ปัจฉิมนิเทศ...นารีรัตน์ 2550

14 กุมภาพันธ์ 2550

และแล้ว...วันนี้ก็มาถึง

วันอำลา ฟ้า-น้ำเงิน ปัจฉิมนิเทศ โรงเรียนนารีรัตน์จังหวัดแพร่ ปีการศึกษา 2550

.
.

.
.

ก่อนอื่นต้องขอบ่น ช่วงเช้าอารมณ์เสียสุดๆ

พอดีมันเป็นวันวาเลนไทน์ด้วยใช่มั้ย ก็เลยบอกแป๊ะ (กิ๊ก -.-) เอาดอกไม้และตุ๊กตามินนี่มาให้

ปรากฏว่าแกจทำเซอร์ไพรส์ข้าพเจ้า ทำไปทำมาโดนยึดรถ 

แล้วดิฉันก็จะไปเข้าพิธีเจ็ดโมงครึ่ง เจ็ดโมงสี่สิบแล้วท่านก็ยังอยู่ร้านดอกไม้

ให้ตายสิคะ ฉันจะร้องไห้แล้ว 

เพื่อนๆ ม.6 เข้า รร ไปกันหมด เหลือยัยโง่สองคนยืนบื้อรอของขวัญอยู่ 

เสียอารมณ์มากๆ สุดท้ายก็บอกให้มันเอาไปฝากไว้กับป้อมยาม

(มันเดินจากโรงพัหมาหน้า รร แอมเฟอ่ะ สงสารเหมือนกันเลยไม่ได้ด่าอะไรมาก =_=)

วิ่งแทบตายเข้าโรงเรียน

ไม่ทันร้องเพลงชาติกับเพื่อนๆ เป็นครั้งสุดท้าย

เสียใจมาก...

พิธีกราบลาครูอาจารย์หน้าเสาธงเป็นไปอย่าง...

อย่างไรดี

บอกไม่ถูกเลย...

เศร้านะ...ซึ้งนะ 

เพื่อนๆ ร้องไห้ แต่ไม่ชอบร้องไห้ให้ใครเห็น

ไม่อยากเป็นคนอ่อนแอ...

แต่บทสวดและเพลงที่พวกเราร่วมกันร้องเพื่อนคุณครูนั้นก็ทำให้ต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ....


ครูบาอาจารย์ที่ท่านประทานความรู้มาให้

อบรมจิตใจ ให้รู้ผิดชอบ ชั่วดี

ก่อนจะนอนสวดมต์อ้อนวอนทุกที 

ขอกุศลบุญบารมี ส่งเสริมครูนี้ให้ร่มเย็น

ครูมีบุญคุณจะต้องเทิดทูนเอาไว้เหนือเกล้า ท่านสั่งสอนเรา อบรมให้เราไม่เว้น

ท่านอุทิศไม่คิดถึงความยากเย็น

สอนให้รู้จัดเจน เฝ้าแนะเฝ้าเน้นมิได้อำพราง...

พระคุณที่สาม งดงามแจ่มใส แต่ว่าใครหนอใคร 

เปรียบเปรยครูไว้ว่าเป็นเรือจ้าง

ถ้าหากจะคิดยิ่งคิดยิ่งเห็นว่าผิดทาง มีใครไหนบ้าง

แนะนำแนวทาง อย่างครู

บุณเคยทำมาตั้งแต่ปางใดเรายกให้ท่าน ตั้งใจกราบกราน

เคารพคุณท่าน กตัญญู

โรคและภัยอย่ามาแผ้วพานคุณครู

ขอกุศลผลบุญค้ำชู ให้ครูมีสุขชั่วนิรันดร...

 ให้ครูมีสุขชั่วนิรันดร...

((ทุกวรรคทุกถ้อยคำนั้นหาได้ก็อบปี้มาจากเว็บไหน ข้าพเจ้าได้พิมเองจากน้ำมือทั้งสองด้วยความเต็มใจ))

เมื่อเสร็จจากพิธีหน้าเสาธงก็เป็นพิธีมัดข้อมือและลอดซุ้มเกียรติยศ....

