ

                พอปีที่ห้าผมก็ไม่ได้คิดถึงชิงอวิ๋นอีกเพราะผมบาดเจ็บ เกือบตายแน่ะ! พอเข้ามหาวิทยาลัยผมก็มีเพื่อนเยอะมากอีกแล้ว เหนื่อยมากกับการคบเพื่อนแต่จะไม่คบก็ไม่ได้ แล้วเพื่อนกลุ่มหนึ่งของผมชอบเล่นสเก็ตบอร์ดผมก็เลยไปเล่นด้วย แต่เล่นท่าไหนก็ไม่รู้ผมลื่นล้ม หัวฟาดพื้นหน้ากระแทกจนกรามหัก!

                ผมนอนโรงพยาบาลอยู่เป็นเดือน ถึงจะออกมาแล้วก็ต้องมีลวดมัดฟันไม่ให้กรามขยับฟันเขยื้อน กินข้าวไม่ได้ไปสองเดือน ไม่สิ! หลังจากนั้นผมก็อ้าปากกว้างๆไม่ค่อยได้ เคี้ยวก็ไม่กล้ากลัวมันหักอีก ถึงจะหายแล้วแต่ผมก็หวาดระแวงเช่นเดิม ผมก็เลย...ผอม

                ชีวิตนี้ผมไม่คิดว่าตัวเองจะผอมได้ขนาดนี้ ผมไม่ได้กินขนมเลยข้าวก็กินเอาแค่อยู่ท้องเพราะไม่อยากเคี้ยวอะไรเดี๋ยวหน้าเบี้ยว แม่ยังตกใจตอนบินมาหาผมเพราะผมไม่ได้ส่งข่าวไป ปีแรกที่มาอยู่แอลเอแม่ก็มาหาบ่อย แต่ผมโตแล้วก็ชินกับแอลเอ นานๆทีแม่จะมาหาที

                แม่จำผมไม่ได้ด้วยเพราะหน้าผมเรียวมาก จริงๆผมหน้ากลม แต่หมอเหลากรามออกไปด้วย ผมก็ไม่แน่ใจว่าทำไมต้องเหลาแต่อาการผมมันต้องเหลาแค่ข้างเดียว แต่ข้างเดียวหน้าผมก็จะไม่เท่ากัน ถึงมันจะเคยกลมมันก็กลมดิ๊กไม่มีเบี้ยวนะ! ผมเลยให้เขาเหลาสองข้างไปเลย ตอนนี้หน้าผมใหญ่กว่าแผ่นซีดีนิดเดียว แถมผอมเป็นกุ้งแห้ง

                ส่วนความตั้งใจกลับมาเซี่ยงไฮ้ของผมมันเริ่มจากผมหมดความอดทนกับลู่ชิงอวิ๋นแล้ว! งานรับปริญญาของผมเขาก็ไม่มา! แต่เพื่อนรุ่นพี่รุ่นน้องมากันเยอะจนผมอยากไล่พวกเขากลับไปให้หมด เพราะคุยเยอะจนเจ็บคออ่ะ

                แล้วชิงอวิ๋นก็ได้ขึ้นเป็นรองประธาน เขากับผมนี่ต่างกันราวฟ้ากับเหวแต่นั่นทำให้ผมยิ่งโมโห ผมเป็นคนช่วยเขานะ ลำบากกับเขามา แบ่งขนมให้เขา ยกม่งม่งให้เขา ผมให้แต่ของดีๆกับชิงอวิ๋นทั้งนั้นแหละ ท่าเรือผมยังยกให้เลย เขาลืมผมได้ยังไง...ชิงอวิ๋นเห็นเงินสำคัญกว่าผมหรอ

                ผมโมโหจนบอกพ่อว่าผมอยากแก้แค้น ถึงผมจะไม่แน่ใจว่าตัวเองแค้นจริงไหมแต่ผมต้องทำอะไรสักอย่างกับความโกรธเจ็ดปีของผม แล้วยิ่งโมโหอีกตอนพ่อบอกว่าม่งม่งมันรักชิงอวิ๋นจนลืมผมไปแล้ว มันกลายเป็นประธานม่ง ตำแหน่งใหญ่กว่าผมอีก ผมยังเป็นเด็กพาร์ทไทม์ของป้าเจนนิเฟอร์อยู่เลย

                “จะทำให้อาลู่โมโหก็คงต้องแย่งตำแหน่งเขาให้ได้”

                “แย่งตำแหน่งรองประธานกับชิงอวิ๋น? พ่อให้ผมไปงมเสมอเรือเหอะ นั่นชิงอวิ๋นนะพ่อ!

