[เปิด PRE-ORDER]เกิดใหม่เป็นตัวประกอบที่ดีดันโดนพี่สะใภ้แหกบทหมดเลยค่ะ !

ตอนที่ 17 : ในความมั่นคงของตัวประกอบที่ดีก็มีความคิดที่จะแหกบทดูสักครั้งเกิดขึ้น (2) 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 523 ครั้ง
    2 ก.ย. 62

-17-

 

ในความมั่นคงของตัวประกอบที่ดีก็มีความคิดที่จะแหกบทดูสักครั้งเกิดขึ้น (2)

(แม้จะรู้ว่าสุดท้ายคนที่นกคือฉันเอง...)

 

 

                “ฟิเอ้อยู่ที่นี่ถ้ามีใครแกล้งเจ้าให้บอกข้าได้ทันทีเลยนะ”

 

ว่าที่พี่สะใภ้บอกฉัน หลังจากที่เธอไล่คนนำทางกลับไปแล้วเปลี่ยนตัวเองมานำทางฉันด้วยตัวเอง แม้แต่กระเป๋าก็เอาไปถือให้จนฉันล่ะแสนเจ็บปวดแทนที่ต้องเห็นแขนบาง ๆ กำหูหิ้วยกสัมภารกของฉันจนนิ้วสวยขึ้นข้อขาว

 

“เจ้าหญิงให้หม่อมฉันถือเองดีกว่านะเพคะ” ฉันเกรงใจเลยพยายามจะเอื้อมมือไปเอากระเป๋าคืนแต่ก็ถูกคนงามชักมือหนี

 

“กระเป๋าใบนี้ไม่ได้หนักอะไรขนาดนั้นหรอก... แล้วก็ช่วยพูดจาปกติกับข้าเถอะ“ เสียงที่พูดตอนท้ายแผ่วเบาลง ใบหน้างดงามก้มงุดเขินอายอีกครั้งก่อนที่ท่านอาเจรี่จะพูดขึ้นต่อด้วยเสียงสั่นไหวว่า

 

“ข้าอยากสนิทกับเจ้ามากกว่านี้...”

 

หม่อมฉันมิกล้าหรอกเพคะ “พูดจาน่ารักขนาดนี้ขอฟัดสักทีได้ไหมคะ”

 

“อะไรนะ ?” ท่านอาเจรี่หันขวับมาถามฉันหน้าตื่น ทำให้ฉันได้สติอีกครั้งรับรู้ว่าตัวเองเผลอแพล่มความในใจออกมาแทนที่สิ่งที่ควรพูดอีกแล้ว !

 

“แค่ก ๆ  ! ข้าหมายถึงได้สิค่ะท่านอาเจรี่ ข้าเองก็อยากสนิทกับท่านเช่นกันค่ะ !ปฏิเสธตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว เออออไปเลยก็แล้วกัน !

 

“ดีใจจัง...” พอได้ยินคำตอบที่ตรงกับใจ คนสวยข้างตัวฉันก็เอาแต่อมยิ้มเขินไปตลอดทาง มือที่จับจูงข้อมือฉันไว้เลื่อนมาเป็นจับมือฉันไว้แทน ฉันก็เพียงก้มมองด้วยสายตาเฉย ๆ มองคนเขินง่ายแล้วก็คิดว่าไม่ทักเรื่องนี้จะดีกว่า

 

“ห้องพักของฟิเอ้อยู่ข้างห้องของข้านะ หากเจ้ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้นก็สามารถมาหาข้าได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”

ฉันมองห้องพักที่จัดแต่งด้วยเครื่องเรือนหรูหรา เตียงนอนที่ตั้งเสาสี่มุมพร้อมมีผ้าม่านบางกั้นรอบเตียงให้ความรู้สึกว่านี่เป็นห้องพำนักของเชื้อพระวงศ์ในทูเบรินเสียเอง ไม่ใช่ห้องพักแขกต่างบ้านต่างเรือนเลยสักนิด...

 

อืม ดูจะมากเกินไปหน่อย แต่ว่าเขาคงจัดมาเพื่อเอาใจน้องสามีอย่างฉันละมั้ง เพราะฉะนั้นไม่ต้องไปคิดมากแล้วกอบโกยความสุขสบายนี้ให้เต็มที่เลยแล้วกัน

 

“ถ้าเช่นนั้นเพิ่งเดินทางมาถึงเหนื่อย ๆ ฟิเอ้พักผ่อนไปก่อนนะ แล้วเมื่อถึงเวลามื้อเย็นข้าจะมารับ”

 

ฉันพยักหน้าให้ท่านอาเจรี่ที่ยิ้มน้อย ๆ ให้ฉันด้วยความเอ็นดู ร่างเพรียวหมุนตัวกำลังจะเดินออกจากห้องโดยมีฉันเดินตามไปด้วย จนคนที่เดินออกหยุดก้าวเท้าหันกลับมองฉันด้วยความฉงน

 

“ฟิเอ้มีอะไรรึเปล่า ?”

