เสน่หาตราตรึง

ตอนที่ 45 : เชื่อมั่นในตัวพี่100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    13 มี.ค. 61




         " ไม่บอก.. "
         ส่วนนางสายที่เดินตามหลังก็ทำได้เพียงก้มหน้าช่อนยิ้มเอียงอาย ด้วยนางพอจะเข้าใจความหมายของคำว่า ' หล่อ ' ที่ผู้เป็นนายกำลังกล่าวถึง..






         เรือแจวขนาดกลางลัดเลาะตามเส้นทางที่เคยผ่านจวบจนเลี้ยวเข้าคลองปากข้าวสารซึ่งเป็นทางกลับเรือนของพระยาเทพไกรสร ท้องฟ้ามืดครึ้มแต่ก็พอให้มองเห็นสองข้างทางจากแสงตะเกียงต่อเมื่อถึงท่าเรือท้ายวัดที่มีควันสีขาวลอยเวียนคล้ายสุมไฟไล่ยุง เพชรไพลินจึงเปรยขึ้นทั้งขนลุกเกลียวไปตามแขน " ใครบอกกันนะว่าเวลาเจอผีให้มาพึ่งพระที่วัด เรื่องนี้เถียงขาดใจเชียว "

         " แล้วมิใช่เช่นนั้นดอกรึ " คนได้ยินเพียงระบายยิ้มก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มถามแผ่วเบา ดวงตาเป็นประกายแวววามในความมืดที่มีเพียงแสงจากตะเกียงลอดผ่านพอให้เห็นใบหน้านวลเสี้ยว

         " มันก็ใช่อยู่เจ้าค่ะ แต่ถ้ามองกลับกัน.. วัดนั่นแหละที่เป็นแหล่งรวมผี " เอ่ยเท่านั้นดวงตากลมสุกใสก็หัวเราะลั่นทำให้บรรยากาศเริ่มดีขึ้นเมื่อเรือล่องเลยผ่านท่าวัด
    
         เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งจริตมารยาของผู้เป็นภรรยาทำให้เจ้าของใบหน้าคมที่เคยเคร่งขรึมพลอยหัวเราะส่ายหน้าไปด้วย " แม่ก็ช่างคิดได้ " แม้วาจาของหญิงสาวจะดูผิดแผลกไปจากผู้คนในรัตนโกสินทร์แต่เมื่อฟังแล้วก็ล้วนให้นึกเห็นภาพตามไปด้วยง่าย

         " แม่นาย.. หัวล่อดังปานม้าล่อเช่นนี้มันไม่งามหนาเจ้าคะ " เสียงกระซิบของนางสายที่มีสีหน้าแสดงออกว่าหวาดหวั่นออกปากห้ามผู้เป็นนาย

         " สายเนี่ยไม่รู้อะไร ฉันกำลังสร้างบรรยากาศให้ตัวเองอยู่นะ " เพชรไพลินป้องปากกระซิบตอบพรางกลั้นหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าบ่าวที่คล้ายฟังคำกล่าวของเธอไม่รู้เรื่อง

         ทันทีที่เรือชะลอเลี้ยวเข้าจอดเทียบท่า ฝนก็โปรยลงมาบางเบาต่อเมื่อทั้งสองจับจูงมือกันออกวิ่งถึงเรือนฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย หลังผลัดเปลี่ยนชุดเช็ดหน้าผมเรียบร้อยจึงออกมารับข้าวปลาอาหารกันตรงชานเรือน ฝนนั้นตกอยู่พักใหญ่จึงซาและขาดไปเพชรไพลินจึงลุกเดินมายืนมองท้องฟ้าที่ไร้ดาวหลังฝนตกตรงชานระเบียงที่ให้ความรู้สึกอ้างว้างและว้าเหว่ในใจ

         " เพชรคิดถึงพ่อกับแม่.. " เสียงพร่านั้นคล้ายเอ่ยกับตนเองเมื่อระลึกถึงบุพการีทั้งสอง กลิ่นดินกลิ่นหญ้าที่ชุ่มฉำพลอยให้นึกถึงตอนไปตั้งแค้มป์กับครอบครัวที่เขาใหญ่ " ..ชาตินี้เราจะมีโอกาสได้กลับไปเจอกับอีกไหมค่ะ"

         " ไยต้องกลับ ไม่กลับมิได้ฤา " จู่ๆเสียงทุ้มนั้นก็เอ่ยช้าๆอย่างนุ่มนวลพร้อมกับร่างสูงใหญ่ก้าวมาหยุดยืนเคียงข้าง

