Release the Demon (ChanBaek)

ตอนที่ 8 : Release the Demon : บทที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    24 ต.ค. 62

บทที่ 8



          ดวงตากลมโตค่อยๆ ลืมขึ้น เมื่อมีแสงแดดอ่อนๆ ส่องมา เขาลืมตาขึ้นจนเต็มตาก็พบกับเจ้าตัวเล็กนอนคว่ำเอามือค้ำคางจ้องมองมา ริมฝีปากบางสีสดระบายยิ้มออกมาจนตาหยีตอนรับเช้าวันใหม่

          "ตื่นนานแล้วหรือ" ชานยอลเอ่ยขึ้น
          "ไม่นานเท่าไหร่ แต่กำลังดูเจ้าหลับเพลินเลย"
          "หึ หึ จะมาดูข้าหลับทำไม"
          "ก็เจ้าหล่อ ขนาดหลับยังหล่อสุดๆ ไปเลย"
          "หล่อ?"
          "หมายถึง รูปงาม น่ะ คิก คิก คิก"
          
          มือใหญ่ยื่นไปจับที่แก้มป่อง "เจ้างดงามยิ่งกว่า"
          "ห้ะ..ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

          ชานยอลขยับลุกขึ้นนั่งพร้อมกับขมวดคิ้วเข้มด้วยความสงสัย

          "เจ้าหัวเราะทำไม"
          "ก็เจ้าไม่เคยชมข้าหนิ ปากหวานเหมือนกันนะเรา"

          ใบหน้าคมแดงขึ้นอย่างเขินอาย หันไปมอบรอบๆ ตัว แก้เขินเมื่อนึกขึ้นได้ว่าได้พูดเรื่องน่าอายขึ้น ก่อนที่มือเรียวจะจับให้ใบหน้าคมให้หันมาสบตากัน

          "ถึงข้าจะหัวเราะ แต่ข้าก็ชอบมากๆ ชมข้าบ่อยๆ นะ"
          
          ใบหน้าคมอมยิ้มแล้วก้มลงหลบสายตาหวานนั้น ก่อนจะพยักหน้า

          "อืม" 

          เขาตอบกลับสั้นๆ นั่นทำให้แบคฮยอนยิ้มแฉ่งพร้อมกับโน้มตัวไปกอดที่ลำตัวหนา ซบใบหน้าหวานลงที่อกแกร่ง เสียงหัวใจของชานยอลเต้นแรงมากจนได้ยินชัดเจน ช่างน่าแปลกหรือเป็นเพราะเขาเป็นปีศาจ แต่ช่างเถอะนั่นทำให้รู้ว่าชานยอลนั้นรู้สึกอย่างไรกับเขา เพราะแบคฮยอนเองก็ใจเต้นแรงไม่แพ้กัน

          "หัวใจของเจ้าเต้นแรงจนข้าสัมผัสได้"  ชานยอลเอ่ยขึ้น
          "เจ้าได้ยินเสียงหัวใจของข้าด้วยรึ" แบคฮยอนถามกลับไปอย่างแปลกใจนึกว่าเป็นเขาคนเดียวที่สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของชานยอลเสียอีก
          "อืม"
          "ข้าก็ได้ยินเสียงหัวใจของเจ้า" แบคฮยอนเอ่ยขึ้นพร้อมคลายกอดจากลำตัวหนามาจ้องตากัน  "แสดงว่าความรู้สึกของเราสื่อถึงกันได้ ดีจังเลย คิก คิก คิก เอ๊ะ! ว้าว.....ฮ่ะ ฮ่า ฮ่า ผีเสือมาจากไหนเนี่ย บินรอบตัวข้าเต็มไปหมดเลย"

          แบคฮยอนกวาดสายตามองรอบๆ ตัวอย่างตื่นเต้นเมื่อจู่ๆ ก็มีผีเสื้อบินวนอยู่รอบๆ ตัวของเขา มือเรียวแบมือยกขึ้นระดับสายตา ผีเสือหลายตัวก็บินมาเกาะ กระพือปีกเบาๆ ตรงหน้า