 

“ไม่มีค่ะ” ฉันตอบท่านอาเจรี่ไปตามตรง ยิ่งทำให้คนที่ถูกตามแสดงสีหน้างงเข้าไปใหญ่ ฉันจึงจำเป็นต้องพูดเฉลยออกมา “แต่ว่ามือมัน...”

 

ท่านอาเจรี่ก้มหน้าลง มองมือของตนเองที่ยังเกาะกุมมือของฉันไว้แน่นไม่ยอมปล่อยแม้แต่ตอนที่วางกระเป๋าให้ฉันหรือพาฉันไปสำรวจจนกระทั่งกำลังจะกลับมือข้างนั้นก็ยังคงค้างจับไว้เช่นเดิม  และนั่นคือสาเหตุทำให้ฉันต้องเดินตามเจ้าหญิงคนงามอย่างช่วยไม่ได้

 

“หย๊า ! ! !มือที่กุมมือฉันไว้จนร้อนสะบัดออกอย่างรวดเร็วพร้อมคำขอโทษเสียงสั่นตะกุกตะกัก “อ่ะ... อะ... ขะ... ขอโทษ ! ! !

 

ปัง !

 

เจ้าหญิงคนงามจะวิ่งพรวดพราดออกไปจากห้องด้วยความอับอายระดับที่เอามือสองข้างปิดหน้าแล้วก็ยังเห็นผิดแดงก่ำที่ลุกลามไปถึงคอ และใบหู

 

คนสวยหนีไปแล้วทิ้งให้ฉันยืนอยู่คนเดียวในห้องนอนกว้างขวาง  ฉันค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น หัวเราะออกมาในลำคอคิดถึงสภาพคนขี้อายที่รีบวิ่งหนีไปอย่างลนลานแล้วก็รู้สึกว่า...

 

“พี่สะใภ้น่ารักจังเลยน้า...”

 

ถึงจะบอกให้พักผ่อนได้แต่ฉันก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรขนาดนั้น ไม่รู้ว่าเป็นผลพวงจากกำลังที่เพิ่มขึ้นมามหาศาลด้วยหรือเปล่าถึงทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยยากกว่าปกติ ให้นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงหลังใหญ่ไม่มีทวีดให้ไถ หรือหนังให้ดูฆ่าเวลาเหมือนโลกก่อนหน้านี้มันก็ช่างน่าเบื่อเหลือเกิน

 

สุดท้ายฉันจึงตัดสินใจดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงนุ่ม เดินไปที่ประตูห้องเปิดแง้มออกช้า ๆ ไล่มองแล้วเห็นทางสะดวกโล่งไร้ผู้คนดีถึงได้กล้าออกมาเต็มตัว ก้าวเท้าเดินมาที่ห้องข้าง ๆ ที่เป็นห้องของท่านอาเจรี่...

 

 อืม ความจริงฉันไม่ต้องแอบก็ได้นี่น่า ก็มาเป็นแขกของเขาก็เดินไปตรง ๆ เลยสิ

 

“ท่านอาเจรี่คะ” ฉันเคาะประตู แล้วส่งเสียงเรียกคนในห้องที่ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับมา ช่างน่าประหลาดเพราะฉันเหมือนได้ยินเสียงคนคุยกันในห้องแท้ ๆ

 

“... ทะ... ทำยังไงดีนางมาแล้ว”

 

“เปิดประตูซะ อาเจรี่เคยทำตัวเหนียมอายใส่ใครที่ไหนกัน ออกไปยิ้มหวาน แล้วเกี้ยวนางซะ”

 

“เดี๋ยว ! ทำไมข้าต้องเกี้ยว !

 

“เพราะข้าอยากได้เด็กคนนั้นอย่างไรเล่า ออกไปเดี๋ยวนี้ !

