Under Cloud ☁ อาณาจักรเมฆา

ตอนที่ 8 : Chapter 7 : Time to go

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 488 ครั้ง
    6 มิ.ย. 62

Chapter 7  Time to go

                “ม่งม่งกวนลู่หรือเปล่า แกห้ามซนนะ”

                ลู่ชิงอวิ๋นยิ้มมองเจ้าตัววุ่นวายสอนหมาที่วุ่นวายไม่ต่างกัน เพิ่งจะผ่านมาสองชั่วโมงผู้จัดการก็พามาส่งบอกว่าคุณชายหวังทำงานไปก็หาวไปจนเกือบเดินชนตู้คอนเทนเนอร์ การทำงานตอนกลางคืนมันไม่ตรงกับนาฬิกาชีวิตปกติเจ้าตัววุ่นวายเลยทนไม่ไหว

                “ฮ้าวววว”

                “นอนพัก อย่ามัวแต่เล่นกับหมา”

                “งื้อออ ม่งม่งมานอนกอดกัน”

                เจ้าหมาวุ่นวายไม่ค่อยจะให้ความร่วมมือกับเป่าอวิ๋นเท่าไหร่ พอโดนกอดมันก็มุดตัวออกมาเกาะขาเขาเหมือนเดิม คนอดกอดหมาก็บ่นแต่สักพักก็หาวอีกเลยเลิกน้อยใจหมาทิ้งตัวลงนอนที่โซฟา

                มือหนาถอดเสื้อสูทของตัวเองห่มให้เจ้าตัววุ่นวาย เป็นคืนที่มีแต่เรื่องแต่ราวน้องก็ยังนอนหลับได้ ดีแล้วล่ะที่เป็นแบบนี้ อย่าเป็นแบบเขาเลย

                “ไปอยู่อเมริกา ทำตัวดีๆนะ”

                เจ้าบ้านหวังคงไม่ให้ลูกชายกลับมาเร็วนัก กว่าสถานการณ์ในจีนจะเรียบร้อยอย่างต่ำก็คงหลายเดือน อยากมากก็อาจจะเป็นปี

                “อดทนให้ได้ ต่อไปฉันจะไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว”

                มือลูบกลุ่มผมชื้นเหงื่อเบาๆ โลกของเขาช่างคับแคบจนมีแค่หวังเป่าอวิ๋นคนนี้คนเดียว เจ้าตัววุ่นวายที่เกาะติดเขา เป็นห่วงเขา และก็ทำทุกอย่างเพื่อให้เขาปลอดภัย

                “ห้ามร้องไห้นะ ต้องเข้มแข็ง”

                ปลายจมูกแตะลงที่แก้มยุ้ยแดงระเรื่อ

                “อดทนจนถึงวันที่ฉันปกป้องนายได้บ้าง...แล้วฉันจะไปรับ”

 

                ลู่ชิงอวิ๋นตื่นมาคนที่หลับอยู่บนโซฟาก็ไม่อยู่แล้ว หมาขาสั้นก็หายไปด้วยคงจะพากันออกไปเดินเล่น นี่ก็เพิ่งจะแปดโมงเช้า ปกติเขาตื่นเช้ากว่านี้แต่เมื่อคืนนอนก็เกือบจะตีสี่ ตั้งใจว่าจะนอนตอนเปลี่ยนกะเหมือนพนักงานแต่ก็ยังไม่ไหว

                มุมปากยกยิ้มเมื่อสูทที่ห่มให้อีกคนเมื่อคืนมันมาห่มอยู่บนตัวเขาที่นอนฟุบอยู่กับโต๊ะ ถึงจะเป็นตัววุ่นวายแต่ก็เป็นตัววุ่นวายที่ห่วงเขาตลอด...ห่วงจนต้องยอมรับว่าถ้าเป่าอวิ๋นยังอยู่ที่นี่เขาอาจจะทำให้น้องลำบากสักวัน

