เสน่หาตราตรึง

ตอนที่ 46 : กลิ่นดอกนี้.. หอมยิ่งกว่า100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 181 ครั้ง
    12 เม.ย. 61


        " สวยไหมคะ.. เพชรทำเองเลยนะ "
        " ก็งามกว่ามาลัยที่เจ้ากรองล่ะหนา " เสียงเอ่ยเรื่อยๆคล้ายไม่สนใจแต่ก็รับมาแล้วยกช่อใบเตยขึ้นมาแตะปลายจมูกสูดดม
        คนที่อยากอวดฝีมือถึงกับรู้สึกว่าตนนั้นได้ทำพลาดมหันต์เมื่อได้ยินคนตัวโตกล่าวชมปนเหน็บ ' แหะ! แค่ชมว่าสวยตรงๆไม่ได้หรือไง '




         สายน้ำไหลเรื่อยผ่านหน้าทำให้ผู้ที่เฝ้ามองเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับบรรยากาศเดิมๆ จวบจนแสงตะวันสีหมากเจียนจะตกลงสู่ผิวน้ำก็ให้เห็นพระจันทร์ดวงงามผุดผ่องเฉิดฉายแสงอันอ่อนหวานประดับท้องฟ้ายามมืดค่ำ เพียงเข้าเขตพระนครไม่ช้านานท้องฟ้าเบื้องนอกหน้าต่างก็มีสายลมพัดเป่าเอาหมู่เมฆสีดำทะมึนมาบดบังดวงจันทร์อันงามกระจ่างที่ร่างระหงนั่งจดจ้องนานไปเสียหมด 
 
         " จวนจักถึงเรือนแล้วหนา " เสียงทุ้มเอ่ยเมื่อเรือเลี้ยวเข้าคลองบางกอกน้อย

         " กว่าจะถึงได้.. " กลิ่นหอมอ่อนๆจากดอกไม้ที่ระรวยรื่นมาตามสายลมทำให้คนที่กำลังเซ็งต้องมองลอดหน้าต่างเพื่อหาที่มา " ..หอมจัง กลิ่นดอกอะไรหรือเจ้าคะคุณพี่ "

         หลวงเจตนิพัทธ์เพียงมองร่างระหงแล้วยิ้มละมุน " กลิ่นหอมดอกราตรี " 

         เมื่อเรือชะลอเลี้ยวจอดเทียบท่าร่างสองร่างก็เดินตามกันจากท่าน้ำสู่เรือนไทยหลังใหญ่ที่ตั้งตะหง่านล้อมรอบด้วยแสงตะเกียงที่จุดเอาไว้วับแวม สายลมพัดผ่านแผ่วเบาทำให้ดอกไม้สีเหลืองทองบานดอกหนึ่งหล่นร่วงจากรวงและเจ้าของมือใหญ่ก็เอื้อมหยิบไว้ทันพอดี ก่อนจะรั้งคนร่างบางเข้ามาใกล้​แล้วทัดดอกไม้เข้ากับข้างหูที่มีเส้นผมดำถูกปล่อยยาวสลวยอย่างอ่อนโยนพร้อมยื่นจมูกเข้าไปใกล้ " พี่ว่า.. กลิ่นดอกนี้หอมยิ่งกว่า " 

         คนฟังได้แต่อมยิ้ม​ ' อีตาคุณพี่บ้า.. หมายถึงคนหรือดอกไม้เล่า '​ แล้วก็ให้เงยหน้าขึ้นมองต้นไม้ที่มีดอกสีเหลืองอร่ามเต็มต้น " รวงผึ้ง พรรณไม้ประจำรัชกาลที่10นี่หน่า " เอ่ยเท่านั้นจึงก้าวเดินตามคนตัวโตขึ้นบันไดเรือน 

