Under Cloud ☁ อาณาจักรเมฆา

ตอนที่ 13 : Chapter 12 : Hide and seek

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 607 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62

Chapter 12 Hide and seek

                “เป็นคนกินข้าวช้านะเนี่ย กินน้อยด้วย กินเยอะๆหน่อยสิครับ หรือว่าอาหารไม่ถูกปากหรอ?”

                เลขาชุนทำหน้าประหลาดใจใส่ผม เขามากินข้าวเย็นกับผมทู้กกกกวัน พร้อมกล่องข้าวอลังการงานสร้าง นี่เขามาเยาะเย้ยผมชัดๆที่ได้กินแค่ข้าวต้มและข้าวต้ม! กับข้าวบ้างนิดหน่อยแต่ต้องค่อยๆเคี้ยว

                “ฟันไม่ค่อยดีอ่ะ”

                “อ้าว เป็นอะไร”

                ผมล่ะสงสัยจริงๆว่าเลขาชุนทำไมชอบชวนผมคุย แล้วพอคุยเยอะก็กินข้าวช้าขึ้นไปอีก เขาอาจจะเหงาไม่ค่อยมีเพื่อนมั้ง เราตำแหน่งเดียวกันเขาก็เลยอยากสนิทกับผมไว้ แต่ผมไม่อยากสนิทกับเขาอ่ะ เขาไม่ต้องมาแบกมาหามไรสักอย่าง! แถมยังอยู่ดีกินดี มีแต่ผมเนี่ยลำบ๊ากลำบาก แต่ก็นั่นแหละมันไม่ใช่ความผิดของเลขาชุนสักหน่อย ชิงอวิ๋นโน่นนนน ลำเอียง! เป็นเจ้านายที่ลำเอียงมากๆ คงอย่างที่พ่อบอกเขาไม่ชอบเด็กเส้นเลยแกล้งผมแน่ๆ เฮ้อ เหนื่อย

                “เคยเกิดอุบัติเหตุรุนแรงตรงกรามอ่ะ ดีนะหน้าไม่บุบ ตั้งแต่นั้นมาก็กินพวกของแข็งๆไม่ได้อีกเลย ทีนี้ก็จะกินได้แต่อันนิ่มๆแบบพวกเนื้อปลา หรืออันที่หั่นชิ้นเล็กๆแล้ว ก้านคะน้าแบบนี้กินไม่ได้มันแข็ง ก็อย่างที่เห็นแหละ โรงอาหารพนักงานมีแต่พวกหมูชิ้นใหญ่ๆ ไก่บ้าง ไม่มีหรอกปลากับผักชิ้นเล็กๆ ก็ต้องค่อยๆเคี้ยว”

                “งั้นคราวหน้าจะทำชิ้นเล็กๆมาให้ โทษทีวันนี้มีแต่อันแข็งๆ”

                เลขาชุนทำหน้ารู้สึกผิดแล้วเลื่อนจานคะน้าผัดซอสกลับไปหาตัวเอง กลายเป็นผมรู้สึกผิดเลยมันไม่ใช่หน้าที่เขามาดูแลผมสักหน่อย

                “ไม่ใช่หน้าที่ต้องมาดูแลฉันสักหน่อย อย่าคิดมากน่า ก้านคะน้ากินไม่ได้แต่ใบก็ค่อยๆกินได้นะ กับข้าวนายอร่อย”

                “ไม่บอกแม่ครัวล่ะครับ เผื่อเขาทำพวกอันนิ่มๆให้”

                “ฉันเป็นพนักงานจะไปมีสิทธิพิเศษอะไรเล่า คนอื่นกินได้ ฉันก็ต้องกินได้สิ แต่กินช้าหน่อย ตอนเช้านะต้องตื่นไวๆไม่งั้นกินไม่ทัน แสบท้องไปจนพักเที่ยงนั่นแหละ”

                ชิงอวิ๋นอยู่มาได้ ผมก็ต้องอยู่ได้ กับข้าวพนักงานไม่ได้แย่หรอกแค่ผมไม่อยากเอาฟันกับกรามตัวเองไปเสี่ยง สภาพมีผ้าพันแผลพันทั่วหน้านี่ไม่สนุกเลยนะ แล้วผมก็ชินกับการกินอะไรนิ่มๆไปแล้ว เคี้ยวช้าๆก็ดีจะได้ย่อยง่าย

 

