Under Cloud ☁ อาณาจักรเมฆา

ตอนที่ 14 : Chapter 13 : Something

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4871
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 638 ครั้ง
    28 มิ.ย. 62

Chapter 13 Something

                “สวัสดิการดีจัง”

                เลขาชุนพาผมมาตรวจสุขภาพ เขาบอกว่าเป็นสวัสดิการประจำตำแหน่ง มันก็แปลกๆดีที่ผมโดนส่งไปใช้แรงงาน อยู่หอพักพัดลมใบหัดสิบห้าวัน แล้วก็เหมือนได้เลื่อนขั้นแบบก้าวกระโดด แถมโรงพยาบาลนี่ก็ชื่อดังที่สุดในเซี่ยงไฮ้

                “ผมก็ตื่นเต้นเหมือนกันครับตอนเข้างานใหม่ๆแล้วมาตรวจสุขภาพที่นี่”

                คุณหมอตรวจละเอียดมาก เราเสียเวลาไปทั้งเช้า เอ็กซเรย์ทุกส่วนของร่างกาย ตรวจเลือด นั่นนี่โน่น หมอบอกผมแข็งแรงดี กระดูกไม่มีปัญหา ผมแอบถามหมอว่ากรามผมเป็นไงบ้าง หมอบอกว่ามันปกติดีแล้ว ส่วนที่ผมยังไม่กล้าใช้มันเยอะอาจจะเป็นเพราะผมยังจำความเจ็บปวดตอนประสบอุบัติเหตุได้ เป็นแผลใจของผม

                สุดท้ายหมอก็ให้วิตามินมาชุดใหญ่ แต่ราคามันแพงมากนะครบเซ็ตขนาดนี้

                “ไม่เป็นไรครับ เป็นสวัสดิการ”

                “มันแปลกๆนะเนี่ย แพงนะ สวัสดิการดีขนาดนั้นได้ไงอ่ะ”

                “เฮ้อ พูดแล้วก็เหมือนนินทาเจ้านายนะครับ แต่นายน้อยใช้งานหนักมากกก เลขาคนก่อนหน้าผมอยู่ได้ไม่ถึงเดือนกันสักคน ตอนผมเข้ามาเขาเลยดูแลระดับวีไอพีกลัวนายน้อยต้องหาเลขาใหม่อีก เลยโชคดีไป ม่งอวิ๋นก็อย่าคิดมากเลยครับ เดี๋ยวอยู่ๆไปก็จะเข้าใจว่าทำงานจนไม่ได้หลับได้นอนเป็นยังไง”

                เลขาชุนชี้ให้ดูขอบตาคล้ำๆของเขา แล้วผมก็สงสาร ทำไมชิงอวิ๋นใช้งานเลขาอย่างกับทาส ผมก็ไม่น่ารอด ก่อนกลับท่าเรือเลขาชุนยังพาผมไปตัดชุดสูทอีกสามชุด เป็นร้านตัดเสื้อผ้าร้านประจำของตระกูลลู่แล้วก็ตระกูลหวังของผมด้วย เสื้อผ้าทุกชุดของชิงอวิ๋นก็ตัดที่นี่ แน่นอนว่าแพงหูดับตับไหม้ เพราะชิงอวิ๋นใส่แต่ผ้าไหม ไม่ใช่แค่ชิงอวิ๋นหรอก บ้านผมก็ด้วย

                สวัสดิการดี้ดีแถมมื้อกลางวันยังพาผมไปกินติ่มซำ เสี่ยวหลงเปา แล้วก็โจ๊กเป่าฮื้อ พอกลับท่าเรือในตอนบ่ายผมก็มีโต๊ะทำงานของตัวเองอยู่หน้าห้องชิงอวิ๋น มันเคยเป็นโต๊ะของเลขาชุน แต่เขาจะกลับไปนั่งทำงานที่สำนักงานใหญ่แล้ว

                “อ่าว...แต่ผมยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ”

                “เดี๋ยวนายน้อยจะสอนเองครับ ถ้านายน้อยเข้าไปสำนักงานใหญ่ ม่งอวิ๋นก็ไปเรียนรู้งานกับรองผู้จัดการได้ เขาจะสอนพวกระบบต่างๆ เอกสารสำคัญให้กับม่งอวิ๋นเอง ส่วนผมต้องไปทำงานที่นั่นแล้วเพราะเอกสารนายน้อยเยอะมากกกก”