         เพียงก้าวข้ามธรณีประตูเพชรไพลินก็เดินปราดเข้าไปยังศาลาที่มีผู้ใหญ่อยู่กันพร้อมหน้าแล้วคลานเข่าเข้าไปนั่งเบาะรองที่ว่าง เมื่อห็นสตรีวัยกลางคนและบุรษที่นั่งหันหลังนุ่งด้วยผ้าม่วงใส่เสื้อราชประแตนที่ศีรษะมีผมหงอกและเทาหันมองมาจึงระบายยิ้ม " ไหว้เจ้าคะเจ้าคุณพ่อ คุณหญิงแม่​ ..คุณพี่"

         " มากันพอดี.. " น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของท่านเจ้าพระยามหาเสนาเอ่ยกับบุตรสาวพลางเพ่งมองแล้วหรี่ตาสลับกับบุตรเขย " ..พี่เจ้ากำลังถามถึงเชียว "

         เพชรไพลินที่จัดแจงท่านั่งเรียบร้อยจึงประสานมือวางไว้บนหน้าตัก ยิ้มนิดๆแล้วหันมองคุณพระรัตนากร " คุณพี่มีอะไรจะคุยกับเพชรหรือเจ้าคะ "

         คำถามตรงเข้าประเด็นทำให้คุณหลวงหนุ่มต้องปรายตามองภรรยาแล้วสะกิดเตือนเรื่องความไม่เหมาะสมเล็กน้อย

         คนมองหุบยิ้มทันควันแล้วเหล่ตามอง " ..ก็เจ้าคุณพ่อบอกว่าคุณพี่รัตน์ถามถึงนี่เจ้าคะ "

         " ถามถึง.. แต่มิได้หมายความว่ามีกระไรจักคุยด้วย " เสียงทุ้มของคุณพระรัตนากรเอ่ยก่อนจะระบายยิ้มเมื่อเห็นผู้เป็นน้องสาวมองค้อน " กลับมาเหนื่อยๆ ไยมิเข้าหอนอนไปผลัดผ้าผ่อนก่อนเจ้า " 

         ' เอ๊า..ไล่กันเฉยเลยเว้ย ' เพชรไพลินพึมพำในลำคอ ด้วยบุรุษตรงหน้าแม้ใบหน้าจะดูยิ้มแย้มหากแต่นัยตานั้นกลับกำลังบ่งบอกว่ามีเรื่องให้เคร่งเครียดหนักใจ

         " แม่เพชรไปล้างหน้าตาก่อนเถิดลูก ทางนี้ให้ผู้ชายเขาพูดคุยกัน " ด้วยตัวท่านพอจะทราบเรื่องที่ผู้ชายเขาพูดคุยกัน จึงไม่อยากให้บุตรสาวต้องพลอยเคร่งเครียดไปด้วย

         เพชรไพลินไม่ตอบเพียงมองสบกับดวงตาคมปลาบคู่นั้นนิ่งครู่ จึงระบายยิ้มเมื่อหันมาตอบท่านผู้หญิงวลัยกาญน์ " เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ.. " จากนั้นจึงคลานเข่าถอยออกมาเพื่อแยกตัวกลับเข้าหอนอน แต่ก็ไม่ลืมหันไปถามสตรีวัยกลางคนที่กำลังจะเดินแยกไปทางบันไดเรือน " ..นั่นคุณแม่จะไปไหนหรือเจ้าคะ "

         " พรุ่งนี้วันพระ แม่จักลงไปสั่งงานบ่าวเสียหน่อย " น้ำเสียงยิ้มๆของท่านผู้หญิงวลัยกาญน์เอ่ยเท่านั้นก็เดินลงเรือนพร้อมบ่าวอีกสองนาง



         เสื้อคอกลมผ่ากลางบ้างก็มันวาวหรือจะติดกระดุมเม็ดเดียวตรงบ่าถูกพับลงหีบของส่วนที่ยังไม่ได้ใช้ นานสองนานจนเพชรไพลินจัดการทุกอย่างเรียบร้อยจวบจนวางมือจากการพับผ้าลงหีบก็ยังไม่เห็นใครบางคนกลับเข้ามาในห้อง จึงเดินหยิบเสื้อผ้าที่ใช้แล้วไปลงตระกร้าหวายถักพร้อมทั้งจับบางตัวชูขึ้นดู​ " เชยจัง.. " หากแต่เมื่อคิดว่ามีเจ้าของใบหน้าคมขึงขังแบบชายไทยแท้เปลือกตายาวรีเป็นสองชั้นบวกกับริมฝีปากหยักได้รูปของคุณหลวงเจตนิพัทธ์แล้วนั้น จึงระบายยิ้มทั้งหัวเราะกับความคิดตนเอง​ " ..แต่ก็หล่อ​ ​" 

