Under Cloud ☁ อาณาจักรเมฆา

ตอนที่ 7 : Chapter 6 : Politic

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 597 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62

Chapter 6 Politic

                ลู่ชิงอวิ๋นมองมือนุ่มที่จับมือตัวเองแน่นไม่ยอมปล่อยตั้งแต่จัดการเรื่องในบ้านเรียบร้อยจนมาถึงท่าเรือเซี่ยงไฮ้ แม้ตอนมาถึงท่าเรือจะค่ำแล้ว แต่บริเวณนี้ยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟ ไม่ว่าจะซีบีกรุ๊ปของตระกูลหวังหรือบริษัทอื่นก็ยังทำงานกันอยู่ เจ้าบ้านตระกูลหวังบอกว่าท่าเรือที่นี่ทำงาน 24 ชั่วโมง สินค้าเข้าออกหมุนเวียนเปลี่ยนไปเรื่อยๆจนต้องทำงานทั้งวันทั้งคืนไม่อย่างนั้นจะระบายสินค้าไม่ทัน ของบางอย่างเป็นของสดก็ต้องรีบส่ง

                ขายาวก้าวตามคุณน้าไปยังอาคารสำนักงานริมท่าเรือ ซีบีกรุ๊ปสำนักงานใหญ่อยู่ในย่านเศรษฐกิจเหมือนกับอาณาจักรพระอาทิตย์และบริษัทใหญ่ๆอีกหลายแห่ง ที่นี่เป็นแค่สำนักงานเล็กๆไว้จัดการงานบางส่วนเท่านั้น

                ผู้นำซีบีกรุ๊ปเจ้าของแผนการทุกอย่างยืนรออยู่แล้วในห้องทำงาน ท่าทางเคร่งเครียดที่ไม่ค่อยได้เห็นนักฉายชัดอยู่บนใบหน้า

                “ส่งไปหรือยังคะ”

                คุณน้าเดินเข้าไปกุมมือของเขา ลู่ชิงอวิ๋นไม่เข้าใจว่าพวกเขาคุยเรื่องอะไร แต่ท่าทางร้อนใจคงจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้

                “ครบหมดแล้ว รัฐบาลมาตามก็คงไม่เหลืออะไรนอกจากชา ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ไม่มีบันทึกอะไรด้วย”

                “รัฐบาลจะไม่รู้แน่นะคะ”

                “คนของเราไม่มีใครพูดหรอก คุณไม่ต้องกังวล”

                ตาคมหลุบมองเจ้าหมาม่งม่งที่เจ้าตัววุ่นวายอุ้มมาด้วย มันยังคงทำตัวเหมือนเดิม ไม่เข้าใจสถานการณ์ใดๆ พอถูกวางลงบนพื้นก็งับขากางเกงเขาทันที

                “พ่อเราจะหนีหรือยังอ่ะ”

                “หนีไปไหนล่ะ?”

                เจ้าบ้านตระกูลหวังหันมาสบตาลู่ชิงอวิ๋นแล้วก็เลื่อนสายตามองมือที่กุมมือน้องไว้ ความรู้สึกบางอย่างทำให้ลู่ชิงอวิ๋นพยายามดึงมือตัวเองออก แต่เจ้าตัววุ่นวายไม่ยอม

                “ห้ามปล่อยมือนะ ฉันกลัวลู่หนีไปปักกิ่ง ต้องจับมือฉันไว้นะ”

                “ฉันหนีไปไหนไม่ได้หรอก มาถึงนี่แล้ว”

                “พ่อตกลงเราจะหนีไปไหนอ่ะ เราจะขึ้นเรือไปใช่ไหม”

                “เปล่า เราจะไม่หนีไปไหน”

                คำตอบพร้อมรอยยิ้มใจดีที่มีให้เฉพาะลูกชายตัวเองทำให้ชิงอวิ๋นแปลกใจ ถ้าไม่ได้หนีแล้วมาท่าเรือทำไมในสถานการณ์แบบนี้

                “อ้าว แล้วให้ผมกับชิงอวิ๋นมาท่าเรือทำไมอ่ะ”

                “มาทำงานปกติ ไหนๆก็เคยดูการขนส่งช่วงกลางวันแล้ว ก็มาเรียนรู้ตอนกลางคืนบ้าง สัญญาของผมล่ะคุณ?”

                “นี่ค่ะ”

                สัญญาที่น้องเอามาให้เซ็นต์ เขายังอ่านได้ไม่ครบเท่าไหร่เพราะโดนเร่งให้รีบเซ็นต์ในเวลาจำกัด แต่หลังจากอ่านผ่านๆ สัญญานั้นมัน...

