[ Fanfic KNB ]Between Ice & Shadow (yaoi)

ตอนที่ 6 : EP 5 : Game Center

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    29 พ.ค. 61

EP 5

Game Center

 

                คุโรโกะไม่เข้าใจว่าทำไมจากที่เขาตั้งใจจะช่วยพาพี่ชายเพื่อนมาหาเพื่อนกลับกลายเป็นเขาดันมาเดินเที่ยวกับพี่ชายเพื่อนไปได้...

                ฮิมุโระเป็นคนที่คุโรโกะไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเลยสักครั้ง เจอหน้ากันแต่ละครั้งฮิมุโระมีแต่ความสนใจในตัวคากามิอยู่เสมอ คุโรโกะจึงไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้ และทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องมาเดินใกล้กับคนที่รูปโฉมโดดเด่นเสียจนทั้งชาย และหญิงหลายคนเหลียวมองแทบคอหัก แต่คน ๆ นั้นที่ว่ากลับเอาแต่ก้มหน้าคุยกับเขาเพียงอย่างเดียว

 

                "คุโรโกะคุงมีที่ไหนแนะนำไหม" ฮิมุโระถามหลังจากที่พวกเขาเดินอย่างไร้จุดหมายมาได้สักพัก

 

                "ฮิมุโระซังอยากไปไหนล่ะครับ"

 

                ถึงจะคุยกันทางเมล์แต่นั่นก็เป็นเรื่องของคากามิล้วน ๆ นาน ๆ ครั้งคุโรโกะจะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับตัวอีกฝ่ายเขาเลยไม่กล้าเลือกให้ส่งเดช อุตส่าห์สร้างความเชื่อใจมาได้หลายเดือนเขาไม่อยากทำให้พี่ชายเพื่อนไม่ปลื้มในตัวเขา

 

                "ฉันไปไหนก็ได้เอาที่คุโรโกะคุงชอบแล้วกัน" ฮิมุโระยิ้มสบาย ๆ ตามใจคุโรโกะทำให้คนโดนโยนหน้าที่เลือกทำท่าครุ่นคิดจริงจังจนคิ้วขมวด

 

                "ฮิมุโระซังชอบเล่นเกมไหมครับ ?"

 

                "ไม่ชอบหรอก"

 

                 คำตอบที่ไม่เหนือไปกว่าที่คาดทำให้คุโรโกะพยักหน้าอย่างเข้าใจ เด็กหนุ่มจืดจังกำลังจะอ้าปากแนะนำอีกสถานที่หนึ่งแต่ก็ต้องชะงักอีกครั้งเพราะคำพูดต่อมาของอีกฝ่าย

 

                "แต่ถ้าคุโรโกะคุงอยากให้ไปฉันก็จะไป"

 

                เพราะฮิมุโระยืนกรานว่าจะไปเกมเซ็นเตอร์สุดท้ายเขาเลยต้องพาฮิมุโระไปยังสถานที่ที่อีกฝ่ายไม่ชอบทำเอาเด็กหนุ่มจืดจางอยากจะทึ้งหัวตัวเองนักที่เลือกสถานที่เที่ยวได้ห่วยแตกสิ้นดี

 

                ...แปลกชะมัดทำไมตอนไปเที่ยวกับคุณโมโมอิเขายังไม่คิดมากเท่านี้เลย...

 

                "คุโรโกะคุง คุโรโกะคุง เจ้านี่เล่นยังไงงั้นเหรอ ?" หนุ่มหล่อหน้าสวยพอเข้ามาถึงในเกมเซ็นเตอร์ปุ๊บก็ชี้ไม้ชี้มือที่ไปยังตู้เกมต่าง ๆ อย่างสนอกสนใจจนดูน่ารักในสายตาของคุโรโกะเหลือเกิน

 

                ... เดี๋ยว.... น่ารักงั้นเหรอ ?....

 

                คุโรโกะสะบัดไล่ความคิดประหลาดออกไปจากหัว ไม่มีทางที่คนหน้าตาดีเป็นที่ชื่นชมของสาว ๆ จะน่านักไปได้หรอก สายตาเขาเพี้ยนไปใหญ่แล้ว

 

                "ฮิมุโระไม่เคยเล่นเข้าเกมเซ็นเตอร์เหรอครับ"

 

                "อืม...ไม่นะ ตอนอยู่ที่อเมริกาฉันเล่นแต่บาส ย้ายมาอยู่ญี่ปุ่นก็ง่วนอยู่แต่กับการฝึกเพื่อเอาชนะไทกะเลยไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย" ฮิมุโระสารภาพด้วยสีหน้าเก้อเขอนเล็กน้อย เขาเข้าใจว่าเด็กวัยรุ่นผู้ชายสมัยนี้มักชอบเล่นเกม และคงต้องเคยเข้าร้านเกมสักครั้งตอนนี้ฮิมุโระจึงรู้สึกว่าตัวเองดูแก่ล้าหลังเหลือเกิน