                ในวันนี้เขาไม่มีอะไรที่พร้อมสักอย่าง มีแค่สมองกับสองมือที่จะต้องพยายามพัฒนาตัวเอง ในช่วงล้มลุกคลุกคลานแบบนี้มีแต่จะทำให้เป่าอวิ๋นไม่สบายใจ

                ลู่ชิงอวิ๋นลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน มือยกขึ้นแกะเนคไทเริ่มหลุดออกจากคอเสื้อ ตามด้วยเสื้อเชิ้ตวางพาดกับพนักเก้าอี้เหลือกางเกงตัวเดียวเดินออกจากห้องทำงานไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

                ที่นี่มีพวกแปรงสีฟันสำรอง ผ้าเช็ดตัวและอุปกรณ์อาบน้ำครบเพราะประธานหวังมานอนที่ท่าเรือบ่อยๆ แม่บ้านที่ดูแลที่นี่ก็คงเตรียมไว้ให้ ยิ่งเมื่อคืนพากันมานอนที่นี่ทั้งหมด

                มือหนาเปิดน้ำล้างหน้าไล่อาการง่วงนอน ก่อนจะเสยผมปรกหน้าขึ้นลวกๆแล้วหยิบแปรงสีฟันบีบยาสีฟันมาแปรง ภาพตัวเองในกระจกก็ยังเป็นลู่ชิงอวิ๋นประธานนักเรียนคนเดิม ขอบตาคล้ำไปบ้าง...และสีหน้ายังคงเหมือนคนตกใจ

                นี่เป็นปัญหาแรกที่เขาต้องแก้ให้ได้ สีหน้าแบบนี้เขาไม่ควรทำเพราะมันเหมือนคนขี้แพ้ ต้องเป็นแบบเจ้าบ้านตระกูลหวังต่างหาก สร้างรอยยิ้มที่เหมือนไม่มีปัญหาอะไรพูดคุยกับลูกชายได้สบายๆ

                ยิ้มทั้งๆที่กำลังเจอปัญหา หัวเราะทั้งๆที่สถานการณ์ตึงเครียด คนแบบนั้นที่เขาต้องเป็นให้ได้ เพราะมันหมายถึงการไม่ประหม่า ไม่ตกใจ และมีสติ...แถมตัดสินใจกันลูกชายตัวเองออกจากปัญหาเป็นอันดับแรกอย่างง่ายดาย

จุดที่ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่เขาต้องไปยืนตรงนั้นให้ได้...จุดที่ปราศจากความลังเล

 

               

                “ทำไมลู่ไม่มีพุงเลย”

                ลู่ชิงอวิ๋นหลุดจากภวังค์ความคิด เพิ่งรู้ว่าตัวเองแปรงฟันมาสักพักใหญ่แล้วจนกระทั่งเจ้าตัววุ่นวายจูงหมามายืนข้างๆ เขาไม่ได้ปิดประตูห้องน้ำ เจ้าหมาขาสั้นก็รีบเข้ามากัดขากางเกง

                มือเท้ากับขอบอ่างก้มลงบ้วนปากจนสะอาด ดึงผ้าที่พาดอยู่บนไหล่มาเช็ดปากแล้วหันไปยิ้ม...ยิ้มที่ไม่ได้ฝืนเท่าไหร่ กับเป่าอวิ๋น...ไม่เคยต้องฝืนยิ้ม

                “ฉันออกกำลังกาย”

                “หา ตอนไหนอ่ะ”

                “ตอนที่นายไม่เห็น”

                ท่าทางตกใจของเจ้าตัววุ่นวายทำให้ลู่ชิงอวิ๋นหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ตาโตเป็นไข่ห่านเชียว จะให้กินแต่ขนมได้ยังไง เขาไม่ชอบกินของหวาน ที่เอามาฝากแต่ละอย่างไม่หวานก็มันเกินไปเลยไม่ค่อยได้กิน

                คำตอบของเขาคงทำให้น้องไม่ค่อยพอใจเพราะเจ้าตัวก้าวเข้ามาประชิด แถมยังทำปากขมุบขมิบ คิ้วขมวดมุ่น

                “ทำไมนายสูงกว่าฉันแล้วล่ะ”

                นี่ก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่เขาเพิ่งสังเกตเหมือนกัน เพราะอายุไล่เลี่ยกันปกติหวังเป่าอวิ๋นจะตัวสูงกว่าเขา แต่พักหลังๆมานี้เพราะเขาออกกำลังกายมั้งก็เลยเริ่มสูงกว่าน้องแล้ว

                “ไม่รู้สิ ไม่อยากให้ฉันสูงกว่า?”

