เสน่หาตราตรึง

ตอนที่ 4 : ออกเรือนคือการอยู่กินแบบผัวเมียRe

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    8 มี.ค. 61





        " คุณน้ำเพชรรบกวนรอผมสักครู่ได้ไหมครับ ขอรับสายโทรศัพท์ครู่เดียว " ชายหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าเกรงใจ หากแต่สายที่โทรเข้ามานั้นก็สำคัญไม่รับไม่ได้..เพราะนั่นคือสายจากโรงพยาบาลที่พ่อเขานอนรักษาตัวอยู่

         เพียงได้ยินเสียงเอ่ยคล้ายเกรงใจเพชรไพลินจึงรับคำด้วยรอยยิ้มที่แจ่มใสกว่าปกติ " ได้สิ.. " โอกาสมันช่างเป็นใจให้หนีเสียจริง ' ได้สิ..ฉันจะได้หนี '






         เพชรไพลินเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มหันหลังเดินห่างออกไปพอสมควร ไกลพอที่คิดว่าอีกฝ่ายจะตามเธอไม่ทันจากนั้นจึงรีบส่าวเท้าหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็วทันที ด้านหนุ่มหน้ามนหลังจากที่คุยอาการป่วยของบิดากับทางโรงพยาบาลเสร็จก็หันกลับมาหวังที่จะเดินเข้าไปหาหญิงสาวและพาไปส่งให้ถึงที่หมายแต่กลับไม่พบหญิงสาวยืนอยู่ที่เดิม สายตาคมจึงกวาดมองรอบกายและก็ได้เห็นคนใส่เสื้อสีน้ำเงินกำลังเดินตัวปลิวอย่างรีบเร่งไปทางประตูทางออกด้านข้าง จึงรีบวิ่งไปหวังจะตามตัวกลับมาอีกทั้งทางที่หญิงสาวเดินตัวปลิวไปนั้น ตอนนี้กำลังมีแม่บ้านถูทำความสะอาดในส่วนที่นักท่องเที่ยวทำน้ำหวานหกทิ้งไว้

         " เฮ้ย! คุณ!! เดี๋ยว!!! กลับมาก่อน " ชายหนุ่มวิ่งตามทั้งร้องเรียกตะโกน  ' ขาก็ไม่ได้ยาวแต่ทำไมเดินเร็วอย่างกับมีควายตาย '

         เพชรไพลินเมื่อได้ยินเสียงคนไล่ตามมาจึงเร่งฝีเท้าออกวิ่งแต่ก็ไม่ลืมหันกลับไปตะโกนบอกชายหนุ่มเพื่อจะได้ฝากคำไปถึงบิดา " ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระด่วนต้องรีบไป ฝากบอกคุณพ่อด้วยสักอาทิตย์ถึงจะกลับ.. "  ไม่เคยคิดเลยว่าตนจะต้องมาทำเรื่องที่น่าอายเพียงนี้ ยังดีที่ประตูด้านข้างไม่ค่อยมีผู้คนจึงพอจะกลบเกลื่อนความอายไปได้บ้าง ด้วยมัวแต่หันกลับไปพูดกับคนที่วิ่งตามจึงไม่รู้เลยว่าพื้นที่ตนเองกำลังวิ่งตรงไปนั้นมันยังไม่แห้งสนิท

         " ..อ๊ะ! กรี๊ด!! " เสียงกรีดร้องที่ตื่นตกใจของคนไม่มองทางดังขึ้นเมื่อขาเจ้ากรรมลื่นสไลด์ ขาขวาที่ติดพื้นสไลด์ไปข้างหน้าทำให้ขาซ้ายที่จะก้าวเกิดการเสียหลักจนหงายหลังลงไปศีรษะกระแทกพื้น แม้สติจะพล่ามัวแต่ก็สัมผัสได้ถึงมือของใครบางคนที่มาประคองเธอขึ้นไว้ในอ้อมแขน อ้อมแขนนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นแต่ก็ไม่เท่ากับเลือดอุ่นๆที่กำลังไหลออกมาจากศีรษะ จึงซ่อนสายตาขึ้นมองดูหนุ่มน้อยหน้ามนที่ประคองเธอขึ้นมาแล้วส่งยิ้มให้บางๆก่อนที่ภาพตรงหน้าจะเลือนลางแล้วหายไปตามด้วยสติที่หมดลง