          "ชานยอลดูสิเชื่องด้วย" แบคฮยอนยิ้มแฉ่งอย่างชอบใจ
          "คงจะเป็นผีเสือแห่งความสุขน่ะ"
          "ผีเสือแห่งความสุขเหรอ"
          "ข้าเคยได้ยินแต่ที่เขาเล่าขานต่อๆ กันมา ข้าเองก็เพิ่งได้เห็นกับตาก็วันนี้แหละ"
          "ใช่..ตอนนี้ข้ามีความสุขมาก มากกว่าตอนที่อยู่บ้านเสียอีก แต่...ทำไมผีเสือถึงไม่บินรอบตัวเจ้า หรือว่า...เจ้าไม่มีความสุข"
          ชานยอลส่งยิ้มให้แก่แบคฮยอนก่อนจะเอ่ยขึ้น "มีความสุขสิ มีความสุขมากที่สุดตั้งแต่เกิดมาเลย"
          "แล้วทำไมผีเสือถึงบินรอบตัวข้าคนเดียว"
          "คงเพราะข้าเป็นปีศาจล่ะมั้ง"
          "ไม่ได้นะ!! ถึงเจ้าจะเป็นอะไรก็มีสิทธิมีความสุขเหมือนกับทุกคน"  แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองผีเสือที่ยังคงบินวนเวียนรอบๆ ตัวเขาอยู่ "เจ้าผีเสือถ้ารับรู้ได้ถึงความรู้สึกของชานยอลก็ไปบินวนรอบตัวเขาด้วยสิ เขาเป็นปีศาจที่ไม่น่ากลัวเลยสักนิด"

          ราวกับฟังภาษามนุษย์ออก ผีเสือก็บินวนไปรอบๆ ตัวของชานยอล หลังจากนั้นผีเสือทุกตัวก็บินวนรอบตัวของทั้งสองคน

          "เจ้ามีความสุขจริงๆ ด้วย"
          "ก็เจ้าคือความสุขของข้า"
          "จะสารภาพรักก็พูดออกมาเลย"
          
           ใบหน้าคมแดงก่ำ อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่ครู่ก่อนจะเอ่ยขึ้น แบคฮยอนเองก็รู้สึกอายขึ้นมาเช่นกันเมื่อเอ่ยออกไป ก็เพียงแค่จะล้อเล่นเท่านั้น แต่ชานยอลกลับแสดงอาการเหมือนกับจะสารภาพรักจริงๆ 

           "ข้ารักเจ้า...แบคฮยอน"
           เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับตาโตด้วยความตื้นตัน "ชานยอล!! ข้าก็รักเจ้า"

          แบคฮยอนโน้มตัวไปกอดร่างหนาอีกครั้งไว้แน่น ลำแขนแกร่งก็โอบกอดกลับไปเช่นกัน

          "แสดงว่าเราเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหม"
          "แฟน?"
          "ข้าหมายถึงคนรักน่ะ"
          "อ่อ...อืม"
          "คิก คิก คิก เราเป็นคนรักกันใช่ไหม"
          "อืม"
          "กรี๊ดดดดด" แบคฮยอนคลายกอดจากร่างหนา ก่อนจะจับไปที่มือใหญ่  "ในที่สุดข้าก็มีแฟนแล้ว ถึงจะเสียตัวก่อนสารภาพรักก็เถอะ คิก คิก คิก แถมยังรูปหล่ออย่างกับพระเอกซีรีย์"
          "หึ หึ หึ" ชานยอลขำออกมาเบาๆ ให้กับอาการตื่นเต้นของคนตรงหน้า ใบหน้า และดวงตาของแบคฮยอนมันช่างสดใส ระยิบระยับไปหมด ทำให้หัวใจของชานยอลพองโตเต็มไปด้วยความสุข เขาอยากอยู่แบบนี้กับแบคฮยอนตลอดไป

          "อยู่ที่นี่กับข้าตลอดไปได้หรือไม่"
         