         " คุณพี่รู้หรือเจ้าคะ.. ว่าเพชรหมายถึงที่ใด " เพชรไพลินอดที่จะประหม่าในน้ำเสียงไม่ได้เมื่อได้ยินคนตัวโตเอ่ยถามในคำที่ดูมีความหมายสองแง่สองง่าม 

         " มิรู้ดอก.. " เจ้าของใบหน้าคมหันมาเอ่ยด้วยเสียงที่ทุ้มทั้งจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลคู่งามอย่างต้องการสื่อความหมาย " ..หากแต่พี่มั่นใจว่าสตรีที่พี่รักตรงหน้านี้มิใช่แม่หญิงน้ำเพชรอย่างแน่นอน "

         " คะ คุณพี่.. " คนฟังผงะเมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น แต่เพียงช้อนตามองแนวคางที่มีรอยเคราเขียวจางๆแล้วก็ให้เงียบอึ้งในใจทั้งลังเลอย่างหนัก แม้ลึกๆแล้วจะปีติยินดีที่สุดท้ายแล้วคนที่บุรุษตรงหน้ารักเป็นเธอไม่ใช่แม่หญิงน้ำเพชรอย่างที่ตนคิดไว้เสมอมา หากจะให้ปิดบังต่อไปก็ดูเหมือนจะอึดอัดเพราะจากสีหน้าการกระทำหลายอย่างแล้วนั้นเหมือนอีกฝ่ายจะรู้อยู่แล้วแค่รอเธอเป็นคนเอ่ยปากบอกความจริงเท่านั้น 

         " พี่จักมิถามหาความดอก.. " หลวงเจตนิพัทธ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนแต่ก็ตัดพ้อในที " ..แต่จักรอให้เจ้าพร้อมแลบอกกล่าวแก่พี่เอง "

          " คุณพี่ คือเพชร.. " คนพูดเอ่ยไปก็ขบริบฝีปากตนเองอย่างลังเลก่อนที่ดวงตาละห้อยจะสบประสานกับดวงตาคมกริบที่หันมอง " ..มันยากที่จะเชื่อ หากพูดไปแล้วอาจฟังดูเหมือนเพชรเป็นคนวิปลาส "

         ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความมั่นคงจับจ้องวงหน้างาม  " พี่อยากให้แม่เพชรเชื่อมั่นในตัวพี่.. "

         เพชรไพลินถึงแก่การอึ้งคิดหาคำตอบแทบไม่ทัน " เออ.. คุณพี่เคยได้ยินเรื่องไทม์แมชชีนไหมคะ.. "  

         คำกล่าวที่ฟังดูแปลกความทำให้หลวงเจตนิพัทธ์ชะงัก ดวงตามีแววของการไตร่ตรองลึกซึ้งนั้นจ้องมองสตรีอันเป็นที่รักอย่างใคร่สงสัยก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบ

         " ..แล้วถ้าเพชรบอกว่า เพชรไม่ใช่คนยุคนี้จะเชื่อไหมคะ " ด้วยในหัวกำลังเรียบเรียงคำกล่าวตามเหตุการณ์จึงเอ่ยเสียงคล้ายไม่แน่ใจกับท่าทีที่คิดหนัก 

         " เช่นนั้น.. ยุคของแม่ที่ว่าคือที่ใดฤา " ดวงตาคมที่มองมามีแวววาววับอย่างใจจดใจจ่อ

         " จะเริ่มตรงไหนก่อนดี " เพชรไพลินพึมพำก่อนจะเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำราวกลับกลัวคำที่ตนกล่าวจะบิดเบือนไปจากที่พูด " เพชรจำได้ว่าลื่นพื้นจนหัวกระแทก แต่พอลืมตาตื่นก็มาอยู่ในร่างของแม่หญิงน้ำเพชรในวันงานเสียแล้ว ซึ่งมันตรงกับพอศอ2432.. "

         " พี่รอฟังอยู่ " ประโยคบอกเล่านั้นคล้ายประโยคคำสั่งเสียมากกว่าเมื่อเห็นหญิงสาวเงียบนาน

