[สนพ.Sugar Beat] มนตร์ทรายเสกรัก

ตอนที่ 5 : พรข้อที่ 3 ... ขอให้ไม่ถูกจับ [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 เม.ย. 58

 

 

ร่างสูงสง่าของหนุ่มผิวแทนที่สวมดิชดาชาสีขาวทับด้วยมิชลาห์สีดำขลิบทองเนื้อดี บ่งบอกถึงฐานะของตัวเอง ชายหนุ่มเดินดูตลาดหน้าวังหลวงของรัฐธาเมียร์อย่างเพลิดเพลินพร้อมทหารคนสนิททั้งสามที่สวมดิชดาชาสีเข้ม

ไปทางตลาดแล้ว จับตัวมาให้ได้!

เสียงโวยวายของทหารราชวังหลวง ทำให้สี่หนุ่มจากต่างแดนหันมอง

ขณะเดียวกัน ร่างบอบบางซึ่งแต่งกายผิดแผกไปจากคนอื่นที่สวมชุดมิดชิด เธอกลับสวมเดรสผ้าซีทรูสีขาว ซึ่งมองทะลุเห็นบิกินี่สีเดียวกันอย่างชัดเจน

ยาสมีนรู้ชะตาตัวเองดี หากวันนี้เธอหนีไม่พ้น...เธอคงตายทั้งเป็นอย่างแน่นอน เมื่อเห็นว่าทุกคนเตรียมตัวเพื่อต้อนรับชีคจากต่างเมือง เธอก็เลยฉวยโอกาสที่คนคุมกำลังชุลมุนหนีมา ทว่าทหารราชวังก็หูไว ได้ยินเสียงกระพรวนข้อเท้าที่เธอพยายามเอาออก แต่ก็ไม่สำเร็จ

หญิงสาวพยายามขอความช่วยเหลือจากพ่อค้าแม่ค้า ทว่าทุกคนกลับเมินเฉย ก้มหน้าหลบตาเธอ เธอผินหน้ามองทหารที่วิ่งกวดตามเธอใกล้มากขึ้น

ปึ่ก!

ร่างบอบบางกระแทกกับร่างสูง ทรุดกายลงกับพื้นทันที หญิงสาวเงยหน้ามอง เห็นใบหน้าคมที่จับจ้องเธอนิ่ง ยาสมีนส่งสายตาอ้อนวอนขอร้องเขา เธอจะต้องหนีให้พ้นจากทหารพวกนี้ให้ได้

นาซเซอร์มองดวงหน้าแดงก่ำจากการวิ่งหนี ร่างสวยที่แทบปิดไม่มิดทำให้ชายหนุ่มมองนิ่งราวกับตกตะลึง เท้าขาวเนียนเปลือยเปล่า บ่งบอกว่าเธอหนีออกมาจากราชวังนั่นทั้งแบบนั้น

ชายหนุ่มดึงร่างบอบบางให้ยืนขึ้น แล้วโอบเอวบางให้แนบกับลำตัว หันมองคนของตัวเองเป็นสัญญาณว่าเขาจะช่วยผู้หญิงคนนี้

อยากให้ช่วยรึเปล่า กำลังหนีคนพวกนั้นใช่มั้ย” เสียงห้าวเอ่ยถาม

คุณจะช่วยฉันใช่มั้ย”

นาซเซอร์มองมือบางที่สั่นเทาบ่งบอกว่าหวาดกลัวทหารพวกนั้นมากกว่าเขาที่เป็นคนแปลกหน้า ร่างของเธอแทบจะทรุดลงกับพื้นเพราะความอ่อนแรงหากเขาไม่ช่วยพยุงไว้นั้นดูบอบบางราวกับแก้วแสนเปราะบาง

ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำของยาสมีน ก่อนจะช้อนร่างบอบบางของเธอเข้าสู่วงแขน เขาหมุนส้นเท้า พยักหน้าให้ทหารคนสนิทของตัวเอง ทว่าไม่ทันจะได้ก้าวเดินไปไหน เสียงของทหารก็ดังขึ้นในระยะประชิด และเล็งอาวุธมาที่นาซเซอร์ ยาสมีนเบิกตากว้าง มือบางกำสาบเสื้อมิชลาห์แน่นบ่งบอกว่ากำลังกลัว