          เสียงหัวเราะของแบคฮยอนหยุดลง ดวงตาเรียวจ้องมองไปที่ดวงตากลมโตที่มองมาด้วยแววตาจริงจัง แบคฮยอนมีความสุขมากจนลืมเรื่องที่บ้านไปเลย ดวงตาเรียวละจากการจ้องมองกันอย่างใช้ความคิด แบคฮยอนจากมาเป็นเดือนๆ แล้ว ป่านนี้ทุกคนคงคิดว่าเขาตายไปแล้ว พ่อ และอาจอง จะลืมเขาไปแล้วหรือยังนะ

          แบคฮยอนเงียบไปอยู่นาน ชานยอลเองก็คอยมองใบหน้าที่มีความกังวล ด้วยความกังวลเช่นเดียวกัน ถ้าแบคฮยอนปฏิเสธเขาก็จะทำใจยอมรับมัน และใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่ด้วยกันให้มากที่สุด แต่ในใจลึกๆ ก็ภาวนาให้แบคฮยอนตัดสินใจที่จะอยู่นี่ที่

           ดวงตาเรียวสบตากับดวงตากลมโตอีกครั้ง จ้องลึกลงไปในแววตาที่ฉายแววกังวล  แม้จะเป็นการตัดสินใจที่เห็นแก่ตัว เมื่อคิดถึงพ่อที่เลี้ยงเขามาคนเดียวจนเติบโต แต่แบคฮยอนไม่รู้ว่าจะกลับบ้านอย่างไร ไม่มีหนทางไหนเลย เขาจึงเลือกที่จะมีความสุขอยู่ที่นี่กับคนที่เขารัก
 
           "ทุกคนคงคิดว่าข้าตายไปแล้ว ตกลง..ข้าจะอยู่ที่นี่กับเจ้า"
           "แบคฮยอน" ชานยอลยิ้มกว้างออกมาก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้แน่น "ขอบใจนะ"

           ผีเสือที่ยังคงบินรอบตัวของทั้งสองคน ดูเหมือนว่าจะมีจำนวนเพิ่มมากขึ้น บ่งบอกว่าทั้งสองคนนั้นมีความสุขมากแค่ไหน

           "ช - ชานยอล" เสียงเรียกตะกุกตะกักเมื่อมีบางอย่างเกิดขึ้น "เจ้า..." แบคฮยอนคลายกอดจากร่างหนา ก้มลงมองบางอย่างที่มันกำลังดุนดันหน้าท้องของเขา
           "เอ่อ...ข้า...คือมัน รู้สึกขึ้นมาเองน่ะ" ชานยอลเอ่ยออกมาอย่างเขินอาย ก็ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา ทั้งโอบกอดทั้งสัมผัสกัน เรื่องแบบนี้มันก็เกิดขึ้นได้
          "ก็...ถ้าเจ้าต้องการ ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร ถึงสว่างขนาดนี้มันจะน่าอาย แต่เราเป็นคนรักกันแล้ว ข้าจะยอมเจ้า"
           "...."
          "เจ้าเงียบแบบนี้ ทำอย่างกับข้ามีความต้องการเองแล้วเสนอตัวให้เจ้าอย่างนั้นแหละ ทั้งๆ ที่เจ้าเกิดอารมณ์แท้ๆ ฮึ!!! หมดเวลา" แบคฮยอนเอ่ยขึ้นแก้เขิน เมื่อพูดออกไปแต่ชานยอลกลับเงียบ จึงเตรียมตัวจะลุกขึ้นออกจากตรงนั้น

          "หมับ!!!" 