                ถึงผมจะอยากแก้แค้นเขาแต่ผมก็รู้หรอกว่าตัวเองสู้อะไรชิงอวิ๋นไม่ได้เลย เจ็ดปีชิงอวิ๋นเริ่มจากเป็นคนงานยกของกลายเป็นรองประธาน เขาคุมท่าเรือไปแล้ว พ่อเคยบอกเองนะว่าเมืองท่าแบบเซี่ยงไฮ้ ใครเป็นเจ้าของท่าเรือคนนั้นก็เป็นเจ้าของเซี่ยงไฮ้ ส่วนผมเป็นกุ้งแห้งง่อยๆจะเอาอะไรไปสู้ หนวดกุ้งหรอ?

                ปริญญาของผมกลายเป็นเศษกระดาษถ้าเทียบกับความสามารถของชิงอวิ๋นอ่ะ ซีบีกรุ๊ปเติบโตขนาดนี้ไม่อัฉริยะก็มนุษย์ต่างดาวมาเอง

                “ก็อาลู่ไม่เคยมีคู่แข่งมาก่อน จะทำให้อาลู่หงุดหงิดไม่ต้องถึงขนาดแย่งตำแหน่งเขาหรอก ทำให้เขาอารมณ์เสียได้ก็ชนะแล้ว”

                “ก็จริง...แล้วจะต้องทำยังไงบ้างอ่ะพ่อ”

                “ก็ต้องเริ่มจากรู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง”

                แล้วพ่อก็บอกจะยัดตำแหน่งเลขาให้ผมทำ ไปเรียนรู้ว่าชิงอวิ๋นทำอะไร ทำงานยังไง หาจุดแข็งจุดอ่อนผมจะได้วางแผนแก้แค้นเขาได้...ผมก็อุตส่าห์นึกว่าจะได้ทำเอกสาร ตรวจบัญชี แอบสืบนั่นสืบนี่ปรากฏเขาส่งผมเข้าโกดังไปโดนอาตงด่า! คุยนิดคุยหน่อยก็ชอบดุ!

                เพราะผมเชื่อคำพูดพ่อผมในวันนั้นก็เลยต้องกลับมาเป็นลูกน้องชิงอวิ๋นในวันนี้ ผมกลัวมากว่าชิงอวิ๋นจะจำผมได้แต่แม่บอกว่าขนาดแม่ที่เบ่งผมออกมายังจำผมไม่ได้ ชิงอวิ๋นก็คงไม่มีทางจำได้แน่ๆ แล้วชิงอวิ๋นก็จำไม่ได้จริงๆ เฮ้อ...

                ทุกคนดูร่วมมือช่วยผมกันหมดไม่ใช่เพราะว่าทุกคนเห็นด้วยกับการแก้แค้นของผมหรอก แต่พ่อกับแม่คิดว่าผมไม่มีทางทำให้ชิงอวิ๋นสะดุ้งสะเทือนต่างหาก!

                “ลืมบอกไป อาลู่ไม่ชอบเด็กเส้น ตั้งใจล่ะอย่าให้เขาว่าเอาได้ มันเสียชื่อพ่อ เขามีสิทธิ์ไล่ลูกออกเข้าใจนะเป่าอวิ๋น”

                “ชิงอวิ๋นจะไม่ด่าผมใช่ไหม”

                “ด่าอยู่แล้ว แต่ด่าก็ดี จะได้เรียนรู้จากความผิดพลาด”

                ผมเข้าใจว่าการทำงานแรกๆผมคงเป็นกุ้งง่อยให้ชิงอวิ๋นด่า แต่นี่มีแต่อาตงด่า ผมก็แอบๆถามหลายคนว่าชิงอวิ๋นใช้เวลานานไหมกว่าจะได้เข้าไปทำงานในสำนักงาน คำตอบคือเกือบหนึ่งปี!