                “เรื่องสัญญามันเพราะอะไรครับ”

                รู้ว่าแม่กับน้าหวังเป็นพี่น้องกัน ถึงจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือแต่สัญญานั่นมันมากเกินไป มากจนแปลกใจว่าทำไมต้องทำขนาดนี้

                “เพราะฉันติดหนี้พ่อเธอ กฎของการแลกเปลี่ยน ราคาที่ฉันต้องจ่าย”

                “จ่ายแพงเกินไปหรือเปล่าครับ”

                “ก็นับว่าขาดทุนเลยล่ะ แต่ทำยังไงได้...มันอาจจะเป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะได้ชดใช้หนี้ให้ตระกูลลู่

                คำพูดที่เขาดันเข้าใจ แล้วคนมากประสบการณ์กว่าก็ไม่ได้ใช้คำพูดใจดีกับเขาเหมือนที่คุยกับลูกชายตัวเองเลยสักนิด ความจริงที่ต้องยอมรับทำให้ลู่ชิงอวิ๋นเม้มปากแน่น ตาร้อนผ่าว

                “แต่ผมก็...เป็นคนของตระกูลลู่...ยังไงผมก็ต้องโดนจับ”

                “ไม่โดนหรอก รัฐบาลก็เป็นหนี้ฉันอยู่เหมือนกัน แถมเยอะจนไม่กล้ามองข้ามเรื่องที่ฉันขอหรอก”

                “ทำไมรัฐบาลเป็นหนี้พ่ออ่ะ”

                “ก็ประเทศเรามันจน ส่งของไปขายก็ไม่มีเงินมาจ่ายค่าส่ง แปะโป้งไว้ก่อนทุกที นั่งตรวจบัญชีกับพ่อก็เห็นไม่ใช่หรอเป่าอวิ๋น?”

                “เอ้ออออ ใช่ๆๆ ที่ตัวแดงเถือก ที่ผมบอกพ่อว่าลูกหนี้รายนี้โคตรเหนียวหนี้ แถมหน้าด้านหน้าทนมาส่งของอยู่ได้ก็คือรัฐบาล?”

                “ใช่แล้ว ลูกพ่อนี่เก่งจริงๆ”

                เจ้าตัววุ่นวายหัวเราะไปกับพ่อตัวเอง เพราะแบบนี้เป่าอวิ๋นถึงยังไม่ค่อยโต โดนพ่อโอ๋ออกนอกหน้าตลอดนี่เอง ต่างจากเขาที่พ่อแม่ไม่ได้มีเวลาให้เท่าไหร่

                “เอาล่ะ สบายใจแล้วก็ไปทำงาน วันนี้เป่าอวิ๋นตามผู้จัดการไปดูวิธีนับสต็อคของในคลัง ส่วนอาลู่ต้องหัดอ่านสัญญาที่นี่”

                “งั้นฉันไปก่อนนะลู่ ตั้งใจอ่านนะ ห้ามหนีไปไหนนะ ม่งม่งอยู่นี่เฝ้าลู่ไว้นะ”

                “บ๊อก”

                ลู่ชิงอวิ๋นยกยิ้มกับคนที่ย่อตัวลงไปสั่งงานหมา ไม่รู้ว่าม่งม่งมันรู้เรื่องไหมแต่มันก็ยอมปล่อยขากางเกงเขาไปรับปากแล้วก็หันกลับมางับต่อ

                ตาคมมองเจ้าตัววุ่นวายเดินตามผู้จัดการไป ถึงน้องจะไม่ได้เรียนรู้งานได้ไวนัก แต่เรื่องเข้าหาคนนี่เก่งที่หนึ่งสมกับที่ชอบอวดว่าตัวเองเพื่อนเยอะ ขนาดผู้จัดการโรงงานยังโอ๋น้องไปด้วยอีกคน ถึงจะโดนเจ้าตัววุ่นวายทำตัวดื้อใส่บ้างแต่ก็นั่นล่ะ คุณชายหวังกลายเป็นเบอร์หนึ่งไปแล้ว

                หวังเป่าอวิ๋นเป็นคนที่เกิดมาเพื่อถูกตามใจ เลยเอาแต่ใจเต็มที่ แถมมีวิธีเอาแต่ใจแบบเนียนๆ....อ้อนเก่ง บีบน้ำตาก็เก่ง เก่งจนเขามาอยู่ที่นี่ไม่ใช่ปักกิ่งนั่นไง แถมยังมีลูกน้องเป็นเจ้าขาสั้นที่กัดขากางเกงเขาอยู่ด้วยอีกตัว

                ฉันจะส่งเป่าอวิ๋นไปอเมริกา

                “ครับ?”