         " ..แต่ที่ที่เพชรจากมามันพอศอ2560 " เอ่ยเท่านั้นก็ได้แต่ก้มหน้ารับความอึดอัดใจ

         " แม่เพชรหมายจักกล่าวว่า.. แม่เกิดมาแล้วในกาลข้างหน้า แต่วิญาณออกจากร่างจึงย้อนกลับมาอตีต ซึ่งหมายถึงตอนนี้กระนั้นฤา " หลวงเจตนิพัทธ์ทบทวนความเข้าใจของตนเองพร้อมทั้งตาเบิ่งโตอย่างคาดไม่ถึง ร่างสูงเซถอดหลังไปก้าวแล้วเงียบลงในบัดดลด้วยเดิมทีเพียงคิดว่าหญิงสาวอาจจะเป็นวิญาณของสตรีนางใดในสยามมาสิงสู่ร่างแม่หญิงน้ำเพชรที่วิญญาณได้แตกสลายดับไป แต่ไม่เคยคิดว่าวิญญาณของสตรีที่ตนรักจะมาจากกาลข้างหน้าซึ่งเป็นเวลาที่ยังมาไม่ถึงในตอนนี้

         เพชรไพลินพยักหน้าให้ในเชิงว่าที่อีกฝ่ายกล่าวมานั้นถูกต้องทั้งหมด " คุณพี่ไหวไหมเจ้าคะ.. "

         " พี่คงจัดแก่คร่ำครึมากในสายตาเจ้าซีหนา " คนที่นิ่งเงียบเมื่อครู่ถอนหายใจยาวก่อนจะเอ่ยพร้อมทั้งใช้หลังมือถูปลายคางดุจจะเรียกความคิดกลับคืนมา

         เพชรไพลินช้อนตาขึ้นมองทั้งรอยยิ้มเรื่อยๆ " ..ไม่เอาดีกว่าเน๊าะคุณพี่ เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้วดีกว่า "

         " ..ว่ากระไร " คำถามทวนช้ากับอาการเพ่งมองคล้ายจะเลื่อนลอย

         เพียงได้เห็นสีหน้าเลื่อนลอยเพชรไพลินจึงถอยหายใจเฮือกใหญ่แล้วตอบไปตามความจริงเสียให้รู้แลัวรู้รอด " ไม่เลยค่ะ ถ้าเทียบกับยุคที่เพชรจากมาหน้าตาแบบคุณพี่เป็นดารานายแบบได้สบายเลยเจ้าค่ะ "

         " อย่างไร.. " หลวงเจตนิพัทธ์เอ่ยถามอย่างสงสัย

         " คะ? " เพชรไพลินงงไปฉับพลันต่อเมื่อมาคำนึงถึงคำที่ตนเอ่ยออกไปจึงกล่าวแบบสรุป " รวมๆแล้วคือหล่อค่ะ เออ..เพอร์เฟคนั้นแหละเจ้าคะ " คนพูดเผลอชะงักคำทั้งดวงหน้านวลที่ค่อนข้างแดง หากต้องให้บอกความหมายจริงๆเธอคงไม่แคล้วต้องอธิบายยืดยาวตั้งแต่ละครภาพยนตร์ยันจอทีวี

         " กระนั้นรึ.. " สีหน้าคนฟังยังคงนิ่ง หากจะมีก็เพียงแววตาระรื่นที่แปรเปลี่ยนตามคำกล่าวของหญิงสาว " .. อยู่กับพี่เสียที่นี่มิได้ฤา "

         คนฟังไตร่ตรองเพียงชั่วครู่จึงเอ่ยตามเบื้องลึกของสุดหัวใจ " เพชรเคยได้ยินโบราณว่า หากสตรีนางใดตกแต่งออกเรือนแล้ว สตรีนางนั้นย่อมเป็นสมบัติของสามี ไม่ใช่หรือคะ.. " ตามด้วยอาการกลั้นยิ้มปรากฎเมื่อเห็นดวงตาคู่คมเป็นประกาย " ..เช่นนี้คงต้องแล้วแต่คุณพี่จะกรุณาเพชรแล้วกระมัง " 

         คนฟังเงียบงันไปครู่ก่อนจะระบายยิ้มจนเห็นรอยบุ๋มข้างแก้ม 

         ' อีตาคุณพี่บ้า! อายเหมือนกันน่ะเฟ้ย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ได้ ' คนถูกมองที่ใบหน้าแดงแจ๋ได้แต่ต่อว่าคนตัวโตในใจ

         เพียงเท่านั้นร่างระหงก็ลอยหวือเข้าสู่อ้อมแขนของบุรุษที่เป็นดั่งชายที่รัก พาให้ความรู้สึกลึกซึ้งที่คอยซาบผ่านมาในหัวใจขับกล่อมเป็นบทเพลงอันหวานซึ้ง มันไม่ใช่ความรักที่ร้องแรงจนแผดเผาให้ร่างกายร้อนร้นหากแต่เป็นดุจสายน้ำที่เย็นฉ่ำที่กว่าจะรู้ตัวก็พบว่าตัวเองกำลังดำดิ่งลงไปในสายน้ำแห่งความรักนั้นแล้วอย่างสุดลึกล้ำของหัวใจ


