Under Cloud ☁ อาณาจักรเมฆา

ตอนที่ 2 : Chapter 1 : Trouble

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 708 ครั้ง
    19 พ.ค. 62

Chapter 1 Trouble

                ปีนี้ผมกำลังจะอายุสิบหก ชื่อจีนคือ หวังเป่าอวิ๋น แต่เพื่อนต่างชาติออกเสียงยากเลยกลายเป็นเอ็ดเวิร์ด หวัง ผมมีเพื่อนเยอะมาก เยอะจนงานวันเกิดครั้งล่าสุดต้องไปประกาศชวนเพื่อนทุกคนไปงานโรงเรียนผ่านชมรมกระจายเสียง เพราะถ้าเดินชวนทีละคนคงต้องใช้เวลาเป็นเดือน

                “เฮ้ทุกคน นี่เอ็ดเวิร์ดนะ ฉันจะจัดงานวันเกิดสุดสัปดาห์นี้ที่บ้านฉัน อย่าลืมไปล่ะ แล้วเจอกัน”

                ผมไม่ได้ตั้งใจจะมีเพื่อนเยอะขนาดนี้ แต่พ่อบอกว่าจะทำธุรกิจต้องมีเพื่อนเยอะๆ มีคอนเน็คชั่น อย่าไปทำให้ใครเกลียด มีคนรักดีกว่ามีคนเกลียด ผมกลัวทำธุรกิจพ่อเจ๊งก็เลยหมั่นสร้างสังคม ชิงอวิ๋นก็บอกว่ามีเพื่อนเยอะก็เหมือนมีเส้นสาย ไว้ช่วยเหลือกัน

                ชิงอวิ๋นก็รู้จักคนเยอะ ปีนี้เขาเป็นประธานนักเรียนแล้ว พ่อบอกชิงอวิ๋นอยากรับราชการ ไม่ก็เป็นนักการเมืองแบบพ่อเขา อนาคตไกลอาจจะได้เป็นประธานาธิบดีจีนก็ได้ในอนาคต

                แต่ผมไม่อยากให้ชิงอวิ๋นเป็นประธานาธิบดีอ่ะ เขาไปบริหารประเทศแล้วใครจะบริหารท่าเรือเซี่ยงไฮ้ให้ผมล่ะ! ผมตั้งใจยกท่าเรือให้ชิงอวิ๋นจริงๆนะ บ้านผมทำธุรกิจขนส่งทางเรือ ใหญ่สุดในท่าเรือเซี่ยงไฮ้จนพ่อบอกว่าเราก็เหมือนเจ้าของท่าเรือนี้นี่แหละ แล้วต่อไปจะขยายกิจการจนผูกขาดไปเลย ยัง ยังไม่พอ พ่อบอกว่าพอจีนพัฒนากว่านี้เราก็จะกลายเป็นเจ้าของท่าเรือที่ใหญ่และดีที่สุดในเอเชีย

                ผมทำได้แค่ยิ้มแห้งตอนพ่อบอกว่าความหวังอยู่กับผม...คือ...ผมเมาเรือ เมาคลื่น แค่เห็นท่าเรือก็รู้สึกมึนหัวแล้ว! ดังนั้นผมเลยอาศัยทางลัดขยันคบเพื่อนไว้เยอะๆดีกว่า เผื่ออนาคตเพื่อนจะช่วยใช้บริการกิจการผมต่อ หรือเพื่อนบางคนอาจจะอยากซื้อกิจการไปเลย ผมลดราคาให้นิดหน่อยก็ได้ยังไงก็เพื่อนกัน

                แต่ผมยังมีเวลาเตรียมตัว พ่อก็ยังไม่แก่ไม่ตายเร็วๆนี้ เลยพยายามคบเพื่อนไว้เยอะๆก่อน ทางหนึ่งก็สร้างคอนเน็คชั่นอีกทางคือผมพยายามหาคนที่อยากซื้อกิจการผมอยู่ แต่ยังไม่เจอคนที่ใช่!