ฉันจะกลับที่พัก จัดการทางนี้เสร็จแล้วตามกลับไปล่ะ”

หยุดอยู่ตรงนั้น แล้วส่งผู้หญิงมาให้เรา ผู้หญิงคนนี้เป็นของท่านชีคอะมาร์”

นาซเซอร์ไม่คิดสนใจสักนิด ชายหนุ่มยังคงก้าวเท้ายาวๆ ไปทางที่พักของตัวเอง ทหารราชวังของอะมาร์คิดจะลั่นไก ทว่าทหารคนสนิทของนาซเซอร์ไวกว่า ล็อกคอทหารของธาเมียร์ ก่อนจะกระซิบข้างหูอย่างเอาเรื่อง

นั่นคือชีคนาซเซอร์แห่งรัฐซาฮาบียา ถ้าอยากเปิดศึกกันก็ทำร้ายท่านชีคของเราได้เลย”

ขณะที่ทหารคนสนิทของนาซเซอร์จัดการทหารของอะมาร์ตามคำสั่งของเจ้านาย นาซเซอร์เองก็พาคนที่ตัวเองช่วยเหลือให้ไปยังที่พักซึ่งตัวเขาอาศัยชั่วคราว

ปล่อยฉันลงก็ได้นะคะ ฉันเดินไหว”

ใกล้ถึงแล้วล่ะ ว่าแต่...เธอชื่ออะไร”

ยาสมีนค่ะ”

ทำไมถึงได้หนีออกจากวังมาล่ะ อยู่ที่นั่นไม่สบายรึไง”

ยาสมีนกัดริมฝีปากด้านใน เธอจะสบายได้อย่างไรกัน ให้เธอไปเป็นสาวในฮาเร็ม ต้องถูกผู้ชายหื่นกามที่อายุมากกว่าบิดาของเธอมากอด แค่คิด...เธอก็ขยะแขยงเต็มที

นาซเซอร์จับจ้องดวงหน้าสวยหมดจดที่เขารู้สึกถูกใจประหลาด แม้รูปร่างที่อยู่ในเดรสผ้าซีทรูจะเห็นจนทะลุปรุโปร่ง และสะดุดตาเขา ทว่านัยน์ตากลมโตสีทราย และผิวขาวอมชมพูของเธอต่างหากที่ทำให้เขาเผลอยื่นมือช่วยเธอ ทั้งที่ไม่เคยคิดจะทำแบบนี้มาก่อน

ว่าไงล่ะ บอกฉันไม่ได้รึไง ฉันช่วยเธอจากทหารพวกนั้นนะ”

เอ่อ...ฉันไม่ได้เต็มใจจะไปอยู่ในฮาเร็มของท่านชีค ฉันพยายามจะหนีมาสองครั้งแล้ว”

แต่ก็ถูกจับกลับไปสินะ ไม่มีใครคิดช่วยเลยหรือไง” นาซเซอร์เอ่ยถามเสียงขรึม

ไม่ค่ะ ทุกคนกลัวทหารน่ะค่ะ ใครจะมาช่วยนางบำเรอที่อยู่ในฮาเร็มกันล่ะคะ”

แล้วทำไมถึงยังหนีอีกล่ะ”

ถ้าวันนี้ฉันไม่หนี ก็คงต้องตายทั้งเป็นแน่ๆ เลย คืนนี้ท่านชีคเจาะจงให้ฉันเข้าไปรับใช้หลังจากยื้อด้วยข้ออ้างมานับสัปดาห์”

เธอยังไม่เคย...”