                “ม่งอวิ๋นได้รับอุบัติเหตุที่กรามครับ เขากินระวังมาก ผมคิดว่าน่าจะอุบัติเหตุใหญ่ เขาบอกเขากินอะไรแข็งๆไม่ได้อีกแล้วเพราะกรามกับฟันไม่ดี การเป็นอยู่น่าจะอยู่ได้ครับ ก็มีบ่นบ้างว่าเตียงแข็ง แล้วก็สนิทกับคนงานเยอะ เข้ากับคนเก่ง”

                ลู่ชิงอวิ๋นข่มตาพยายามสงบอารมณ์ที่ครุกกรุ่น อุบัติเหตุ? ประธานหวังไม่ได้บอกอะไรเขาเลยว่าเป่าอวิ๋นประสบอุบัติเหตุ แล้วคนที่ชอบกินขนาดนั้นกลายเป็นกินอะไรไม่ค่อยได้ เจ็ดปีมานี้น้องผ่านเรื่องราวอะไรมา...

                “ไปสั่งโจ๊กเนื้อปูที่ภัตคารให้เขาด้วยเย็นนี้ สั่งเผื่อไปส่งบ้านประธานหวังด้วย”

                “ได้ครับ ผมลองเลือกเมนูคร่าวๆที่กินได้ง่ายๆไว้แล้ว นายน้อยอยากลองเช็คดูไหมครับ?”

                “อืม ส่งเข้าเมลล์มา”

                “ถ้ายังไงให้ส่งเขาไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลไหมครับเพื่อความสบายใจ ผมจะนัดคุณหมอให้ ถ้านายน้อยกังวลว่าเขาจะระแวง ก็แจ้งว่าเป็นสวัสดิการประจำตำแหน่งดีไหมครับ?”

                ตาคมมองหน้าเลขาที่ดูจะรู้ทันว่าเขาคิดอะไร ไม่อยากให้เป่าอวิ๋นรู้ว่าเขาเฝ้ามองอยู่

                “รู้ดีนะ”

                “ผมแค่คิดว่าเขาน่าจะไม่ใช่เลขาธรรมดาเหมือนผม และท่านประธานส่งมาเองแบบนี้ ก็อาจจะเป็นคนสำคัญของท่านประธานแล้วก็ของนายน้อยด้วย แถมเจ้าม่งม่งไม่เห็นเห่าเขาเหมือนเห่าผมเลย”

                ลู่ชิงอวิ๋นพยักหน้า พอใจกับการวางตัวของเลขาชุน ช่างสังเกตและละเอียดรอบครอบ

                “ครบกำหนดเปลี่ยนกะให้เขาย้ายมาทำงานที่นี่ เขาทำเอกสารนำเข้าส่งออกของอเมริกาได้ เขารู้กฏหมายที่นั่น”

                “ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการเรื่องโต๊ะทำงานให้เรียบร้อย งั้น...ก่อนมาเริ่มงานผมจะพาเขาไปตรวจสุขภาพนะครับ”

                “อืม”

                “แล้วเรื่องที่พัก? ให้อยู่หอพักต่อหรือว่า...”

                ให้กลับไปนอนที่บ้าน

                ลู่ชิงอวิ๋นถอนหายใจทันทีที่เลขาชุนเดินออกไป ความตั้งใจที่จะเข้มงวดลดลงไปหลายส่วน ก็จะให้ใจแข็งได้ยังไง กินข้าวก็นิดเดียว แถมกินไม่ค่อยได้ ก็ให้กลับไปอยู่กับท่านประธานดีกว่า

 

                เกือบเที่ยงคืนลู่ชิงอวิ๋นจับสายจูงม่งม่งลัดเลาะไปตามทางเดินในบริเวณท่าเรือซีบีกรุ๊ป การ์ดหลายคนผงกหัวทักทายแล้วเดินตรวจยามตามหน้าที่ของตัวเองต่อ ไม่นานนักก็ถึงบริเวณหอพักพนักงาน ในเวลานี้ไม่มีใครนั่งอยู่ข้างนอกอีกแล้ว เป็นกฏที่ห้ามใครออกมาเดินหลังสองทุ่ม กลุ่มคนที่ทำงานกะดึกก็ไปอยู่กันตามโกดังกับที่ท่าเรือกันหมด

                เลยไม่มีใครเห็นนายน้อยลู่ก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดไปยังห้องสุดท้ายที่ชั้นสามพร้อมกับหมาขาสั้นหนึ่งตัว ม่งม่งมองมือหนาล้วงกุญแจดอกเล็กออกมาจากกระเป๋า เสียง กริ๊ก ดังขึ้นเบาๆมันก็ถูกจูงเข้าไปในห้องนอน