          มือใหญ่คว้าแขนเรียวไว้ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าหาใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อ แล้วประทับริมฝีปากหนาลงไปที่ริมฝีบางอย่างดูดดื่มในทันที จูบร้อนแรงเริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้น พร้อมกับที่ชานยอลอุ้มแบคฮยอนขึ้นแนบอกโดยที่ริมฝีปากยังคงบดจูบกันอย่างลึกซึ้ง

           ขาวยาวเดินไปยังพื้นหญ้านุ่ม แทนโขดหินแข็งๆ ที่อาจจะทำให้ผิวของแบคฮยอนบาดเจ็บเหมือนเมื่อคืน การกระทำทุกอย่างดำเนินไปโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมผละออกจากกัน แม้กระทั่งแผ่นหลังเล็กจะสัมผัสกับต้นหญ้านุ่มนิ่ม ร่างหนาทาบทับลงมาที่ร่างเล็กขณะที่จูบยังคงดำเนินไปอย่างร้อนแรง แขนเรียวโอบรอบลำคอหนา พร้อมขาเรียวแยกกว้างแล้วเกี่ยวเข้ากับเอวสอบ

           สองร่างโอบกอดกันแน่นราวกับเป็นคนๆ เดียวกัน ส่วนรสจูบต่างก็ชกชิมดูดกินน้ำลายของกันและกัน อย่างดูดดื่มไม่คลาย อุณหภูมิในร่างกายร้อนผ่าวจนรู้สึกได้ ทำให้ผีเสือที่บินรอบๆ ตัวพวกเขาทั้งสอง บินออกห่างแต่ก็ยังคงวนเวียนรอบๆ เขาทั้งสอง

            ริมฝีปากหนาผละออกจากริมฝีปากบาง เพื่อมอบรอยจูบไปทั่วร่างกายบอบบางนี้ แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมา ยิ่งทำให้ผิวเนียนนั้น ขาวผ่องอย่างเห็นได้ชัด สัมผัสแผ่วเบาสลับหนักหน่วงไปยังผิวเนียนนั้น ทำให้แบคฮยอนถึงกับเปล่งเสียงครางออกมาไม่หยุดแสดงให้เห็นถึงความทรมานที่มีแต่ความสุขของคนใต้ร่าง ซึ่งก็ไม่ต่างจากคนบนร่างที่มีความสุขไม่แพ้กัน

          ช่องทางด้านหลังถูกเปิดทางด้วยนิ้วแกร่ง เมื่อร่างกายพร้อมรับการเติมเต็ม สองร่างก็รวมเป็นหนึ่งเดียวกัน จังหวะเนินนาบดำเนินอยู่ครู่  ร่างหนาจึงหยัดกายขึ้นวางมือค้ำลงที่ข้างลำตัวเล็ก ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็ว และหนักหน่วงขึ้น จนร่างเล็กไถลตัวไปกับหญ้านุ่มตามแรงส่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องไปทั่วป่าไม่ต่างจากเมื่อคืนสักเท่าไหร่

          สัตว์ปีกทุกชนิดที่เกาะอยู่ตามกิ่งไม้ บินว่อนไปทั่วท้องฟ้าเมื่อเสียงครางสลับกับเสียงของบทรักร้อนแรง นั้นรบกวนความสงบของพวกเขา  สัตว์ตัวเล็กตัวน้อย อย่างเช่นกระรอก หนูป่า หรือแม้แต่ พวกแมลงต่างๆ ต่างเดินเข้ามามุงดูด้วยความสงสัยว่ามนุษย์สองคนนั้นกำลังทำอะไรกัน 

          แต่สองคนนั้นหาได้สนใจไม่ เมื่อต่างคนต่างหลงมัวเมากับรสรักที่มอบให้แก่กันอย่างสุขล้น มือเรียวควานสะเปะสะปะไปทั่ว ดึงทึ้งต้นหญ้าเพื่อระบายความสุขสม ก่อนคว้าเข้าที่สะโพกสอบที่ทำงานอย่างเต็มที่ไม่ขาดตกบกพร่องไว้เป็นหลักยึด  นั่นก่อนที่แขนแกร่งจะดึงร่างเล็กให้ลุกขึ้นนั่งคร่อมที่ตักแกร่ง