         เสียงฝีเท้ากระทบพื้นเคลื่อนไหวเข้ามาใกล้​ หากไม่ใช่เพราะมีคนมาหยุดยืนเคียงข้างเธอคงคิดว่าหูฝาดหรือไม่ก็เป็นความฝัน

         " คิดกระไรอยู่ฤา " เสียงเข้มดังขึ้นเมื่อเห็นร่างระหงของผู้เป็นภรรยายืนจ้องเสื้อตนอย่างพินิจ

         คนที่เพิ่งหลุดจากภวังค์หันมองใบหน้าคมที่ยิ้มน้อยๆแต่ก็ให้เห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบรับกับไรหนวดที่ขึ้นเขียวจางจนเพชรไพลินนึกมั่นเขี้ยวอยากใช้นิ้วไล้ริมฝีปากหยักนั้นเล่น " แค่คิดว่าเสื้อคอกลมแบบนี้​ ในสมัยนี้คงเป็นที่นิยมมากใช่ไหม​คะ.. "

         " นี่รึ​ " หลวงเจตนิพัทธ์เอ่ยเสียงทุ้มทั้งจับเสื้อตนเอง

         " ใช่ค่ะ​ ​เขาเรียกว่าเสื้ออะไรหรือเจ้าคะคุณพี่ " เสียงใสว่าพรางลูกคล่ำเนื้อผ้าตัวที่จับ

         ริมฝีปากหยักได้รูปนั้นแย้มออกน้อยๆยามเมื่อเอ่ยคำ " เรียกว่าเสื้อมิสกรี​ " 

         " ถึงว่า.. จับทีลื่นปรืดเชียว " เพชรไพลินเอ่ยเท่านั้นแล้วก็หัวเราะร่ากับมุกแป้กตนเองโดยไม่ปิดบัง​ จากนั้นจึงเดินไปล้มตัวลงนอน​บนเตียงกว้าง เพียงหัวถึงหมอนตาก็เคลิ้มหลับ.. ลืมแม้กระทั่งเรื่องที่จะถามไถ่เพราะอาการเหนื่อยล่าจากการนั่งเรือนานนั่นเอง

         ท่าทีเช่นนั้นทำให้เจ้าของดวงตาคมมองตามยิ้มๆ ' ท่าทางเปิดเผย ไร้มารยา​ ช่างน่าจับตาเสียนี่กระไร ลางครั้งก็คล้ายรู้มากอย่างคนเห็นกับตา​ ลางครั้งก็เหมือนเด็กน้อยไม่รู้ความที่ชอบฉอเลาะ​ '


( ต่อค่ะ )   


        เสียงไก่กาดังทั้งกลิ่นควันไฟลอยผสมกับอากาศที่เย็นฉ่ำทำให้คนร่างบางลืมตาตื่นลุกขึ้นมองฟ้าผ่านมุ้งก็พบว่ายังมืดสนิท​ หากแต่เสียงวุ่นวายที่ดังลอดมาให้ได้ยินก็พอให้รู้ว่าพวกบ่าวไพร่ได้ตื่นมาทำงานกันอย่างแข็งขันหมดแล้ว​ เมื่อสายตาหันเหลือบมองโต๊ะข้างเตียงที่ถูกจุดตะเกียงให้ความสว่างก็เห็นคนตัวโตสวมแว่นตานั่งหน้าขรึมกับเอกสารตรงหน้า​ 

        " มินอนต่ออีกหน่อยฤาเจ้า​ ​" ตามด้วยเสียงทุ้มที่ถามไถ่คล้ายรู้ว่ามีใครบางคนแอบจ้องมอง