                ตาคมมองคนตัวผอมนอนซุกอยู่ใต้ผ้าห่มเก่า ในห้องมีเพียงพัดลมใบพัดและเสียงคนงานตะโกนสั่งงานดังมาจากท่าเรือไกลๆ เมื่อก่อนเขาก็อยู่ห้องแคบๆแบบนี้แต่พอเป็นเป่าอวิ๋นเขากลับไม่ชอบใจนัก

                แสงจันทร์สลัวสอดผ่านช่องระบายอากาศเข้ามาเลือนลาง ในความมืดมิดลู่ชิงอวิ๋นนั่งลงข้างๆคนนอนหลับสนิท มือยกขึ้นลูบหัวเจ้าตัววุ่นวายเบาๆ เสียงงี้ดๆจากหมาขาสั้นที่พยายามปีนขึ้นมาบนตักทำให้ต้องอุ้มมันขึ้นมานอนข้างน้อง ม่งม่งพยายามสอดตัวอ้วนๆของมันเข้าไปในอ้อมแขนเป่า

                “ม่งม่งอย่า...”

                “อื้อ...ม่งม่งหรอ”

                เสียงงัวเงียทำให้มือหนาชะงักไม่กล้าขยับตัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

                “ม่งม่งมาหาฉันหรอ...ทำไมลู่ไม่เห็นมาบ้างเลยล่ะ เขาลืมฉันไปแล้ว”

                แขนเล็กกอดม่งม่ง เจ้าหมาขาสั้นหันมามองเขาตาแป๋วแล้วมันก็หันไปซุกอกเป่าอวิ๋น มันคงจะนอนกับน้องที่นี่ ลู่ชิงอวิ๋นนั่งอยู่สักพักก็ลุกเดินออกมา

                “ก็จำได้นี่...ทำไมต้องแกล้งทำเป็นจำไม่ได้ด้วยล่ะ นิสัยไม่ดี แล้วมาแอบดูคนอื่นนอนได้ยังไง ใช่ไหมม่งม่ง”

                “บ๊อก!

               

                ชิงอวิ๋นเข้ามาในห้องผม ผมได้ยินเสียงคนไขกุญแจแม้มันจะเบามากแต่ผมนอนไม่ค่อยหลับ เตียงมันแข็งไปแล้วก็ไม่มีแอร์เหมือนที่บ้าน ตอนแรกผมนึกว่าโจรจนกระทั่งมีมือมาลูบหัวผม พร้อมกับม่งม่งที่พยายามแทรกตัวมานอนด้วย

                ผมตกใจมากหัวใจก็เต้นแรงกลัวว่าตัวเองจะฝันไปตอนได้ยินเสียงชิงอวิ๋นห้ามม่งม่งกวนผมนอน ผมอยากหันไปหาเขา ถามว่าทำไมทำแบบนี้ จำผมได้แล้วทำไมไม่พูด ทำไมไม่ไปหาผมที่อเมริกา ทำไมต้องมาแอบดูผมนอนหลับแต่ผมก็กลัวคำตอบเลยทำได้แค่กอดม่งม่งเอาไว้จนกระทั่งเขาลุกออกไป

                ทั้งดีใจ เสียใจ ปนกันไปหมดจนผมร้องไห้ เจ็ดปีที่เราไม่ได้เจอกันมันนานมากเลยนะ แค่รู้ว่าเขามาอยู่ใกล้ๆผมก็อยากกอดชิงอวิ๋นแน่นๆ อยากเล่าทุกอย่างที่ผ่านมาให้เขาฟัง แล้วก็อยากรู้ว่าเขาอยู่มายังไง ผมรู้แค่คนอื่นเล่าเรื่องชิงอวิ๋นว่าเก่ง ตั้งใจทำงาน แต่ชิงอวิ๋นชอบฝืนตัวเอง...ไม่มีใครรู้จริงๆหรอกว่าชิงอวิ๋นกดดันขนาดไหน

                 “เขาไม่ได้เกลียดฉันใช่ไหมม่งม่ง ชิงอวิ๋นไม่ได้เขี่ยฉันทิ้งเพราะอยากได้ซีบีกรุ๊ปใช่ไหม”