                “เปล่า แค่อยากสูงเท่ากันอ่ะ ไม่งั้นต่อไปฉันต้องเงยหน้ามองชิงอวิ๋นแล้ว ปวดคอนะ หยุดสูงเดี๋ยวนี้เลย”

                ใบหน้าหงุดหงิดทำให้ลู่ชิงอวิ๋นอารมณ์ดีจนอดไม่ได้ต้องยกมือขึ้นบีบแก้มยุ้ย กลิ่นไอทะเลจางๆบอกว่าน้องคงไปเดินเล่นแถวท่าเรือมา

                “ลู่ยิ้มเยอะๆนะ...ฉันชอบให้ลู่ยิ้ม”

                คนอารมณ์ดีชะงักเมื่อเจ้าตัววุ่นวายสอดแขนเข้ามากอดเอว ความรู้สึก...อบอุ่นคล้ายๆกับความสุขหรือเปล่านะ...โอบล้อมรอบตัวเขา มัน...มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

                แต่การถูกกอดมันดีมาก...มากจนยกแขนโอบเจ้าตัวนุ่มคืนบ้าง ปลายจมูกแตะเบาๆที่ใบหู...มีกลิ่นทะเลจริงๆด้วย แต่ยังไม่ทันได้อ้อยอิ่งกับความรู้สึกแปลกๆที่ชักจะชอบนี้ก็ต้องสะดุ้งเมื่อมือนุ่มปัดป่ายไปทั้งแผ่นท้องแล้วบีบเคล้นที่เอวเขาจนต้องรีบดันตัวออก

                “หวังเป่าอวิ๋นนายทำอะไร”

                ตาคมมองคนที่ทำหน้าตกใจ แถมยังกวาดตามองร่างกายเปล่าเปลือยช่วงบนของเขาจนต้องเอาผ้าขนหนูมาปิด ใจเต้นโครามครามจนร้อนผ่าวไปทั้งตัว แถมยังรู้สึกร้อนหน้าร้อนหูเป็นพิเศษ

                “กะ...ก็ชิงอวิ๋นตัวใหญ่ขึ้นอ่ะ...สูงขึ้นด้วยเลยแปลกๆ ขอจับหน่อยนะ มันไม่คุ้นมือเลย”

                เหตุผลของเจ้าตัววุ่นวายทำเอาอยากจะจับแก้มยุ้ยนั้นดึงแรงๆ มันจะคุ้นมือได้ไงล่ะก็ไม่เคยมาจับสักหน่อย ไม่เคยมากอดแบบนี้ด้วย

                “ปกติฉันใส่เสื้อผ้ามั้งนายเลยไม่ชิน”

                “อืม ก็จริง...จะว่าไปชิงอวิ๋นเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ”

                “ยังไงล่ะ?”

                ท่าทางยิ้มกรุ้มกริ้มทำให้ลู่ชิงอวิ๋นหัวใจเต้นแรงกว่าเดิม ก่อนเจ้าตัววุ่นวายจะถลาเข้ามากอดอีกรอบ

                “ดูโตขึ้นมาก ใกล้จะเป็นผู้ใหญ่แล้วใช่ไหม พ่อเคยบอกว่าชิงอวิ๋นโตแล้วส่วนฉันโตช้า ฉันอยากเห็นตอนชิงอวิ๋นเป็นผู้ใหญ่ แล้วก็โตขึ้นไปเรื่อยๆ เรื่อยๆไปจนแก่ จนผมสีขาวเป็นคุณตาลู่ อยู่กันแบบนี้ตลอดไปเลยนะ”