                “เธอต้องอยู่ที่นี่ แต่เป่าอวิ๋นจะอยู่ที่นี่ไม่ได้”

                พอน้องออกไปบรรยากาศเคร่งเครียดก็เข้ามาแทนที่ คุณน้านั่งลงที่โซฟาแล้วเริ่มร้องไห้เหมือนกับที่เจ้าบ้านหวังเอนตัวพิงโต๊ะทำงานแล้วกอดอก

                “รัฐบาลคงมาหาเธอแน่ชิงอวิ๋น และสิ่งที่เรามีไว้ต่อรองกับรัฐบาลก็มีแค่หนี้ค่าขนส่งมหาศาลที่เขาติดค้างเราไว้ กับสัญญานี้เท่านั้น แต่ความจริงคือซีบีกรุ๊ปอาจจะโดนหางเลขไปด้วย”

                “อย่าทำแบบนี้เลยครับ อย่าแลกซีบีกรุ๊ปกับผม มันเป็นของเป่าอวิ๋น...ถ้าเขามาจับผมก็แค่ส่งผมไป ท่าเรือนี่ตระกูลหวังดูแลมานาน ไหนจะคนงาน ครอบครัวคนงาน...แค่ผมคนเดียว อย่าเอามาแลกเลยครับ ไม่คุ้มเลย”

                “มันต้องลองดูก่อน เมืองท่าแบบเซี่ยงไฮ้ ใครเป็นเจ้าของท่าเรือคนนั้นคือเจ้าของเมือง ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะทำอะไรที่มันขาดทุน ฉันกำลังลงทุนก้อนใหญ่กับเธอ แต่เป่าอวิ๋นไม่ควรต้องมาอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายตรงนี้ เผื่อแผนฉันมันไม่ได้ผล สุดท้ายฉันก็คงส่งเธอให้รัฐบาลอยู่ดี

                “คุณคะ...”

                “ลู่ชิงอวิ๋นพูดถูก ผมไม่แลกเขาคนเดียวกับอนาคตของซีบีกรุ๊ป แต่เพราะเขาเป็นหลานคุณผมก็มีแผนของผม แต่คุณต้องยอมรับ ถ้าเราต้องตกที่นั่งลำบาก ผมต้องเลือกคนของผมไว้ก่อน”

                เจ้าบ้านหวัง...ผู้นำซีบีกรุ๊ปไม่ใช่คนใจดีแบบที่อยู่กับลูกชายตัวเองเลย ผู้ชายที่ทำท่ากลัวเมียให้เห็นบ่อยๆพอถึงเวลากลับตัดสินใจทุกอย่างแบบไม่มีความลังเล

                “เราถึงต้องให้ลูกไปอเมริกา เพราะถ้าเขาอยู่ตอนเราส่งชิงอวิ๋นให้รัฐบาล คงร้องไห้น้ำท่วมทะเล เรื่องพวกนี้มันยุ่งยาก มันไม่เสร็จในวันเดียวหรอก เป่าอวิ๋นยังเด็กเกินไปที่จะมาเจอเรื่องพวกนี้ เธอคิดแบบนั้นเหมือนฉันไหมชิงอวิ๋น?”

                “ครับ ให้น้องไปอเมริกาเถอะครับ ส่วนเรื่องสัญญา...ถ้ารัฐบาลยอมปล่อยผมจริงๆ สัญญานั้นมัน...”

                ท่าเรือของซีบีกรุ๊ปจะเป็นของเธอยี่สิบปีเต็ม แต่นี่มันสมบัติของเป่าอวิ๋น ดังนั้นสัญญามันครอบคลุมไว้แล้วว่าเป็นการบริหารงานแทน ตระกูลลู่รุ่นต่อจากเธอหรือคนอื่นไม่มีสิทธิ์ใดๆในซีบีกรุ๊ป ไม่สามารถโยกย้าย หรือซื้อขายได้ ก็เหมือนกับ...ฉันซื้อสัมปทานท่าเรือ หากำไรจากท่าเรือนี้ได้แต่ขายไม่ได้ ยกให้ใครก็ไม่ได้เพราะถึงเวลาก็ต้องคืนรัฐบาลอยู่ดี”