และน้ำตา...ก็กลั้นไว้ไม่ไหวอีกต่อไป


หอประชุมนพรัตน์*

คุณครูสุริยา ระย้าแก้ว 

มัดข้อมือพร้อมคำอวยพร 

ท่านผ.อ. ปรีชา  บำบัด กล่าวอวยพรให้นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ทุกคน

รับน้ำมนต์จากพระครู เจ้าอาวาสวัดหลวง

ถ่ายรูปกับเพื่อนๆ เป็นครั้งสุดท้าย...

บอกตามตรงว่า ความรู้สึกทั้งหลายแหล่ที่มีให้เพื่อน ได้หลั่งไหลออกจากส่วนลึกของหัวใจ

และถ่ายทอดให้กันอย่างไม่มีเก้อเขิน

วันแห่งความรัก 

ฉันรักเพื่อนของฉันที่สุด

เอ น้ำ เอ๋ เอ็ม หนก (กิ๊บ) โบว์ พลอย โปลิศ 

รักพวกแกนะ 

ฉันไม่อยากร้องไห้...

ฉันไม่ซาบซึ้ง

ฉันไม่รู้สึกอะไร

แต่แค่ฉันคิดว่าวันต่อไป

วันพรุ่งนี้...ฉันจะไม่ได้มาโรงเรียนอีกแล้ว...

จะไม่ได้มาเจอคุณครู ไม่ได้สวมชุดนักเรียนมัธยมมานั่งเรียนด้วยกัน 47 คน ที่ห้อง 536 อีกแล้ว...

ไม่ได้หลับ ไม่ได้โดดคณิตคาบคุณครูจันทร์เพ็ญไปเล่นไฮไฟ ที่ห้องคอม

ไม่ได้โดดคาบเสริมฟิสิกส์ เคมี ชีวะที่เกลียดแสนเกลียด

ไม่ได้ส่งโพยคณิต อังกฤษ ให้พวกแก 

ไม่ได้เล่นโดมิโน เล่นฮอส กินข้าวด้วยกัน

ไม่ได้ไปแอบเข้าห้องน้ำครูด้วยกัน...

ไม่ได้โดนลงโทษเพราะนัดกันใส่ชุดพละมาในวันที่ไม่ได้เรียนพละศึกษา...

ไม่ได้วิ่งหนีครูจอนห์เพราะเราไม่อยากเรียน

ไม่ได้ล็อกห้องไม่ให้ครูเข้ามาสอนเพราะไม่อยากเรียนสุขศึกษา...

ไม่ได้ทำกิจกรรมของโรงเรียนร่วมกัน

เสียงหัวเราะของพวกเรา ฉันจะไม่ได้ยินมันอีก...

รองเท้านักเรียนคู่เก่า จะไม่ได้ใส่มันอีก...

ไม่มีอีกแล้ว...

3 ปี ของพวกเรา...ฉันไม่เคยสำเหนียกเลยว่า...มันมีค่าแค่ไหน

ไม่ได้คิดเลยว่า...

นับจากวันพรุ่งนี้ไป...หกทับหกของเราก็จะหาโอกาสเจอกันได้ยากขึ้น

พวกเราจะต้องออกไปไล่ล่าความฝันของตัวเอง

เมื่อความคิดทั้งหลายแหล่ซึมเข้าสู่หัวสมอง

และสั่งหัวใจ...

น้ำตาก็ไหลไม่หยุด...

ฉันไม่รู้ว่าพวกแกจะคิดเหมือนกันไหม

ฉันไม่ใช่เพื่อนที่ดีเลย

ฉันเห็นแก่ตัว...ฉันไม่ค่อยนึกถึงเพื่อน 

แต่พวกแกคิดถึงฉันเสมอ

ทำไมพวกแกถึงได้ดีกับฉันนัก...