                กิจการบ้านผมมันต้องแพงมากๆ เพื่อนบางคนก็คงรวยไม่พอ แล้วจีนเป็นคอมมิวนิสต์รวยมากไปก็ไม่ได้ ชิงอวิ๋นเคยบอกว่าถ้าเราเติบโตมากไปรัฐบาลอาจจะเข้ามายุ่งวุ่นวายเหมือนอาณาจักรพระอาทิตย์

                อาณาจักรพระอาทิตย์เป็นตระกูลที่ทำพิพิธภัณฑ์ร่วมกับรัฐบาล เขามีตึกสามตึกใหญ่มากในถนนเศรษฐกิจของเซี่ยงไฮ้ แถมดาดฟ้าสามตึกยังเชื่อมกันเหมือนตัวเอ็มขนาดใหญ่

                ผมว่ามันโคตรเจ๋ง แต่ชิงอวิ๋นบอกว่าตระกูลหยางเป็นลูกรักของรัฐบาล จะอยู่จะไปก็ขึ้นกับรัฐบาล เงินที่หามาได้ก็ต้องแบ่งรัฐบาล

                “มันดีหรือไม่ดีอ่ะ”

                “ถ้าพอใจกับสถานะที่โดนกดแทบทุกเรื่องก็สบายดี แต่ถ้าไม่พอใจก็คงต้องหาทางหนีทีไล่ เพราะถ้ารัฐบาลรู้ก็อาจจะล้มทั้งอาณาจักร”

                “อ่อ...”

                “แต่เขารวยมาก ขยายกิจการง่ายเพราะยังไงก็แบ่งรัฐบาลเกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์”

                คำว่า รวยมากทำให้ผมหูกระดิก

                “รวยจนซื้อกิจการบ้านฉันได้เลยไหม”

                “สบาย ปกติรัฐบาลได้แค่ค่าภาษี ค่าสัมปทานท่าเรือ ถ้าซื้อกิจการเดินเรือไว้ด้วย มีแต่ได้กับได้ ไม่กี่ปีก็คืนทุน”

                ผมพยักหน้าหงึกๆ แต่ในหัวเริ่มคิดว่าผมต้องรีบสนิทกับหยางอวิ๋นแล้ว เขาเป็นนักเรียนใหม่พูดจีนยังไม่เก่ง เป็นลูกหลานตระกูลหยาง เผื่อในอนาคตหยางอวิ๋นอาจจะอยากซื้อกิจการบ้านผม

                พอเริ่มเห็นช่องทางขายกิจการได้ผมก็เริ่มเบาใจ

                “ชิงอวิ๋นนายไปงานวันเกิดฉันด้วยนะ”

                ผมตั้งใจมาหาชิงอวิ๋นก็มาชวนเขาไปงานวันเกิดนี่แหละ เป็นคนเดียวที่ผมไม่ได้ชวนผ่านเสียงตามสายแต่มาชวนด้วยตัวเอง เพราะว่าชิงอวิ๋นพิเศษกว่าคนอื่น

                “นึกว่าจะไม่ชวนซะแล้ว”

                ชิงอวิ๋นเป็นคนขี้น้อยใจมากกกกก เขาอาจจะเป็นรุ่นพี่ลู่สุดใจกว้าง มีน้ำใจ ใส่ใจเพื่อนร่วมโรงเรียนทุกคน แต่กับผมเนี่ยถ้าปฏิบัติกับเขาเท่าคนอื่นนะ ผมจะโดนโกรธ

                เวลาชิงอวิ๋นโกรธมันไม่สนุกเลย เขาไม่โวยวาย ไม่พูด ไม่หือ ไม่อือ แล้วเมินผมไปเลยเรียกว่าเป็นอากาศธาตุ เป็นมนุษย์ล่องหน แถมง้อยากด้วย ดังนั้นไม่ทำให้ชิงอวิ๋นโกรธไว้ก่อนเป็นเรื่องดี

                “ฉันต้องชวนอยู่แล้วสิ”

                “อยากได้ของขวัญเป็นอะไร”

                “อยากไปขี่ม้าที่มองโกล แล้วก็ไปซัมบาลาที่ทิบเบต”

                “มองโกลกับทิเบต?”