                “รัฐบาลจะเชื่อหรอครับ ว่ามันเป็นการตกลงทางธุรกิจไม่ใช่เรื่องการเมือง ผมยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ แล้วจู่ๆก็ได้ท่าเรือมาในสถานการณ์แบบนี้”

                “อาลู่ ดีแล้วที่เธอไม่ไปปักกิ่ง ชีวิตนี้มันไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบแล้วเป็นอย่างที่เราคิดทุกอย่างหรอก สัญญาพวกนี้ลงวันที่ก่อนหน้านี้ไปหนึ่งปีเต็ม ฉันมีจดหมายทวงหนี้จากตระกูลลู่สองฉบับ แล้วฉันก็ไม่มีปัญญาจ่ายหนี้เลยยกบริษัทให้เธอไปแทน การบริหารงานยี่สิบปีนี้คือการใช้นี้จากตระกูลหวัง”

                ลู่ชิงอวิ๋นรับเอกสารทวงหนี้มาดู ยอดเงินหลายร้อยล้านหยวนทีเดียว แต่ไม่ใช่หนี้จากการยืมเงินทีเดียว แต่เป็นหนี้นอกระบบที่ดอกเบี้ยแพงๆ แถมสัญญากู้ยืมก็ขูดเลือดขูดเนื้อเข้าขั้นเจ้าหนี้หน้าเลือด ถ้าไม่ใช่เพราะเขารู้ว่าตระกูลหวังไม่มีทางมายืมเงินตระกูลลู่แน่ๆ คงคิดว่าพ่อตัวเองเป็นเจ้าพ่อเงินกู้นอกระบบ โกงกินภาษีประชาชนมาหากำไรส่วนตัว

                “ซีบีกรุ๊ปส่งออกเยอะขนาดนี้จะไม่มีกำไรมาใช้หนี้จริงๆหรอครับ แถมสัญญาหน้าเลือดแบบนี้เขาจะเชื่อหรอว่าซีบีกรุ๊ปเซ็นต์จริงๆ”

                “เชื่อสิ...ก็รัฐบาลไม่จ่ายค่าส่งรวมกันก็เกือบร้อยล้านแล้ว ฉันก็แค่อ้างว่าทำการค้ากับรัฐบาลนอกจากจะขาดทุนยังทำให้การเงินขาดสภาพคล่องจนต้องไปกู้เงินนอกระบบ จะเงินสกปรกไม่สกปรกฉันไม่สนใจทั้งนั้น ซีบีกรุ๊ปต้องไปต่อให้ได้ สุดท้ายแบกไม่ไหวก็เลยยกบริษัทที่ใช้ค้ำเงินกู้ให้เธอไปดูแลยี่สิบปี ช่วงเกือบสองเดือนที่ผ่านมาก็คือช่วงสอนงานเธอ มันจะยากอะไร”

                “นี่มัน...เหมือน...”

                การแถหน้าด้านๆ ฉันเป็นพ่อค่า ไม่มีหรอกเกียรติ ศักดิ์ศรี ยศถาบรรดาศักดิ์ มีแต่เรื่องเงินทั้งนั้นแหละ คราวนี้ก็มาลองดูกัน ว่ารัฐบาลกับเจ้าพ่อท่าเรือที่ยอมให้เขาติดหนี้มาเป็นสิบๆปีใครจะชนะ ช่วงจลาจลแบบนี้...รัฐบาลไม่มีปัญญาจ่ายหรอก อยากได้ตัวเธอไปก็ต้องจ่าย เพราะฉันยกบริษัทให้ตระกูลลู่ไปแล้วซึ่งมันก็คงจะเหลือแค่เธอ เท่ากับว่ากำไรย้อนหลังหนึ่งปีเป็นของตระกูลลู่ทั้งหมด แล้วบังเอิญซีบีกรุ๊ปกำไรมหาศาลด้วยในปีที่ผ่านมา ถ้ารัฐบาลอยากได้เธอนอกจากจ่ายหนี้แล้วก็ต้องจ่ายกำไรหนึ่งปีทั้งหมดรวมๆกันคงหลายร้อยล้านคืนฉันด้วย”

                “แบบนี้ก็ได้หรอครับ ผมว่ามันแปลกๆ”

                ไม่ได้หรอก แต่เดี๋ยวก็ได้เอง...มาดูกันว่าทักษะการต่อรองของนักการเมืองกับพ่อค้าหน้าเลือดแบบฉันใครจะชนะ”