                ม่งม่งไม่มีคำตอบให้ผม มันแค่ทำเสียงงี้ดๆแล้วก็เลียแก้มผมเท่านั้น

 

เพราะผมรู้แล้วว่าชิงอวิ๋นจำผมได้ ผมก็เลยระแวงเลขาชุนขึ้นมา วันต่อมาหลังเลิกงานเขาเปลี่ยนกับข้าวเป็นโจ๊กเนื้อปูมาให้ผมแทน แถมยังมีชาเก๊กฮวยหอมๆอีก ถึงจะไม่ใช่ชาจักรพรรดิแบบที่ผมคุ้นเคยแต่มันก็ใช้ได้ ที่สำคัญผมรู้จักภัตรคารนี้...มันราคาค่อนข้างสูง บ้านเราไปกินกันประจำ ผมคิดว่าเลขาชุนไม่น่าจะลงทุนขนาดนี้เพราะแค่อยากเป็นเพื่อนกับผม ทุกมื้อเย็นมันดูเป็นอาหารราคาแพงหมดเลย ทำไมผมเพิ่งมาสังเกตนะ? เขาจะอยากมาสนิทกับผมทำไมถ้าไม่ใช่ชิงอวิ๋นสั่งมา

                “ขอบคุณนะ อร่อยมาก”

                “แล้วก็อาทิตย์หน้าไปทำงานที่สำนักงานได้แล้วนะครับ ไม่ต้องอยู่หอพักแล้วด้วย”

                “จริงหรอ”

                “ครับ สิบห้าวันที่ผ่านมาแค่เรียนรู้งานในคลังเฉยๆ”

                “ทำไมแค่สิบห้าวันเองอ่ะ มันดูน้อยไปหน่อยนะ?”

                ตอนผมฝึกงานกับป้าเจนนิเฟอร์นี่กว่าจะได้เลิกจัดเอกสารใช้เวลาตั้งแป็นเดือน จากที่พ่อเล่าตอนชิงอวิ๋นยกของในคลังก็หลายเดือนนะ ทำผมแค่สิบห้าวันเอง?

                “คงเพราะ ม่งอวิ๋นเก่งมากๆมั้งครับ ทำงานคล่องแล้ว เลยได้เปลี่ยนตำแหน่งไว”

                “หรอ?”

                ผมมีพรสวรรค์กับการยกของหรอ? พอเลขาชุนพยักหน้าย้ำอีกรอบผมเลยคิดว่าเขาคงไม่หลอกผมหรอกมั้ง จะหลอกทำไมเนอะ?

                “ยินดีด้วยนะครับ”

                “ขอบคุณนะ ฉันคงเก่งแบกหามมั้ง?”

                “ใช่เลยครับ ต้องคนแข็งแรงๆเท่านั้นนะตำแหน่งนี้”

                “ไม่ได้หลอกกันแน่นะ”

                “อาตงเป็นคนประเมินนะครับ ผมจะหลอกทำไม มาๆ กินโจ๊กอีกถ้วย เจ้านี้อร่อยมากครับ”

                ถึงยังไงมันก็ยังแปลกๆ อาตงด่าผมเยอะจะตายผมจะไปมีพรสวรรค์ด้านการขนของได้ยังไง? ผมแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าชิงอวิ๋นไม่อยากให้ผมลำบาก แต่ผมก็ไม่มีอะไรมายืนยันความคิดของตัวเอง ผมจะถามเลขาชุนก็ไม่ได้เพราะเดี๋ยวเขาจะรู้ว่าผมรู้ทัน ไม่อยู่ก็ไม่อยู่ กลับไปนอนบ้านก็ดีเหมือนกัน

                ผมได้กลับมานอนบ้านตัวเองในที่สุด วันนี้แม่ทำปลาหิมะนึ่งซีอิ๊วตัวใหญ่ฉลองผมได้กลับบ้านแถมเลื่อนตำแหน่ง ผมโม้กับพ่อว่าผมแบกของเก่งสุดในท่าเรือเลยได้เปลี่ยนงานไว จริงๆคือโม้กลบเกลื่อนไม่กล้าบอกพ่อว่าชิงอวิ๋นรู้เรื่องแล้ว เพราะพ่อเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในแผนการนี้อ่ะ ถ้าพ่อรู้ว่าแผนแตกก็เหมือนพ่อหน้าแตกด้วยนะ หรือว่าที่ชิงอวิ๋นยังไม่ยอมบอกว่าเขารู้ทันเพราะเขาเกรงใจพ่ออยู่?