 

ประตูถูกกระชากออกพร้อมกับตัวของเจ้าของห้องที่เกือบถลาออกมาชนฉันแต่เพราะจับกรอบประตูได้ก่อนจึงไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้นก่อน

 

“ฟิเอ้มีอะไรหรือเปล่า” ท่านอาเจรี่ส่งยิ้มให้ฉัน สีหน้าที่เหมือนกำลังอึดอัดใจอยู่ทำให้ฉันคิดว่าตัวเองคงมาผิดจังหวะไปเสียหน่อย

 

“ข้า... แค่อยากได้เพื่อนคุยเล่น แต่คิดว่าท่านคงไม่สะดวกเท่าไหร่ ขอโทษด้วยค่ะ”

 

“...” หน้าของท่านอาเจรี่เริ่มซีดเผือด เหงื่อซึมตกจากข้างหน้าผากเมื่อฉันตั้งท่าจะเดินกลับเข้าห้องเหมือนเดิม

 

“ดะ...เดี๋...”

 

“เดี๋ยวสิเจ้าหญิงจะรีบไปไหนเล่า”

 

มือของฉันโดนดึงรั้งไว้พลางออกแรงกระตุกเบา ๆ ให้หมุนกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงที่ทำให้ฉันเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเจ้าของร่างสูงผู้สวมใส่หน้ากากเหล็ก !

 

“อาเจไลต์...” ลาสบอส ! ! !

 

“หืม ? เจ้าเรียกชื่อเจ้าชายลำดับที่ 1 เฉย ๆ แบบนี้งั้นหรือ” ดวงตาสีแดงเรียวคมหรี่ลงเล็กน้อย

 

“เสียมารยาทเช่นนี้ต้องถูกลงโทษซะแล้วมั้ง” ประโยคหยอกเย้าที่แฝงการข่มขู่ไปในตัวทำให้ฉันขนลุกซู่ ยิ่งเมื่อมืออีกข้างที่ว่างอยู่ยื่นมือที่ใส่ถุงมือหนังมาใกล้หน้าฉันก็ยิ่งสร้างความกลัวจนฉันไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน

 

“อาเจไลต์หยุดนะ !

 

ร่างของฉันถูกดึงให้ออกห่างจากลาสบอสที่ปล่อยมือออกอย่างง่ายดาย แล้วพามาหลบหลังท่านอาเจรี่ที่ใช้ตัวบังฉันไว้ใบหน้าสวยจ้องใส่น้องชายที่สวมหน้ากากพิงกรอบประตูทำตัวไม่อินังขังขอบด้วยสายตาไม่พอใจ

 

“ห้ามรังแกฟิเอ้ !” ท่านอาเจรี่ประกาศกร้าว ดุดันเสียจนเสียงที่เคยหวานใสนั้นทุ้มลง... อืม สงสัยจะโกรธมากจริง ๆ ถึงฉันจะไม่รู้ว่าทำไมเจ้าหญิงที่เพิ่งเจอกันตรง ๆ ครั้งแรกถึงได้โกรธเพราะเรื่องของฉันขนาดนี้ก็เถอะ

 

“ไม่แกล้งแล้ว ๆ อย่าทำหน้าดุแบบนั้นสิอาเจรี่ เดี๋ยวไม่สวยนะ” ลาสบอสหยอกล้อแล้วเฉยคางของท่านอาเจรี่ขึ้นมามองด้วยสายตาที่ฉันบอกได้คำเดียวว่า... กวนประสาทมาก !

 

“อาเจรี่ในตอนนี้ขี้อายเอามาก ๆ  เจ้าก็ช่วยอยู่เป็นเพื่อนคุยเล่นให้พี่สาวข้าชินคนเสียหน่อยเถอะ ส่วนข้าคงไม่รบกวนแล้วเชิญพวกเจ้าตามสบายเลยแล้วกัน” ลาสบอสหันมาพูดกับฉันด้วยดวงตาพราวระยับดูไม่น่าไว้ใจ

 

“ข้าไปก่อนนะ... พี่

 

เขาก้มลงกระซิบกระซาบพูดกับท่านอาเจรี่เสร็จก็ตบไหล่ท่านอาเจรี่เบา ๆ สองที ก่อนจะเดินหลบออกจากห้องส่งเสียงฮัมเพลงในลำคออย่างสบายอารมณ์จากไปง่าย ๆ  จนฉันได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ มองตามหลังลาสบอสที่เริงร่ากว่าที่ฉันคิดเอาไว้... หรือเพราะยังไม่ถึงเวลาเทิร์นดาร์คกันนะถึงได้ดูแฮปปี้ได้ขนาดนี้ ?