                “ห้ะ? เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน”

                “ไม่ต้องห่วงครับงานหลักๆของม่งอวิ๋นคือดูแลเรื่องส่วนตัวเป็นหลัก ถ้าช่วงว่างงานถึงลงไปเรียนรู้อื่นๆเพิ่มเติม”

                เลขาชุนทำหน้าเหมือนทุกอย่างง่ายมากแต่ผมรู้สึกหนาวๆที่หลังคอ มันต้องไม่ใช่แบบนี้ดิ ดูแลเรื่องส่วนตัวชิงอวิ๋นเนี่ยนะ?

                “นายน้อยไม่ค่อยดุครับ แต่ต้องรวดเร็ว ทันใจ ฉับไว มุ่งมั่น ผมไปแล้วนะครับ”

                “อย่านะ อย่าเพิ่งไป เดี๋ยว...”

                เลขาชุนรีบหยิบเอกสารของเขาแล้วเดินออกไป ผมจะไปตามเขากลับมาก็ไม่ทันเพราะโทรศัพท์เทเลคอมบนโต๊ะดังขึ้น มีเสียงชิงอวิ๋นเรียกให้เข้าไปเอาเอกสารในห้องทำงาน

 

                “เลขาชุนไปไหน?”

                เขาเงยหน้าจากกองเอกสารมองผมแค่เสี้ยววินาทีก็ก้มลงไปทำงานต่อ เนี่ยนะคนที่จะสอนงานผม เห็นหน้าผมก็ถามหาคนอื่นเลย! แต่ก็นั่นแหละ ชิงอวิ๋นทำงานจริงจังเชื่อใจคนยากส่วนผมมันก็แค่เด็กเส้นที่เขายังไม่ไว้ใจ

                “กลับไปที่สำนักงานใหญ่แล้วครับ เขาบอกว่านายน้อยจะสอนผมทำงานเอง”

                “มีความสามารถสมัครเข้าไปทำงานในฝ่ายพัฒนาธุรกิจได้ ก็คงเรียนรู้งานด้วยตัวเองได้ ใช่ไหม?”

                “ครับ? เอ่อ...”

                “ฝ่ายพัฒนาธุรกิจของซีบีกรุ๊ปมีแต่หัวกะทิของประเทศ นายคงไม่ทำให้ฉันผิดหวัง เอาเอกสารที่ต้องเซ็นต์ด่วนของวันนี้มาหน่อย แล้วก็ตอนค่ำฉันมีนัดอะไรบ้าง?”

                “ผม ผมยังไม่ทราบเดี๋ยวขอไปเช็คก่อน...”

                มาถึงชิงอวิ๋นก็พูดแต่เรื่องที่ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย อยากจะร้องไห้เพราะพอผมตอบไม่ได้เขาก็เงยหน้ามามองผมแล้วถอนหายใจ

                “ตั้งใจทำงานหน่อย ถ้าทำไม่ได้ก็ลาออกไป ออกไปได้แล้ว อ้อ พาม่งม่งไปเดินเล่นด้วย มันต้องออกกำลังกาย”

                คนใจร้าย! ไหนเลขาชุนบอกไม่ดุไง! ผมทำงานนาทีแรกนะจะให้ รวดเร็ว ทันใจ ฉับไว มุ่งมั่นตามสโลแกนได้ยังไงเล่า!

 

                “เขาไล่ฉันออกจากห้อง! แล้วบอกว่าฉันไม่ตั้งใจทำงาน! ใครมันจะไปรู้ล่ะว่าเขามีนัดอะไรตอนไหน ฉันเพิ่งกลับมาถึงท่าเรือเองนะ นิสัยไม่ดีที่สุดในโลกเลย เจ้านายแบบนี้ไม่อยากทำงานให้หรอก”

                “บ๊อก!