( ต่อค่ะ )


         รุ่งเช้าหลังจากนั่งๆนอนๆมองบ่าวเก็บข้าวของอย่างสุดเซ็งเพื่อรอคุณหลวงเจตนิพัทธ์ที่บอกออกไปส่งเอกสารงานราชการครู่เดียวก็มีบ่าวจากเรือนใหญ่มาพนมมือแจ้งว่าคุณหญิงชวนชมให้เรียกพบ เพชรไพลินอดที่จะขมวดคิ้วงุนงงไม่ได้ว่ามีเหตุอันใดจึงได้เรียกหาเธอตั้งแต่ยามเช้า แต่ก็พยักหน้ารับแล้วพาร่างระหงระเหิดในผ้าสไบสีเหลืองนวลกับผ้าซิ่นสีโศกเดินเยื้องกรายตามบ่าวตรงไปยังหมู่เรือนไทยใหญ่เบื้องหน้า

         เพียงขึ้นมาถึงกลางเรือนเพชรไพลินก็ระบายยิ้มเมื่อมองผ่านฟากพบคุณหญิงชวนชมกำลังจัดเตรียมดอกบัวส่วนแม่หญิงแพรวาที่นั่งข้างกันนั้นก็ถือเข็มกรองมาลัยล้อมรอบด้วยบ่าวราวสิบนาง เห็นดังนั้นจึงสาวเท้าเข้าไปหาก่อนจะทรุดตัวคลานเข่าเข้าไปนั่งเบาะรองที่ว่าง " อิฉันไหว้เจ้าค่ะคุณหญิง " 

         " ..เป็นอย่างไรบ้างแม่เพชร ขาดเหลือกระไรฤาไม่ " ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยเมตตาของคุณหญิงชวนชมหันไปเอ่ยถามหลานสะไภ้ด้วยสีหน้าระรื่น

         " ไม่เลยค่ะ.. " คนพูดละล่ำละลักก่อนจะกลั้นยิ้มเมื่อนึกไปถึงคำถามที่คล้ายกันนี้ของท่านพระยาเทพไกรสร " ..ออกจะมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ "

         " หลานมาอยุธยาตั้งสามวันแต่น้าก็ยังมิมีเพลาสนทนาด้วย.. " คุณหญิงชวนชมละมือจากดอกบัวหันมาถามไถ่หาสหาย " ..แลแม่มาลัยเป็นอย่างไรบ้าง น้าได้ยินข่าวที่พระนครมิค่อยจักสู้ดีเท่าใดนัก"

       " แม่มาลัย.. " คนฟังพึมพำอย่างนึกคิดด้วยตั้งแต่ย้อนเวลามาเธอยังไม่เคยได้ยินชื่อนี้ ต่อเมื่อได้ยินเสียงกระซิบข้างหูของนางสายที่บอกกล่าวว่ามาลัยเป็นชื่อเดิมของท่านผู้หญิงวลัยกาญน์ที่ถูกตั้งตามบรรดาศักดิ์ของท่านเจ้าพระยามหาเสนาที่มีนามว่าเจ้าพระยาวลัยกาญน์สุนทรณรงค์  

       " ถ้าเป็นคุณแม่.. ท่านสบายดีเจ้าค่ะ " เพชรไพลินเอ่ยตอบทั้งฝืนยิ้มเจื่อนๆ

       " เช่นนั้นก็ดีแล.. " คุณหญิงพยักหน้าอย่างพอใจ " ..น้าเพียงเห็นพ่อพัทธ์ออกไปราชการรุ่งเช้าจึงเกรงแม่เพชรจักเบื่อเลยเรียกมาสนทนาด้วย "

       " ได้ยินว่าไปส่งงานที่ทำค้างเมื่อวานน่ะเจ้าค่ะ.. " เอ่ยเท่านั้นเมื่อสายตาแลเห็นดอกไม้ที่ถูกร้อยเกาะบนกิ่งไม้ถูกนำไส่พานมาตั้งวางอยู่ตรงหน้า ทำให้เพชรไพลินต้องมองแล้วยิ้ม " ..สวยจัง "