                เจ้าตัววุ่นวายยิ้มจนตากลายเป็นเส้นโค้ง ทั้งอ้อมกอด ทั้งคำพูด ทุกอย่างมันตื่นตันแล้วก็ตื้ออยู่ในอก ไม่อยากให้น้องต้องเสียใจ ไม่อยากให้ผิดหวัง...ตระกูลหวังก็คงรู้สึกแบบนี้เหมือนกันถึงอยากจะปกป้องให้ดีที่สุด เขาก็เหมือนกัน...อยากจะปกป้องรอยยิ้มแบบนี้เอาไว้ให้ได้

                “เป่าอวิ๋นฉันอยากให้นายมีความสุข”

                ...แม้จะไม่มีฉันก็ตาม

                “ฉันก็อยากให้ลู่มีความสุข”

               

 

                “เตรียมตัวไปอเมริกานะเป่าอวิ๋น”

                ผมทำช้อนข้าวต้มหลุดมือจนมันกระทบชามกระเบื้องดังลั่นห้องครัวเล็กๆ เรากินข้าวเช้ากันในห้องครัวของบริษัทที่มีแค่โต๊ะกลมๆนั่งได้สองสามคนไว้ให้พนักงานชงกาแฟเท่านั้น พ่อกับแม่กินมื้อเช้ากันแล้วเหลือแค่ผมกับชิงอวิ๋น แต่จู่ๆพ่อก็เดินเข้ามาคุยเรื่องน่าตกใจ

                “ผมหรอ? ทำไมอ่ะพ่อ”

                “ช่วงนี้มันวุ่นวาย บ้านไหนเขาก็ส่งลูกหนีไปอยู่เมืองนอกกันหมด พ่อก็ต้องอินเทรนด์หน่อยเดี๋ยวเขาหาว่าเราจน หยางอวิ๋นเพื่อนลูกก็ไปแล้ว”

                พ่อสนิทกับตระกูลหยาง ถึงผมจะยังไม่แน่ใจว่าเขาสนิทกันระดับไหนเพราะผมไม่เคยถามพ่อ ก็ดีนะเพราะผมก็สนิทกับหยางอวิ๋นเหมือนกัน

                “งั้นเราก็เตรียมตัวไปอเมริกากันเถอะลู่”

                “ลูกต้องไปคนเดียวเป่าอวิ๋น ชิงอวิ๋นยังไปไม่ได้”

                “อ้าว ทำไมอ่ะ”

                พ่อนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างแล้วลูบหัวผมเบาๆ

                “ต้องรอให้พ่อคุยกับรัฐบาลก่อน เพราะชิงอวิ๋นเป็นคนของตระกูลลู่ ถ้าให้เขาไปพร้อมลูกก็เหมือนหนีน่ะสิ มีแต่คนทำผิดที่หนีไป พ่อต้องคุยกับเจ้าหน้าที่ก่อนว่าลู่ชิงอวิ๋นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับปัญหาการเมืองของพ่อแม่เขา”

                พ่อพูดยิ้มๆเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่หัวใจผมร่วงไปอยู่กับพื้นแล้ว

                “พะ พ่อ แล้วถ้าเขาไม่ยอมเชื่อล่ะว่าชิงอวิ๋นไม่เกี่ยว เขาจะพาชิงอวิ๋นไปไหน เขาจะฆ่าชิงอวิ๋นหรือเปล่า แล้วพ่อกับแม่จะโดนเขาลงโทษไปด้วยไหม เราหนีไปกันหมดเลยไม่ได้หรอ เราสี่คนกับม่งม่ง ฮึก...ฮืออออ”

                “ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวฉันก็ตามไป”

                ชิงอวิ๋นถอนหายใจแล้วเขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้าผม เขาดูไม่กังวลพ่อก็หัวเราะ ทำไมทุกคนดูไม่เครียดเลยอ่ะ นี่เรื่องใหญ่นะ ทำไมไม่มีใครเชื่อแผนอุ้มหมูเห็ดเป็ดไก่ขึ้นเรือไปก็จบแล้วของผม มันออกจะเข้าท่า