ย้อนไปก่อนที่จะลื่นประมาณ3วินาที

         " เฮ้ย! พื้นตรงนั้นมันนน.... " ชายหนุ่มร้องตะโกนอย่างสุดเสียงหวังจะให้หญิงสาวได้ยินในสิ่งที่ตนบอก แต่ก็เหมือนจะไร้ประโยชน์เมื่อเสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังแทรกขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้นายตำรวจหนุ่มนึกกลัวจนต้องออกวิ่งอย่างสุดกำลังหวังจะให้ทันก่อนที่ศีรษะน้อยนั้นจะถึงพื้น 

         " ตามพยาบาลเร็ว! แล้วรีบโทรเรียกรถโรงพยาบาลมาด่วน!! " เมื่อวิ่งมาถึงเขาก็ตะโกนสั่งคนที่อยู่เห็นเหตุการณ์รีบตามพยาบาลประจำโรงแรมทันที ก่อนจะรีบเข้าไปประคองร่างนั้นขึ้นไว้ในอ้อมแขน โดยจัดให้อยู่ในท่านั่งหวังจะช่วยให้เลือดที่ซึมออกมาจากใต้ศีรษะหยุดไหล ภาพตรงหน้าของเขาตอนนี้คือหญิงสาวใบหน้าซีดเซียวที่กำลังส่งยิ้มละไมมาให้ตามด้วยเปียกตาที่ปิดลงและสติที่ดับไป เพียงไม่นานก็มีกลุ่มคนวิ่งเข้ามาพร้อมทั้งกล่องอุปกรณ์ที่มีเครื่องหมายบวกสีแดง เนื่องจากโรงแรมสิริรัตนวงศ์เป็นโรงแรมที่ใหญ่จึงมีห้องพยาบาลไว้เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินอย่างเช่นวันนี้ 





พระนคร ประเทศสยาม 

         เสียงนกกาไก่ขานรับกันเป็นทอดๆ ทำให้เพชรไพลินที่เพิ่งจะรู้สึกตัวลืมตามองแสงไฟที่จุดสว่างทั้งความวุ่นวายรอบกายอย่างมึนงง แม้จะพอจำได้ว่าตนนั้นลื่นล้มจนหมดสติอยู่แถวล๊อบบี้โรงแรม ซึ่งที่ที่ตนควรอยู่ก็น่าจะเป็นโรงพยาบาลไม่ใช่ที่มืดฟ้าเปิดโล่งอย่างนี้ ด้วยความนึกแปลกใจจึงขยับตัวลุกแต่ก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกได้ถึงความปวดระบมไปตามเนื้อตัว " โอ๊ยยย..เจ็บ! "

         ด้านนางสายที่ได้ยินเสียงหนึ่งร้องอุทานอย่างเจ็บปวด จึงหันมองหาที่มาของเสียงก่อนจะร้องเสียงสั่นหลับหูหลับตาไหว้ปลกๆน้ำหูน้ำตานองหน้าเมื่อเห็นที่มาของเสียงคือแม่หญิงน้ำเพชร แม่นายที่ตนเห็นว่าสิ้นลมหายใจไปแล้ว " ผ....ผผผีหลอกกกกกก!!! "  

         " นั่นใคร..ใครอยู่ตรงนั้น ช่วยเอาฉันขึ้นที.. " แม้จะกลัวที่มีคนร้องออกมาว่าผีหลอก แต่จากสภาพเธอในตอนนี้คงไม่สามารถวิ่งหนีใครได้ ขนาดจะยันตัวลุกยังต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น " โอ๊ย..เจ็บฉิบหาย " 