ฉันเสียใจ อยากย้อนเวลากลับไป

แต่แม้แต่ไอแซคนิวตันคนเก่งผู้ค้นพบแรงโน้มถ่วง

เขาก้ไม่สามารถทำแบบนั้นได้...

แล้วคนอย่างฉันที่สมองมีแต่คิดถึงเรื่องของตัวเองนั่นน่ะเหรอ จะทำได้...

ฉันอยากจะขอโทษ

ขอบคุณ ทุกอย่าง คงไม่สายไป...ใช่ไหม...



น้ำปั่นจืดๆ ของพวกเราแก้วสุดท้าย ที่โรงอาหาร*



...ทุกคนกอดคอกันร้องไห้อย่างไม่อาย...


เมื่อจบการมัดข้อมือ ที่เสียน้ำตากันไปถ้วนหน้า

พวกเราทั้งหมดก็ลอดซุ้มเกียรติยศลงบันไดไปเพื่อรับของที่ระลึกจากคุณครูที่ปรึกษา


ผ่านซุ้มเกียรติยศมาแล้ว...ลงบันได*



เข็มที่ระลึกอันแรกที่สวยที่สุดในชีวิต*



รวมทั้งของที่ระลึกจากรุ่นน้อง

ประทับใจ...

บอกได้คำเดียวว่าประทับใจ

เพื่อนของน้องชายที่ไม่เคยได้คุยกัน

แต่เขานำดอกไม้มามอบให้

น้องๆ ที่คุยกันไม่กี่ครั้ง ขอถ่ายรูปด้วยเป็นที่ระลึก

น้องที่เป็นแฟนใหม่ของ***ก็มาขอถ่ายรูปด้วย...

พี่ขอโทษที่เคยแอบหมั่นไส้น้อง..

ขอโทษ...

ฉันเสียใจ...



มินนี่จากแป๊ะ ช่อดอกไม้ของแป๊ะ ดอกไม้จากน้องแคน น้ำ กล้า ท็อป พวงกุญแจแม็กซิโกจากท็อป
ตุ๊กตาหมีของแม่ การ์ดจากตั้ม ดอกไม้จากเอ ของขวัญจากนิว* ขอบคุณ...



พวกเราทั้งเก้าคนร่วมรับประทานอาหารด้วยกันที่โดมอาคาร 4 - 5  ร่วมกับ หกทับหกทุกคน

บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนานและเสียงหัวเราะ

หัวเราะ...ทั้งๆ ที่รู้ว่าจะต้องจากกัน

อาหารมื้อนั้น...มันไม่ได้อร่อย 

ไม่ได้วิเศษ

แต่ฉันก็ชอบมันที่สุด...



รักพวกแกทั้ง 8 คนนะ*


ภาคบ่าย มีการแสดงของม.6 ทั้ง 12 ห้อง

พวกเราแต่งตัวกันอยู่ที่ 536

และซ้อมใหญ่กันที่นั่น


แอม - เอ*


ไอ้พวกนั้นแต่งหญิงกันทุกคน

งานสุดท้ายที่พวกมันทำเพื่อห้อง...

แม้จะอายแค่ไหน

พวกมันก็ทำ...


เต้ รติ*


ปิง กุลชาติ*



กันต์ กันตวัฒน์*


ขุน พงศ์เผ่า*


ติ ฐิติ*


วิทูร*


การแสดงของพวกเราอาจจะขลุกขลักไปบ้าง

ความสนุกสนานเหล่านั้น 

เสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่เราแบ่งปันให้กัน

มันจะอยู่ไปไม่ลบเลือน...


เสียงหัวเราะของน้องๆ 

เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ

เสียงหัวเราะของคุณครู

เสียงหัวเราะของ 6/6

.....

เวลาแบบนี้ของเราจะหมดลงแล้วใช่ไหม..

ก่อนกลับบ้าน

เมื่อการแสดงเสร็จสิ้นลงทุกห้อง

ฉายสไลด์...