        " คงไม่ดีกว่ากระมัง​.."  คนฟังย่นคอตอบยิ้มๆแล้วลุกจากเตียงเก็บมุ้งเหน็บเข้าที่เพื่อจะได้ไปล้างหน้าตา​ต่อไป​ " ..คุณพี่ตื่นนานแล้วหรือคะ​ " 

        " สักพักคงได้ ​" เจ้าของเสียงเอ่ยตอบแม้สายตาจะยังจดจ่ออยู่กับเอกสารงานราชการ​ 

        " อย่าโหมงานนักสิคะ​ เพชรเห็นคุณพี่ตื่นมาเขียนงานทุกเช้าเลย " ร่างระหงเอ่ยทั้งเดินมาหยุดยืนมองเอกสารข้างโต๊ะ " ..ถ้ามีอะไรที่เพชรพอช่วยได้​ บอกได้นะคะ​ ​"

        หลวงเจตนิพัทธ์ชะงักมือที่กำลังเขียนงานหันมองภรรยาอย่างไม่ค่อยแน่ใจ​ " แม่เพชรอยากทำงานงั้นรึ.." เพียงเห็นร่างระหงพยักหน้าก็ให้ถอนหายใจยาว​ " ฟังหนาเจ้า.. ที่นี่มิมีแม่หญิงเรือนใดเขาทำงานกันดอกหนา​ ​ยิ่งแม่เพชรออกเรือนแล้ว​คนเขาจักมองว่าอย่างไร​ ​"

        "​ ไม่เห็นต้องสนเลย.. " เอ่ยเท่านั้นก็ทรุดนั่งลงบนตักนุ่มพร้อมวาดมือคล้องคอเกร็งที่เจ้าของกำลังเขม็งตามอง​กิริยา​ หากว่ามือใหญ่ไม่ได้กำลังสวมกอดเอวแน่น​เธอคงต้องรีบขยับตัวลุกจากตักอย่างเร็วไว​ และความที่ดูขัดกันนี้ทำให้เพชรไพลินเผยยิ้มซุกซนให้กับความน่ารักของสามี​ ​" ..อีกอย่างเขาเรียกว่าช่วยกันทำมาหากินต่างหาก​ ถ้าเทียบกับยุคสมัยที่เพชรจากมา​นะคะ​ นอกจากคนที่เกิดมาบนกองเงินกองทองแล้วไม่ว่าจะชายหรือหญิง​ใครไม่มีงานก็เท่ากับไม่มีเงินหาเลี้ยงตนเอง​หรือครอบครัว​ ขนาดผู้ชายสมัยนี้ที่ว่าเป็นช้างเท้าหน้า​ คุณพี่เชื่อไหมว่าสมัยเพชรบางคนยังต้องเกาะชายกระโปรงผู้หญิงกินไปวันๆเลย​ " เพชรไพลินเอ่ยเสียงรื่นเรื่อยด้วยอดนึกสะท้อนสังคมไทยในปัจจุบันเทียบกับสมัยนี้ไม่ได้

​        แม้ฐานะทางบ้านเธอจะมีกินมีใช้​โดยไม่ต้องทำงานหาเงินเนื่องจากมีเงินปันผลกำไรจากธุระกิจครอบครัวทุกปี​ แต่เธอก็ไม่เคยมีความคิดที่จะเอาแต่เที่ยวเตร่หรือนอนตีพุงอยู่บ้านอย่างสุขสบาย​ นั่นเพราะบุพการีทั้งสองเล่าเรื่องชีวิตลำบากก่อนที่พวกท่านจะมีทุกวันนี้ให้เธอฟังเสมอ

        " เรื่องการแปรเปลี่ยนของยุคสมัยนี้พี่พอทำความเข้าใจได้​ แต่ในกาลข้างหน้าผู้ชายจักเลวร้ายเพียงนั้นเชียวฤา " หลวงเจตนิพัทธ์เอ่ยเสียงที่เคร่งขรึมทั้งแววตาที่ครุ่นคิด​ หากเป็นเช่นที่หญิงสาวว่าจริงก็เท่ากับว่าหลายอย่างที่ผู้คนลงมือกระทำอาจส่งผลให้กาลข้างหน้าเลวร้ายลงจากเดิม