                “ถ้ามันสำเร็จ...ผมต้องให้อะไรเป็นการตอบแทนที่ตระกูลหวังช่วยผม”

                “เลิกยุ่งกับการเมืองซะ แล้วดูแลเป่าอวิ๋นให้ดี อย่าพาลูกฉันไปลำบาก อุดมการณ์ของเธอจะพาเขาไปตาย เพราะเขาจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยเธอ...เหมือนวันนี้”

                ภาพตัววุ่นวายช่วยเผาเอกสาร ร้องไห้จนตาบวมแต่ก็ยังช่วยเขาคิดวิธีหลบหนี แถมน้องยังจับมือเขาแน่นไม่ยอมปล่อย

                “ในฐานะที่ต่อไปฉันจะกลายเป็นเจ้าหนี้เธอ อาลู่...ยี่สิบปีต่อจากนี้ตั้งใจชดใช้หนี้ให้ซีบีกรุ๊ปซะ ฉันคิดว่ายี่สิบปีมันคงนานพอให้เธอได้คิดอะไรได้มากขึ้น ถ้าเธอยังตัดใจไม่ได้ สุดท้ายซีบีกรุ๊ปมันก็จะตายไปกับการตัดสินใจของเธอ เท่ากับว่า...อนาคตของเป่าอวิ๋นก็ไม่เหลืออะไรสักอย่าง”

                ลู่ชิงอวิ๋นกำมือแน่น ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทุกการช่วยเหลือสุดท้ายเหตุผลเดียวที่ซีบีกรุ๊ปไม่ทอดทิ้งเขาก็เพราะเจ้าตัววุ่นวายนี่เอง อาศัยจังหวะที่เขาเสียเปรียบยื่นมือเข้ามาช่วยเพื่อสุดท้ายเขาต้องทำทุกอย่างให้หวังเป่าอวิ๋นใช้ชีวิตแบบมีความสุข...ความฝันที่เขาอยากเปลี่ยนแปลงประเทศต้องโยนทิ้งไปนับตั้งแต่วันนี้ จุดมุ่งหมายที่อยากทำให้ได้ถูกเจ้าบ้านตระกูลหวังทำลายลงไปแล้ว พันธะยี่สิบปี...ยี่สิบปีมันนานมาก นานพอให้เขาหมดหวังทุกอย่าง

                ความรู้สึกโกรธปะปนไปกับความสิ้นหวัง เขาพยายามมาเพื่ออะไร

                “ผม...รับไม่ได้”

                “ฉันรู้ ฉันก็ไม่อยากเป็นคนเด็ดปีกเธอทิ้งแบบนี้หรอก...แต่ฉันก็มีหน้าที่ที่ต้องทำในฐานะพ่อ ในฐานะเจ้าของซีบีกรุ๊ป”

                “ผมเข้าใจครับ”

                “ล้มแล้วก็ต้องลุกให้ได้ การเมืองระดับประเทศคงเอื้อมไม่ถึงแล้วในตอนนี้ ก็มาลองดูการเมืองระดับท่าเรือ อาลู่...วันหนึ่งอุดมการณ์ทางการเมืองก็จะตายไป จะคอมมิวนิสต์หรือประชาธิปไตย สุดท้ายสิ่งที่จะพัฒนาประเทศได้จริงๆคือเศรษฐกิจ เงินเท่านั้นที่จะขับเคลื่อนประเทศ ระดับคนธรรมดาหรือคนรากหญ้าเขาไม่สนใจหรอกว่าใครปกครองประเทศ เรื่องพวกนั้นมันไกลตัว เขาสนแค่วันนี้มีข้าวกินไหม มีบ้านให้อยู่ไหม แล้วคนพวกนี้มีอยู่เต็มไปหมด การที่รัฐบาลยอมปล่อยเซี่ยงไฮ้เป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษก็ชัดพอแล้วว่าประเทศต้องการพัฒนา ต้องการเงินลงทุน ถ้าเธอมีเงินในมือ ต่อให้ไม่ใช่ประธานาธิบดีเธอก็ปกครองประเทศนี้ได้...แค่ยังไม่ใช่ตอนนี้ แต่ยี่สิบปีข้างหน้ามันเกิดขึ้นแน่ การเมืองต้องใจเย็น...ยี่สิบปีไม่ช้าไปหรอก”