                กว่าผมจะหาเอกสารเซ็นต์ด่วนของเขาเจอก็ต้องโทรไปหาเลขาชุน แล้วตารางนัดของชิงอวิ๋นก็อยู่ในสมุดของเลขาชุน! ผมเลยต้องจดตามที่เลขาชุนบอก เขาบอกว่าเดี๋ยวจะเอาโทรศัพท์ใช้ทำงานมาให้ผม ต่อไปผมจะต้องคอยจัดการนัดของชิงอวิ๋นเองแล้วอัพเดทกับเขาตลอด เขาก็จะทำเหมือนกัน เราทั้งคู่จะได้มีตารางงานของชิงอวิ๋นเหมือนๆกัน

                กระบวนการหาเอกสารและเช็คตารางงานของชิงอวิ๋นกินเวลาพอสมควร พอกลับเข้าไปหาเขาในห้องทำงาน เขาก็บอกว่าผมช้าต่ำกว่ามาตรฐาน! แล้วมันก็เลยเวลาเดินเล่นของม่งม่งแล้วด้วย

                “ม่งม่ง แกมีเวลาเดินเล่นเป็นของตัวเองด้วยหรอ จะวีไอพีไปแล้วนะ แล้วทำไมไม่เดิน จะให้อุ้มอยู่นั่นแหละ”

                ม่งม่งมันไม่เห็นอยากจะเดินเลย มันตะแง้วเกาะขาผมจะให้อุ้มอย่างเดียว เพราะมันขี้เกียจออกกำลังกายมันเลยเป็นหมาอ้วน! ม่งม่งมีสมุดตรวจสุขภาพของตัวเองด้วย สัตวแพทย์บอกว่าน้ำหนักมันเกินมาตรฐาน ข้อขาเลยไม่ค่อยดี ผมล่ะเหนื่อยใจกับมัน

                “หมดเวลาอุ้มแล้ว ไปตามชิงอวิ๋นกัน เขาต้องไปกินข้าวกับประธานบริษัทก่อสร้าง”

                จากตารางงานที่เลขาชุนบอกคือชิงอวิ๋นแทบจะมีนัดกินข้าวกับประธานบริษัทสารพัดบริษัททุกเย็น แล้วผมก็ต้องไปด้วย จะเลิกกงานก็ต่อเมื่อเขากินข้าวกันเสร็จ ระหว่างนั้นผมต้องดูแลม่งม่ง...เท่ากับว่าผมต้องหิ้วท้องรอเขากินอิ่มถึงจะกลับบ้านไปกินข้าวได้เฮ้อ สวัสดิการมันเยอะเพราะต้องทำงานล่วงเวลาแถมต้องทนหิวนี่เอง

                “ทำไมชิงอวิ๋นกลายเป็นคนใจร้ายก็ไม่รู้ เมื่อก่อนเขาใจดีจะตาย...”

 

                ผมกลับขึ้นมาตามชิงอวิ๋นให้เตรียมตัวเขาก็ไม่อยู่ในห้องทำงานแล้ว ลงไปถามพนักงานด้านล่างเขาก็บอกยังไม่เห็นนายน้อยลงมา อาคารสำนักงานที่นี่มีแค่สามชั้นแต่กว้างขวางเลยไม่ต้องใช้ลิฟต์ ชิงอวิ๋นน่าจะอยู่ในห้องนอนของเขามีประตูเชื่อมกับห้องทำงาน

                เมื่อก่อนถ้ามีงานด่วนพ่อก็จะนอนในห้องนี้ ตอนนี้คงเป็นห้องชิงอวิ๋น มันไม่ได้สะดวกสบายเท่าที่บ้านหรอกแต่มันดีกว่าเจ้าหอพักพัดลมของผมเยอะ!

                ผมค่อยๆเปิดประตูเข้าไปหลังจากพยายามเคาะแล้วก็ไม่มีเสียงตอบรับ ม่งม่งมันเดินลอดขาผมเข้าไปอย่างว่องไวแล้วมันก็ไปแผ่หลานอนอยู่บนเบาะนุ่มๆข้างเตียงของมัน ชีวิตดี้ดี!

                เสียงน้ำจากในห้องน้ำดังให้ได้ยินมิน่าชิงอวิ๋นไม่ได้ยินเสียงเคาะประตู เขาอาบน้ำอยู่ ผมก็เลยไม่รู้ต้องทำไงต่อ หน้าที่ของผมคือจัดการเรื่องส่วนตัว แล้วต้องทำอะไรบ้างอ่ะ? จัดเสื้อผ้าด้วยหรือเปล่า?

                ไหนๆเขาก็ไม่ค่อยประทับใจการทำงานของผมเท่าไหร่ ผมก็ถือโอกาสนี้เตรียมของให้เขาแล้วกัน เขาจะได้เห็นว่าผมเตรียมพร้อมสุดๆ

                “ม่งม่งปกติชิงอวิ๋นใส่เนคไทสีไหน?”