                “มันไม่ร้ายแรงสักหน่อยเป่าอวิ๋น เขาก็คงมาถามสองสามคำก็ผ่านแล้ว แล้วค่อยให้ชิงอวิ๋นตามไป”

                “ก็...ก็ให้ผมไปพร้อมชิงอวิ๋นสิ”

                “ก็ลูกยังไม่จบมัธยมปลาย ต้องไปเริ่มเรียนใหม่ตามหลักสูตรอเมริกา ส่วนชิงอวิ๋นเขาเรียนเก่ง สอบเทียบไปต่อมหาวิทยาลัยได้เลย ไปช้าก็เรียนไม่ทันเพื่อนอีก ก็กลับมาอยู่เซี่ยงไฮ้ช้านะ”

                มันก็จริง แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเราไปพร้อมกันไม่ได้ พอผมจะอ้าปากค้านอีกแม่ก็เดินเข้ามากอดอก ทำหน้าดุ

                “โตแล้วอย่าพูดยากสิ กับแค่ไปก่อนไม่กี่วัน แม่ก็ไปด้วย เราน่ะเรียนไม่เก่งไม่รู้เขาจะให้เรียนต่อเลยไหมก็ต้องไปทำเรื่องตั้งแต่เนิ่นๆ ส่วนชิงอวิ๋นน่ะเรียนเก่งทุกวิชา มันไม่ยากเท่าของลูกนะเป่าอวิ๋น ถ้าตั้งใจเรียน ทำการบ้านส่งตรงเวลาแต่แรกก็จบแล้ว เห็นยังว่าแม่บ่นมาตลอดแล้วไม่ฟังมันเป็นยังไง”

                เถียงอะไรแม่ไม่ได้เลยสักอย่าง ผมได้แต่มองทุกคน พ่อก็แกล้งกระแอมไอแล้วลุกออกไปทำงาน ชิงอวิ๋นก็อมยิ้มตักข้าวต้มเข้าปากไม่ช่วยผมเลย แม่บ่นผมอีกสักพักจนหูเกือบชาก็เดินออกไป ผมรีบดันชามข้าวออกแล้วยื่นหน้าเข้าไปหาชิงอวิ๋น

                “ชิงอวิ๋นตามฉันไปแน่นะ”

                เรื่องที่ผมกังวลคือกลัวชิงอวิ๋นจะตัดใจจากแผนการของเขาไม่ได้ กลัวเขาเอาตัวเองไปเสี่ยง ถ้าผมอยู่ด้วยผมก็ยังห้ามเขา ไม่ปล่อยให้เขาหายไปจากสายตา แถมมีม่งม่งช่วยกันเฝ้าอีก

                “อืม”

                “ห้ามทำอะไรไม่รักตัวเองนะ”

                “รู้แล้ว”

                “ฉันรู้ว่าชิงอวิ๋นไม่สบายใจ แต่ห้ามคิดในทางลบ เพราะชิงอวิ๋นยังมีฉันอยู่ เดี๋ยวเราก็ไปอยู่อเมริกาด้วยกันแล้ว ไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว อะไรไม่ดีก็ทิ้งไป”

                “เสี่ยวอวิ๋นห่วงฉันขนาดนี้ฉันต้องรีบตามไปอเมริกาแน่นอน”

                “อื้อ ฉันไปรอนะ แต่ ฮือออออออออ กลัวชิงอวิ๋นไม่ตามไปอ่ะ โฮฮฮฮ”

                ผมรู้ว่าตัวเองโคตรเหยาะแหยะที่ร้องไห้ ทุกคนก็บอกแล้วว่าชิงอวิ๋นจะตามไปแต่ทำไมผมก็ยังกังวลไม่รู้ อาจจะเพราะว่าผมไม่เคยห่างกับชิงอวิ๋นเลย ไม่ว่าเมื่อไหร่ผมก็แค่เดินไปหาเขาที่บ้านได้ แต่เราไม่เคยห่างกันแบบข้ามโลกแบบนี้สักครั้ง