ไม่ค่ะ คนที่ดูแลที่นั่นช่วยอ้างเหตุผลให้ ฉันก็เลยยังไม่ได้ปรนนิบัติท่านชีค” ยาสมีนเอ่ยขัด ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “นี่อาจเป็นบทลงโทษที่ฉันหนีมาจากคุณพ่อก็ได้”

นาซเซอร์ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นคนพูดก้มหน้าลงราวกับเสียใจนักหนา ชายหนุ่มเชยคางเธอขึ้นสบ ดวงตากลมโตที่บ่งบอกความเด็ดเดี่ยว ทว่าก็อ่อนแอในที นั่นยิ่งทำให้เขานึกอยากตระกองกอดแนบกาย ไม่รู้หรอกว่าเธอเคยเจออะไรมา แต่เขาตัดสินใจแล้วที่จะดึงเธอออกมา ทว่าไม่ใช่ดึงเธอออกจากอะมาร์เพื่อช่วยเหลือเธอ แต่เพื่อความต้องการของตัวเองที่จะได้พาเธอกลับไปที่วังของเขาเองต่างหาก

ฉันไม่คิดว่าแค่นี้จะหนีจากชีคอะมาร์พ้นหรอก เธอคิดว่าไงล่ะยาสมีน”

ค่ะ ฉันคงทำให้คุณเดือดร้อน”

ฉันเต็มใจจะช่วยเธอเอง และจะช่วยให้ถึงที่สุด บอกฉันมาสิว่าเธออยากให้ฉันช่วยอะไร”

ยาสมีนเงยหน้ามองเขาเต็มตา ใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ว่าจะดูมุมไหน เธอก็เห็นว่าผู้ชายคนนี้ช่างใจดีเสียเหลือเกิน แม้เขาจะทำเพราะสงสารเธอ แต่เธอก็นึกขอบคุณเขา เขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอะลาดินในนิทานที่มารดาเคยเล่าให้ฟังสมัยเด็กๆ ที่บังเอิญไปได้ตะเกียงวิเศษ และผู้ชายตรงหน้าคือยักษ์จินนี่ตนนั้น

ให้ฉันช่วยเธอได้มั้ย ไม่ว่าอยากให้ช่วยอะไรก็ตาม ฉันยินดี”

ฉันอยากไปจากที่นี่ค่ะ ไปจากท่านชีคอะมาร์ ไปจากธาเมียร์ ถ้าคุณช่วยฉันได้จริงๆ ไม่ว่าคุณอยากให้ฉันตอบแทนยังไง ฉันก็จะทำ ฉันสัญญาค่ะ”

ฉันจะช่วยให้เธอออกจากรัฐธาเมียร์เอง” นาซเซอร์เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ทั้งที่ภายในใจกำลังยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ขอบคุณนะคะ ฉันจะได้ไปหาคุณน้าที่เมืองไทยแล้ว”

นาซเซอร์ไม่ได้สนใจฟังนัก เพราะไม่ว่าเธอจะอยากไปที่ไหน ที่เดียวที่เจ้าหล่อนจะได้ไปคือราชวังซาฮาบียาเท่านั้น

ว่าแต่ครั้งนี้หนีออกมาได้ยังไงล่ะ ถ้าเคยหนีออกมาถึงสองครั้ง คนคุมก็น่าจะจับตามอง”

ฉันได้ยินพวกผู้หญิงพูดกันว่าท่านชีคจะให้เตรียมสาวสวยลีลาเด็ดไว้ต้อนรับท่านชีคต่างรัฐในวันพรุ่งนี้ จะให้พวกเธอหลอกล่อให้ท่านชีคคนนั้นหลงใหล ท่านชีคอะมาร์คงหวังผลประโยชน์อะไรสักอย่างมั้ง”

ก็คงจะเป็นอย่างนั้น”

ชีคนาซเซอร์ยกมุมปากขึ้นยิ้ม อะมาร์ดูถูกเขามากเกินไป แม้เขาจะดำรงตำแหน่งนี้ไม่ถึงสิบปี แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะอ่อนต่อโลก และรู้ไม่ทันเกมเจ้าเล่ห์ของอะมาร์ เขาไม่คิดปล่อยให้ประชาชนและรัฐซาฮาบียาต้องเดือดร้อน อีกอย่าง...เขาไม่หวั่นไหวเพียงเพราะผู้หญิงหรอก เว้นก็แต่...