 

“ฟิเอ้... ขอโทษแทนอาเจไลต์ด้วยนะ” ท่านอาเจรี่หันมาพูดับฉัน แก้ต่างให้น้องชายของตัวเองด้วยสีหน้าหนักใจ “เขาไม่ใช่คนไม่ดีเพียงแต่จะชอบแกล้งคนที่ตัวเองถูกใจแรงเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง”

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ข้าจะพยายาม... ไม่ทำตัวเป็นที่ถูกใจเขาแล้วกันค่ะ” ปากบอกว่าไหว แต่ขวัญฉันมันบินหนีไปไกลแล้ว พอคิดว่าลาสบอสนั่นถูกใจฉัน ก็รู้สึกสยองอิ๋บอ๋ายเลยค่ะ

 

“เจ้า... ไม่ชอบอาเจไลต์งั้นเหรอ” เสียงแผ่วที่เอ่ยถามด้วยความหวั่นไหว เรียกให้ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนถามที่กำลังทำสีหน้าหวาดหวั่นในคำตอบ

 

“ไม่ชอบค่ะ”

 

“อึก !” ท่านอาเจรี่สะดุ้ง สีหน้าตื่นตระหนกเลิ่กลั่กอย่างหนักเมื่อฉันพูดต่อ

 

“ยิ่งเมื่อครู่ที่เขาทำกิริยาใส่ข้าเช่นนั้นยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่เลยค่ะ”

 

“...” ดวงตาสีแดงเริ่มสั่นระริก ขอบตาขึ้นสีแดงก่ำขึ้นมาเตรียมจะร้องไห้อยู่รอมร่อทำเอาฉันรู้สึกสงสารคนสวยที่อ่อนไหวง่ายเหลือเกิน... โถ่ ฉันบอกว่าไม่ชอบลาสบอสแต่ทำไมเธอถึงได้ทำหน้าเหมือนถูกเกลียดเองซะล่ะ

 

“แต่นั่นก็ส่วนของเจ้าชายอาเจไลต์ กับท่านอาเจรี่แล้วข้าค่อนข้างชอบท่านมากเลยนะคะ ”

 

สีหน้าของคนที่กำลังจะร้องไห้หยุดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาทันที จากที่ตาแดงก็เปลี่ยนมาเป็นหน้าแดงแจ๊ดแจ๋ เหมือนลูกมะเขือเทศเลย...น่ารักจัง

 

“ข้าอยากสนิทกับฟิเอ้...” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาจนเหมือนเสียงลมพัดไม่กล้าสบตาฉันตรง ๆ  มือจิกกระโปรงแน่นด้วยความตื่นเต้น “เรา... เป็นเพื่อนกันได้ไหม”

 

“เป็นเกียรติของข้ามากค่ะ ข้าเองก็อยากสนิทกับท่านอาเจรี่เช่นกันค่ะ” ในฐานะพี่สะใภ้ในอนาคตอ่ะนะ

รอยยิ้มสวยปรากฏบนใบหน้าของคนขี้อายที่คว้ามือของฉันมากุมไว้แน่น ดีใจสุดขีดจนไม่เก็บอาการแม้แต่น้อย

 

“ขอบคุณนะฟิเอ้ ขอบคุณที่เป็นเพื่อนของข้า แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ด้วย”

 

“คะ ?” ฉันถามขึ้นด้วยความแปลกใจ ด้วยประโยคท้ายที่ทำฉันงงว่าฉันไปช่วยชีวิตคนงามไว้ตอนไหน ?

 

“มะ...หมายถึงขอบคุณที่ช่วยชีวิตอาเจไลต์เอาไว้น่ะ !  ข้าซาบซึ้งใจมากที่เจ้าช่วยน้องชายของเราเอาไว้” ท่านอาเจรี่รีบพูดบอกฉันจนลิ้นแทบพันกัน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนที่จะเอ่ยถามฉันอีกครั้งเพื่อขอความมั่นใจ

 

“เรา...เป็นเพื่อนกันแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ?”

 

“ใช่ค่ะ เราเป็นเพื่อนกันแล้วค่ะ” ฉันพยักหน้าลงตอบกลับพร้อมสังเกตสีหน้าของคนน่ารักที่ทำตาเป็นประกายอย่างไร้เดียงสา กับแค่คำว่าเพื่อนสั้น ๆ แค่คำเดียวก็ทำให้ท่านอาเจรี่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่หยุดราวกับว่าเพิ่งได้รับสมบัติล้ำค่าไม่ปาน

 

...น่ารักมาก... น่ารักมากจริง ๆ  เริ่มจะไม่อยากยกคนน่ารักให้พี่ชายของฉันจริง ๆ เสียแล้วสิ...