          ชานยอลอยากเห็นใบหน้าทรมานของแบคฮยอนชัดๆ ดวงตาหวานเชื่อมจ้องมองกันและกัน โดยที่สะโพกสอบยอมหยุดนิ่งให้แบคฮยอนได้พักหายใจ ก่อนจะมอบจูบลึกซึ้งให้เป็นรางวัลปลอบใจ ขาเรียวถูกจับให้ตั้งขึ้นยันเท้ากับพื้นหญ้า ก่อนที่แขนแกร่งจะจับสะโพกมนให้เป็นฝ่ายขยับ แบคฮยอนก็เรียนรู้อย่างรวดเร็ว คล้องแขนรอบลำคอหนา แล้วขยับสะโพกช้าๆ โดยที่ชานยอลไม่ต้องคอยช่วย

          ความเร่าร้อนของของแบคฮยอนทำให้ชานยอลเป็นฝ่ายทรมานบ้าง จนต้องผละจูบออกมาครางเสียงหลง ทำให้แบคฮยอนยกยิ้มขึ้นอย่างชอบใจ การควบคุมของแบคฮยอนดำเนินไปอยู่สักพักจนทั้งสองคนไม่สามารถทานทนความสุขสมไว้ได้ ร่างหนาจึงจับร่างเล็กให้นอนราบลงที่พื้นหญ้าอีกครั้งก่อนจะขยับโพกสอบถี่แรง จนกระทั่งปลดปล่อยความสุขสมออกมาจนหมดทุกหยาดหยดพร้อมกัน ก่อนที่จะร่างหนาจะฟุบลงทาบทับร่างเล็ก แล้วกอดไว้แน่นพร้อมกับเสียงหอบหายใจดังประสานกัน

          "ข้ารักเจ้า"
          "ข้าก็รักเจ้า"

          คำบอกรักซึ่งกันและกันเอ่ยขึ้น ขณะที่กอดกันกลมบนพื้นหญ้า ดวงตาเรียวมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีสดใส ก้อนแมฆสีขาวจับตัวกันเป็นรูปร่างต่างกัน พร้อมกับมีนกหลากหลายสายพันธุ์บินว่อนอยู่บนท้องฟ้า ผีเสือก็ยังคงบนวนรอบๆ ตัวเราไม่ไปไหน แบคฮยอนยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุขล้นที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้หมด

           ใบหน้าคมซุกไซ้ลงไปที่ซอกคอขาว แม้เหงื่อของคนใต้ร่างจะไหลชะโลมไปทั่วแต่กลับส่งกลิ่นหอมยวนใจเป็นที่สุด ชานยอลจึงดอมดมกลิ่นหอมหวานจากกายคนรักมาดๆ เข้าเต็มปอดอย่างหลงใหล เพื่อเติมพลังที่สูญเสียไปให้กลับคืนมา ก่อนจะชานยอลจะอุ้มแบคฮยอนขึ้นแนบอก โดยที่แขนเรียวคล้องลำคอหนาอย่างอัตโนมัติ ขายาวพาร่างเล็กลงน้ำอีกครั้ง เขาวางแบคฮยอนให้นั่งบนโขดหินใต้น้ำอย่างระมัดระวัง

          "แม้ข้าจะชอบกลิ่นเหงื่อของเจ้า แต่ข้ารู้ว่าเจ้าไม่สบายตัวเท่าไหร่"
          แบคฮยอนยิ้มแฉ่งออกมา "ใช่ ข้าเหนียวตัวไปหมด ไม่นึกว่าเหงื่อจะออกเยอะขนาดนี้"
          "ไม่แปลกใจ เพราะเจ้าร้อนแรงขนาดนั้น"
          "ชานยอล!! เจ้านี่!"