                “อ้อ เลขาชุนมาบอกหรอ?”

                “ช่ายยย ผมว่าเลขาชุนน่าจะเหงามั้งพ่อ เขามากินข้าวด้วยทุกวันเลย บ้านเขาน่าจะรวยอ่ะสั่งอาหารจากภัตรคารมาทั้งนั้นเป็นเซ็ตใหญ่ๆ”

                “อ๋อ บ้านเขารวยนี่เอง”

                “พอผมบอกว่าเคี้ยวไม่ค่อยได้ เขาก็สั่งโจ๊กเนื้อปูมาแทน นิสัยดีเนอะ”

                พ่อหัวเราะแล้วบอกว่าผมเก่งมากที่ผ่านสิบห้าวันแรกมาได้ พ่อถามถึงชิงอวิ๋นด้วยแต่ผมบอกว่าแทบไม่เจอเขาเลย ผมคันปากยุบยิบอยากบอกความจริงพ่อมากๆ แต่รออีกสักพักดีกว่า ให้พ่อทำใจก่อน

                “ชิงอวิ๋นลืมผมไปแล้วแน่เลยพ่อ มีแต่ม่งม่งที่จำผมได้”

                พ่อพยักหน้าบอกว่าดีแล้วแผนเราจะได้สำเร็จ...ทำไงดีรู้สึกผิดกับพ่อจัง ผมก็ไม่น่าเชื่อแม่เลยว่าหน้าเปลี่ยน ผอมลงขนาดนี้ชิงอวิ๋นไม่มีทางจำได้หรอก ผมลืมไปได้ไงว่านั่นมันชิงอวิ๋นนะ...เฮ้อเอาไงต่อดี

                ผมยังคิดไม่ออกว่าจะเอายังไง นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงก็นอนไม่หลับเลยจะไปเดินเล่นในสวนสักหน่อย แต่พอออกจากห้องนอนมาก็เจอม่งม่งกำลังนั่งอยู่หน้าห้องที่อยู่เยื้องกับห้องนอนผม

                มันหันมามองแล้วเดินเข้ามาพยายามงับขากางเกงผมให้เดินไปที่ห้องนั้น หรือว่าห้องนั้นจะของชิงอวิ๋น? ผมไม่ได้อยู่บ้านมาเจ็ดปีแต่จำได้ว่าห้องนั้นมันห้องนอนแขกนะ อ้อเลขาชุนบอกว่าชิงอวิ๋นมาอยู่บ้านผมชั่วคราวสลับกับนอนที่ท่าเรือ คืนนี้ชิงอวิ๋นกลับบ้านหรอ?

                “บ๊อก!

                “ม่งม่ง”

                เสียงของชิงอวิ๋นดังมาพร้อมกับเสียงคนเดินขึ้นบันได ผมหันซ้ายหันขวาจะหลบเข้าไปในห้องนอนตัวเองไอ้ม่งม่งมันก็ไม่ยอมปล่อยขากางเกงผม ก็เลยมีตัวเลือกเดียวคือ...เข้าไปในห้องชิงอวิ๋น ค่อยไปแอบตามตู้เสื้อผ้า หรือใต้เตียงแล้วกัน!

                ผมยังไม่อยากให้ชิงอวิ๋นรู้ว่าผมรู้แล้ว ผมควรจะต้องหาสาเหตุก่อนนะว่าทำไมเขาต้องทำเป็นจำไม่ได้ด้วย มันต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างซ่อนอยู่แน่ๆ

               

                “โจ๊กเนื้อปูวันก่อนอร่อยดีนะ ร้านไหนนะ?”

                “จำไม่ได้ครับ”

                ลู่ชิงอวิ๋นกลับมาบ้านเกือบเที่ยงคืนก็ยังเจอประธานหวังนั่งดูข่าวรอบดึก ปล่อยม่งม่งไปกินข้าวในชามข้าวของมันก็เดินเข้าห้องครัวหาอะไรกินบ้าง

                ปลาหิมะที่หายไปแล้วครึ่งตัว ซุปเยื่อไผ่ก้นหม้อ กับไก่ฉีกผัดเปรี้ยวหวานมีแต่กับข้าวที่เคี้ยวง่าย รวมถึงข้าวสวยที่หุงแฉะกว่าปกติ แม่บ้านไม่ได้หุงไม่ดี...แต่ตั้งใจหุงให้มันกินง่ายๆสำหรับคุณชายอีกคน

                “เหมือนจะมาจากภัตรคารที่เราชอบสั่งมาบ่อยๆใช่ไหม?”