                “ใช่ วันนี้ฉันเรียนเรื่องมองโกล มันน่าไปมาก เสียดายฉันหลับในห้องอ่ะ เลยฟังไม่ทัน แต่เพื่อนบอกทิเบตก็น่าไป เพราะเป็นหลังคาโลก แถมมีเมืองสวยมากๆชื่อซัมบาลา

                “ซัมบาลาเป็นเมือง? ช่างเถอะ...ที่นายอยากไปมันไกล ไปไม่ได้หรอก มองโกลกับทิเบตอยู่คนละฝั่งกับเซี่ยงไฮ้เลย”

                “เสียดายจัง”

               

                ไม่มีใครสนับสนุนให้ผมไปตามหาความฝันเดินเล่นที่ซัมบาลา ขี่ม้าที่มองโกลเลย วันเกิดพ่อเลยเอาหมามาให้ บอกว่าเปลี่ยนจากม้าเป็นหมามันก็คล้ายๆกัน

                แต่มันเป็นหมาตลกที่พ่อได้มาจากฝรั่ง หมาขาสั้น ตัวยาวๆ หูรีๆ พ่อบอกฝรั่งเรียกว่าหมาคอร์กี้ ผมก็ชอบมันนะแต่ว่ามันก็ไม่เหมือนม้า! มันขี่ไม่ได้ แถมหมอฝรั่งบอกว่าคอร์กี้ไม่ควรออกกำลังกายมากเกินไป มันเป็นพันธุ์กระดูกยาว ขึ้นลงบันไดก็อาจจะส่งผลกระทบต่อหลังได้

                ผมกลัวมันตายอ่ะ แถมมันดูเป็นหมาสุขภาพไม่ค่อยดี เลยไปปรึกษาชิงอวิ๋น

                “มันไม่ตายง่ายๆหรอก ก็อย่าให้มันขึ้นบันได”

                “แต่ฉันก็อยากให้มันนอนกับฉันนี่”

                “ก็อุ้มไป”

                “กลัวอุ้มผิดท่าอ่ะ มันมีท่าอุ้มเฉพาะด้วย”

                “ก็ให้มันนอนข้างล่างตัวเดียว”

                “มันจะเหงานะลู่....”

                เวลาเรียกชิงอวิ๋นว่าลู่เฉยๆเขาจะใจดีเป็นพิเศษ ผมทำหน้าหงอยใส่ด้วยเขาจะได้เห็นใจผมมากขึ้น...ผมตั้งใจจะยกเจ้าคอร์กี้ให้ลู่ชิงอวิ๋น เพราะบ้านเขาเป็นคฤหาสน์ชั้นเดียว เจ้าคอร์กี้ไม่ต้องขึ้นบันได

                “เดี๋ยวมันก็ชิน”

                “เวลาฉันไม่เจอนายฉันยังเหงาเลยอ่ะ...”

                ลู่ชิงอวิ๋นถอนหายใจแล้วหรี่ตามองผมสลับกับหมา ผมเลยรีบกอดแขนเขาเอาแก้มดูไหล่

                “ฝากมันไว้ที่บ้านนายได้ไหม ฉันสัญญาว่าจะมาช่วยเลี้ยงทุกวัน ฉันยังไม่ได้ตั้งชื่อด้วยให้นายตั้งเลย”

                “เฮ้อ...เอาไว้นี่ก็ได้”

                “เย้! รักลู่ที่สุดในโลกเลย”

                “หึ น่าดีใจใช่ไหมที่เสี่ยวอวิ๋นรักฉันขนาดนี้”

                “อื้อ! ฉันรักลู่ที่สุด มีอะไรฉันแบ่งลู่หมดเลยนะ ขนาดหมายังยกให้เลย”

                บอกแล้วว่าลู่ชิงอวิ๋นชอบเป็นคนสำคัญอ่ะ เขาหัวเราะแล้วก็ยอมย่อตัวลงจับเจ้าหมาขาสั้น มันก็ร้องบ๊อกๆ เลียมือลู่ชิงอวิ๋น นี่สินะที่เรียกว่า อยู่เป็น!