                แล้วอย่างผมนี่อีกสองปีจะได้เห็นหน้าชิงอวิ๋นไหมเนี่ย!

                “บ๊อก!

                “เฮ้อ...ทำไมมีแต่แกที่จำฉันได้อ่ะม่งม่ง”

                ผมทิ้งตัวลงนอนฟัดเจ้าม่งม่งบนฟูก อยากจะกลับไปนอนที่บ้านจัง คิดถึงเตียง คิดถึงอาหารอร่อยๆ กับข้าวคนงานไม่อร่อยเลย แถมมีแต่ผักแข็งๆ ผมเลยกินแต่ข้าวเพราะไม่อยากเคี้ยวให้ทรมาน ถึงหมอจะยืนยันว่าผมหายดีแล้วแต่ความหวาดระแวงของผมไม่ได้หายไปด้วยนี่

                “ชิงอวิ๋นคนเลว คอยดูนะฉันจะทำให้ร้องไห้ไปเจ็ดปีเหมือนฉันให้ได้เลย...”

                               

                “กินอันนี้สิครับ อร่อยนะ”

                ผมลงมากินข้าวต้มที่โรงอาหารใต้หอพักก็เจอเลขาชุนผู้มีรังสีดอกไม้ล้อมรอบ เลขาชุนไม่เห็นต้องมาแบกของเหมือนผมเลย! ส่วนมากเขาก็แค่เดินไปเช็คงานกับเหล่าตง มายืนดูระบบการขนส่ง การจัดของ นี่มันระดับเมเนจเม้นท์ที่ผมควรต้องไปเรียนรู้ ผมเลยเหม็นขี้หน้าเขาอ่ะ ถึงจะเอาข้าวกล่องชุดใหญ่หน้าตาน่ากินมาชวนผมกินด้วยผมก็ไม่กินหรอกนะ ไม่ใช่ไม่อยากกิน แต่ปวดกราม!

                “ไม่เอาอ่ะ ฉันชอบกินข้าวต้ม แต่ก็ขอบคุณนะ”

                “กินแต่ข้าวจะไม่มีแรงนะม่งอวิ๋น นายต้องขยันขันแข็งเข้าไว้จะได้ไปทำงานที่สำนักงานไวๆ”

                “ตอนนายเริ่มงานแรกๆต้องทำเหมือนฉันไหม?”

                “ไม่ครับ แต่ก็เคยมาช่วยทำบ้าง นายน้อยชอบมาช่วยยกของเวลางานเร่ง เขาไม่ชอบเอาเปรียบพนักงาน”

                เลขาชุนยิ้มจนตาหยีแล้วคีบปลาใส่ถ้วยข้าวต้มผม ปลานี่ค่อยกินได้หน่อยเพราะมันไม่แข็ง ตอนอยู่อเมริกามีแต่เนื้อกับไก่เป็นหลัก ขนมปังอีก ผมเลยผอมนี่ไง

                “ทำไมฉันต้องมายกของด้วยไม่เข้าใจเลย”

                “อาจจะเพราะนายน้อยอยากให้เราแบ่งงานกันทำในอนาคตมั้งครับ ท่านประธานบอกว่าผมทำงานเยอะไปทั้งที่สำนักงานใหญ่ ท่าเรือแล้วยังเรื่องที่บ้านนายน้อยอีก”

                “บ้านลู่ เอ่อ ตระกูลลู่ทำไมหรอ”

                “นายน้อยให้รีโนเวทบ้านใหม่ทั้งหมดครับ เลยต้องไปคุมคนงาน”

                “อ้าว ชิง...เอ่อ นายน้อยไม่ได้อยู่บ้านหรอ”

                “ช่วงนี้อยู่บ้านท่านประธาน สลับกับมานอนที่นี่ครับ”

                อยู่บ้านท่านประธาน...ก็บ้านผมอ่ะสิ? แล้วทำไมพ่อไม่บอก ไม่สิ ทำไมผมไม่เห็นหน้าชิงอวิ๋นในบ้านตัวเองเลย หรือเพราะผมตื่นสาย? ก็คงจะแบบนั้นแหละ ผมตื่นก็เกินสิบโมงไปแล้วชิงอวิ๋นก็ออกไปทำงานแล้วมั้ง

                “นี่ๆเลขาชุน”

                “ครับ?”