          "ผวัะ" มือเรียวตีลงไปที่อกแกร่งเบาๆ อย่างเขินอาย

          "หึ หึ หึ"
          "ถูตัวให้ข้า" แบคฮยอนออกคำสั่ง
          "หึ หึ หึ"

          ชานยอลหัวเราะออกมาพร้อมกับมือใหญ่ลูบไล้ไปที่ผิวกายเพื่อทำความสะอาดร่างกายชื้นเหงื่อตามคำสั่ง

          "ชานยอล.."
          "หื้ม?" ชานยอลขานตอบออกไปโดยที่มือยังคงลูบไล้ทำความสะอาดผิวกายนวลเนียนไม่หยุด
          "อยู่ที่นี่ต่ออีกสักวันได้ไหม"
     
          มือใหญ่หยุดทำหน้าที่ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาเรียว

          "ข้ารู้ว่าเจ้าอยากได้คำตอบเกี่ยวกับตัวเจ้า และตัวข้าเร็วๆ แต่ข้าก็ตัดสินใจไม่กลับบ้านแล้ว เราค่อยๆ เดินทางไปแบบไม่ต้องเร่งรีบได้ไหม"
          "ได้สิ" ชานยอลตอบออกไปโดยไม่ลังเล พร้อมกับเริ่มต้นขัดตัวให้แบคฮยอนอีกครั้ง
          "ทำไมเจ้าตอบเร็วจัง"
          "เพราะตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เรื่องข้าเป็นปีศาจ แต่เป็นเจ้า"
          "ชานยอล"
          "ข้าแปลงกายเป็นปีศาจก่อนเวลาอันควร จุดหมายของข้าอาจจะไม่ได้รับคำตอบอะไรก็ได้ ข้าคงต้องยอมรับปีศาจในตัวข้าและอยู่กับมันให้ได้  แม้คนทั้งเมืองนี้จะไม่ยอมรับข้า แต่ขอแค่มีเจ้าอยู่ข้างๆ ข้าก็พอ"
          "อื้ม..เมื่อไปถึงแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ไม่ว่าคำตอบของเจ้าจะเป็นอย่างไร ข้าจะอยู่ข้างๆ เจ้าไม่ไปไหน"
          "ขอบใจนะ"
          "ก็เราเป็นแฟนกันแล้วหนิ"
          "หึ หึ หึ ใช่เราเป็นแปนกัน"
          "คิก คิก คิก ออกเสียงว่าแฟน ไม่ใช่แปน"
          "ฟ - แฟน"
          "ใช่ออกเสียงอย่างนั้นแหละ คิก คิก คิก มาคราวนี้ข้าจะถูกายให้เจ้าบ้าง หันหลังมา"
          "อืม"

          ร่างสูงหันหลังให้กับเจ้าตัวเล็ก มือเรียวก็เริ่มถูกผิวกายบนแผ่นหลังกว้าง แบคฮยอนเอียงศีรษะไปมาเมื่อเห็นสะเก็ดบนปีหลังของชานยอล

          "หลังของเจ้ามีสะเก็ดเกิดขึ้นอีกแล้ว"
          "ข้าก็รู้สึกได้ว่ามันเกิดขึ้นตอนที่เรากำลัง....เอ่อ...ร่วมรักกัน"
          "อย่างนั้นรึ"

           มือเรียวยื่นไปลูบที่สะเก็ดนั้นเบาๆ เมื่อสะเก็ดถูกนิ้วเรียวสัมผัสลงไปก็จางหายไปต่อหน้าต่อหน้าแบคฮยอน เขาจึงลองเปลี่ยนไปสัมผัสที่ปีกหลังอีกข้าง สะเก็ดก็หายไปเช่นนั้น

          "ชานยอล!!"
          "อะไรรึ"
          "ข้าลูบลงไปที่สะเก็ดของเจ้ามันก็หายไปเลย"
          "เอ๊ะ!! จริงรึ"
          "อื้ม"
          "ปกติแล้วถ้ามันเกิดขึ้น ต้องใช้กว่ามันจะหายไปเอง แต่นี่เจ้าเพียงแค่แตะลงไปก็หายในทันที แสดงว่าเจ้ามีผลต่อการแปลงกายของข้า"
          "เจ้าหมายความว่าข้าสามารถทำให้เจ้ากลายร่างเป็นปีศาจ และกลับกลายร่างมาเป็นมนุษย์ได้อย่างนั้นรึ"
          "ใช่  ปริศนาของข้าคลี่คลายไปอีกหนึ่งแล้วนะ"
          "ดีจัง" แบคฮยอนยิ้มกว้างออกมา "คราวนี้เราก็เดินทางไปแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์แบบชิวๆ ได้"
          "หึ หึ หึ ชิวๆ?"
          "แหะๆ แบบสบายๆ ไม่ต้องเร่งรีบน่ะ"
          "อืม"

           "จ๊อก......"