                “ตั้งชื่อว่าม่งม่ง”

                “ชื่อเพราะมากเลยยยย ม่งม่งดีใจด้วยนะ อยู่บ้านนี้สบายมาก ลู่ชิงอวิ๋นนิสัยดีที่สุดในโลกแกเป็นหมามีวาสนาแล้ว ฉันยังอยากย้ายมาอยู่กับลู่เลย”

                ก็ย้ายมาสิ

                “ย้ายไม่ได้อ่ะ แม่ด่าแน่ว่ามารบกวนนาย แม่หาว่าฉันทำนายลำบากอยู่เรื่อย ฉันเปล่าทำสักหน่อยนึง ฉันดีกับนายจะตาย”

 

                ลู่ชิงอวิ๋นมองเจ้าตัวลำบากสี่ขาสลับกับคนที่คิดไปเองว่าไม่ได้ทำให้เขาลำบาก หมาก็ไม่ได้อยากได้ยังต้องรับมาเลี้ยงให้ โยนภาระให้เขาชัดๆ

                “เสี่ยวอวิ๋นใจกว้างกับฉันจริงๆ”

                “ช่ายยยยย แต่ฉันไม่ได้มาหาแค่เรื่องม่งม่งนะ ฉันเอาชาจักรพรรดิมาฝาก พ่อได้มาจากอาณาจักรพระอาทิตย์ ฉันว่ามันต้องรสชาติดีเลยขโมยมาฝากลู่ เอ้อใช่ หยางอวิ๋นน่ะ ที่อยู่สภานักเรียนเป็นเพื่อนฉัน แล้วเขาก็เป็นคนของอาณาจักรพระอาทิตย์ด้วย นายรู้จักไหม”

                “อ๋อ รู้จักสิ เป็นคนขยันคนหนึ่ง นายสนิทกับหยางอวิ๋น?”

                “สนิทมากกกกกกกกกกกกกกกก ฉันเป็นเพื่อนรักของหยางอวิ๋นเลย”

                ตั้งแต่ชิงอวิ๋นบอกตระกูลหยางสามารถซื้อท่าเรือผมได้ ผมก็ทำตัวเป็นเพื่อนสนิทกับหยางอวิ๋นทันที เราสนิทกันมากจริงๆ แต่ผมยังไม่ได้บอกแผนการนี้หรอกนะ รอพวกเราโตเป็นผู้ใหญ่ก่อน หยางอวิ๋นกับผมอายุแค่สิบหกจะไปรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับกิจการการค้ามากมายล่ะเนอะ

                “รู้หรือเปล่าว่าหยางอวิ๋นมีปัญหาชีวิต”

                คำพูดของชิงอวิ๋นทำให้ผมตกใจ หยางอวิ๋นเนี่ยนะ?

                “เขากับลิลลี่ หวงรักกัน”

                “จริงอ่ะ ฉันนึกว่าเขาสนิทกันเฉยๆ เพราะหยางอวิ๋นเรียบร้อย ลิลลี่ก็เรียบร้อย”

                “เขาเรียบร้อยแล้วมาคบกับนายได้ไง”

                “ก็ฉันนิสัยดี หยางอวิ๋นก็ต้องอยากคบฉันเป็นเพื่อนอยู่แล้ว”

                “งั้นช่วยหยางอวิ๋นหน่อยสิ ฉันไม่รู้จะช่วยยังไง”

                ชิงอวิ๋นถอนหายใจแล้วพับหนังสือพิมพ์ในมือ หยางอวิ๋นเป็นรุ่นน้องในชมรมของชิงอวิ๋นด้วยเขาก็เลยกังวลจนต้องมาปรึกษาผมใช่ไหม?

                “นายห่วงหยางอวิ๋นขนาดนั้นเลยหรอ”

                “ก็เขาเป็นรุ่นน้องในสภา”

                “แล้วห่วงฉันบ้างไหมอ่ะ”

                ชิงอวิ๋นเลิกคิ้วแล้วมองผมงงๆ ก็ปกติชิงอวิ๋นไม่เคยห่วงใครเลย พอเขาบอกว่าห่วงหยางอวิ๋นผมเลยแอบอิจฉานิดหน่อย ชิงอวิ๋นเป็นคนพิเศษที่สุดของผม ผมก็อยากเป็นคนพิเศษที่สุดของเขาเหมือนกันนี่