                แนวคิดของเจ้าบ้านตระกูลหวังค่อนข้างทันสมัย เขามองข้ามอุดมการณ์ไปไกลกว่านั้น แม้ในเหตุการณ์ปัจจุบันประเทศยังวุ่นวายเรื่องการประท้วงในปักกิ่ง หรือเขาอยู่ในจุดที่มองไม่เห็นเองกันแน่? เขาสนใจแต่วิธีที่จะได้ไปอยู่ในคณะรัฐบาลจนมองข้ามเรื่องนี้ไป ทั้งๆที่จีนพยายามทำการค้ากับต่างประเทศ นโยบายเปิดประเทศก็เป็นเรื่องสำคัญที่รัฐบาลให้ความสำคัญ บางทีแผนสำรองที่พ่อเคยบอกให้เขาเตรียมตัวไว้มันอาจจะไม่ใช่เส้นทางเดียวกับพ่อ

                ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดว่าใครมีเงินคนนั้นปกครองประเทศก็คือสิ่งที่ผู้ชายตรงหน้าเขากำลังทำ เอาหนี้ของรัฐบาลไปต่อรองกับรัฐบาลให้เลิกยุ่งกับเขา...ถ้าการเจรจาสำเร็จแล้วรัฐบาลต้องยอมซีบีกรุ๊ปในเรื่องนี้ก็เท่ากับว่าทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

                ต่อไปคนมีอำนาจไม่ใช่นักการเมือง แต่เป็นคนทำการค้า...คนที่มีคอนเน็คชั่นจนกลายเป็นมีอิทธิพลและอำนาจในการต่อรอง

                “ผมยังเห็นภาพไม่ชัดเท่าไหร่ แต่ผมจะพยายาม...เพราะถ้าผมผ่านตรงนี้ไปไม่ได้ ไม่ว่าจะอุดมการณ์หรือการบริหารท่าเรือ ผมก็ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ขอบคุณครับที่ช่วยผม ผมเป็นหนี้ซีบีกรุ๊ปแล้ว”

                “ไม่ เธอไม่ได้ติดหนี้ซีบีกรุ๊ป แต่เธอติดหนี้เป่าอวิ๋น เธอจะทำอะไรก็ได้ยกเว้นทำร้ายเขา ลูกชายฉันคงทำให้เธอเหนื่อยมากกว่าเรื่องการเมืองกับเรื่องการเงินแน่ๆ เอาล่ะไปทำงานได้ เดี๋ยวรัฐบาลมาตามหาเธอเมื่อไหร่ฉันจะให้คนไปตาม”

                “ครับ...วันนี้จะให้ผมไปทำอะไร”

                “อ่านเอกสารของซีบีกรุ๊ปให้หมด แล้วหาวิธีให้รัฐบาลติดหนี้เรามาชดเชยหนี้เดิมที่จะเอาไปแลกกับตัวเธอหน่อยนะอาลู่”

                “การมีรัฐบาลเป็นลูกหนี้คือข้อดีใช่ไหมครับ”

                “ใช่สิ มีอำนาจต่อรองไว้เยอะๆหน่อย เผื่อในอนาคตเธอจะได้ไปต่อรองซื้อเซี่ยงไฮ้ทั้งเมือง”

 

                ลู่ชิงอวิ๋นเดินออกมานั่งอ่านเอกสารอีกห้องหนึ่ง มีคนของซีบีแนะนำอยู่สักพักก็เหลือเขากับเจ้าหมาขาสั้นที่ยังไม่เลิกกัดขากางเกงเขา

                อารมณ์ขันของเจ้าบ้านตระกูลหวังช่างร้ายกาจ แผนการที่วางไว้ล่วงหน้าพวกนี้อีก ซีบีกรุ๊ปเติบโตมาได้ขนาดนี้ไม่ใช่เพราะโชคช่วย ลู่ชิงอวิ๋นคิดว่าตัวเองต้องเรียนรู้จากผู้ชายคนนี้ให้มาก คนที่กล้าพูดมาตรงๆว่าจะเอาเงินไปซื้อเซี่ยงไฮ้ทั้งเมืองนี่มันไม่ธรรมดาเลย บางทีนักการเมืองตัวจริงอาจจะไม่ใช่คนในคณะปกครองแต่เป็นผู้นำซีบีกรุ๊ปคนนี้นี่แหละ

                ขนาดเติ้งเสี่ยวผิงไม่ใช่ประธานาธิบดียังมีอำนาจในการบริหารประเทศได้...เจ้าของท่าเรือเซี่ยงไฮ้ก็ต้องทำได้เหมือนกัน