       " กระแตเกาะกิ่งแก้ว ฝีมือแม่แพรวาเขา.. " คุณหญิงชวนชมแย้มยิ้มอย่างภูมิใจในงานฝีมือของบุตรสาว " .. มิลองดูบ้างฤาแม่ " เสียงนั้นไม่ได้ชวนเพื่อให้ทั้งสองประลองฝีมือกัน แต่ด้วยเคยได้ยินสหายเอ่ยชมงานฝีมือของหญิงสาวท่านจึงนึกอยากชมเท่านั้น
       
       " คงจะไม่ไหวกระมังเจ้าคะ.. " เพชรไพลินเอ่ยตอบด้วยเสียงอ้อมแอ่ม แต่เมื่อแลเห็นกองใบเตยที่คาดว่าจะนำมารองดอกบัวให้จัดเป็นช่อจึงกล่าวยิ้มๆ " ..แต่ถ้างานพับดอกไม้ก็พอได้เจ้าค่ะ "

       คนฟังเพียงมองตามสายตาก็ให้คิ้วขมวด " ใบเตยรึ.. "

       " เจ้าค่ะ " เอ่ยแล้วก็ให้ถอนหายใจยาว ใช่.. เธอจะยอมให้ใครมามองว่าเป็นถึงบุตรีของท่านเจ้าพระยามหาเสนาและยังเป็นภรรยาของคุณหลวงเจตนิพัทธ์แต่ไม่มีความเป็นศรีเรือนไม่ได้

       เท่านั้นคุณหญิงชวนชมก็สั่งให้บ่าวจัดแจงดอกไม้ใบเตยเส้นด้ายรวมถึงเข็มในถาดยกไปให้หลานสะไภ้ 

       เพชรไพลินยิ้มรับปะเหลาะมือเรียวเอื้อมไปหยิบใบเตยมาพับให้เป็นกลีบหมุนรอบไปมา ด้วยเคยช่วยคุณหญิงนิญาดาแม่ของเธอเตรียมไหว้พระจึงทำให้พับเรียงกลีบเหมือนกุหลาบซ้อนทับได้อย่างคล่องมือ หลังจากพับกลีบได้หลายดอกจึงนำมารวมเป็นช่อแล้วยกขึ้นให้คุณหญิงชวนชมยล " เสร็จแล้วเจ้าค่ะ.. "

       รูปทรงที่สวยแปลกทำให้มือของผู้ใหญ่ที่พับกลีบดอกบัวชะงักมองท่วงท่าวิธีการพับหลายคลา " แปลกตา.. แต่ก็งามนัก "
      
       คำกล่าวนั้นทำให้คนฟังอดยิ้มปลื้มเสียไม่ได้ รู้สึกเพียงครู่เดียวก็ผ่านไปเสียครึ่งวันด้วยเห็นพระอาทิตย์วนมาฉายแสงอยู่กลางเรือนเพชรไพลินจึงขอตัวกลับเพื่อเตรียมความพร้อมเดินทางกลับพระนครตามคำบอกกล่าวของคุณหลวงเจตนิพัทธ์ว่าหากช้าสุดก็ประมาณเที่ยงวัน  

       เพียงลงจากเรือนใหญ่ก็ให้เห็นคนตัวโตในชุดกางเกงผ้าแพรกับเสื้อคอกลมมีกระดุมผ่ากลางล็อคในที่ข้างเอวมีผ้าเช็ดหน้าเหน็บมาตามด้วยกลิ่นหอมบางอย่างระเหยมาตามลมเมื่อร่างใหญ่มาหยุดยืนตรงหน้า 

       " กำลังจักมาตาม.. ลาคุณหญิงท่านแล้วรึ " เสียงทุ้มเอ่ยถามผู้เป็นภรรยาที่เพิ่งจะเดินลงจากเรือนใหญ่ 

       " ยังค่ะ นึกว่าคุณพี่ยังไม่กลับเลยว่าจะไปเปลี่ยนชุดรอ " คนที่วางแแผนไว้ตอบเสียงอ่อยเมื่อตนเองต้องเป็นฝ่ายให้คนตรงหน้ารอเสียเอง

       หลวงเจตนิพัทธ์กวาดตามองเครื่องนุ่งห่มหน้าผมของหญิงสาวก่อนเอ่ย " ชุดนี้ก็เหมาะ.. มิเห็นต้องเปลี่ยน อีกทั้งพี่ให้บ่าวจัดของลงเรือหมดแล้วหนา " ก่อนจะถอนหายใจยาวเมื่อเห็นทีท่าว่าจะไม่ยอมง่ายๆจึงกล่าวสำทับ " เท่านี้ก็พอ.. งามแล้ว "

       เพชรไพลินถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อฟังอีกฝ่ายจบประโยค เดิมทีแล้วเธอไม่ใช่คนห่วงสวยห่วงงามแต่แม่หญิงน้ำเพชรนั้นเป็นคนผิวขาวผ่องจึงเกรงว่าใส่สไบโดนแดดนานแล้วผิวจะไม่เสมอ " ชุดงามไม่งามเพชรไม่ได้สนหรอกค่ะ เพชรสนแค่ผิวจะกร้านแดด " 

       ได้ยินเท่านั้นหลวงเจตนิพัทธ์ก็ส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปใกล้เพื่อกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน " ฟังหนา.. ถึงแม่เพชรจักตัวดำเท่าอีกาอย่างไรก็คือเมียของพี่ " เสียงทุ้มเอ่ยเท่านั้นเมื่อกล่าวความจบจึงเดินขึ้นเรือนใหญ่ทั้งรอยยิ้มละมุน

       ทีแรกเพชรไพลินแทบพูดไม่ออกได้แต่หัวเราะแหะๆใบหน้าเหยเกไปตามเรื่องตามราว " เท่าสีของอีกาเลยหรือ.. " ตามด้วยเสียงพึมพำไล่หลังคนตัวโตที่เปรียบความมั่นคงในรักได้อย่างน่ารักและน่าขบขันในเวลาเดียวกัน จากนั้นจึงเดินตามหลังร่างนั้นขึ้นบันไดเรือนที่เพิ่งจะลงมาเมื่อครู่อีกคลา



       สายน้ำเจ้าพระยาไหลเรื่อยผ่านกลางแดดเปรี้ยงกลางวันยิ่งทำให้มองเห็นภาพความเป็นอยู่ของผู้คนริมขอบฝั่งชัดยิ่งขึ้น พระพายรำเพยพัดผ่านพอให้คนในเก๋งเรือไม่อบร้อนต่อเมื่อเรือล่องผ่านคลองตะเคียนสักพักก็ให้เห็นยอดองค์พระปรางค์ใหญ่ล้อมรอบด้วยพระปรางค์ 8 องค์ของวัดไชยวัฒนาราม

       " จักแวะชมก็ได้หนา " เสียงทุ้มขึ้นเอ่ยเมื่อเห็นร่างระหงชะเง้อคอมอง

       " อย่าเลยค่ะ กว่าจะกลับถึงพระนครอีก.. " เพชรไพลินเอ่ยอย่างตัดใจเสียดายด้วยแดดก็แรงอีกทั้งกว่าเรือจะล่องถึงพระนครคงประมาณสี่ห้ากว่าชั่วโมงได้ " ..เพชรชอบมาเดินเวลาฟ้ามืด คุณพี่รู้ไหมเจ้าคะว่าในยุคสมัยของเพชรกลางคืนจะมีแสงจากสปอตไลต์ส่ององค์พระปราง ทำให้แลดูสวยบรรยากาศก็นุ่มนวลแบบรวมๆคือได้ฟีลดีกว่าเดินกลางวันเยอะค่ะ 

       " แสงสปอตไลต์รึ.. " เสียงทุ้มปนสงสัยเอ่ยถามคนที่นั่งพับเพียบตรงหน้า " เหมือนไฟฟ้าใช่ฤาไม่ "

       " ใช่ค่ะ.. " เพชรไพลินยิ้มรับคำถามที่เป็นคำตอบก่อนจะคิ้วขมวดอย่างนึกคิด " เอ..เพชรก็ไม่ค่อยแน่ใจเสียด้วยสิว่าสยามเริ่มใช้ไฟฟ้าครั้งแรกตอนไหน จำได้แต่ว่า พ.ศ. 2431 รัฐบาลได้ให้สัมปทานการเดินรถรางกับชาวเดนมาร์กในพระนคร ซึ่งรถรางในเวลานั้นยังต้องใช้ม้าลากเนื่องจากยังไม่มีไฟฟ้าใช้ แต่หลังจากนั้น 6 ปีการเดินรถรางก็เปลี่ยนมาใช้ไฟฟ้าแทน "

       " ครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2427 ซึ่งเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระพุทธเจ้าหลวงที่พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทในพระบรมมหาราชวัง.. " ดวงตาคมพราวระยับเมื่อฟังความจากผู้เป็นภรรยาที่คำกล่าวคล้ายพวกหมอดูทำนายอนาคต " ..พี่ก็มิได้เห็นกับตาดอก เขาเล่าให้ฟังอีกที "