                “มั้งครับ”

                ตาคมมองประธานหวังที่เลิกสนใจข่าวภาคดึกมานั่งอยู่ข้างๆ แล้วบทสนทนายังวนเวียนอยู่กับโจ๊กเนื้อปู บอกได้เลยว่าประธานหวังไม่ได้นอนดึกหรอก แต่ตั้งใจอยู่รอคุยกับเขาแน่นอน

                “อะไรกัน สั่งมาให้แท้ๆยังจำร้านไม่ได้”

                “ไว้ผมจะถามเลขาชุนให้”

                เสียงจิจ๊ะขัดใจทำให้ลู่ชิงอวิ๋นถอนหายใจ ประธานหวังนี่ยังไงนะ ตกลงว่าอยากให้เขารู้หรือไม่อยากกันแน่เรื่องเป่าอวิ๋นมาเป็นเลขาเขาเนี่ย

                “ได้ข่าวว่าให้เลขาใหม่กลับไปนอนบ้านเขาได้แล้ว”

                “ครับ”

                “ไม่เข้มงวดเท่าไหร่เลยนะอาลู่ หรือเขาเก่งแบบที่ฉันบอก?”

                “เรื่องทำงานเก่งประธานหวังคงคิดไปเอง หูตาฝ้าฟางไปตามอายุ อาตงบอกให้ผมย้ายเขาไปที่อื่นสักที เกะกะโกดัง ทำงานก็ช้า เอาแต่คุย กินข้าวก็ไม่ค่อยได้จนหัวหน้าคนงานมาบอกให้ผมปล่อยเขากลับบ้าน ก่อนจะตายในหอพักกลายเป็นผีมาหลอกมาหลอน”

                “ไล่ออกเลยไหม?”

                “ไหนบอกว่าคนนี้จะให้สอนเป่าอวิ๋น?”

                “ไม่ได้เรื่องก็ไล่ออกไป ค่อยหาคนใหม่ ดีไหมล่ะ จะได้ไม่มีใครไปเกะกะแถวท่าเรือด้วย”

                “ให้โอกาสเขาก่อนก็ได้ครับ เผื่อคำโฆษณาของประธานหวังที่บอกว่ามองคนไม่พลาดจะไม่เกินจริง”

                มุมปากยกยิ้มเมื่อเห็นท่าทางฮึดฮัดของประธานหวัง ตั้งแต่เริ่มเป็นคนแก่ว่างงานก็ชอบทำตัวเป็นคนขี้บ่น เลยต้องเอาใจด้วยการเลื่อนถ้วยข้าวให้แกช่วยคีบกับข้าวใส่ให้

                “วันนี้หุงข้าวแฉะนะครับ”

                “นั่นสิ อย่าไปโทษแม่ครัวเลย คนเราผิดพลาดกันได้”

                ส่ายหัวกับประธานหวัง กับแค่บอกว่าลูกชายตัวเองกลับมาแล้วยังทำเป็นลับลมคมใน คนลูกคงไม่ได้มีแผนอะไรน่าจะคนพ่อแบบประธานหวังนี่แหละ

 

                เสียงเห่าของม่งม่งทำให้ต้องรีบเดินขึ้นบันไดไปจัดการ ป่านนี้เป่าอวิ๋นคงนอนแล้วจะมาเห่าเสียงดังทำน้องตื่นไม่ได้ แต่พอเดินขึ้นมาถึงชั้นบนก็ต้องขมวดคิ้วเพราะม่งม่งหายไป มันจะเข้าห้องนอนเองได้ยังไง ปกติมันก็มานั่งรอให้เขามาเปิดประตูให้ทุกครั้งไม่ว่าจะที่บ้านหรือที่ท่าเรือ

                ถ้ามันหายไปก็เป็นไปได้อย่างเดียวคือเป่าอวิ๋นอุ้มมันไป คำถามคืออุ้มไปห้องไหน ห้องน้องหรือห้องเขา? แสดงว่าเป่าอวิ๋นได้ยินเสียงเขาเรียกม่งม่งด้วย...เจ้าตัววุ่นวายตั้งใจแอบเขา         

            เกมเล่นซ่อนแอบที่มีผู้เล่นสองคนกับกติกาที่เปลี่ยนไป คนหนึ่งตั้งใจแอบ อีกคนก็ต้องทำเป็นหาไม่เจอ