 

                "เข้าใจแล้วครับ" คุโรโกะพยัดหน้าลงด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่ได้มีท่าทีหยอกล้อหรือพูดแซวอะไรออกมา

 

                "ถ้างั้นลองเล่นทุกอย่างแล้วกันนะครับ"

 

                คุโรโกะพูดจริงทำจริงเด็กหนุ่มลากฮิทุโระไปเล่นเครื่องเล่นเริ่มจากง่าย ๆ อย่างพวกตีตัวตุ่น แล้วค่อยเขยิบไปทีละเลเวลอย่าง แดนซ์เกม ยิงปืน และคีบตุ๊กตาแม้เกมหลังจะใช้เทคนิคมากหน่อยแต่พอฮิมุโระได้ลองเล่นไปสัก 2-3 ครั้งเจ้าตัวก็สามารถคีบตุ๊กตาออกมาได้สำเร็จ ทำให้อาจารย์ชั่วคราวรู้สึกภูมิใจนิด ๆ

 

                "คุโรโกะคุงดูสิสำเร็จด้วยล่ะ !" ฮิมุโระยิ้มกว้างยื่นพวงกุญแจตุ๊กตาหมาที่คุโรโกะรู้สึกว่ามันคล้ายเจ้านิโกะมากเสียจนเผลอทักออกไป

 

                "น่ารักเหมือนนิโกะเลยครับ"

 

                "นิโกะ ?"

 

                "ลูกสุนัขที่ชมรมเลี้ยงไว้น่ะครับชื่อนิโกะ.... พวกคนในชมรมบอกว่ามันเหมือนผมเลยตั้งชื่อกันว่าคุโรโกะหมายเลข 2 เรียกสั้น ๆ เลยกลายเป็นนิโกะครับ" คุโรโกะอธิบายเกี่ยวกับชื่อของเจ้าลูกหมาสีขาวดำให้อีกฝ่ายรับรู้ จนเมื่อดวงตาสีอ่อนสบเข้ากับสีหน้าสนอกสนใจของฮิมุโระที่จ้องเขาตาไม่กระพริบก็ทำให้คุโรโกะรู้สึกประหม่าขึ้นมา

 

                "น่ารักดีนะ" ฮิมุโระเก็บพวงกุญแจในมือเข้าหาตัวเองแล้วพูดชมออกมาโดยที่สายตานั้นเลื่อนย้ายไปยังของในมือให้คุโรโกะรู้สึกหายใจทั่วท้องได้บ้าง

 

                "ครับ ตุ๊กตาน่ารักดีนะครับ" เขาเออออตามฮิมุโระกลบเกลื่อนความรู้สึกประดักประเดิดในใจทิ้งไป

 

                "นั่นสิคุโรโกะคุงนี่น่ารักดีเนอะ"

 

                "ครับ ?" คุโรโกะเผลอหลุดทำหน้าเหวอเมื่อได้ยินคำชมจากปากอีกฝ่าย พอเงยหน้าขึ้นก็พบเข้ากับสายตาวาววับชอบใจจากเจ้าของดวงตาข้างเดียวที่หัวเราะในลำคอออกมา

 

                "หึ หึ ไปเล่นอย่างอื่นกันต่อเถอะ" ฮิมุโระเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็วไม่ให้คนที่ยังไม่เข้าใจว่าตกลงที่ฮิมุโระชมนั้นคือเขาหรือตุ๊กตากันแน่ต้องเลิกคิดเมื่อฮิมุโระชี้ไปยังเครื่องเล่นต่อไป

 

                “คุโรโกะคุงฉันอยากลองเล่นอันนั้น”

 

                คุโรโกะหรี่ตามองเจ้าเครื่องเกมบ็อกซิ่งที่กลางเครื่องแท่นสีแดงโดดเด่นมีเบาะหนังทรงกลมสีแดงตั้งอยู่บนนั้น เกมนี้ช่างเล่นอย่างง่ายดายเพียงปล่อยหมัดออกไปสุดแรงเกิดให้เครื่องวัดพละกำลังเป็นตัวเลขเพื่อชิงสถิติที่ 1 มาเท่านั้น

 

                "เกมนั้นเป็นเป็นเกมเดียวที่ผมเล่นได้ไม่ดีครับ" คุโรโกะตอบอย่างไม่อายเลยว่าตนนั้นแรงน้อยสุด ๆ จะให้ไปต่อยแป้นให้คะแนนกระดิกสักนิดยังยากเลย

 

                “ไม่เป็นไรฉันคิดว่าเกมนี้น่าจะง่ายที่สุดสำหรับฉันแล้วล่ะ” ฮิมุโระยิ้มกว้าง ชูแขนขึ้นอวดกล้ามแขนได้รูปที่คุโรโกะไม่เถียงว่ามันดูแข็งแรง แต่ไม่น่าจะแรงกว่าคนที่เล่นเมื่อครู่ที่มีขนาดกล้ามแขนโตกว่าหัวของคุโรโกะเสียอีก

 

                ตู้ม !