+++++++++++++++++++++++50 %++++++++++++++++++++++

การได้อยู่ที่ทูเบรินหนึ่งสัปดาห์เป็นอะไรที่ฉันมีความสุขมาก ๆ ตั้งแต่เกิดมาในโลกนี้นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีเพื่อนสาวเป็นครั้งแรก ได้พูดคุยเรื่องต่าง ๆ ด้วยกันไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่มีสาระ หรือไร้สาระก็สามารถพูดออกไปได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลังว่าจะถูกล้วงความลับ หรือถูกนำไปตลบหลังในภายหลัง

 

ฉันรู้สึกได้จากความจริงใจของท่านอาเจรี่ที่มอบมาให้ฉัน มิตรภาพลูกผู้หญิงของเราจึงได้แน่นแฟ้นมากเล่นเอาตอนกำลังกลับฉันกับท่านอาเจรี่พากันปล่อยโฮกอดกันกลมดิกไม่อยากจากพี่สะใภ้ไป จนเจ้าลาสบอสกวนโอ๊ยนั่นต้องตามมาแงะตัวพี่สาวตัวเองกลับไป ส่วนฉันก็ถูกยัดจดหมายมาให้หนึ่งฉบับพลางบอกว่าให้มอบมันให้พี่ชายฉันแล้วจึงจับโยนขึ้นรถม้าส่งตรงกลับบ้านทั้งอย่างนั้น...

 

เจ้าลาสบอสนั่น ช่างทำตัวขัดใจฉันเหลือเกิน ! ! !

 

“ฟิเอ้ทำอะไรอยู่น่ะ” พี่ชายเดินเข้ามาถามฉันด้วยความใคร่รู้ เมื่อเห็นฉันเขียนจดหมายเสมอตั้งแต่กลับมาจากทูเบริน

 

“เขียนจดหมายหาท่านอาเจรี่ค่ะ” ตอนนี้ก็ร่วมสามเดือนแล้วตั้งแต่ที่ฉันกลับจากทูเบรินพวกเราก็มักจะส่งข้อความหากันเช่นนี้อยู่เสมอ

 

แม้จะไม่ได้เจอหน้ากันแต่พวกเราก็จะส่งจดหมายพูดคุยกันถามสารทุกข์สุขดิบแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันอยู่เรื่อยจนฉันรู้สึกเหมือนว่าฉันกับเพื่อนพ่วงตำแหน่งพี่สาวแสนน่ารักไม่เคยอยู่ห่างจากกันเลย และนั่นยิ่งทำให้ฉันสนิทสนมกับท่านอาเจรี่กว่าใครโดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงเรื่องนี้นอกจากท่านพี่ของฉัน

 

“แล้วพี่ล่ะ ? ช่วงนี้ไม่เขียนจดหมายตอบกลับแล้วเหรอ ?” ฉันยักคิ้วถามพี่ชายที่ทำหน้าเหยเกทันทีที่ฉันพูดถึงจดหมายที่เขามักจะชะเง้อรอเสมอที่ตอนนี้กลายเป็นของแสลงใจพี่ฉันไปเสียแล้ว

 

“อย่าพูดถึงมันได้ไหม” พี่ฉันกัดฟันพูดด้วยสีหน้าพะอืดพะอม

 

เพราะจดหมายพร้อมคำหวานที่เขียนอ้อล้อคุยกันนั้นถูกเฉลยตั้งแต่ที่ฉันกลับมาว่าคนเขียนคือลาสบอสผู้สวมหน้ากาก ที่ร่วมผสมโรงกับน้องชายคนเล็กอย่างเลออนฮาร์ท ที่ขัดขวางเส้นทางรักของพี่ชายฉัน และพี่สาวของพวกเขาที่ตอนนี้ทั้งคู่คงจะหัวเราะร่าอย่างสะใจอยู่ในส่วนไหนของปราสาททูเบรินอยู่แน่ ๆ  พี่ชายของฉันเองพอรู้ความจริงก็หัวเสียจัดเอาจดหมายไปเผาทิ้งโดยไม่เปิดอ่านด้วยซ้ำ

 