                ชุดในตู้เสื้อผ้ามันมีไม่เยอะ เหมือนแค่ไว้เปลี่ยนเวลาทำงานดึกต้องนอนค้างที่นี่ มีชุดยูนิฟอร์มสองชุด แล้วก็สูทสากลสามชุด กับชุดนอนอีกชุด ชิงอวิ๋นยังพิถีพิถันเรื่องเสื้อผ้าเหมือนเดิมเลย ขนาดชุดนอนยังต้องเป็นลายทางแบบที่เขาใส่ตั้งแต่เด็กๆ

                เนคไทเป็นอย่างเดียวที่มีสีสันแต่ก็ออกไปทางสีสุภาพ ผมเลือกไม่ถูกว่าเนคไทสีกรมกับสีน้ำตาลอ่อนอันไหนจะเหมาะกว่า ม่งม่งมันเงยหน้ามามองแล้วมันก็เอียงคอ

                “อันไหน?”

                ทำอะไร?

                เสียงเปิดประตูห้องน้ำกับเสียงดุทำผมสะดุ้งหันขวับไปมองชิงอวิ๋นที่หัวเปียก...ตัวเปียก...มีแค่ผ้าเช็ดตัวเกาะหมิ่นเหม่อยู่ที่เอว หน้าผมร้อนผ่าวขึ้นมาอัตโนมัติ ร้อนมาก ร้อนจนผมต้องหันหน้าหนี

                อะไรกัน...เวลาเจ็ดปีทำไมชิงอวิ๋นมีซิคแพค! เมื่อก่อนผมเคยเห็นเขาตอนถอดเสื้อนะ เคยจับพุงเขาด้วย แต่มันเทียบไม่ได้กับเขาในตอนนี้เลย ทำงานขนาดนี้เอาเวลาที่ไหนไปออกกำลังกาย!

                “ถามว่าทำอะไร?”

                เสียงดุเข้ามาใกล้จนผมทำตัวไม่ถูก กลิ่นสบู่ที่ผมไม่คุ้นเคยนี่อีก

                “คะ...คือ...”

                “แล้วยุ่งอะไรกับเนคไทฉัน”

                ผมเผลอกลั้นลมหายใจเพราะชิงอวิ๋นยื่นมือมาจับเนคไทในมือผมทั้งสองข้าง มันเหมือน...เหมือนโดนเขากอดแต่ก็ไม่ใช่ แต่ผมรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆที่ข้างใบหู

                “ผม...ผมแค่...”

                “แล้วหูเป็นอะไร ทำไมแดง?”

               

                ลู่ชิงอวิ๋นแอบยิ้มกับคนเขินจัด เขาได้ยินเสียงน้องเคาะประตูแต่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน รู้...ว่าห้องนอนส่วนตัวโดนบุกรุกเพราะได้ยินเสียงน้องคุยกับม่งม่ง ปกติห้องนี้แม้แต่เลขาชุนก็จะไม่ก้าวเท้าเข้ามาแต่เลขาคนใหม่ดันเข้ามายุ่งกับเสื้อผ้าเขา

                แต่ที่เหนือความคาดหมายคือไม่คิดว่าเป่าอวิ๋นจะเขินที่เห็นร่างกายเขา อาจจะเพราะเขาโตขึ้น...แต่เป่าอวิ๋นก็โตมาพร้อมกัน จุดเปลี่ยนเล็กๆน้อยๆทำให้ลู่ชิงอวิ๋นพอใจ

                เขาพอใจที่เป่าอวิ๋นเขินเพราะเขา...มันเป็นความรู้สึกใหม่ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ทำไมคนๆหนึ่งถึงพอใจที่มีคนเขินตัวเองจนหูแดงหน้าแดง?