 

                ติ๊ง ๆ ๆ ๆ !

 

                เสียงระฆังที่ดังออกมาจากเครื่องเกมบ๊อกซิ่งบ่งบอกว่ามีคนทำลายสถิติเก่าได้แล้วเรียกให้คุโรโกะหันไปยังจอแสดงคะแนนที่ขึ้นเลข ‘750’ คะแนนด้วยสายตาเฉยชา

 

                “ถ้าฮิมโระซังอยากเล่นก็ตามใจเถอะครับ” เกมนี้เป็นเพียงเกมเพื่อทดสอบกำลังขำ ๆ คุโรโกะไม่ว่าที่ผู้ชายแข็งแรงจะอยากลองเล่นกันอยู่แล้ว  

 

                “ถ้าอย่างนั้นทำลายสถิติได้ฉันขอรางวัลจากคุโรโกะคุงแล้วกันนะ”

 

                “เกี่ยวอะไรกับผมด้วยครับ ?” แต่ที่ไม่เข้าใจคือฮิมุโระต้องมาเกี่ยวด้วยตลอด

 

                “ก็เกมนี้ไม่มีของรางวัลอะไรให้เลยนี่น่าแบบนี้ก็เล่นไม่สนุกน่ะสิ” ฮิมุโระเอ่ยขึ้น ส่งยิ้มให้คุโรโกะที่ยังขมวดคิ้วมุ่นแสดงสีหน้าออกมาว่าเจ้าตัวไม่เข้าใจว่าไม่มีรางวัลแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย เขาไม่มีอะไรจะให้อีกฝ่ายหรอกนะ

 

                “คะแนนที่ 1 สูงมากเลยนะครับ” คุโระโกะพูดย้ำเพื่อให้ฮิมุโระก่อนจะหันมามองฮิมุโระที่แม้จะเห็นคะแนนของเจ้าของสถิติใหม่แล้วก็ยังคงมีสีหน้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

 

                “เฮ้อ... ตามใจครับ แต่ขอบอกไว้ก่อนผมไม่ได้มีเงินมากพอจะให้ของมีค่ากับฮิมุโระซังหรอกนะครับ”

 

                “สิ่งที่ฉันอยากได้จากคุโรโกะไม่ต้องใช้เงินหรอกนะไม่ต้องห่วง” ฮิมุโระพูดจบก็หมุนตัวเดินไปยังหน้าเครื่องเล่น มือเรียวสวยหยิบนวมสีแดงขึ้นมาใส่ อยู่ในท่าเตรียมพร้อมที่จะต่อยไปยังแป้นด้วยใบหน้าจริงจัง และมีสมาธิเป็นอย่างมาก

 

                 คุโรโกะก้มหน้าลงมองมือถือตัวเองที่มีข้อความจากคากามิส่งมาละสายตาออกจากฮิมุโระชั่วขณะ เพราะเขาคิดว่าว่าผอมบางอย่างฮิมุโระซังไม่มีทางจะทำได้หรอกจึงไม่ได้สนใจมากนัก...

 

                ตู้ม !

 

            ติ๊ง ๆ ๆ ๆ !

 

            คุโรโกะสะดุ้งเมื่อเสียงระฆังที่บอกว่ามีการทำลายสถิติดังขึ้น สายตาของเด็กหนุ่มจืดจางละจากมือถือในทันทีสิ่งแรกที่เขามองคือหน้าจอคะแนนที่พุ่งขึ้นเด่นหรา

 

                850 คะแนน !

 

            ผู้คนในเกมเซ็นเตอร์ต่างร้องอู้ฮูวิจารณ์กันอย่างเซ็งแซ่ด้วยความสนใจเมื่อสถิติโดนทำลายขึ้นสองครั้งในวันเดียวด้วยเวลาที่ห่างกันไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ

 

            “คุโรโกะคุงฉันชนะแล้วนะอย่าลืมสัญญาล่ะ”

 

                “...”

 

                เพราะถูกหน้าสวย ๆ นั้นหลอกตาคุโรโกะลืมไปเสียสนิทว่าฮิมุโระนั้นเคยต่อยคนที่สูงกว่าตัวเองอย่างคากามิ และมุราซากิบาระจนร่วงต่อหน้าต่อตาเขามาแล้ว ภายใต้ใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้นอีกฝ่ายเป็นบ้าเลือดกว่าที่เห็นมาก !





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #16 phattawan4014 (@phattawan4014) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 01:04
    คุโรโกะนายโดนหน้าสวยๆนั่นหรอกแล้วล่ะ จะหนีก็ไม่นะ~~
    #16
    0
  2. #15 White Hope (@star-of-evil) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:24
    ขอบคุณสำหรับบทใหม่ค่ะ
    #15
    0