                “ทำไมพูดแบบนั้น”

                “ก็ช่วงนี้ไม่ว่างเล่นกับฉันเลย ทำแต่งานสภานักเรียน ฉันก็เหงานะ”

                “ฉันนึกว่านายมีเพื่อนเยอะ เบื่อฉันแล้ว”

                “ไม่จริงสักหน่อย ลู่พิเศษกว่าคนอื่นเยอะ”

                เพราะคนอื่นไม่สามารถช่วยผมดูแลท่าเรือได้แน่ แต่ลู่ทำได้อ่ะ แล้วผมก็จับจองเขามาตั้งนาน งานรัฐบาลกับราชการในอนาคตกำลังจะมาแย่งเขาไป!

                “ฉันจะหาเวลามาอยู่กับเสี่ยวอวิ๋นให้มากขึ้นแล้วกัน”

                “สัญญาแล้วนะ”

                “อืม...”

                “แล้วเรื่องหยางอวิ๋นล่ะ?”

                “อ๋อ เขาขอให้ฉันช่วยพาเขากับลิลลี่หนีไป”

                “หนีทำไมอ่ะ?”

                “หยางหวางเป็นคู่หมั้นลิลลี่ แต่ลิลลี่คบกับหยางอวิ๋น”

                “หา!

                “หยางอวิ๋นเลยอยากพาลิลลี่หนีงานแต่ง แต่ฉันว่ามันเรื่องใหญ่ ตระกูลหวงก็อำนาจล้นมือ ฉันเลยยังไม่ได้รับปากอะไรไป”

 

                “เอ็ดเวิร์ด ฮึก...ช่วยฉันด้วยนะ”

                เพิ่งคุยกับลู่ชิงอวิ๋นเมื่อวาน มาวันนี้ลิลลี่มาร้องไห้ให้ผมช่วยแล้ว! ลิลลี่ก็เป็นเพื่อนสนิทผม ปกติคนเราจะมีเพื่อนสนิทแค่คนสองคนแต่ทำไงได้ผมดันสนิทกับคนทั้งโรงเรียน เลยต้องเป็นที่พึ่งของเพื่อนๆ

                “แต่ถ้าฉันช่วย บ้านเธอกับบ้านหยางอวิ๋นจะทะเลาะกันนะ”

                “ไม่หรอก เดี๋ยวผู้ใหญ่ก็เข้าใจว่าฉันกับหยางอวิ๋นรักกัน แค่เปลี่ยนจากแต่งงานกับหยางหวางมาแต่งกับหยางอวิ๋นก็ไม่มีปัญหาแล้ว”

                “อืม...ก็จริง”

                ผมชักเห็นด้วย ยังไงมันคือการแต่งกันของสองตระกูล ใครจะแต่งก็เหมือนกันแหละ

                “แล้วเธออยากหนีไปที่ไหนล่ะ”

                “ทิเบต มันไกลจากที่นี่มาก กว่าพวกผู้ใหญ่จะตามฉันกับหยางอวิ๋นเจอ เราก็คงแต่งงานกันแล้ว”

                ทิเบต! ทิเบตที่ผมอยากไปแต่ไม่มีใครยอมให้ผมไป! แล้วมันก็ไกลจากเซี่ยงไฮ้มากผมอาจจะได้ไปมองโกลด้วย!

                “ฉันช่วยอะไรได้บ้างล่ะลิลลี่”

                “พาหยางอวิ๋นไปทิเบตได้ไหม แล้วฉันจะตามไปทีหลัง เดี๋ยวฉันติดต่อไกด์ให้เอง นายก็พาหยางอวิ๋นไปเที่ยวรอฉันก่อน”

                “ได้ ช่วงอาทิตย์หน้าเลยไหม พ่อฉันไปอังกฤษ ทางสะดวกมากๆ เห็นแก่ความรักของเพื่อนแล้วฉันทุ่มสุดตัว”

                “ขอบคุณนะเอ็ดเวิร์ด!