        " เพชรไม่ได้หมายความแบบนั้น​ แค่จะบอกว่าบ้านเมืองศิวิไลขึ้นมาก​หลายอย่างสะดวกสบายจึงส่งผลให้การดำรงชีวิตของคนเราเปลี่ยนแปลงไป​ ..นั่นรวมถึงความคิดของผู้คนด้วย " เพชรไพลินเอ่ยอย่างภูมิใจในบางช่วงตอน แต่เท่านั้นก็พลอยให้คุณหลวงเจตนิพัทธ์หัวเราะหึๆตามไปด้วย "..เออ​ มีอะไรหรือคะ​ " 

        " มิมีดอก.. " น้ำเสียงละมุมเอ่ยยามเมื่อจ้องวงหน้างามผ่านแสงตะเกียง " ..เล่าต่อซี พี่อยากฟัง ​" 

        " ไม่เอาดีกว่า..​ เล่าไปเกรงจะยาว​ เดี๋ยวคุณพี่ไม่ได้ทำการทำงานพอดี​ " ถ้อยคำเรียบๆแต่ก็มีความหมายซ่อนอยู่ เป็นคนเอ่ยที่ต้องรีบหลบสายตาที่เห็นทีไรให้ความรู้สึกชวนละลาย " เช่นนั้นเพชรออกไปเตรียมของไปวัดช่วยคุณแม่ก่อนนะเจ้าคะ​ "

        " ไปซีเจ้า.. " คำพูดตัดบทเสียดื่อๆทำให้พรายยิ้มในดวงตากระจ่าง ก่อนที่ริมฝีปากได้รูปนั้นจะแย้มออกน้อยๆทำทีเอ่ยถาม "..กระไรรึ "

        คำถามซื่อๆ แต่กับทำให้คนฟังเผยยิ้ม " มือค่ะ​ "

        " พี่ปล่อยนาน​แล้วหนา​ ​" หลวงเจตนิพัทธ์เอ่ยด้วยดวงตาที่พราวระยับหลังกรอบแว่นใส แม้ลึกๆแล้วจะมีคำถามและสงสัยอีกมากมายแต่เมื่อคิดว่าบางเรื่องไม่รู้เสียจะดีกว่า หรือไม่ ..เมื่อถึงเวลาได้รู้ก็จะรู้เอง..

        เพียงขยับตัวลุกขึ้นแล้วรู้ว่ามือที่สวมกอดเธอไว้แน่นครู่นั้นแค่วางผสานกันไว้เท่านั้น เพชรไพลินจึงลากเสียงยาวทั้งทำหน้ามุ่ยมอง " แหมม.. เดี๋ยวนี้หัดเจ้าเล่ห์นะเจ้าคะ "

        " มิหัดไว้เสียเดี๋ยวนี้​ เพลาหน้าจักทันเมียฤา " หลวงเจตนิพัทธ์เอ่ยตอบพรางปรายตามองก็พบวงหน้าแอร่มที่ก้มอมยิ้มจึงได้หลุดเสียงหัวเราะ​ ' เด็กเอ๋ยเด็กน้อย.. '

        คนฟังที่เพิ่งจะโดนสามีหยอดหมาดๆทำได้เพียงม้วนอายแล้วก็ให้รีบเดินตัวปลิวออกทางประตูห้องทันที ​ 

        อากาศเย็นฉ่ำทำให้จิตใจรู้สึกปลอดโปร่ง มองออกไปด้านนอกก็ให้เห็นหมู่พรรณไม้นานาจากแสงคบไฟที่จุดให้ความสว่าง บนเรือนล้อมรอบไปด้วยข้าทาสบ่าวไพร่ที่ปัดกวาดเช็ดถูกันอย่างขยันขันแข็ง มองผ่านต้นเสาไปตรงจุดกลางเรือนก็พบเห็นท่านผู้หญิงวลัยกาญน์ที่กำลังเตรียมดอกบัวมาพับ บรรดาบ่าวไพร่ที่นั่งล้อมรอบบ้างก็ร้อยมาลัยหรือจัดเตรียมเครื่องดอกไม้ไว้รอ