        " อ่อใช่ๆ แสดงว่าช่วงนั้นคุณพี่คงกำลังศึกษาอยู่ที่ยุโรปแน่เลย " เสียงใสเอ่ยแต่เมื่อเห็นสิ่งที่คนตัวโตจับจ้องจึงยกช่อดอกไม้ใบเตยขึ้นมาอวด " สวยไหมค่ะ.. เพชรทำเองเลยนะ "

        " ก็งามกว่ามาลัยที่เจ้ากรองล่ะหนา " เสียงเอ่ยเรื่อยๆคล้ายไม่สนใจแต่ก็รับมาแล้วยกช่อใบเตยขึ้นมาแตะปลายจมูกสูดดม

        คนที่อยากอวดฝีมือถึงกับรู้สึกว่าตนนั้นได้ทำพลาดมหันต์เมื่อได้ยินคนตัวโตกล่าวชมปนเหน็บ ' แหะ! แค่ชมว่าสวยตรงๆไม่ได้หรือไง '

............................

ไฟฟ้าสู่สยาม
บุคคลสำคัญที่นำไฟฟ้ามาสู่ประเทศไทย คือ จอมพลเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี (เจิม แสง-ชูโต) ซึ่งขณะนั้นยังมีบรรดาศักดิ์เป็น “ เจ้าหมื่นไวยวรนารถ” โดยนำเงินที่ได้มาจากการขายที่ดินให้กับสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชเทวี จำนวน 180 ชั่ง หรือ 14,400 บาท ไปซื้อเครื่องกำเนิดไฟฟ้า 2 เครื่อง จากประเทศอังกฤษและเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2427 ซึ่งเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้มีการจ่ายกระแสไฟฟ้าที่พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท ในพระบรมมหาราชวัง ซึ่งนับเป็นการเริ่มต้นการมีไฟฟ้าของไทยมาตั้งแต่บัดนั้น

อ้างอิงที่มา-https://www.egat.co.th/index.php?option=com_content&view=article&id=11&Itemid=152

............................

กระแตเกาะกิ่งแก้ว


ดอกไม้ใบเตย


............................

นิยายแนวพีเรียดไทย 
สมัยรัชกาลที่5 ร.ศ. 114
ชื่อเรื่อง ดั่งดวงหทัย

..ใครเลยจะคิดว่าดาราสาวพราวเสน่ห์อย่าง ' คุณหนูฉัตรลดา ' จะได้กลายมาเป็นบ่าวรับใช้ในวัง แถมยังต้องโดนพระองค์ชายหน้านิ่งเรียกใช้งานไม่เว้นแม้แต่เวลานอน จนได้กลายเป็นที่อิจฉาของคนทั่วในวัง..
( พระองค์เจ้าพชรดนัยรังษีสรรค์กับฉัตรลดา )

...........................

ปล. ที่ต้องเป็น พ.ศ.2560 เพราะเราเปิดเรื่องนี้เมื่อปีที่แล้ว ซึ่งก็หมายความว่านางเอกก็ต้องย้อนเวลาไปอดีตในปีที่แล้วค่ะ
จึงเรียนมาเพื่อทราบโดยทั่วกัน

สวัสดีตอนเช้าของวันอังคารค่ะ
หากมีผิดพลาดตรงไหนเราต้องกราบขออภัยด้วยนะคะ
แนะนำและติชมกันได้
รักและคิดถึงรีดทุกคนเช่นเดิม
ขอบคุณค่ะ