                ส่วนมากอาการเหล่านี้เขาจะพบเวลาต้องออกงานสังสรรค์ ต้องพูดคุยกับคุณหนูจากตระกูลต่างๆ ประธานหวังเคยบอกว่าเขาคงมีเสน่ห์ มีสาวๆอยากจะทำความรู้จัก เป็นหนุ่มเนื้อหอมอะไรทำนองนั้นตามแต่ประธานหวังจะอยากเป็นตาแก่แกล้งเขา ถึงขั้นบอกว่าจะช่วยเตรียมสินสอดไปขอสาวแต่งงาน

                ลู่ชิงอวิ๋นไม่เคยมีความรู้สึกอยากจะอยู่กับใครไปตลอดชีวิต...ไม่เคยนึกเรื่องการสร้างสถานะทางความสัมพันธ์กับใคร เขามีงานต้องทำ หน้าที่ต้องรับผิดชอบ และแผนการทางธุรกิจหลายอย่างเพื่อยึดนครเซี่ยงไฮ้

                คนที่อยากอยู่ด้วยทั้งชีวิตจริงๆก็คงมีแค่...คนหูแดงในอ้อมแขนเขาตอนนี้

                แล้วจะต้องทำยังไงล่ะ? ทำยังไงเขาถึงจะมีน้องในชีวิตตลอดไป ทำยังไงเป่าอวิ๋นถึงจะไม่ไปไหน?

                ต้องทำยังไง?

                “อ่า...ต้องผูกเนคไทครับ แต่ใส่เสื้อผ้าก่อนนะ ผมไปรอข้างนอก...”

                เจ้าตัววุ่นวายเขยิบตัวหนีแต่ลู่ชิงอวิ๋นไวกว่าคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ มันเล็กมาก...เล็กจนเขารู้สึกไม่ดีที่เป่าอวิ๋นต้องเจอเรื่องร้ายแรงมา น้องผ่านช่วงเวลาเลวร้ายด้วยตัวคนเดียว กลายเป็นเจ้าตัววุ่นวายผอมแห้ง ทั้งๆที่ชอบกินขนมขนาดนั้น แต่ตอนนี้ดันกินได้แค่อะไรที่มันเคี้ยวง่ายๆ

                “ตรวจสุขภาพเป็นไงบ้างล่ะ? ไม่เห็นเล่าให้ฟัง”

                คิ้วเลิกขึ้นเมื่อคนหน้าแดงจู่ๆก็ทำปากขมุบขมิบแถมยังค้อนใส่เขาอีก นี่เขาทำอะไรผิด?

                “ไม่คิดว่านายน้อยอยากรู้ เพราะพอผมกลับมาถึงนายน้อยก็ถามหาแต่เอกสาร ตารางนัด ให้พาม่งม่งไปเดินเล่น เลยไม่มีเวลาเล่าให้ฟังหรอกครับ เพราะผมยังไม่ค่อยรวดเร็ว ทันใจ ฉับไว มุ่งมั่นแบบที่นายน้อยต้องการ ผมยังต้องเรียนรู้อีกมากกกกว่าจะเป็นเลขาชุนนัมเบอร์ทูให้นายน้อยได้อ่ะครับ”

                “นั่นสโลแกนต่อต้านยาเสพติดหรือไง?”

                ประชดเก่งด้วยนะตัวแค่นี้ เลขาชุนนัมเบอร์ทูนี่ก็อีก นัมเบอร์วันเขายังไม่กล้ามาทำปากขมุบขมิบใส่แบบนี้เลย

                “สโลแกนทำงานให้ถูกใจนายน้อยต่างหาก”

                “แบบนั้นไม่ได้ถูกใจฉันสักหน่อย”

                “แล้วแบบไหนครับ?”

                “แบบที่ดูแลเรื่องส่วนตัวได้ อย่างตอนนี้ก็ควรช่วยฉันแต่งตัว เช็ดผม ผูกไทไม่ใช่หรือไง?”

                “นั่นเลขาหรือแม่บ้านอ่ะนายน้อย...”

                ลู่ชิงอวิ๋นพอใจกับแก้มขาวๆที่เริ่มขึ้นสีแดงอีกครั้ง น้องหลุบตามองร่างกายเขาแล้วรีบหันขวับไปทางอื่น ...ชอบแบบมีกล้าม? เขาไม่ได้สนใจการรักษาหุ่นอะไรเป็นพิเศษ มันก็ได้มาจากการออกกำลังกาย ยกของในโกดัง คนงานหลายคนก็ถอดเสื้อขนของ แล้วตอนทำงานในโกดัง...น้องไปเขินคนอื่นแบบนี้ไหม? แค่คิดก็หงุดหงิด

            “แค่ดูแลฉันยังทำไม่ได้...”