                “นายน้อย...ดุไหม?”

                เลขาชุนมองซ้ายมองขวาแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับยกมือป้องปาก

                “ดุมากครับ โยนคนลงทะเลประจำ โจรมันเยอะ...ไม่ถามด้วยว่ามาขโมยอะไร บุกรุกเข้ามาตายสถานเดียว ส่วนพนักงานถ้าทำผิดก็โดนตักเตือน ถ้าผิดซ้ำอีกก็โดนไล่ออก”

                ฟังเลขาชุนเล่าแล้วผมก็กินข้าวไม่ลง ชิงอวิ๋นต้องใจแข็งขนาดไหนถึงสั่งโยนคนลงทะเลได้ ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องของการปกครอง ความปลอดภัย ซีบีกรุ๊ปเลยได้รับความเชื่อใจจากลูกค้า

                แต่ผมแค่...แค่รู้สึกแย่ที่ชิงอวิ๋นจะต้องมาเจอแบบนี้ สถานการณ์บีบบังคับให้เขาต้องเป็นคนใจร้ายทั้งๆที่ชิงอวิ๋นเป็นคนนุ่มนวล เขายิ้มให้กับทุกคนถึงจะเป็นรอยยิ้มไม่ค่อยจริงใจก็เถอะ ซีบีกรุ๊ปขโมยชิงอวิ๋นคนเก่าของผมไปหมดเลย

                “นายน้อยมีเพื่อนสนิทบ้างไหม”

                “ไม่เคยเห็นนัดเจอเพื่อนนะครับ มีแต่ลูกค้ากับคนในแวดวงธุรกิจ”

                แล้วแบบนี้ที่ผ่านมาเวลาเสียใจใครจะอยู่เป็นเพื่อนชิงอวิ๋นล่ะ...

 

                ===========

 

พี่ลู่โชคดีจังเลยน้ามีเจ้าตัววุ่นวายแบบน้อง คิดถึงพี่ลู่ตลอด แต่ตอนนี้โกรธอยู่นะรีบไปง้อน้องเร็ว  

 

               

               

               

 

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 668 ครั้ง

2,478 ความคิดเห็น

  1. #2470 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 22:18
    พี่ลู่มีม่งไง ถามอะไรม่งก็ตอบได้
    #2470
    0
  2. #2444 sealers (@sealers) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 13:29
    น้องรักพี่ลู่แค่ไหน โกรธมากก็ยังคิดถึงแต่พี่ลู่ สงสารน้อง
    #2444
    0
  3. #2069 happy1701 (@happy1701) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 18:23
    เป็นวิธีแก้แค้นที่น่ากลัวมากเจ้าตัววุ่นวาย
    #2069
    0
  4. #1839 G_D_G_errard (@G_D_G_errard) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 17:31
    น้องจะโกรธพี่จะแก้แค้นพี่แต่ก็ห่วงพี่ทุกเรื่อง จะแก้แค้นยังไงไหวอ่ะน้องงงง
    #1839
    0
  5. #1468 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 20:42