                ลู่ชิงอวิ๋นยังไม่อยากเจอเจ้าตัววุ่นวายเพราะยังไม่แน่ใจว่าแผนการของพ่อลูกคู่นี้คืออะไร...ส่วนเจ้าตัววุ่นวายก็คงยังไม่อยากให้เขาจับได้

                ขายาวหมุนตัวเดินลงบันไดกลับไปชั้นล่าง เสียงประตูเปิดออกแล้วปิดลงยังว่องไวดังมาให้ได้ยิน พร้อมกันเสียงประตูอีกห้องเปิดออกแล้วปิดลง...เมื่อครู่น้องอยู่ในห้องเขาสินะ?

                ร่างสูงก้าวลงมาถึงด้านล่างหันกลับไปทางบันไดก็เจอหมาขาสั้นพยายามเดินลงบันไดตามมา ม่งม่งที่หายไปกลับมาแล้ว

                “บอกว่าอย่าขึ้นลงบันไดบ่อยไง...เดี๋ยวหลังพัง”

                “บ๊อก!

                มุมปากยกยิ้มอุ้มเจ้าหมาขาสั้นขึ้นก่อนจะเดินไปนั่งดูข่าวเป็นเพื่อนประธานหวังด้วยกัน


============

 

อยู่ร่วมบ้านกันแล้วววววว แต่ละคนก็คิดกันไปคนละอย่าง

เป่าอวิ๋นโตแล้วอาจจะยังไม่ทันพี่ลู่ทุกเรื่อง แต่น้องรู้แล้วนะว่าอิพี่แอ๊บ! เรามารอดูแผนการของเจ้าตัววุ่นวายกันนะคะ 555

 

ช่วงนี้แบมมีสภาวะเครียดสูง ก็อัพช้ากว่าปกติจนเศร้าใจเหมือนกันค่ะ 55555 เป็นกำลังใจให้ด้วยนะครัชชชชช

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 607 ครั้ง

2,472 ความคิดเห็น

  1. #2445 sealers (@sealers) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 13:36
    เล่นซ่อนแอบกันหรอคู่นี้
    #2445
    0
  2. #2112 mdyeolly (@mdyeolly) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 08:24
    ฮือออออ เอ็นดูทั้งน้องทั้งม่ง
    #2112
    0
  3. #1842 G_D_G_errard (@G_D_G_errard) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 18:58
    คิดแก้ทางกันไปมา มะไหร่จะเข้าใจกันเนี่ยยย ม่งงงไปหมด 5555
    #1842
    0
  4. #1294 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 18:54
    น่ารักกก
    #1294
    0
  5. #1207 fluorite (@zonyahh) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 01:55

    อย่าเครียดเยอะนะค้าา​ เป็นกำลังใจให้
    #1207
    0
  6. #944 Phonphanchaisit9 (@pornthipchaisit9) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 01:07

    เจ้าตัววุ่นวายกับม่งม่งนี่น่ารักที่สุด







    #944
    0
  7. #888 PD' ropia (@condresstra) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 18:48
    ฮืออ่านไปก็น่ารัก เจ้าตัววุ่นวายทั้งคนแลัหมาาา
    #888
    0
  8. #887 momizone (@momizone) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 13:48

    โอ้ยยย เจ้าตัววุ่นวายลู๊กก เล่นซ่อนหากันน่าเอ็นดูววว คนน้องก็หลบๆแอบๆ ดุ๊กดิ๊กไปมาทำไมพี่หาเราไม่เจอ ไม่เห็นจริงๆเหรอ อยู่นี่ไง จำเราไม่ได้เอ๋อ คนพี่ก็รู้แล้ว เห็นแล้วจำได้ตั้งนาน แต่ขอแหย่น้องเล่นอีกสักหน่อย มันน่าหมั่นเขี้ยวจริงๆ เป็นกำลังใจให้คุณแบมนะคะ เรารอได้ ไม่ต้องกังวล ชอบนิยายของคุณแบมมากกกก มีแต่ความน่ารักเต็มไปหมด เขียนได้เก่งมากๆ สนุกมากกกกกก

    #887
    0
  9. #886 Banim (@banim) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:03