         " นั่นแม่นายยังมิตายจริงๆฤาเจ้าคะ " นางสายเมื่อได้ยินเสียงและเห็นว่าแม่นายของตนกำลังขยับ จึงรีบถามออกไปเพื่อให้แน่ใจว่าผีไม่ได้หลอกตน

         " ถ้าตายจะบอกให้เธอมาช่วยฉันหรือไงห๊ะ " เพียงได้ยินเสียงคนถามชวนให้หงุดหงิดเพชรไพลินจึงเผลอสะบัดเสียงตอบอย่างช่วยไม่ได้ ' คนตายที่ไหนมันจะพูดได้ฟ่ะ! ' และถึงแม้จะไม่พอใจแต่ก็แอบรู้สึกไม่ได้ว่าเสียงผู้หญิงคนนั้นฟังออกจะโบราณ

         แม้จะยังรู้สึกหวาดกลัวทั้งหวั่นวิตกในคำยืนยันที่ผิดแผลกไปจากเดิม แต่เมื่อร่างระหงของแม่หญิงน้ำเพชรขยับจึงรีบวิ่งเข้าไปหาแล้วประคองร่างนั้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว " เจ็บฤาไม่เจ้าคะแม่นายท่าน รีบขึ้นเรือนเถิดหากมีผู้ใดมาพบเห็นมันคงจักไม่งามนัก " นางสายรีบพยุงแม่นายของตนประคองขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนทันที

         ร่างระหงที่กำลังมึนงงมีสีหน้าแสดงออกถึงความตกใจ ด้วยอยู่ๆก็มีผู้หญิงนุ่งห่มผ้ากระโจมอกสวมโจงกระเบนวิ่งมาหาอีกทั้งหญิงสาวนางนั้นยังเรียกเธอว่า ' แม่นาย ' เมื่อมาถึงก็ช่วยพยุงแล้วจับประคองเดินขึ้นบันได 

         แสงจากดวงจันทร์สาดส่องพอให้เห็นกลุ่มเรือนไทยหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่หลายสิบไร่ รอบด้านเต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ ไกลออกไปก็มีคนแต่งกายแบบเดียวกับหญิงสาวที่พาประคองเธอขึ้นบันไดอย่างไม่ผิดเพี้ยน คนพวกนั้นดูวุ่นวายเร่งรีบทำงานคล้ายว่ากำลังจะมีงานจัดเลี้ยงฉลองใหญ่ แม้จะรู้สึกถึงความแปลกแต่เท้าเปลือยเปล่าก็ยอมเดินไปตามแรงจับจูงอย่างไม่รู้สาเหตุ

         บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบเมื่อเข้ามาถึงในตัวห้องที่มีผนังไม้ต่อแบบเข้าลิ้นขัดมัน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนทำจากไม้ไม่ว่าจะเตียงไม้สีน้ำตาลเข้มลักษณะคล้ายแคร่หรือตู้โต๊ะกระจกข้างเตียงก็ยังดูเป็นของหายากทั้งสิ้น ต่อเมื่อก้มมองชุดที่สวมใส่กลับเป็นสไบสีเนื้อที่เปื้อนเลือดกับผ้าซิ่น เพชรไพลินถึงกับผวาก่อนจะรีบถลกผ้าซิ่นขึ้นทั้งส่องแขนขาตนเอง ผิวขาวใสผ่องร่างกายติดไปทางผอมแต่ก็ยังพอมองเห็นความงาม ทว่า...มันไม่ใช่ตัวฉานนน!