นาซเซอร์มองดวงหน้าสวยของยาสมีน เขายอมรับว่าเขารู้สึกหวั่นไหวกับนัยน์ตากลมโตสีทรายที่ช้อนขึ้นมองอย่างอ้อนวอนขอร้องให้เขาช่วยเหลือ ยิ่งเห็นสภาพของเธอ เขาก็ยิ่งนึกหวั่นไหว ทว่าตอนนี้...เธออยู่กับเขา และเขาจะไม่ยอมเสียอะไรก็ตามที่ปรารถนา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเหมืองทอง หรือแม้แต่ผู้หญิงที่ชื่อยาสมีนคนนี้

ขอโทษนะคะ ฉันยังไม่รู้จักชื่อของคุณเลย แล้วคุณมาจากที่ไหนคะ”

ฉันชื่อนาซเซอร์ มาจากรัฐซาฮาบียา”

ยาสมีนคลี่ยิ้ม ก่อนจะกุมข้อเท้าของตัวเอง เพียงสัมผัสกระพรวนข้อเท้า เธอก็รู้สึกไม่ชอบใจกับมัน อยากจะเอาออกเสียเหลือเกิน ท่าทางของเจ้าหล่อนทำให้นาซเซอร์ขมวดคิ้ว และพอจะเข้าใจได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ชายหนุ่มหยิบมีดของตัวเองแล้วตัดสร้อยข้อเท้าทั้งสองข้างของเธอออกทันที

ขอบคุณค่ะ”

ไม่เป็นไร คืนนี้เธอคงต้องนอนกับเราที่นี่ พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปหาชีคอะมาร์ ถึงตอนนั้นเธอก็ต้องไปกับฉัน ฉันจะพาเธอออกจากที่นั่น โดยที่ไม่ให้ชีคอะมาร์ได้ตามเธออีก”

คุณทำได้เหรอคะ”

เชื่อกันหน่อยสิ บอกแล้วไงว่าถ้าเธอขอ ฉันก็จะช่วย แต่ตอนนี้เราคงต้องพาเธอไปหาเสื้อผ้าที่ดีกว่านี้ แม้มันจะสวย แต่ก็คงไม่เหมาะสมเท่าไหร่ จริงมั้ยล่ะ”

ยาสมีนก้มมองสภาพของตัวเอง ก่อนจะพยักหน้ารับ ชายหนุ่มผุดลุกจากโซฟาที่นั่ง เดินนำยาสมีนให้เดินตามเขาไปยังตลาดที่ตอนนี้ไร้เงาของทหารของอะมาร์

เมื่อเดินออกจากที่พักจึงเจอเพียงคนของนาซเซอร์ที่กระซิบกระซาบกับเจ้านายของตัวเอง ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้นยิ้ม เหลือบมองคนข้างกาย เขาไม่คิดมาก่อนว่าอะมาร์จะปรารถนาในตัวของยาสมีนขนาดนั้น

ชีคอะมาร์อยากเจอฉัน หลังจากเปลี่ยนชุดของเธอแล้ว เราจะไปที่นั่นกัน”

คุณจะช่วยฉันใช่มั้ย จะไม่พาฉันไปส่งคืนให้เขาใช่มั้ย”

ฉันสัญญากับเธอแล้วนะยาสมีน เพราะงั้นก็เชื่อฉันได้เลย”

ค่ะ ฉันเชื่อคุณ”

ชีคหนุ่มคลี่ยิ้ม เขามั่นใจว่ายาสมีนคงไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร อาจคิดว่าเป็นเศรษฐีจากรัฐซาฮาบียา และเขาไม่คิดจะอธิบาย ในเมื่อเธอไม่ได้ถาม เขาก็ไม่จำเป็นต้องบอกอะไร อย่างไรเสีย...เธอก็คงจะได้รู้ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าอยู่แล้ว เขาจึงไม่ห่วงสักนิดว่าเธอจะได้รู้ฐานะที่แท้จริงของเขา

 

 
 
 
///- - - - - To Be Continue - - - - -///
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #11 Kamuningka (@Kamuningka) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 02:43
    แหม ถ้าบอกให้ช่วยพาไปประเทศไทยก็รอดล่ะ เอ๊ะ หรือจะไม่ ท่าทางพระเอกจะเจ้าเล่ห์แบบนั้น
    #11
    0