จนสุดท้ายพี่ฉันก็ซวยเพราะจดหมายที่ไม่ยอมเปิดอ่านนั้นมีคำเชิญชวนให้พี่ชายฉันต้องไปที่ทูเบรินเป็นครั้งที่สอง และคราวนี้ชื่อที่ถูกส่งมาเชื้อเชิญนั้นยังเป็นราชาที่เอ่ยกล่าวตำหนิพี่ชายฉันที่ไม่เห็นหัวคำเชิญของบุตรของพระองค์  พี่ฉันเลยโดนท่านพ่อด่าเปิดเปิงแทบจะถูกเฉดหัวออกจากบ้านเสียเดี๋ยวนั้นเลยด้วยซ้ำ จนเขาเกิดความแค้นกับสองพี่น้องคู่นั้นมากจนเอามาด่าให้ฉันฟังทุกวัน

 

"ไอ้พวกเด็กเหลือขอนั่น ถ้าข้าได้แต่งงานกับอาเจรี่เมื่อไหร่จะเฉดหัวพวกมันออกเป็นพวกแรกเลย !"

 

"พี่ไปเอาความมั่นใจจากไหนกันว่าจะไล่พวกเขาออกได้ ?"  ฉันถามพี่ชายที่ส่งยิ้มกริ่ม หัวเราะ หึ ๆ ด้วยเสียงที่ชวนให้รู้สึกคันยุบยิบเท้าเหลือเกิน

 

"ก็เพราะถ้าพี่ได้แต่งงานเป็นราชบุตรเขย ด้วยหน้าตาและความสามารถของพี่ชายผู้สมบูรณ์แบบของฟิเอ้ การจะยึดครองทูเบรินไม่ใช่เรื่องยากเลยอย่างไรเล่า !"

 

พี่ชายของฉันช่างมั่นหน้ามั่นโหนกมาก ความทะเยอทะยานที่ไม่อยู่ที่ประเทศตัวเอง และหมายเป็นใหญ่ในอาณาจักรชาวบ้านทำให้ฉันได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ ในใจ คันปากอยากจะบอกเขาเหลือเกินว่า ยึดครองทูเบรินอะไรกันพี่น่ะเป็นขี้ข้ารองมือรองตีนให้ลาสบอสอันดับ 1 เลยต่างหาก !

 

"พี่จะทำอะไรก็ทำเถอะแต่อย่าทำให้ว่าที่พี่สะใภ้ข้าต้องลำบากใจเชียวล่ะ"

 

 ฉันส่ายหัวพูดอย่างระอา ปล่อยให้เขาใฝ่ฝันได้ตามใจชอบอย่างที่อยากทำโดยไม่พูดขัดใจ... ให้เขาเผชิญหน้ากับความจริงที่จะเกิดขึ้นในอนาคตกับตัวเองไปนั่นแหละดีแล้ว เหอะ ๆ

 

“อาเจรี่งั้นเหรอ ?  ทำไมข้าต้องสนใจด้วยว่านางจะรู้สึกเช่นไร ?”

 

"หมายความว่าไง" ฉันลุกขึ้นจากโต๊ะถามเสียงกระชากมือไม้สั่นเทาจนต้องกำไว้แน่นเพื่อควบคุมอาการเมื่อฟังสิ่งที่พี่ชายพูดต่อโดยที่ไม่รู้สึกถึงความไม่พอใจของฉัน

 

"อืม... อาเจรี่ถึงจะสวยมากแต่ข้าว่านางไม่เหมาะกับข้าเท่าไหร่" พี่ชายเอ่ยแล้วยักไหล่ขึ้นอย่างไม่สนใจ

 

"ข้าไม่ค่อยชอบผู้หญิงที่มั่นใจตัวเองเกินไป แล้วยังเจ้ากี้เจ้าการด้วย ที่พยายามสานสัมพันธ์ด้วยก็เพราะความจำเป็นเท่านั้น ไว้ได้ตามสิ่งที่ต้องการเมื่อไหร่หน้านางข้าก็ไม่อยากมองหรอก...”

 

“นางมารร้ายนั่นน่ะ สมควรถูกจับขังไว้ในห้องด้วยซ้ำไป เหอะ !"

 

ปึง !