         บ่าวอย่างนางสายถึงกับมีอาการตาเหลือกตาลานเมื่อเห็นผู้เป็นนายก้มถลกผ้าซิ่นขึ้นแล้วมองแขนขาตนเอง " ว๊ายตาเถร! มันไม่งามหนาเจ้าคะแม่นาย "

         " ความฝัน! มันต้องเป็นความฝันแน่นอน!! " มือเรียวสวยยกตบหน้าตนเองแรงๆ จนเจ็บไปทั้งมือทั้งหน้า ความเจ็บที่ได้รับทำให้เพชรไพลินถึงกับร้องอุทานอย่างตกใจ " เฮ้ย! ความจริงนี่หว่า.. "

         ท่าทีผิดแผลกไปจากเดิมทำให้นางสายลอบมองก่อนจะก้มหน้าครุ่นคิดอย่างหวาดหวั่น ' ฤาแม่นายจักหัวกระแทกพื้นจนสติวิปลาสหนอ '
        
         " กระจก! ฉันต้องการกระจก " หลุดปากไปแล้วก็ให้ใจหายวาบสมองแล่นเร็วปรี๊ดทั้งสับสนงุนงงและตกใจกับความประหลาดจนเพชรไพลินพยายามใคร่ครวญให้ดีที่สุดเท่าที่พอจะคุมสติตนเองได้

         ด้วยกำลังเข้าใจว่าผู้เป็นนายกลัวใบหน้าเสียโฉมจากการตกบันไดเมื่อครู่ ทำให้นางสายที่ได้ยินคำสั่งก็ให้รีบวิ่งหากระจกมาให้อย่างรีบเร่ง 

         เมื่อได้กระจกสีทองเหลืองมาครองเพชรไพลินจึงจับยกขึ้น ดวงตากลมโตสบประสานมาจนเธอต้องโน้มใบหน้าเข้าไปสำรวจตนเองในตอนนี้ให้ชัดเต็มสองตา วงหน้าผุดผ่องงดงามจนคนมองชวนตะลึงไปทุกอณู จมูกโด่งได้รูปกับริมฝีปากอิ่มตึงที่ปริยั่วยวนหรือจะเรียวคิ้วที่โก่งยาวรับกับดวงตาสีน้ำตาลเปลือกสองชั้นเสริมให้วงหน้านั้นงดงามแทบลืมหายใจ 

         ทุกอย่างบนใบหน้านั้นดูงามไร้ที่ติราวกับเทพบนสวรรค์ปั่นแต่ง ขนาดเธอเป็นผู้หญิงด้วยกันยังแอบรู้สึกอิจฉาไม่ได้ หากให้คิดใคร่ครวญจะเป็นไปได้ไหมว่าตอนที่ลื่นล้มวิญญาณจะออกจากร่างแล้วเข้าร่างผิด ความคิดนั้นก่อให้เกิดความรู้สึกวูบวาบขึ้นมาในดวงใจถึงที่สุด คล้ายมีลางสังหรณ์ว่าชาตินี้จะไม่มีโอกาสกลับไปพบหน้าคนในครอบครัว

         ความไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นและสับสนว่าตนเองต้องทำอย่างไรต่อไปดีทำให้กวาดสายตามองรอบกายก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างผอมแห้งที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตา เพชรไพลินจึงถอนหายใจยาวก่อนจะเกริ่นถามอย่างไม่ให้ผิดสังเกต

         " เธอ..ไม่สิ " คนถามสูดลมหายใจยาวๆก่อนจะหลับตาเพื่อตั้งสติอีกครั้ง เมื่อลืมตาขึ้นก็ให้หัวเราะฮิฮะเมื่อเห็นอากัปกิริยาของสาวรุ่นโบราณตาโต " ..เจ้าชื่ออะไร พอดีข้าปวดหัวจึงรู้สึกหลงๆลืมๆ " 

        ' เอาวะ! เข้าเมืองตาหลิ่วก็หลิ่วตาตามไปก่อนแล้วกัน '

         เพียงได้ยินคำถามนางสายก็เหมือนจะลมจับหายใจขาดเป็นห้วงๆเมื่อเสียงแปร่งของผู้เป็นนายฟังดูแปลกแปร่ง " แม่นายท่านจำบ่าวมิได้ฤา อีสายอย่างไรเล่าเจ้าคะ " 