                “ฉันเคยผิดสัญญากับนายด้วยหรอ”

                ชิงอวิ๋นดึงผมไปกอด ผมรีบกอดเขาแน่นไม่รู้จะกอดทำไมแต่กอดไว้แล้วอุ่นใจ เมื่อก่อนเราไม่ค่อยกอดกันหรอกแต่ตอนนี้ผมรู้สึกอยากย้อนเวลาไปกอดเขาให้เยอะๆเหมือนที่อยากย้อนเวลากลับไปทำการบ้านมาก ผมจะได้เรียนเก่งๆไม่ต้องบินไปก่อนเขา

                “รอนะ...ห้ามทิ้งฉันนะ”

                “ฉันจะทิ้งเสี่ยวอวิ๋นได้ยังไงล่ะ เลิกร้องไห้ได้แล้ว แค่อเมริกาเอง”

                ชิงอวิ๋นจะดันตัวออกแต่ผมไม่ยอม

                “ฉันต้องคิดถึงลู่จนนอนไม่หลับแน่เลย”

                “ฉันก็คิดถึง”

                ความเสียใจมหาศาลทำให้ผมร้องไห้แล้วร้องไห้อีก การแยกจากลู่มันยากกว่าช่วยเขาเผาเอกสารบ้าบอนั่นอีกอ่ะ แล้วพ่อกับแม่ก็เอาจริงด้วย ถึงผมจะยังงอแงก็ต้องไปเตรียมตัวเดินทางกับแม่ ทุกอย่างเรียบร้อยในสามวันผมก็โดนยัดใส่รถมาสนามบิน ชิงอวิ๋นก็มาด้วย ทุกคนพูดคุยกัน หัวเราะกัน ทำเหมือนทุกอย่างปกติแต่ผมรู้สึกว่ามันแปลก มัน...มันดูรีบร้อนเกินไป ผมอยากจะคุยกับชิงอวิ๋นแต่เขาก็ยุ่งกับการเรียนรู้งาน พ่อส่งเขาไปดูงานที่สำนักงานใหญ่ทำให้เราแทบไม่ได้เจอกันเลย

                “ตั้งใจเรียนล่ะ แล้วกลับมาช่วยงานพ่อ”

                “พ่อ...ผมไม่อยากไปแล้ว”

                ผมเบะปากจะร้องไห้อีกรอบแต่แม่ทำหน้าดุใส่ผมเลยต้องฮึบไว้ แม่ก็ไปด้วยแต่แม่จะอยู่แค่อาทิตย์เดียวก็จะให้ผมไปฝึกงานที่สาขาย่อยของเราในท่าเรือลอสแองเจลลิส

                “เรามีท่าเรือที่นั่นด้วยหรอ”

                “เราแค่มีออฟฟิศเล็กๆไว้จัดการเรื่องเอกสารนำเข้าส่งออกกลับมาจีน มีพนักงานอยู่สองคน”

                “แล้วให้ผมไปทำไรอ่ะพ่อ ดูไม่ค่อยมีอะไรทำเลย”

                “ทำงานแลกค่าขนมไง โตแล้วต้องหัดเลี้ยงดูตัวเอง”

                พ่อทำเหมือนทุกอย่างง่าย แม่ก็บอกว่าไปหัดทำซะ ต่อไปเราจะส่งออกไปอเมริกาอีกเยอะจะได้เรียนรู้ไว้ สรุปคือผมต้องเรียนแล้วก็ทำงานด้วย ไม่ค่อยห่วงเรื่องภาษาหรอกเพราะเซี่ยงไฮ้ก็มีแต่คนต่างชาติมาทำธุรกิจ เซี่ยงไฮ้เป็นเมืองขึ้นอังกฤษมาก่อน แต่ผมกังวล กังวลบางอย่างที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