07:20
13/3/18
พลอยทอง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

1,396 ความคิดเห็น

  1. #1330 ruzriyaa (@ruzriyaa) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 22:43
    ไรต์หายไปไหนน้ออออนานจุงง
    #1330
    1
    • #1330-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      5 เมษายน 2561 / 17:58
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #1330-1
  2. #1327 Chacha2519 (@Chacha2519) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 16:54
    แม่พลอยเจ้าขา อยู่ที่แห่งใดฤา บ่าวรอนานแล้วเจ้าคะ
    #1327
    1
    • #1327-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      5 เมษายน 2561 / 17:57
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #1327-1
  3. #1323 MoMo ~ (@AhhaNoob) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 03:11
    เป้นกำลังให้ค่ะ ติดตามเสมอ
    #1323
    1
    • #1323-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      5 เมษายน 2561 / 17:55
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #1323-1
  4. #1321 SongJiali (@SongJiali) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 13:12
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ ชอบค่ะ 😊
    #1321
    1
    • #1321-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:36
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #1321-1
  5. #1320 Fahrenheitnut (@Fahrenheitnut) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 20:15
    สู้ๆนะคะไรท์ เราติดตามอ่านมาตั้งนาน ในความคิดของเรามันไม่เหมือนกับเรื่องบุพเพที่กำลังของช่อง3เลย ฟังจากที่พี่สาวเล่าเรื่องบุพเพ ก็ไม่เหมือนนะคะ
    #1320
    2
    • #1320-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:35
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      ความรู้สึกตอนเขียนมันประมาณอยากให้มีฉากแบบนี้ประมาณคืออารมณ์มันให้อ่ะค่ะ เราเชื่อว่านักเขียนทุกคนก็คงไม่อยากให้นิยายของตนเองไปเหมือนใครหรอกค่ะ ทุกคนตั้งใจเขียนเพื่อที่จะมีเป็นของตัวเอง อ่านข้อความนี้แล้วซึ้งน้ำตาจิไหล ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้นะคะ
      #1320-1
  6. #1319 WULRA (@02100380) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 17:59
    ทำไมต้องมองคางที่มีรอยเครา แล้วนิ่งเงียบด้วยล่ะ ปกติมันต้องมองตามิใช่หรือคะ
    #1319
    1
    • #1319-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      13 มีนาคม 2561 / 18:39
      5555 แบบประมาณว่าไม่กล้ามองถึงตากลัวโดนจับได้อ่ะค่ะ
      #1319-1
  7. #1302 paidoi (@hathai09) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 14:10
    ทุกอย่างแล้วแต่ฝาชีค่า   อิอิ  รอๆ
    #1302
    1
    • #1302-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:26
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1302-1
  8. #1301 IamAtom (@IamAtom97) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 12:26
    นิยายสนุกดอกไม้สวย
    #1301
    1
    • #1301-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:26
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1301-1
  9. #1298 ริยา (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 11:10
    ละมุนมากเลยคุณพี่เจ้าขาาาา
    #1298
    1
    • #1298-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:25
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1298-1
  10. #1297 centaurs (@centaurs) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 10:47
    คุณพี่่ช่างหวานน่ารักไปหมด
    #1297
    1
    • #1297-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:25
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1297-1
  11. #1296 ruzriyaa (@ruzriyaa) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 10:27
    โอ้ยยยยคุณพี่นิ..เค้าเขินนะเจ้าคะหุหุ รอออออออคร้าไรต์จ๋าาา
    #1296
    1
    • #1296-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:25
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1296-1
  12. #1294 moyaปลากินมด (@TangmoYanotai) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 08:54
    เขินนนน
    #1294
    1
    • #1294-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:25
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1294-1
  13. #1293 Juk642538 (@Juk642538) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 08:29
    อร้ายยยนยเขินแทนอิอิ
    #1293
    1
    • #1293-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:25
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1293-1
  14. #1292 KUNLA.P (@Whalebule) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 08:29
    ชอบบบบบ อย่าจากพรากกันไปไหนเลยนะขอร้องงงง คุณพี่พลอยทองอย่าใจร้ายนะเจ้าคะ 🙏
    #1292
    1
    • #1292-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:25
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1292-1
  15. #1291 Bopeep9_9 (@BowPissawong) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 08:27
    คิดถึงค่ะ ชอบมากค่ะ เสียดายไรท์มาอัพเดทตอนนี้ในหัวเราเลยมีแต่ภาพพี่หมื่น 555 เรารู้สึกผิดเลยอ่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1291
    1
    • #1291-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:24
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      คุณหลวงยังรอได้นะคะ
      #1291-1
  16. #1290 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 07:47
    น่ารักจังดีใจท่ีคุณหลวงยอมรับได้ และขอให้แม่เพ็ชรอยู่ต่อไปไม่กลับไปบ้านที่จากมา ขอบคุณไรท์ท่ีมาอัพเดทค่ะ คิดถึงมาก หวังว่าไรท์สบายดี รักษาสุขภาพด้วยค่ะ ยังรอที่จะอ่านเรื่องอื่นที่ไรท์เขียนค้างไว้ด้วยนะคะ
    #1290
    1
    • #1290-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:24
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1290-1
  17. #1289 Tim2 (@Tim2) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 07:34
    เรื่องนี้ได้รับอิทธิพลการเขียนของละคะไทยหลายเรื่อง เช่น ทวิภพ บุพเพสันนิวาส
    #1289
    1
    • #1289-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:24
      ขอบคุณที่แนะนำแล้วจะนำไปปรับปรุงนะคะ
      #1289-1
  18. #1288 Naoki Takuy (@paooy34330) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 07:34
    เขินแทนนนนนน><
    #1288
    1
    • #1288-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2561 / 14:23
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1288-1