         " อ๋ออ เฮ้อๆๆ " เพชรไพลินแสร้งหัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มประจบไปให้ที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของเธอในเวลานี้เพื่อให้อีกฝ่ายเกิดความเชื่อใจ " สายนี่เอง..ฉันก็แค่ลองถามดูเท่านั้นเห็นตกใจตอนผีหลอก เผื่อจะตกใจจนจำชื่อตัวเองไม่ได้ไง " 

         ด้านนางสายที่ถึงแม้จะกล้าๆกลัวๆแต่เพื่อให้มั่นใจจึงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของผู้เป็นนาย ดวงตาสีน้ำตาลคู่งามดูเป็นประกายสดใสไม่แข็งกระด้างออกจะนุ่มนวลยิ่งกว่าเมื่อครู่จนดูแปลกตาไปเสียด้วยซ้ำ " ขวัญเอ๋ยขวัญมาแม่นายของบ่าว " ว่าพรางยกมือขึ้นซับน้ำตาแม้ว่าลึกแล้วจะยังแคลงใจในท่าทีที่แปลกไป

         " ว่าแต่สายพอจะทราบไหมจ๊ะ..ว่าปีนี้พุทธศักราชที่เท่าไหร่ " เพชรไพลินเอ่ยถามทั้งทำท่าทีไม่ค่อยแน่ใจเพื่อจะให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าเธอหลงๆลืมๆจริง ท่าทีหลบหน้าหลบตาอ้อนแอ้นนั่งบิดตัวไปมายิ้มอย่างเอียงอายทำให้ชวนน่าสงสัย " เออ..มีอะไรหรือจ๊ะ "

         " หาได้มีไม่เจ้าค่ะแม่นายท่าน  บ่าวเพียงรู้สึกว่าแม่นายดูผิดแผลกไปจากเดิม.. " นางสายเอ่ยทั้งระมัดระวังในคำกล่าว " ..หากเป็นรัตนโกสินทร์ศกก็รอศอ108เจ้าค่ะ ถ้าเป็นพุทธศักราชบ่าวนับมิเป็นดอก วันรุ่งแม่นายก็ลองถามคุณหลวงดูซีเจ้าคะ " เสียงกล่าวอ้อมแอ้มอย่างกริ่งเกรงทั้งรอยยิ้มซื่อๆถูกส่งให้ผู้เป็นนาย แม้จะอดแคลงใจไม่ได้ว่าเรื่องรัตนโกสินทร์ศกแม่นายก็น่าจะทราบดี แล้วเหตุไฉนจึงได้มาถามบ่าวอย่างนางผู้ที่ไม่ได้ร่ำเรียนมากัน 

         ท่าทีจงรักภักดีอย่างจริงใจทำให้เพชรไพลินรู้สึกอุ่นใจและตื้นตันในเวลาเดียวกัน แต่เมื่อแลเห็นสายตาของคนมองยังมีแววสงสัยแคลงใจเธอจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มเพื่อให้อีกฝ่ายคลายกังวล " ก็ฉันลืมนี่จ๊ะสาย "

         ' ถ้ารอศอ112ตอนไทยเสียดินแดนให้ฝรั่งเศสตรงกับพอศอ2436 งั้นรอศอ108ก็ต้องตรงกับพอศอ2432สิ ถ้าอย่างนั้น2560ลบ2432 ก็128ปี!  ..โอ้แม่เจ้า!! นี่ฉันย้อนเวลามารัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่5แห่งราชวงศ์จักรีเชียวหรือ..ว่าแต่ใครคือคุณหลวงที่สายบอกให้ไปถามกัน '