                ทำไมพ่อต้องไล่ผมมาอเมริกาด้วย ไปแค่ทิเบตหรือมองโกลไม่ได้หรอ ตรงนั้นไม่อันตรายหรอก สงครามก็ไม่น่ามีมีแต่ลามะคอยาวๆวิ่งไปวิ่งมา ไม่ก็ม้าล่ะมั้ง

                ผมเศร้ามากแถมตอนมายังขับรถผ่านตึกอาณาจักรพระอาทิตย์ ก็รู้สึกหดหู่เพราะตึกนี้โดนไฟไหม้ด้านบน แถมไหม้สามชั้นแน่ะ ดีนะหยางอวิ๋นไม่อยู่ เขาไปเมืองนอกแล้ว ไปก่อนผมอีก

                “ไปได้แล้วเป่าอวิ๋น ไม่ต้องร้องไห้หรอกเดี๋ยวชิงอวิ๋นก็ตามมา”

                แม่ดึงมือผมให้เดินตามไป แต่ผมยื้อไว้ ดึงมือชิงอวิ๋นไม่ยอมปล่อย ผมกลัว กลัวว่าเราจะไม่เจอกันอีก ผมเริ่มร้องไห้เมื่อชิงอวิ๋นพยายามปล่อยมือผม

                “ไม่เอานะ ไม่ไปนะ...ฮืออออ ไม่ไปแล้ว”

                ภาพของชิงอวิ๋นกลายเป็นความเลือนรางเพราะผมร้องไห้ เสียงพ่อพยายามปลอบ หรือเสียงแม่ดุไม่ได้เข้าหูผมเลย ผมได้ยินแค่เสียงชิงอวิ๋น...ประโยคสุดท้าย ก่อนมือของเราจะหลุดจากกันในที่สุด

                ...รอฉันนะ

 

-----------------------------

เจ้าตัววุ่นวายต้องไปอเมริกาแล้วจ้า ส่วนพี่ลู่เริ่มหวั่นไหวซะแน้ว ฮือออออออออ ฮือออออออออออออออออออ

ใดๆก็แล้วแต่ ถ้าใครอ่านอาณาจักรพระอาทิตย์ หยางหวาง โดนกักบริเวณที่ทะเลทราย ส่วนพี่ลู่จะเจออะไรนั้นต้องติดตามต่อนต่อไปปปปปปปปปป

เรื่องจะเข้มข้นขึ้น(?)อีกนิด เพราะว่าพี่ลู่จะอัพเกรดเป็นพี่ลู่คนดุ!

               

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 488 ครั้ง

2,471 ความคิดเห็น

  1. #2440 sealers (@sealers) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 11:58
    พี่ลู่หลอกน้องอ่ะ อีกนานเท่าไหร่ หลอกให้น้องรอ
    #2440
    0
  2. #1813 G_D_G_errard (@G_D_G_errard) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 01:56

    ฮือออ บีบคั้นอารมณ์เพราะคิดถึงตอนลุงหยางต้องห่างจากตองด้วย เศร้าคูณสอง
    #1813
    0
  3. #1596 Angzaa (@Angzaa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 23:19
    น้องจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีพี่ลู่แงงงง
    #1596
    0
  4. #1440 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 18:09

    ร้องเลยยย ฮื่อออ
    #1440
    0
  5. #1398 PhruksaEmO (@PhruksaEmO) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 00:11
    เอ็นดูทั้งสองคนเลย
    #1398
    0
  6. #1292 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 18:34
    ใจอ่อนเลยชั้นแง
    #1292
    0
  7. #720 DeffyJB (@-thanapat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 10:56
    ฮืออออออ
    #720
    0
  8. #558 Phonphanchaisit9 (@pornthipchaisit9) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 18:57