                “ไม่มีปัญหา! ขอให้เธอสองคนรักกันนานๆนะ”

 

                ผมคุยแผนการกับลิลลี่เสร็จก็รีบวิ่งไปหาลู่ชิงอวิ๋นที่ห้องกรรมการนักเรียน เวลานี้ไม่มีใครพอดี ทางสะดวกมากที่ผมจะปรึกษาลู่ชิงอวิ๋น

                “ลิลลี่มาขอให้ฉันช่วยพาหยางอวิ๋นหนีไปทิเบต”

                “แล้วนายจะไป?”

                “ใช่ ลิลลี่จะจ้างไกด์ให้ ฉันจะได้ไปเที่ยว ไปขี่ม้าที่มองโกล!

                “เสี่ยวอวิ๋น นายกำลังจะทำตัวเองลำบาก”

                ลู่ชิงอวิ๋นทำหน้ากังวลกับเรื่องที่ผมจะไปทิเบต แต่แค่ไปทิเบตเอง ผมโตแล้วนะการเดินทางแค่นี้มันไม่ยากมากนักหรอก

                “ฉันเห็นแก่ลิลลี่กับหยางอวิ๋นเป็นหลัก ลู่...สงสารพวกเขาออก ถ้าฉันรักใครสักคนแล้วไม่ได้อยู่ด้วยกันก็คงเสียใจมากแน่ๆ”

                แล้วนายรักใคร?

                “ฉันก็รักลู่ไง ถ้าไม่ได้เจอลู่ฉันกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่นอนนนน”

                เรื่องประจบบอกเลยว่าผมถนัด ทริปทิเบตอยู่ข้างหน้าแล้ว! ผมจะไม่ยอมให้ลู่ชิงอวิ๋นขัดขวางทริปไปซัมบาลากับขี่ม้าที่มองโกลกับผมหรอก แล้วผมจะได้ไปกับหยางอวิ๋นด้วยนะ เราต้องสนุกกันมากแน่ๆ

                ฉันไม่ให้ไป

                “ลู่...แต่ว่า...”

                “รอฉันว่างแล้วฉันจะพาไปเอง ถ้าอยากช่วยก็ช่วยแค่ส่งหยางอวิ๋นขึ้นรถไฟพอ”

                ผมพยายามตะแง้วให้ลู่ใจอ่อนแต่ครั้งนี้เขาไม่ยอมใจอ่อนจริงๆ

                “ฉันเป็นห่วง ถ้าอยากไปเที่ยวเราค่อยไปด้วยกัน เรื่องรักๆใคร่ๆของสองตระกูลเราช่วยแค่นิดเดียวพอ ไม่งั้นถ้าเขาพาลมาถึงเรา จะซวยไปด้วย อย่าคิดแค่จะช่วยเพื่อน อย่าลืมว่าสองตระกูลนั้นเขาเป็นพันธมิตรกันอยู่...และพวกเขายืนคนละฝั่งกับบ้านฉัน”

                “อื้อ...”

                เพราะเรื่องนี้ด้วยมั้งทำให้ลู่ชิงอวิ๋นไม่ช่วยหยางอวิ๋นแต่แรก ผมก็เข้าใจลู่นะเลยตั้งใจจะไปส่งหยางอวิ๋นที่ทิเบตพอ ลู่บอกว่าเขาจะช่วยลิลลี่พาหยางอวิ๋นหนี เขาจะช่วยปิดกล้องวงจรปิดให้ ผมจะไปรอรับหยางอวิ๋นที่ พาหยางอวิ๋นขึ้นรถไฟเรียบร้อยก็จะกลับไปเจอลู่ชิงอวิ๋นที่บ้าน

                แผนการคือหยางอวิ๋นจะนั่งรถลิลลี่มาที่ท่ารถ ผมซื้อตั๋วรถไฟแล้วรอพาหยางอวิ๋นไปส่งที่นั่งแบบวีไอพีที่เป็นห้องส่วนตัวแล้วเขาก็ไปทิเบตคนเดียว

                ที่ผิดคาดคือหยางอวิ๋นโดนวางยาสลบ! ผมแบกเขาไม่ไหวเลยต้องพยุงเขาไปขึ้นรถไฟ หยางอวิ๋นหลับสนิทนอนแผ่หลาอยู่บนที่นั่ง ผมเลื่อนบานประตูห้องปิดให้เขาแล้วเดินออกมา