รวมภาพเหตุการณ์ตั้งแต่ ก้าวเข้ามาในนารีรัตน์ตอน ม.1

จนกระทั่งเป็นไสลด์ของห้องแต่ละห้อง

...

นั่งดูกับเพื่อนๆ ขุน ติ น้ำ บิว แอม แอม ก๋อย น้อยหน่า นุ้ย

เพื่อนที่ไม่ได้สนิทอะไรมากนัก

แต่สามปีมานี้ที่เราอยู่ห้องเดียวกัน

ความผูกพันธ์ค่อยๆ เรียงรัดพวกเราเข้าด้วยกันอย่างช้าๆ


ไอ้วิทูร...ไอ้เกลือ...ไอ้ขี้เหนียวของห้อง

วันสุดท้ายแกก้ไม่เรียกชื่อฉันอยู่ดีละนะ

กุชื่อปลาร้าที่ไหนเล่าไอ้เวร!


ไอ้ติ กุเคยเกลียดมึงนะ ไม่หรอก จนวันนี้กูก็เกลียดมึง

กูเกลียดที่มึงชอบมาทำเสียงน่ารำคาญข้างหูเวลากูเรียนสังคม

กูเกลียดท่าทางของมึงที่ชอบทำเก็ก พูดดีๆ กับเขาก็ไม่เป็น

กูเกลียดที่มึงไม่หล่อ แต่สาวติดเยอะ

กูเกลียดที่มึงมาเรียกกูว่าปลาร้า

กูเกลียดที่มึงเคยถามถีบกูทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรให้

กูเกลียดที่วันนี้...ไม่มีอย่างนั้นอีกแล้ว..


ไอ้ขุน...กูเกลียดมึง ตอน ม.5

มึงเสือกมากมาย

มึงพูดมาก กวนตีน กูไม่ชอบ

แต่ทำไมตอนขึ้น ม.6 กูกับมึงถึงไปนอนร่วมห้องกันกับเมย์กับบิ๋มที่กรุงเทพฯ

ทำไมกูกับมึงถึงอยากเรียนนิติธรรมศาสตร์เหมือนกัน

ทำไมมานั่งข้างกัน

กูเกลียดที่มึงลอกข้อสอบภาษาอังกฤษกู...ทุกครั้ง

กูเกลียดที่วันนี้...ไม่มีอีกแล้ว

กูเกลียดพวกมึง

ตอนดูสไลด์

น้ำ : ทำไมของห้องเราไม่ค่อยซึ้งเท่าไหร่เลย

ติ : กูก็ซึ้งในระดับหนึ่งนะ แต่กูก็คิดถึงพวกมึงอ่ะ

คำพูดของคนอย่างมึงทำให้กูร้องไห้...

น้ำตาของไอ้ขุนทำให้กูหน้าเจื่อน...และร้องตามในที่สุด

คนอย่างพวกมึงน่ะเหรอ

ร้องไห้...

เพราะฉะนั้น กูจะไม่เสียดายน้ำตาเลย

...
...

รักพวกมึงนะ เพื่อนชายของกูทุกคน

ขุน ติ เต้ ปิง วิทูร กันต์ และท็อป

+
+
+

ลงจากหอประชุม เวลาหกโมงเย็น

น้องๆ ม.5 อยู่รอถือธงโรงเรียนให้เดินลอดผ่าน

ขอบคุณน้องๆ

ขอบคุณทุกอย่าง...

+
+

เย็นวันนี้

เราไปเลี้ยงส่งกันที่บ้านไอ้ขุน

อาหารไม่ได้วิเศษ

ลูกชิ้นปิ้ง เนื้อย่าง ยำวุ้นเส้น ต้มยำกุ้ง น้ำอัดลม

มาสเตอร์เบลนด์

ที่ทำให้ยัยหนกหมูน้อยยอมเต้นอย่างไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน 

สนุก

และได้รู้ซึ้งถึงมิตรภาพที่แท้จริง...