    ฮึบไว้เป่าอวิ๋นรอวันกลับมาอยู่กับพี่ลู่นะ

    #558
    0
  9. #529 BunnyBlair (@evefiww) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 22:48
    สงสารน้องเป็นเด็กน้อยยังไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่อะไรบางอย่างคงบอกน้องว่าตะไม่ได้เจอพี่ลู่ แง้ เศร้าา
    #529
    0
  10. #488 Nuchziiy (@Nuchziiy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 13:15
    จะร้องไห้ตามน้อง
    #488
    0
  11. #487 imavikur (@rayfa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 12:41
    แอแงงง อย่าทิ้งน้องไว้ทีอเมริกาคนเดียวนะ ฮึกฮือออออ
    #487
    0
  12. #486 jasuhimo (@jah084427) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 09:06
    สงสารน้องอ่าาา
    #486
    0
  13. #484 maiamy0321 (@maiamy0321) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 07:44
    น้องทั้งน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ พึ่ลู่จะอดทนได้ไหวนานแค่ไหนนะ รอวันที่เขาสองคนกลับมาเจอกันอีกค่ะ แต่ขอให้เจอกันเร็วๆนะ สงสารน้อง
    #484
    0
  14. #483 gnawkezi~* (@ikwang-dh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 07:38
    พี่ลู่หวั่นไหวกับน้องแล้วอ่ะ รอพี่ลู่อิโวเป็นพี่ลู่คนดุ ต้องแซ่บมากๆแน่เลย คนน้องดูแลตัวเแงด้วยนะไปอยู่อเมริกา
    #483
    0
  15. #482 NIGARN (@NIGARN) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 05:06
    ใจพี่ลู่สั่นมาก เจ้าเอ็ดเวิร์ดน่ารักขนาดนี้
    #482
    0
  16. #481 Jutamat Thamkitja (@jutanath97) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 01:43
    เจอสถานการณ์บ้านเมืองในปจบของเรา ยิ่งอิน รอกันนะทั้งคู่เลย ไฟไหม้อาณาจักรพระอาทิตย์ด้วยตัวของพระอาทิตย์เองนั่นแหละ ลุงหยางร้ายมาก
    #481
    0
  17. #480 lailinn (@lailinn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 01:19
    ฮืออออ รอด้วยย
    #480
    0
  18. #479 kaw_뱀 뱀 (@kaw_sj) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 00:29
    ชอบซีนตอนอาลู่ก้มลงไปหอมน้องตอนหลับ อบอุ่นอ้ะ
    #479
    0
  19. #478 iMeIj (@iMeIj) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 00:12

    สงสารเด้อ

    #478
    0
  20. #477 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 23:38
    น้องไม่รู้แต่น้องก็มีเซนส์นะ รู้แหละว่ามีอะไร สงสารรรร ไม่รู้อะไรเลย อึดอัดทรมานชะมัด แต่คนรู้แล้วต้องยิ้มก็อึดอัดทรมานไปอีกแบบ ฮืออออ
    #477
    0
  21. #476 Kitten Boy (@AprilMaysahyon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 23:37
    รอพี่ลู่หน่อยนะน้อง ขอเวลาพี่เขาอัพเลเวลความดุก่อนจะได้ปกป้อง เลี้ยงดูหนูไปนานๆไง
    #476
    0
  22. #475 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 23:22
    ละเเล้วตอนนี้พี่ลู่ของเราก็นับท่านประธานหวังเป็นต้นเเบบไปเเล้วนะคะ กลัวใจมาก ส่วนน้องเป่าอวิ๋นน้องต้องเสียใจมากเเน่ๆเลยอ่ะ เพราะที่พี่ลู่บอกจะตามมามันไม่ใช่เวลาเเค่ไม่กี่วันเเน่ๆ เเต่หวังว่าน้องจะผ่านมันไปได้นะ เป่าอวิ๋นเก่งอยู่เเล้ว
    #475
    0
  23. #474 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 23:20
    โอ้ยสงสารน้อง อดทนนะลูก ห่างกันแป๊ปเดียวเดี๋ยวอะไรดีขึ้นพี่ลู่จะตามไปรับหนูนะลูก
    #474
    0
  24. #473 ppwct (@ppwct) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 23:11

    โอ่ยยย ค้างสุดๆเลยค่า5555555555
    #473
    0
  25. #472 ying5784 (@ying5784) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 23:08
    มีการสั่งให้เค้าหยุดโตอีก เอ็นดู^^
    #472
    0