         " ตื่นเร็วเสียจริงน้องพี่.. " 

         เสียงระรื่นดังลอยมาจากอีกฟากของเรือน พอมองหาที่มาก็พบว่าเป็นคุณพระรัตนากรที่กำลังนั่งผ่อนคลายอารมณ์อยู่กับท่านเจ้าพระยามหาเสนา เพชรไพลินไม่ได้ตอบเพียงระบายยิ้มส่งกลับไปให้แล้วเดินเข้าไปนั่งพับเพียบข้างท่านผู้หญิงวลัยกาญน์ " เตรียมดอกไม้ไปวัดใช่ไหมเจ้าคะคุณแม่ "

         " ใช่.. " น้ำเสียงมีเมตตาหันวงหน้าสำรวจบุตรสาวที่มีท่าทีแผลกไปจากเดิม " ..ไยตื่นเร็วนัก แม่คิดว่าลูกจักเพลียนั่งเรือเสียอีก "

         " เมื่อคืนกลับถึงห้องก็นอนเลยน่ะเจ้าค่ะ " เพชรไพลินส่งยิ้มปะเหลาะทำทีหยิบนั่นนี่ขึ้นมาดูก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบดอกบัวมาพับกลีบตามที่นั่งสังเกตมาสักพัก ถึงไม่สวยงามอย่างของท่านผู้หญิงวลัยกาญน์แต่ก็พอมองให้เห็นเป็นรูปทรง

        พักใหญ่แสงตะวันก็โผล่พ้นริมฟ้าพาให้เห็นเกล็ดน้ำค้างหยาดหยดแวววาวเมื่อต้องแสงรับอรุณ ขบวนบ่าวไพร่ทยอยถือพานลงเรือนส่วนที่เหลือก็ช่วยกันเก็บกวาดพื้นที่ให้สะอาดเงาวับ จวบจนท่านผู้หญิงวลัยกาญน์ลุกขึ้นแล้วพยักหน้ามาให​้​เพชรไพลินจึงมองปริบๆตาม​ ด้วยไม่รู้ต้องทำตัวอย่างไรต่อไป..

         " ไปอาบน้ำท่าผลัดเปลี่ยนชุดเถิด แม่ลงไปดูบ่าวในครัวก่อนมิรู้ได้ความถึงไหนแล้ว " เท่านั้นร่างสง่าของท่านผู้หญิงวลัยกาญน์ก็หายลงเรือนไป

............................

ดอกรวงผึ้ง


............................

นิยายแนวพีเรียดไทย 
สมัยรัชกาลที่5 ร.ศ. 114
ชื่อเรื่อง ดั่งดวงหทัย

..ใครเลยจะคิดว่าดาราสาวพราวเสน่ห์อย่าง ' คุณหนูฉัตรลดา ' จะได้กลายมาเป็นบ่าวรับใช้ในวัง แถมยังต้องโดนพระองค์ชายหน้านิ่งเรียกใช้งานไม่เว้นแม้แต่เวลานอน จนได้กลายเป็นที่อิจฉาของคนทั่วในวัง..
( พระองค์เจ้าพชรดนัยรังษีสรรค์กับฉัตรลดา )

............................