    โถ่วว น้องลูกนี่โกรธเค้าจริงป่าวเนี่ยยยย กลับมาอ้วนเหมือนเดิมได้แล้วว ฮ่าฮ่า
    #1468
    0
  6. #1413 kim0119 (@kim0119) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 16:09
    โถ เจ้าตัววุ่นวาย วุ่นวายแค่ไหนก็ห่วงพี่เขาที่หนึ่งแหละนะ
    #1413
    0
  7. #1402 PhruksaEmO (@PhruksaEmO) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 01:18
    น้องก็เป็นห่วงตลอด ถึงแม้จะโกรธอยู่ก็เถอะ
    #1402
    0
  8. #1293 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 18:49
    ฮื่อ น่ารักจริงๆ
    #1293
    0
  9. #1206 fluorite (@zonyahh) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 00:41
    น้องอวิ๋นนน
    #1206
    0
  10. #819 nattida4923 (@nattida4923) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 12:58

    น่ารักอ่ะ
    #819
    0
  11. #816 lunnicha (@lunnicha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 17:56
    ฮาตรงสาเหตุความผอม
    #816
    0
  12. #814 sunmarine (@sunmarine) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 10:56
    5555 ขนาดเคืองมาก โกรธมาเจ็ดปี
    แต่พอเจอหน้า ก็ใจอ่อน พอรู้ว่าพี่ลำบาก
    ก็ใจเหลว แล้วจะเคืองได้นานไหมล่ะนั่น
    ยังไม่ทันง้อเลยด้วยไง

    เอ็นดู บาดเจ็บจนผอม ต้องรีบบอกพี่ละมั้ง
    จะได้แก้มกลมเหมือนเดิม

    ตลกชิงอวิ๋น ร้ายกับน้องนะ แต่ก็ห่วงมาก
    #814
    0
  13. #813 PPsry (@PPsry) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 22:05
    น้องงงง น่ารักจังเลย ฮืออออ เอาอีกๆๆๆ รอๆๆๆๆๆ
    #813
    0
  14. #805 AunGG (@jiranyalove) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 03:17
    นี่คือโกรธใช่มั้ยอ้วน55555555555
    #805
    0
  15. #804 momizone (@momizone) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 12:32

    ตอนแรกก็ตั้งท่ามาแก้แค้น ทำไปทำมางอนเขาแต่ก็ห่วงเขา เอ็นดูววว

    #804
    0
  16. #800 Cha_locha (@Cha_locha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 01:50
    หมั่นเขี้ยวเป่าอวิ๋น น่าฟัดจริงๆลูกเอ้ย นี่ขนาดโกรธพี่เค้านะเนี่ย 555
    #800
    0
  17. #799 lunnicha (@lunnicha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 19:15
    ใครจะง้อใคร 555 น้อง ๆๆๆๆ
    #799
    0
  18. #798 Lalaland332221 (@Lalaland332221) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 18:46
    อ่านมารวดเดียวเลยยยย รออออออออ
    #798
    0
  19. #797 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 15:41
    โถ่ๆน้องไหนหนูจะมาแก้แค้นเค้าไงลูก ไม่ทันไรสงสารเค้าซะล่ะ จะแก้แค้นสำเร็จไหมลูก เอางี้ไหมเปิดเผยแล้วให้พี่ลู่ง้อง่ายๆดีกว่าไหม หนูไม่ลำบากด้วย
    #797
    0
  20. #796 Littleapple1000 (@Littleapple1000) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 15:09
    อยากหอมหัวน้อง
    #796
    0
  21. #795 jasuhimo (@jah084427) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 11:12
    น้องคือคนดีที่สุดอ่ะ5555 งอนเขาแต่ก็ห่วงเขา พี่ก็รีบมาง้อเร็วๆหน่อยซิ
    #795
    0
  22. #794 nntke (@nntke) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 07:51
    น้องงงง โกรธเค้าแต่ก็ห่วงเค้า
    #794
    0
  23. #793 toktok_toyo (@toktok_toyo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 03:37
    หาคนมาจีบน้องเลยยย ปั่นชิง 55555
    #793
    0
  24. #791 ชานแบคงุงิ (@nb-fb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 01:38
    หาคนมาจีบน้องเร้วววว
    #791
    0
  25. #790 เทียแมต (@ldiva) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 01:37
    เพื่อนเฮียก็ม่งม่งไงน้องงง ฮือ ตั้ง 7 ปี TT // ขอบคุณไรท์มากค่าา
    #790
    0