                “ทำได้ครับ ทำได้ นายน้อยใส่เสื้อผ้าก่อนเดี๋ยวเช็ดผมให้นะ เอาผ้ามาเลย”

                “ตัวมันเปียก ใส่ตอนนี้ก็เปียก”

                “ก็เช็ดตัวสิครับ ยืนเปียกๆทำไมเล่า มันเปียกมาโดนผมด้วยเนี่ย...”

                เช็ดให้สิ

                ลู่ชิงอวิ๋นดึงมือเล็กมาแตะที่หน้าท้อง อยากจะหัวเราะกับคนที่ทำตาโต ปากพะงาบๆ คราวนี้ไม่ได้แดงแค่หน้าและใบหู แต่แดงก่ำลงมาถึงคอ

                “ผะ ผมหายใจไม่ออก...”

                “หืม? เป็นอะไร”

                ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ก็ยิ่งเห็ดจุดขี้แมลงวันเล็กๆที่ปลายจมูก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมีเงาเขาอยู่ในนั้น มือหนายกขึ้นแตะที่แก้มเนียน ตรงนี้สินะที่แก้มยุ้ยแบบซาลาเปาหายไปหมด

                “นะ นายน้อย...”

                “หืม? ว่าไง”

                ตาคมหลุบมองเรียวปากที่เรียกเขา ทำไม...ทำไมจู่ๆถึงอยากรู้ว่าปากช่างขุมบขมิบของเป่าอวิ๋นจะนุ่มแค่ไหน

                ม่งม่งช่วยด้วย!

                “บ๊อก!

               

                ลู่ชิงอวิ๋นนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ริมขอบเตียง มองประตูห้องที่เพิ่งจะมีคนวิ่งหนีออกไปกับหมาขาสั้นที่วิ่งตามไปติดๆ เสียงหัวเราะทุ้มๆดังออกมากับสถานการณ์ตลกๆที่น้องเรียกให้หมาเข้ามาช่วย

                ยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย...ก็แค่เกือบ

            ส่วนม่งม่งไม่ได้เข้ามาช่วยหรอกแต่มันเข้ามาตะกุยเพราะคิดว่าเรียกมันมาเล่น มันมาสะบัดห่างเดินวนรอบๆเพราะหวังว่าจะมีใครสักคนอุ้มมัน จนเขาต้องยอมถอยแล้วน้องก็วิ่งหนีเจ้าหมาขาสั้นมันเลยวิ่งตามไปเล่นด้วย

                แต่สถานการณ์แบบนี้ค่อนข้างสุ่มเสี่ยงในความรู้สึก เป่าอวิ๋นทำให้เขาไม่ค่อยเป็นตัวเอง ตั้งแต่น้องกลับมาอยู่ใกล้ๆ มันมีหลายความรู้สึกเกิดขึ้นที่เขาไม่ค่อยเข้าใจนัก

ถ้าปล่อยให้เป็นต่อไปแบบนี้คงไม่ดีเท่าไหร่ คงต้องไปจัดการที่คนพ่อก่อน ประธานหวังต้องการอะไรถึงส่งน้องมาแบบนี้ เขาจะมาอ้อยอิ่งค่อยๆสืบคงไม่ได้ เพราะกับเป่าอวิ๋นเขาคิดเรื่องงานไม่ออกเลย คงเสียงาน เสียการ

เสียการปกครองหมด

 

=============

พี่ลู่คนซึน 5555555555555 ให้เวลาพี่ลู่หน่อยนะคะ ยังไม่ค่อยเข้าใจตัวเอง

                               

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 638 ครั้ง

2,496 ความคิดเห็น

  1. #2446 sealers (@sealers) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 13:41
    แกล้งน้องจังเลยอ่ะพี่ลู่
    #2446
    0
  2. #2059 SERWAY01 (@0840076077) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 01:06
    กสกากากสก เขินมาก ไม่ได้อ่านนิยายอะไรแบ้วเขินแบบนี้มานานแล้ว ฮือ
    #2059
    0
  3. #1987 fomeriam690 (@0924211827) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 12:22
    เขินนนนแทน
    #1987
    0
  4. #1843 G_D_G_errard (@G_D_G_errard) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 19:32