           ทั้งสองคนก้มลงมองที่ท้องของแบคฮยอน ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

          "ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

          "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็มันสายแล้ว แต่ยังไม่กินอะไรเลยนี่" แบคฮยอนเอ่ยออกมาอย่างเขินๆ

          "เจ้าขึ้นจากน้ำไปแต่งกายรอ ข้าจะหาปลามาย่างให้กิน"
          "ถ้าเช่นนั้นข้าจะหาฟืนมารอนะ"
          "อืม"

          ชานยอลมองตามร่างบางขึ้นจากน้ำไป ก่อนเขาจะว่ายน้ำออกไปจับปลา 

          "ชานยอลจุดไฟให้หน่อย"

          แบคฮยอนตะโกนจากฝั่งไปหาชานยอลที่ยังอยู่ในน้ำ หลังจากที่หาฟืนมากองรวมกันไว้เรียบร้อยแล้ว นิ้วใหญ่ชี้ไปที่กองไฟ ไฟก็ลุกโซนขึ้นในทันที ก่อนจะดำน้ำลงไปเพียงครู่ก็ได้จับปลาตัวใหญ่ได้ทั้งสองมือ เขาขึ้นมาจากน้ำพร้อมกับปลายื่นให้แก่แบคฮยอน

          "เหตุใดเจ้าไม่แต่งกาย" ชานยอลถามขึ้นที่ยังเห็นแบคฮยอนเปลือยกายอยู่หน้ากองไฟ
          "จริงๆ ข้าก็อายนะ แต่ในป่านี้มีแค่เราคงไม่เป็นไร คือข้าอยากซักผ้าน่ะ เจ้ามาย่างปลาเดี๋ยวข้าจะไปซักผ้า"
          "อืม"

          ชานยอลนำปลาเสียบไม้ย่างไฟ แทนที่จะใส่เสื้อผ้า เขาหันไปมองแบคฮยอนหอบชุดทั้งของเขาและของตัวเองไปซักที่ลำธาร ก่อนจะหันกลับมาสนใจปลาย่างตรงหน้า ชานยอลเองก็รู้เขินอายเช่นกันเมื่อคิดว่าต้องเปลือยกายเช่นนี้ตลอดทั้งวัน จนกว่าชุดจะแห้ง แต่อย่างที่แบคฮยอนบอกเราอยู่กันสองคนในป่ากว้างใหญ่แห่งนี้คงไม่เป็นอะไร นอกเสียจาก..อาจจะเกิดความรู้สึกอยากร่วมรักกันขึ้นมาอีกก็เป็นได้

          เขาส่ายหน้าสลัดความคิดลามกออกจากหัว เมื่อเพิ่งเสร็จสิ้นการร่วมรักไปไม่นานนี้เอง เดี๋ยวแบคฮยอนจะคิดว่าเขาเป็นพวกมักมากไม่รู้จักพอ ชานยอลย่างปลาได้ไม่นานก็สุก จึงลุกขึ้นไปช่วยแบคฮยอนตากผ้า ผ้าชิ้นแล้วชิ้นเล่าตากไปตามกิ่งไม้ที่อยู่ห่างกันเพื่อให้ผ้าได้ถูกแสงแดดได้ทั่วถึง ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินกลับมาสนใจปลาย่างที่สุกแล้ว