         " บ่าวเกรงว่าหัวแม่นายคงจักกระแทกพื้นกระไดแรงไปเจ้าค่ะ อีกทั้งเพลานั้นแม่นายก็สิ้นลมหายใจไป ในตอนนั้นบ่าวยิ่งเกรงว่าแม่นายจักตายจากบ่าวไปแล้ว " นางสายเอ่ยอย่างหวาดๆทั้งน้ำตาที่เริ่มไหลริน " ว่าแต่..แม่นายคงมิได้ลืมกระมังว่าวันนี้ต้องออกเรือน " 

         " ฉันก็ยังอยู่นี่จ๊ะสาย " เพชรไพลินเอ่ยเท่านั้นก็ให้คิดทบทวนตามเหตุการณ์ที่ได้ยิน เธอตื่นขึ้นมาในร่างนี้ได้ก็เพราะเจ้าของร่างตัวจริงได้ตกบันไดตายไปแล้ว..โดยเธอที่วิญญาณออกจากร่างในเวลานั้นจึงได้เข้ามาสิงอยู่ในร่างนี้แทน ' แต่เอ๊ะ..เดี๋ยวนะ! '

         " ขอให้คุณพระคุ้มครอง อายุมั่นขวัญยืนหนาเจ้าคะแม่นายท่าน " เมื่อความสงสัยแคลงใจหมดไปนางสายจึงโผเข้ากอดแข้งขาผู้เป็นนายอย่างยินดี

         " ออออออกเรือน! แต่งงานน่ะหรือ? " เพชรไพลินถึงกับตะโกนขึ้นอย่างตกใจ ' พระเจ้า! เพิ่งวิ่งหนีงานหมั้น แต่ดันมาเจองานแต่งเนี่ยนะ!! '

         " ใช่เจ้าค่ะ! ออกเรือนคือการอยู่กินแบบผัวเมียอย่างไรเล่าเจ้าคะแม่นาย " นางสายเอ่ยตอบด้วยเสียงที่มั่นใจพร้อมทั้งอธิบายเสร็จสรรพ ทั้งนี้ก็ด้วยเกรงผู้เป็นนายจะยังหลงลืมอยู่อีก

............................

พ.ศ. ๒๔๓๖
            วิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 - สยามกับฝรั่งเศสเกิดกรณีพิพาทเรื่องดินแดนฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขง จนเกิดการรบตามแนวชายแดน ฝรั่งเศสจึงนำเรือรบเข้ามายังกรุงเทพฯ โดยฝ่าแนวต้านทานของฝ่ายสยามที่ปากน้ำสมุทรปราการได้ เพื่อบีบบังคับให้สยามต้องยกดินแดนดังกล่าวให้แก่ฝรั่งเศสให้เอกชนเปิดเดินรถไฟสายปากน้ำ เมื่อ ๑๑ เมษายน พ.ศ. ๒๔๓๖

อ้างอิงที่มา - https://sites.google.com/site/kingramathe5/hetukarn-sakhay-thi-keid-khun-ni-smay-rachkal-thi-5
............................

นิยายแนวพีเรียดไทย 
สมัยรัชกาลที่5 ร.ศ. 114
ชื่อเรื่อง ดั่งดวงหทัย

..ใครเลยจะคิดว่าดาราสาวพราวเสน่ห์อย่าง ' คุณหนูฉัตรลดา ' จะได้กลายมาเป็นบ่าวรับใช้ในวัง แถมยังต้องโดนพระองค์ชายหน้านิ่งเรียกใช้งานไม่เว้นแม้แต่เวลานอน จนได้กลายเป็นที่อิจฉาของคนทั่วในวัง..
( พระองค์เจ้าพชรดนัยรังษีสรรค์กับฉัตรลดา )
............................