    แค่นิดๆหน่อยๆเราก็เขินตามเป่าอวิ๋นแล้ววววว จิกหมอนตาม
    #1843
    0
  5. #1414 kim0119 (@kim0119) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 16:37
    แหม่ นายน้อยลู่คนเก่ง ถึงกับไปไม่เป็นเลยนาจา
    #1414
    0
  6. #1404 PhruksaEmO (@PhruksaEmO) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 01:45
    ตาลุงหวังเขาร้ายสุดในเรื่องเเล้ว จอมวางเเผนสุดๆ พี่ลู่ต้องหาทางมางัดเเล้วล่ะ
    #1404
    0
  7. #1299 momizone (@momizone) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 22:57

    พี่ลู่คนซึน แกล้งน้องทำมายย 5555

    #1299
    0
  8. #1295 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 19:24
    ฮื่อๆๆๅๆๆ
    #1295
    0
  9. #1012 Banim (@banim) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 01:44

    ชอบโมเมนต์นี้จัง.
    #1012
    0
  10. #948 AunGG (@jiranyalove) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 20:19
    ทำไมเขินแบบเน้ไๆๆไ่ดี้ดีสเ่าาส อิพี่ชอบแกล้งน้องอะ555555
    #948
    0
  11. #947 sunmarine (@sunmarine) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 08:47
    5555 เอ็นดูเป่าอวิ๋น คิดได้ทุกอย่าง
    รู้ไปหมดทุกอย่าง แต่ไม่ค่อยทันพี่เลยนะ

    ชิงอวิ๋นก็แกล้งน้องเก่ง ตกใจขวัญหายแล้ว
    #947
    0
  12. #946 -Airplane- (@-Airplane-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 07:34
    พี่ก็แกล้งเก่งงง
    #946
    0
  13. #945 Phonphanchaisit9 (@pornthipchaisit9) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 01:20

    เป่าอวิ๋นเกือบถูกพี่ลู่จูบซะแล้ว

    #945
    0
  14. #943 onkgoon (@onkgoon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 00:32
    ยังไม่ชัดอีกหรอพี่ลู่ววววววววว
    ม่งม่งน่ารักกกก55555555555
    #943
    0
  15. #942 CalamaleParfait (@CalamaleParfait) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 22:55
    โอ๊ยย เอ็นดู แต่ละคนน่ารัก น่าจับเป็นก้อนกลืนลงคอให้หมด 55555
    #942
    0
  16. #941 fallingforyou. (@derodero) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 22:30
    คือพี่ทำน้องเขินขนาดนี้ต้องรับผิดชอบด้วยนะคะ รับดูแลไปตลอดชีวิตเลย ฮือ เนี่ยเเล้วเเค่คิดว่าน้องเห็นคนถอดเสื้อยกของมันก็หงุดหงิดแบบนี้เเล้วถ้ามีหนุ่มมาจีบน้องพี่จะเป็นยังไงคะ รีบรู้ตัวนะ น้องก็รอพี่ลู่ตลอดอะเเหละ
    #941
    0
  17. #940 lunnicha (@lunnicha) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 20:29
    พี่ลู่ นั่นน้องเป่าไง นั่นน้องๆๆๆ 555
    #940
    0
  18. #939 Am_12345678 (@Am_12345678) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 13:49
    ม่งม่งคือคนสำคัญของเรื่อง555
    #939
    0
  19. #938 น.ส.แม่มด ใจดี (@ning11434) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 09:28
    รออค่าา
    #938
    0
  20. #937 Babyexofan (@zelobaek) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 01:45
    พี่ลู่ อย่าแกล้งน้อง!
    #937
    0
  21. #936 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 01:16
    เอ้า ก็คิดว่ารู้ตัวว่ารักน้องมาแต่เด็ก ที่ไหนได้ยังไม่รู้ตัว แหม่คุณพ่อก็เสริมสร้างจริงๆ ฮ่าๆ
    #936
    0
  22. #935 Ihopeto (@hellland) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 01:04
    เอแงงงงน่ารักอ่ะ
    #935
    0
  23. #934 lunnicha (@lunnicha) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 00:48
    อย่าแกล้งน้อง 555
    #934
    0
  24. #933 2007Jy (@2007Jy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 23:40
    น้องน่ารักมาก เรียกให้ม่งม่งช่วย แล้วทั้งคนทั้งหมาก็วิ่งกระเจิง
    #933
    0
  25. #932 Minyoung_doh (@minyoungdoh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 23:39
    แง้ น่ารักกกกกกก
    #932
    0