ออม เมย์ ชะเอม*


ออม แต้ว เน*


กันต์ ติ*


รอบเหมา เกลียดท่าเต้นไอ้ขุนอ่ะ 55+


ขุน กล้า (แอบเนียนมาแจม-*-)



ยีนส์ นารี ด๋อย ออวัน บิม*



ได้กราบขอขมาคุณครูสุมณเฑียร ที่พวกเราได้ลอกข้อสอบกันทั้งห้อง

ก่อนที่ใครจะกลับบ้าน

พวกเราก็มาลากันที่ชานบันไดบ้านขุน กอดคอกันร้องไห้...

"เฮ้ย! โชคดีเว้ย"

ทำไมพวกมึงถึงเพิ่งมาทำอะไรดีๆ ในวันนี้ ทำไมพวกมึงถึงเพิ่งมาพูดแบบนี้

กูไม่อยากจะเชื่อไอ้พวกผู้ชายไม่ได้เรื่องอย่างพวกมึงที่ชอบเกาะผู้หญิงได้คะแนนงานกลุ่ม

จะทำอะไรให้กูได้ร้องไห้..

กูเพิ่งรู้สึกรักพวกมึง...

ความรู้สึกวันนี้ กูจะไม่มีวันลืม

กูไม่รู้ว่าคำว่า "ความทรงจำ" มันหมายความจริงๆ ว่ายังไง

แต่กูไม่ชอบพูดคำนี้

กูไม่อยากเก็บเป็นความทรงจำ

กูไม่ชอบ ไม่ชอบ...

มันจะเป็นปัจจุบันสำหรับกู

ความรักที่ให้ทุกคน มันจะเป็นปัจจุบัน

ไม่รู้ว่ากลับมาถึงบ้าน

พวกมึงจะกลับมานั่งร้องไห้เหมือนกูไหม

พวกมึงจะกลับมานอนร้องไห้จนหลับเหมือนกูไหม

พวกมึงจะตื่นขึ้นมาด้วยตาบวมๆ และร้องไห้ต่อเหมือนกูไหม...

ยังไม่ทันไปไหนเลย....กูก็คิดถึงพวกมึงแล้ว

ไอ้ขุน กูเสียใจที่ตอนกูกลับบ้าน มึงไม่อยู่ เลยไม่ได้ร่ำลากัน หวังว่ากูจะได้พบมึงอีกนะ...

กูขอโทษที่ไม่ได้ช่วยมึงเก็บกวาดบ้าน

เอ๋...เอ็ม โบว์ หนก พลอย โปลิศ...

ขอบคุณที่ทำให้รู้ซึ้งถึงคำว่า "เพื่อน"

น้ำ...กูขอบคุณที่มึงทำให้กูลดความอารมณ์ร้อนลง ขอโทษที่กูยืมมือมึงมาบีบระบายอารมณ์

กูรู้ว่ามึงเจ็บ...กูขอโทษนะ ตอนนั้นกูไม่รู้ตัวเลย กูรักมึงนะอีควาย

เอ...กูรักมึงนะ มึงต้องติดจุฬานะ มึงต้องติด ไม่มีข้อแม้ มึงห้ามเถียงกูนะ

8 ปีของกูกับมึง จะดำเนินไปจนกูกับมึงเข้าโลงเลยรู้มั้ย..มึงสัญญากับกูแล้วนะ อีควาย

กูรักพวกมึง...ทุกๆ คน

สุดท้าย....

ชิพนารีรัตน์ ที่จะไม่ได้ใช้มันอีกแล้ว




รักทุกอย่าง...รักทุกคน ที่เป็น 606 

รักทุกอย่าง...ทุกคน...ที่เป็นนารีรัตน์

อีพวกเพื่อนๆ ทั้งหลาย...

ไอ้พวกเพื่อนๆ ทั้งหลาย...

กูจะไม่ลืมพวกมึงนะ



ปัจฉิมลิขิต... 
อัพเดท 23.04 14.02.08  - 01.47 15.02. 08
ถ้าหากอยากดูรูปเพิ่มเชิญที่แกลลอรี่นะคะ ^^