 

"! ! !" โรเอเนียสะดุ้งโหยง

 

หน้าของเจ้าชายหนุ่มถอดสีเมื่อพื้นข้างเท้าของเขาถูกกระทืบจนกลายเป็นหลุมลึกด้วยฝีมือของน้องสาวของตนที่เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเย็นชา ส่งรังสีเหี้ยมเกรียมอยากจะเปลี่ยนตำแหน่งเท้าตัวเองขึ้นเหยียบยอดหน้าคนเป็นพี่มากกว่าพื้นเปล่าหากทำได้

 

"พี่นี่มันเลวจริง ๆ"

 

"ฟะ...ฟิเอ้..." คนถูกด่าที่อ้าปากค้างด้วยความสับสน ไม่คิดว่าจะถูกน้องสาวผู้เป็นที่รักกล่าวว่าอย่างรุนแรงแล้วหุนหันเดินออกไปโดยที่โรเอเนียไม่กล้าแม้แต่จะตามออกไปเพราะถูกสายตาพิฆาตห้ามกราย ๆ ไม่ให้เขาเข้ามาใกล้... หากยังไม่อยากถูกน้องสาวกระทืบไส้แตกตาย !

 

นะ...นี่เขาพูดอะไรผิดกัน ?

 

ฉันชักสีหน้าใส่พี่ชายไปหนึ่งทีก่อนจะชักเท้าขึ้นจากพื้น ปล่อยให้เศษหินร่วงกราวกับพื้น หมุนตัวเชิดหน้าเดินหนี ออกมา พอออกมาได้ไกลจนถึงที่ลับสายตาคนฉันก็กระทืบเท้าฟาดงวงฟาดงาอย่างโมโหที่ทำใส่หน้าพี่ชายเมื่อครู่ไม่ได้ออกมาทันที

 

เจ้าพี่บ้า ! กล้าดียังไงมาพูดว่าท่านอาเจรี่แบบนั้น ! พี่สะใภ้ของฉันออกจะสวยน่ารัก ขี้อาย แล้วยังใสซื่ออย่างกับนางฟ้ายังมาเรียกว่านางมารอีก พี่ชายฉันมันตาถั่วสิ้นดี ไอ้ผู้ชายเฮงซวยสมควรตายเอ๊ย !

 

“อ้ากกกก  ! พระเจ้าบัดซบทำไมไม่ส่งฉันมาเกิดเป็นผู้ชายกันคะ ! ! !” ฉันป้องปากตะโกนขึ้นฟ้าอย่างอดกลั้นไม่ไหว

 

ความหงุดหงิดในใจทำให้ฉันเริ่มคิดว่าหากฉันเป็นผู้ชายล่ะก็ฉันคงจะแหกบททิ้งอย่างไม่แยแส จับมือพี่สะใภ้พาหนีออกไปจากเรื่องราวในนิยาย หนีไปอยู่กันเพียงสองคนอย่างเงียบสงบ ไม่ต้องสนใจใครอื่นนอกจากคิดวิธีทำให้รอยยิ้มแสนสวยประดับอยู่บนใบหน้างามนั้นตลอดไปเพียงแค่นี้

 

“บ้าจริง... “ ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหญ้า ซบหน้าลงกับแขนคุดคู้อยู่เช่นนั้นเมื่อความตื้อในอกที่ตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอกลังทำให้ฉันอยากจะร้องไห้ออกมากับความรู้สึกที่ฉันเพิ่งมาทำความเข้าใจได้ในตอนนี้... ทำไมกัน... ทำไมฉันจะต้องมาเข้าใจความรู้สึกของตัวเองด้วยนะ

 

“ท่านอาเจรี่... รักนะคะ...” ...แต่เพราะฉันเป็นผู้หญิงสิ่งที่คิดฝันนั้นก็ยังคงเป็นความเพ้อฝันอยู่เช่นเดิม...


+++++++++++++++++++++++++++ 100 % +++++++++++++++++++++++++++


ก่อนพี่สะใภ้จะโซผัว สมัยก่อนพี่สะใภ้โซเมียมัก ๆ (ต้องได้รับการฝึกพิเศษเขี้ยวเข็ญกว่าจะโซผัวได้อย่างปัจจุบัน)


ฟิเอ้ผู้รู้ใจตัวเองแล้ว แต่ทางด้านพี่ชายนั้นยังคงดักดานอยู่เช่นเดิม.... (ต้องได้รับการเขี้ยวเข็ญแบบสเปเชี่ยลถึงจะบรรลุได้)


กำลังคิดว่าจะทำพี่สะใภ้รวมเล่มดีไหม... แต่ดูจำนวนคนอ่านแล้วอย่าเลยดีกว่า 555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 523 ครั้ง