          "อร่อย"
          "ถ้าไม่อิ่มแบ่งปลาข้าไปกิน"
          "อิ่มสิ ตัวใหญ่เบอเริ้มเลย อีกอย่างข้าตัวแค่นี้กินไม่เยอะหรอก เจ้าสิต้องกินเยอะๆ"
          "อืม"
          "ถ้าเราออกจากป่านี้แล้วจะไปไหนต่อหรือ"
          "จะเจอหมู่บ้าน แล้วข้ามเขาอีกลูกก็ถึงแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์"
          "ถึงหมู่บ้านแล้วแวะเที่ยวก่อนสัก 2 - 3 วันได้ไหม"
          "ได้สิก็เราไม่รีบแล้วหนิ"
          "คิก คิก คิก เยี่ยมเลย"
          "หึ หึ หึ"

          
         
      

          "โอ๊ย! เบาๆ สิ"
          "เจ้าก็อยู่นิ่งๆ สิ"

          ชานยอลร้องโอดโอ๊ยขึ้นเมื่อแบคฮยอนใช้ดอกหญ้ากิ่งเล็กๆ ปั่นหูให้กับเขาขณะที่นอนตะแคงบนตักแบคฮยอนอยู่

          "เจ้าแหย่ลึกเกินไป"
          "ไม่ได้ลึกสักหน่อย ข้ามองเห็นอยู่ เจ้าแข็งแกร่งจริงหรือเปล่าเนี่ย"
          "แข็งแกร่งไม่แข็งแกร่งก็ทำให้เจ้าร้องครางได้ก็แล้วกัน"

          "ผวัะ!!"  มือเรียวฝาดไปที่ต้นแขนแกร่งสุดแรงอย่างหมั่นไส้ จนร่างหนาสะดุ้ง
   
           "โอ๊ย!!"

           "ไม่เห็นจะเกี่ยวกันสักนิด อยู่นิ่งๆ เลยข้าจะปั่นต่อแล้ว"
           "ก็ได้"

           ชานยอลตอบเสียงอ่อย ก่อนจะยอมนอนนิ่งๆ ให้แบคฮยอนปั่นหูให้ คราวนี้แบคฮยอนเบามือลง ค่อยๆ หมุนใบหญ้าเบาๆ จนชานยอลเคลิ้ม ตักนุ่มนิ่ม กับสัมผัสในใบหูทำให้ดวงตากลมโตค่อยๆ หลับลง จนแบคฮยอนรู้สึกได้จึงหยุดมือ เสียงลมหายใจดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ทำให้แบคฮยอนยิ้มออกมา  ก่อนที่มือเรียวจะยื่นลูบไปที่กลุ่มผมยาวสีเข้มแผ่วเบา เพื่อส่งคนที่นอนบนตักหลับสบายยิ่งขึ้น ก่อนจะเอนหลังของตนเองพิงไปที่ต้นไม้ใหญ่ และเผลอหลับไปเช่นเดียวกัน

...........................................


            ติมชมและให้กำลังใจกันด้วยนะคะ

            #ReleaseDemonCB


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #34 srptng (@srpktrv) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 05:08

    รอมาต่อน้าาา

    #34
    0
  2. #29 นุ เ ย้ ก . ☀ (@chanyyeoll61) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 19:21
    ไรท์คิดแทบใจจะขาดแล้ว
    #29
    2
    • #29-1 alovepcy (@alovepcy) (จากตอนที่ 8)
      10 สิงหาคม 2562 / 19:50
      กำลังปั่นอยู่ค่ะ รอก่อนน้า
      #29-1
  3. #28 โมะโนะ ซารุยะ (@sailove1250) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 22:12
    หวานมาก มดแถวนั้นไม่มารวมพลสร้างรังแล้วหรอ
    #28
    0
  4. #27 Yanglob11 (@Nuleg_g) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 12:54
    ฮรืออออ เขินเด้อออ
    #27
    0
  5. #26 ฮยอนบี (@nsparnb04) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 22:59
    น่ารักกกกกกเขินนนน เป็นแฟนกันแล้ววว
    #26
    0
  6. #25 kiku_zz (@kiku_zz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 14:46
    อ่านเพลินมากค่ะ เขินไปหมดเลย
    #25
    0