    เจ้าตัววุ่นวาย. วุ่นวายในใจพี่ลู่ ดุ๊กดิ๊กๆ น่าเอ็ดดูจริงๆ. ได้วิธีลดน้ำหนักแล้วเราจะไปลดหุ่นบ้าง 555
    #886
    0
  10. #885 kbhensubha (@kbhensubha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 22:12
    แหมๆๆๆ อยากจะแหมยาวๆ ให้ถึงดวงจันทร์กะพระนายคู่นี้
    #885
    0
  11. #884 น.ส.แม่มด ใจดี (@ning11434) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 21:19
    รออค่าา
    #884
    0
  12. #883 fallingforyou. (@derodero) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 12:14
    ทางนี้ก็ตั้งใจแอบ คนพี่ก็ทำเป็นไม่รู้ 5555 รอให้จ๊ะเอ๋มาเจอกันนะคะ ท่านประธานคือขี้บ่นมากขึ้นจริง ๆ อันนี้เห็นด้วยเเต่ก่อนนี่อย่างเท่ ตอนนี้คือเป็นคุณลุงเเล้ววววว ที่เหมือนเดิมคือจอมวางแผน 555 เป็นกำลังใจให้คุณแบมเยอะ ๆ เลยนะคะ รออ่านเสมอเลยไม่หายไปไหนเเน่นอน พักผ่อนเยอะ ๆ นะคะหายเหนื่อยเเล้วสู้ต่อ ฮึบ ๆ
    #883
    0
  13. #882 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 09:48

    โอ๊ยน่ารักจังแต่ละคน
    #882
    0
  14. #881 damner (@phangon94) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 07:13
    อวิ๋นอวิ๋นกับม่งม่ง เหมือนพี่น้องกันมาก ดุ๊กดิ๊กตัวเล็ก ซนพอๆกันเลย5555555
    #881
    0
  15. #880 Cha_locha (@Cha_locha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 01:48

    หมั่นเขี้ยวทั้งอวิ๋นพี่อวิ๋นน้องเลย ฮึ่ยยย
    เป็นกำลังใจให้คุณแบมนะคะ
    #880
    0
  16. #879 fkarn (@fkarn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 01:08
    ติดตามมาทุกเรื่อง แต่งดีมากเลยค่ะ นั่งรอโนติตลอดเลยนะคะ สู้ๆ
    #879
    0
  17. #878 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:36
    กอดๆน้าแบม ส่งกำลังใจ

    เป่าอวิ๋นนี่ถ้ามาเป็นเพื่อนกับเจ้าจันนะ คนเลี้ยงอย่างเจิ้นและลู่ปวดหัวแย่แน่ๆเลย
    #878
    0
  18. #877 ooy1565 (@ooy1565) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:35
    น้องแบมอย่าเครียดนะคะเดี๋ยวจะป่วยพักผ่อนเยอะเยอะพี่ลู่น้องเป่าจะเล่นซ่อนหากันนานแค่ไหนไหนสงสารเจ้าม่งม่งบ้างส่วนท่านประธานหวังนี่ก็ไม่รู้สินะว่าลูกเขยรุ้แล้ว555
    #877
    0
  19. #876 Paaaooo (@Pao1965) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:22

    ชอบนะคะ น่าติดตามค่ะ
    #876
    0
  20. #875 jogod (@jochittranant) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:01
    ส่งกำลังใจมาให้ค่า อย่าเครียดหรือดดันมากไปนะคะ..เรื่องกำลังสนุกเลย ลาดกันไปมาทุกที รอนะคะ
    #875
    0
  21. #874 jkookookie (@iamkarookook224) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 23:29
    ต่างคนก็ต่างมีแผนของตัวเอง เจ้าแผนการกันทั้งเรื่อง5555555
    #874
    0
  22. #873 Mmmmiilllkk (@Mmmmiilllkk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 23:23
    รักกกกกกกกกกก สนุกกกกกกก ติดตามมมม
    #873
    0
  23. #872 devilgirl_n (@devilgirl_n) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 23:13
    คุณพ่อเค้าเล่นอะไรกัน วางแผนอะไรอยู่ขอรู้ด้วย สรุปเรื่องนี้คนที่รู้ดีสุดคือม่งม่ง เสียอย่างเดียว พูดไม่ได้นี่แหละ ได้แต่งับขากางเกง
    #872
    0
  24. #871 Ginghnung (@Ginghnung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:54
    สู้ๆนะค่ะ อย่าเครียดมากนะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #871
    0
  25. #870 mook'yaaa (@mook081261109) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:41
    คุณแบมสู้ๆนะคะ แต่งสนุกมากเลยย เราชอบทุกเรื่องของคุณแบมเลยค่ะ
    #870
    0