                ถ้าเขาครองเศรษฐกิจจีนได้ คงไม่ใช่แค่มีอำนาจในแผ่นดินมังกร แต่อีกฟากของโลกอย่างอเมริกาวันหนึ่งก็ต้องยอมลงให้เขาเหมือนกัน....อีกยี่สิบปีข้างหน้าอุดมการณ์พัฒนาประเทศอาจจะสำเร็จด้วยวิธีที่ต่างออกไป จีนเป็นผู้นำของโลกได้ แค่ต้องใช้เวลาเท่านั้น

                “บ๊อก”

                ลู่ชิงอวิ๋นละสายตาจากเอกสารหลุบตาลงมองเจ้าหมาขาสั้นที่ยอมปล่อยชายกางเกงเขาแล้ว คราวนี้มันตะกุยให้อุ้มแทน ช่างเป็นหมาที่เรียกร้องความสนใจสูงเหลือเกิน

                “ม่งม่งฉันจะทำงาน”

                “บ๊อก บ๊อก”

                พอทำเสียงดุก็ทำหน้าหงอยเอาแต่ดึงดันเอาแต่ใจเหมือนเจ้าของไม่มีผิด เจ้าของหมาที่ทิ้งหมาไว้กับเขา เพราะอ้างว่าหมาสุขภาพไม่ค่อยดี เอาตรงไหนมาสุขภาพไม่ค่อยดีเนี่ย?

                “ม่งม่งอย่าดื้อ”

                “งืด...งืด”

                คราวนี้มีการบีบน้ำตาแถมเล่นบทโศกทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก นี่หมาหรือเจ้าตัววุ่นวายร่างสอง?

                “เฮ้อ มานี่มา”

                สุดท้ายก็ต้องจับมันอุ้มมาวางบนตัก การมีหมามานั่งบนตักแต่ต้องทำงานไปด้วยนี่โคตรเกะกะ แต่เจ้าม่งม่งดันหูกระดิกกระดี๊กระด๊าเหมือนตอนเจ้าตัววุ่นวายอ้อนเขาสำเร็จนั่นแหละ สงสัยจะพฤติกรรมเลียนแบบ ทั้งๆที่อยู่กับเขาบ่อยกว่าแต่ดันไปเลียนแบบน้องมาซะได้

                “แกพยายามเป็นเป่าอวิ๋นเบอร์สองใช่ไหม? หึ...”

 

                ม่งม่งนอนหลับตาพริ้มเพราะมีมืออุ่นๆลูบหลังไปมา มือพี่ลู่อุ่นจัง แสดงว่าถ้าม่งทำตัวเหมือนเจ้าอ้วนนั่นพี่ลู่จะใจดีกับม่งแบบนี้...ม่งมีความสุขจังเลย

 

-------------------------------------------

มาเฟียท่าเรือใกล้จะมาแล้วค่า อิอิ ส่วนเจ้าม่ง แกจะวอแวพี่ลู่เกินไปแล้วนะ ออกหน้าออกตามาก!

เขียนเรื่องนี้ใช้สมองเยอะมัก ช่วยเม้นหน่อยน้า จู้บบบบ

 

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 597 ครั้ง

2,482 ความคิดเห็น

  1. #2479 lena-lena (@lena-lena) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 21:34
    โทนเรื่องมีความจริงจังมากกว่าเรื่องอื่นๆจริงๆด้วย แต่ก็ยังคงชอบ อ่านได้เรื่อยๆ สนุกค่ะ ติดตามๆ
    #2479
    0
  2. #2466 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 19:34
    หมั่นไส้ม่งม่ง555
    #2466
    0
  3. #2439 sealers (@sealers) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 11:51
    คนเขียนแต่งการเมืองเก่งมากกก ความจริงเก่งมาตั้งแต่2เรื่องก่อนหน้าแล้ว5555 คิดไม่ถึงเลยว่ามันซับซ้อนขนาดนี้ โดนบ้านนั้นผูกขาดไปแล้วพี่ลู่
    #2439
    0
  4. #2308 WaterParadise (@WaterParadise) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 21:30
    เป็นตอนที่เราชอบที่สุดในเรื่องนี้เลย
    #2308
    0
  5. #2066 happy1701 (@happy1701) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 17:39
    สนุกมาก ได้ความรู้เกี่ยวกับการเมืองด้วย พี่ลู่เท่มากขนาดอายุยังไม่ถึง20นะเนี่ย ถ้าโตขึ้นคงจะเท่กว่านี้อีก ว่าแต่ตัววุ่นวายจะยอมไปเหรอ อเมริกาที่ไม่มีพี่ลู่น่ะ
    #2066
    0
  6. #1921 RapeeO_o (@RapeeO_o) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 00:20
    แล้วเป๋าอวิ๋นก็จะสบาย กินอิ่ม นอนหลับเหมือนเดิม เพราะไม่ต้องบริหารท่าเรือแล้วแต่ต้องไปเมกานะ
    #1921
    0
  7. #1896 chanadbears (@chanadbears) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 15:19