สวัสดีตอนเช้าของวันพฤหัสบ​ดี​ค่ะ
หากมีผิดพลาดตรงไหนเราต้องกราบขออภัยด้วยนะคะ
แนะนำและติชมกันได้
รักและคิดถึงรีดทุกคนเช่นเดิม
ขอบคุณค่ะ

ปล. ปิดตอนที่​ 8-40 กำลังอยู่ในช่วงแก้ใขเนื้อหาใหม่ทั้งเรื่องค่ะ

08:06
12/4/18
พลอยทอง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 181 ครั้ง

1,396 ความคิดเห็น

  1. #1342 ##@@ZINdear@@## (@DearDeaiwDream) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 10:40
    <p>กรุ้มกริ่มจังน้าาาคุณหลวงงงง</p>
    #1342
    1
    • #1342-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 46)
      12 เมษายน 2561 / 19:23
      มาต่อให้แล้วนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1342-1
  2. #1339 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 09:32
    <p>ขอบคุณท่ีมาอัพเดทค่ะ คุณพี่กับแม่เพ็ชรก็ยังคงรักษาความผวานไว้ได้ตลอดใครหลงใครก็ไม่รู้เนอะ แหมกลัวจะตามไม่ทันเมีย อะไรจะขนาดนั้นคุณหลวงเจ้าขา สวัสดีปีใหม่ไทยค่ะ ขอให้มีสุขภาพดี ทำงานใดๆ ก็ขอให้ประสพกับความสำเร็จทุกประการค่ะ ^_^</p>
    #1339
    1
    • #1339-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 46)
      12 เมษายน 2561 / 19:22
      มาต่อให้แล้วนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      สวัสดีปีใหม่ไทยเช่นกันค่ะ
      #1339-1
  3. #1338 KUNLA.P (@Whalebule) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 08:12
    ข้าชอบ^^ สนุกมากโขเลยพี่พลอยทอง^_^ มาต่ออีกนะคะ ติดตามอยู่น้า
    #1338
    1
    • #1338-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 46)
      12 เมษายน 2561 / 19:22
      มาต่อให้แล้วนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1338-1
  4. #1337 C.L.PIAMSIRI (@Longsaard) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 08:09
    มาแล้วๆ
    #1337
    1
    • #1337-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 46)
      12 เมษายน 2561 / 19:21
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1337-1
  5. #1336 ##@@ZINdear@@## (@DearDeaiwDream) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 11:55
    <p>ขขอบคุณที่มาต่อนะค้าาา สนุกมากกด</p>
    #1336
    1
    • #1336-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 46)
      12 เมษายน 2561 / 19:21
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1336-1
  6. #1335 Sherpatcha (@patcharapornrod) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 06:41
    ขอบคุณค่า^^
    #1335
    1
    • #1335-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 46)
      12 เมษายน 2561 / 19:21
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #1335-1
  7. #1334 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 09:05
    ขอบคุณค่ะท่ีมาอัพเดท รูปดอกไม้สวย เห็นแล้วรู้สึกสดชื่น *_*
    #1334
    1
    • #1334-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 46)
      5 เมษายน 2561 / 17:59
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      กลับมาอัพปกติแล้วค่ะ ขอโทษที่หายไปนาน^^
      #1334-1
  8. #1333 pookzapver (@pookzapver) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 08:20
    หายไปจนนึกว่าเทกันแล้ว
    #1333
    1
    • #1333-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 46)
      5 เมษายน 2561 / 17:59
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      กลับมาอัพปกติแล้วค่ะ ขอโทษที่หายไปนาน^^
      #1333-1
  9. #1332 C.L.PIAMSIRI (@Longsaard) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 07:46
    นึกว่าจะเทเสียเเล้ว
    #1332
    1
    • #1332-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 46)
      5 เมษายน 2561 / 17:58
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      กลับมาอัพปกติแล้วค่ะ ขอโทษที่หายไปนาน^^
      #1332-1
  10. #1331 KUNLA.P (@Whalebule) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 07:43
    รอไรต์อยู่ท่าน้ำทุกวันเลยเจ้าค่ะ ^^ มาต่อเร็วๆน้า
    #1331
    3
    • #1331-1 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 46)
      5 เมษายน 2561 / 17:58
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      กลับมาอัพปกติแล้วค่ะ ขอโทษที่หายไปนาน^^
      #1331-1
    • #1331-3 Amanlada (@amanda101ef) (จากตอนที่ 46)
      5 เมษายน 2561 / 18:24
      ขอบคุณกำลังใจเช่นกันค่ะ
      #1331-3