                แต่ขามันก็ชะงัก ความรู้สึกของผมตีกันเป็นพายุ นั่นคือหยางอวิ๋นเพื่อนสนิทของผมเลยนะ! ผมปล่อยเพื่อนที่กำลังไม่มีสตินั่งรถไฟไปทิเบตคนเดียว! แล้วถ้ามีคนเข้ามาทำร้ายหยางอวิ๋นล่ะ แต่ผมก็สัญญากับลู่ไปแล้วว่าผมจะกลับบ้านไปเจอเขา ผมจะต้องไม่ไปทิเบต

                “เอาไงดีเนี่ย”

                ผมเดินวนไปวนมาอยู่หน้าตู้วีไอพี ยังไม่ทันตัดสินใจเสียงรถไฟก็ดังขึ้นแล้วมันก็เริ่มเคลื่อนตัว!

                “ดะ เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน”

                “นั่งประจำที่ด้วยครับ ขอตรวจตั๋วด้วยครับ”

                เจ้าหน้าที่รถไฟเดินเข้ามาพอดี

                “คุณเจ้าหน้าที่ครับผมแค่ขึ้นมาส่งเพื่อน บอกรถไฟหยุดก่อนได้ไหมครับ”

                “โห ไม่ได้หรอกพ่อหนุ่ม รถไฟมันออกแล้ว ค่อยไปลงสถานีหน้า”

                “สถานีหน้าคือที่ไหนครับ?”

                รถไฟมันน่าจะจอดหลายสถานี สถานีต่อไปมันอาจจะยังไม่ไกลมากก็ได้ ตอนนั้นหยางอวิ๋นอาจจะตื่นแล้ว ผมค่อยลงสถานีต่อไปแล้วรีบกลับบ้านไปหาลู่ชิงอวิ๋น

                “นี่เป็นรถไฟด่วน จอดอีกทีปลายทางปักกิ่ง”

                “หา!!! เอ๊ะ ว่าแต่นี่ไม่ใช่รถไฟไปทิเบตหรอครับ”

                แล้วทำไมคนขายตั๋วบอกว่าไปทิเบตล่ะ? เขาพูดแบบนั้นจริงๆนะ หรือผมฟังผิด

                “ไม่มีวิ่งจากเซี่ยงไฮ้ไปทิเบตหรอกคุณ มันไกลไป เขาต้องไปเปลี่ยนรถไฟที่ปักกิ่งนั่นแหละ”

                “ทะ ทำไงดีอ่ะ”

                ผมโดนคนขายตั๋วหลอกแล้ว!

                “ก็ไปปักกิ่งก่อน ส่วนตอนนี้ขอตรวจตั๋วด้วยครับ”

                ผมไม่มีตั๋วเลยซื้อกับพนักงานเลย ส่วนของหยางอวิ๋นจ่ายเงินไว้เรียบร้อยแล้ว ผมนั่งลงเบาะตรงข้ามหยางอวิ๋น มองวิวด้านนอกที่เริ่มมืดลงเรื่อยๆ

                ในหัวมีแต่คำว่า...ซวย!

                ซวยแรกผมโดนคนขายตั๋วหลอก!

                ซวยที่สองผมเข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องระหว่างสองตระกูล!

                ซวยที่สามผมโดนลู่ชิงอวิ๋นฆ่าแน่ๆ!

                ซวยที่สี่คือผมไม่รู้จะทำยังไง ผมไม่เคยไปปักกิ่ง!

                ซวยที่ห้าเงินที่ผมมีติดตัวจ่ายค่าตั๋วรถไฟไปหมดแล้ว!

                โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

 

===================

เป็นตอนแรกก็ยังไม่มีอะไรมาก เป็นจุดเชื่อมกับเรื่อง อาณาจักรพระอาทิตย์ ค่ะ อิอิ ตอนนี้สงสารใครดี ส่งสารเอ็ดเวิร์ด หยางอวิ๋น หรือพี่ลู่ชิงอวิ๋นดีนะ 55555555555555555

               

               

               

 

               

               

                               

               


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 708 ครั้ง

2,472 ความคิดเห็น

  1. #2063 happy1701 (@happy1701) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 16:38
    บอกได้คำเดียวว่าแย่แน่ๆ
    #2063
    0
  2. #1910 RapeeO_o (@RapeeO_o) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 19:18
    หนูลูกกกกกก กลับตัวก็ไม่ได้ล่ะจร้าาาาาาา สงสารหยางอวิ๋นเลยอ่ะ
    #1910
    0
  3. #1860 Bumbim9691 (@Bumbim9691) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 08:36
    กำลังงงชื่อ 555 ค่อยๆจำแปปป
    #1860
    0
  4. #1588 Angzaa (@Angzaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 19:17
    555เอ็นดูน้อง
    #1588
    0
  5. #1423 Rpiltozy (@ploy_wc) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 17:39
    ทำไมน้องตลกอ่ะ น่าเอ็นดูอ่ะลูก
    #1423
    0
  6. #1391 PhruksaEmO (@PhruksaEmO) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 22:28
    เอ็นดูความหาลู่ทางขายท่าเรือ
    #1391
    0
  7. #1298 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 21:38
    ตายแล้ววววววว
    #1298
    0
  8. #792 K E E N (@pikipinocchio) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 02:19
    ตัวป่วนอ่ะเราน่ะ
    #792
    0
  9. #338 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 20:29
    555 น้องงงหนูทำไมน่าเอ็นดูแบบนี้ล่ะรู้กกก
    #338
    0
  10. #212 bh___ (@bh___) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 11:45
    อวิ๋นแปลว่าอะไรหรอคะ
    #212
    1
  11. #162 minidays (@katakjaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 20:18
    น้องจะขายท่าเรืออย่างเดียวไม่ได้5555
    #162
    0
  12. #118 jonginshi88 (@jonginshi88) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 22:34
    ตลกอิน้อง5555
    #118
    0
  13. #117 Zwolf T.D. (@ZwolfTD) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 21:52
    555 อ่านมาแค่นี้ก็รู้สึกวายป่วงแล้ว5555
    #117
    0
  14. วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 18:51
    ป่วนจนได้เรื่องเลย

    5555
    #116
    0
  15. #115 momizone (@momizone) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 14:03

    เจ้าตัววุ่นวาย เอ้ยยย ชุ้นปวดหัวแทนพี่ลู่จริงๆ55555555555555

    #115
    0
  16. #114 Lookplana (@suwanna_111) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 06:45
    แล้วเค้าจะรักกันได้ยังไงอะ เค้าเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เอ็นดูน้องงงว
    #114
    0
  17. #113 ChotikanKetpimol (@ChotikanKetpimol) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:39

    วุ่นวายมากกกก
    #113
    0
  18. #112 AunGG (@jiranyalove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 11:11
    เห็นถึงความปวดหัวและวุ่นวาย5555555555สงสารอีพี่
    #112
    0
  19. #110 gnawkezi~* (@ikwang-dh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 07:46
    เจ้าเด็กเด็อโดนพี่ลู่โกรธแน่ๆ
    #110
    0
  20. #109 Jutamat Thamkitja (@jutanath97) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 04:05
    ปวดหัวแทนพี่ลู่ เอ็ดเวิร์ดท่าจะแสบน่าดู
    #109
    0
  21. #108 Seluuuuuuuu (@fahsu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 03:29
    เอ็นดูเอ็ดเวิร์ด พี่ลู่นี่น่าสงสารที่สุดในเรื่องนี้เเล้วรึป่าว55555555
    #108
    0
  22. #106 BunnyBlair (@evefiww) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:45
    สงสารรรร แต่เจ้าเอ็ดคือน่ารักมาก 5555555.
    #106
    0
  23. #105 SuZu'Ell' (@lovelyaommiiz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 19:44
    สงสารพี่ลู่สุดพลังเลยค่า55555
    #105
    0
  24. #104 onkgoon (@onkgoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 18:40
    เอนนนนนดู ทำไมหนูซื่ออออออ
    #104
    0
  25. #103 ch-fort (@ch-fort) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:40
    เสี่ยวอวิ๋นลูกกกก//โดนลู่ชิงอวิ๋นเตะก้านคอ
    #103
    0