    คุณแบมแบมคะ! คุณจะเขียนเรื่องสนุกมากไปแล้วนะคะ! ฮืออออ​ ชอบมากเลยยยยย​ อ่านแล้วรู้สึกฮึกเหิมมมม
    #1896
    0
  8. #1886 Bumbim9691 (@Bumbim9691) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 13:58
    ตอนนี้จำชื่อได้หมดแล้วน้าาา
    #1886
    0
  9. #1812 G_D_G_errard (@G_D_G_errard) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 01:43
    เดี๋ยวม่งเดี๋ยวววววว จะมาแอบตีท้ายครัวเป่าอวิ๋นไม่ได้นะม่ง
    #1812
    0
  10. #1407 deseqert (@jen-1315) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 14:43
    หมั่นไส้นางม่ง ป๊าแบบฉลาดมากก กรี๊ดด
    #1407
    0
  11. #1397 PhruksaEmO (@PhruksaEmO) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 23:58
    บอกเเล้วว่าคุณป๊านี่เหละร้ายสุดเเล้ว
    #1397
    0
  12. #818 PWWM12 (@PWWM12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 00:52

    เป็นกำลังใจให้นะคะ ชอบมากกกกกกค่าาาา

    #818
    0
  13. #807 K E E N (@pikipinocchio) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 09:55
    ม่งม่งคือเห็นลู่เป็นเจ้านายอ้ะ แล้วเห็นน้องหวังของเราเป็นทาสสสส
    #807
    0
  14. วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 19:14
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆๆๆๆ รอดูพี่ลู่ๆๆ
    #646
    0
  15. #629 malwar (@malwar) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 10:12
    บอกเลยซีรี่3เรื่องนี้เราต้องซื้อคะ​
    #629
    0
  16. #561 duckjynoey (@duckjynoey) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 21:26
    ชอบเรื่องแนวนี้มากค่าาเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #561
    0
  17. #557 Phonphanchaisit9 (@pornthipchaisit9) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 18:43

    เจ้าบ้านหวังนี่แผนสูงมากกกกกก

    #557
    0
  18. #540 jonginshi88 (@jonginshi88) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 00:24
    การเมืองหนักมากก อ่านไปก็ต้องวิเคราะห์ตาม 5555
    #540
    0
  19. #518 Aioonnaja (@Aioonnaja) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 20:36
    สรุปพ่อตามัดมือชกอยากได้เป็นลูกเขย ปูทางไว้อีก 20ปีข้างหน้าชัว
    #518
    0
  20. #485 sapanphone (@sapanphone) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 07:46
    สัญญาแปลกๆนะคะ รัฐต้องจ่ายหนี้แต่ทำไมรัฐต้องจ่ายกำไรหนึ่งปีย้อนหลังด้วยนี่ เอ๊ะยังไง เกิดคำถามเดียวกันกับพี่ลู่เลย แบบนี้ก็ได้เหรอ ^^’ มีความรู้สึกว่าเจ้าบ้านหวังเจ้าเลห์คล้ายลุงหยางเลยคะ ^^
    #485
    0
  21. #449 momizone (@momizone) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 13:43

    สนุกอ่ะ เล่าการเมือง ผลประโยชน์ ได้ดีมากกก ตัวละครก็น่ารักกก มีมุมน่าเอ็นดู ลงตัวมากๆ คุณแบมเก่งจังค่ะ

    #449
    0
  22. #445 Okoy up (@puyrattikan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 07:08
    ลุ้นมากเลย
    #445
    0
  23. #443 jkookookie (@iamkarookook224) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 23:39

    ยอมใจไรท์มากดำเนินเรื่องด้วยประเด็นการเมือง เศรษฐกิจให้ออกมาสนุก คอมเมดี้ขนาดนี้ เก่งๆมากๆเลยค่ะ
    #443
    0
  24. #442 lunnicha (@lunnicha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 23:21
    สนุกมากได้สาระด้วย
    #442
    0
  25. #441 Selene_Baby (@sowa_apple) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 22:38
    เนื้อเรื่องมันส์มาก อ่านแล้วสนุกมากกกกกก
    #441
    0