วันนี้มาลงให้เวลาเซเว่นอีเลเว่นเลยค่ะ 
นี่มาลงให้ก่อนไปทำงานเลยนะคะ
ขอบคุณทุกคอมเม้นและทุกคำติชม
หากมีผิดพลาดประการใดต้องขออภัย ณ ที่นี่ด้วยนะคะ
ส่วนพระเอกที่ใครถามหา ..ไว้ตอนต่อไปเจอกันเลยค่ะ

7:11
4/4/17
พลอยทอง
     




       
          


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

1,396 ความคิดเห็น

  1. #877 plum123 (@0831915565) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 17:28
    เข้าใจความแววของพื้นจริงๆ ตอนดูรูป
    #877
    1
    • #877-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 4)
      31 ตุลาคม 2560 / 12:52
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ มาต่อตอนใหม่ให้แล้วนะคะ
      #877-1
  2. #817 Noonittaya (@Noonittaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 14:39
    ล่ำเรียน > ร่ำเรียน จ้าสนุกดีค่ะ
    #817
    1
    • #817-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 4)
      31 ตุลาคม 2560 / 12:45
      ขอบคุณค่ะ แก้ไขเรียบร้อย
      #817-1
  3. #381 Sukanya Paileeklee (@poonchanit) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 16:14
    มีคำผิดค่ะ บอกคำถูกเลยนะ คำอุทาน นุ่งโจงกระเบน
    ส่วนชื่อนางเอก ไพริน น่าจะเป็นไพลินไหม จึงจะมีความหมาย
    #381
    1
    • #381-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 4)
      12 กรกฎาคม 2560 / 15:37
      แก้ไขเรียบร้อยแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ
      #381-1
  4. #180 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 18:23
    สนุกๆๆๆๆๆไปอ่านต่อค่ะ
    #180
    1
    • #180-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 4)
      2 มิถุนายน 2560 / 00:23
      จะรีบๆมาต่อให้น่ะค่ะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ หู๊ยดีใจตามาติดตามเรื่องนี้ด้วย5555
      #180-1
  5. #151 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 14:10
    5555นางตลกอ่ะ
    #151
    1
    • #151-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 4)
      27 พฤษภาคม 2560 / 19:43
      นางเกรียนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #151-1
  6. #71 nang519 (@nang519) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 21:07
    สนุกมากค่ะ
    #71
    1
    • #71-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 4)
      26 เมษายน 2560 / 22:39
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #71-1
  7. วันที่ 26 เมษายน 2560 / 18:45
    มีส่งยิ้มด้วย55555 จะตายอยู่แล้วนะเธอออ
    #68
    1
    • #68-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 4)
      26 เมษายน 2560 / 22:38
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #68-1
  8. #54 RubyTears (@ririn-sama) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 17:21
    ถือว่าฟาดเคราะห์มาเจอคุณหลวงล่ะกันนะเจ้าคะ แม่น้ำเพชร
    #54
    1
    • #54-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 4)
      24 เมษายน 2560 / 17:24
      5555 แบบนั้นก็ดีเจ้าค่ะ
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #54-1
  9. วันที่ 9 เมษายน 2560 / 07:11
    น่าสงสาร 555555555555*สาบานว่าสงสาร*555555555
    #16
    1
    • #16-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 4)
      9 เมษายน 2560 / 20:22
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #16-1
  10. #14 ##@@ZINdear@@## (@DearDeaiwDream) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 15:58
    สมกับคำว่าหนีเสือปะจรเข้จริมๆๆอืมๆๆๆ
    #14
    1
    • #14-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 4)
      4 เมษายน 2560 / 17:29
      5555 ขอบคุณที่แวะมาให้กำลังใจค่ะ
      #14-1
  11. #13 orae57 (@orae57) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 15:03
    รอๆค่ะ
    #13
    1
    • #13-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 4)
      4 เมษายน 2560 / 15:16
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #13-1
  12. #12 No name (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 10:15
    อ้ากกกก สมน้ำหน้า...เจอแบบเดิมเลยเนอะ
    #12
    1
    • #12-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 4)
      4 เมษายน 2560 / 15:15
      ก็เรานึกไม่ออกว่าจะให้ไปยังไงดี เลยคิดว่าข้ามภพแบบนี้ก็ตลกดี ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #12-1