503 ความคิดเห็น

  1. #484 Balinyamay83 (@5127) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 16:08
    เราว่าเราตรัสรู้ล่ะ หุๆๆๆๆ
    #484
    0
  2. #440 JustAEcho (@JustAEcho) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 01:57
    อาเจไลต์สาวดุ้นแต่เด็กเลย555 อาเจรี่ตัวจริงคือแมนจนพี่ชายนางเอกหลอนแล่วว แสดงว่าทั้งอาเจรี่และอาเจไลต์หน้าเหมือนกันมากเลนสินะ...พี่อาเจรี่นี่คือชิปเปอร์ตัวยง รักน้องชายจิงๆ
    #440
    0
  3. #417 mosssToT (@mosssToT) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 13:46
    ชอบมากครับ
    #417
    0
  4. #402 LantX (@Ml_jw) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 23:44
    อ่านตอนนี้แล้วแบบ อ่าาา หรือว่า...
    #402
    0
  5. #293 jkooktaev (@jkooktaev) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 23:28
    อยากได้เล่มอ่าไรท์ สนุกกก
    พี่สะใภ้ผู้โซผัวมากๆ แต่ก่อนก็คือเมียกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ตั้ลล้ากก คาดว่าคงได้รับการฝึกหลักสูตรความเข้มข้นสูงมา ตวามพีคในพีค ใครจะไปคิดว่าพี่สะใภ้ที่โคตรโซผัวในวันนี้ อดีตเคยโคตรน่ารัก โซเมีย น้องน้อยแถมขี้อายด้วย ฮื่ออ
    #293
    0
  6. #254 Ame-himesama (@ame-sama) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 01:09
    อ๊ากกกกก เราอยากได้เล่มมมค่ะ
    มันสนุกมันน่าเก็บแล้วมันก็อ่านไม่เบื่อ ชอบบบบบ
    #254
    0
  7. #229 pamiwashi32 (@pamiwashi32) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 08:35
    สลับร่างกันหรือป่าวคะ=.=
    #229
    0
  8. #221 kuro_neko_ (@someoneloveyou) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 22:19
    ว่าแล้ว!!! เขาสบับตัวกัน
    #221
    0
  9. วันที่ 3 กันยายน 2562 / 09:04

    สลับตัวกันชัวๆ...

    #160
    0
  10. #155 EveiI_retasia (@EveiI_retasia) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 22:42

    เดาจนไม่อยากเดาแร้วต่ะ จากนี้คือเชิญเร๊ยยย เด่วเราจะตอยติดตามอย่างเหนียสแน่นแบะไม่เดาอะไรทั้งนั้นเองค่ะ!! *0*

    #155
    1
    • #155-1 LittleAnri (@anananri) (จากตอนที่ 17)
      2 กันยายน 2562 / 22:43
      ไม่ต้องเดาหรอกคะ ไรท์ยังเดาตัวเองไม่ออกเลย (โดนต่อย)
      #155-1
  11. #154 Ploybbg7 (@Ploybbg7) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 17:23
    ไม่อยากให้เป็นยูริเลยอ่าาา
    #154
    1
    • #154-1 LittleAnri (@anananri) (จากตอนที่ 17)
      2 กันยายน 2562 / 17:44
      ทำหน้าล่องลอยในอวกาศ....
      #154-1
  12. #152 penpisutmun (@penpisutmun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 07:25
    อ่านบทนี้รีทเริ่งงงค่ะ5555 ความเข้าใจคือ อาเจไลต์—> อาเจรี่ (ในตอนนี้)
    แต่ทำไม คำพูดของอาเจรี่(อาเจไลต์) แปลกๆ ขี้อายด้วย ไม่เหมือนตอนแรกๆ คำพูดแบบพี่หญิง หายไปปปป เต๊าะฟิเอ้ได้อย่างโซเมีย เอ้ย โซหลัวมากค่ะ หรือว่า อาเจไลต์ มี2 บุคลิคคะะะะ
    #152
    0
  13. #151 スープ (@zippy-pea) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 02:13
    น่ารักกกกอ่ะ 5555555 อาเจไ-แค่ก อาเจรี่น่ารักมากๆเลยค่ะ อยากเห็นตอนลงเอยกันจังเลยค่ะแงงง ต้องน่ารักมากๆๆๆๆๆๆแน่ๆ
    #151
    0
  14. #149 Foke_kung (@Foke_kung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:28

    งื้อออออออละลายไปหมดแล้ววววว...ทำไมตอนมันดูสั้นๆรึเราโดนความฟินเล่นงานกี่ตอนๆก็เสพไม่พอ>\\\<
    #149
    0
  15. #146 EveiI_retasia (@EveiI_retasia) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:22

    โอ่ยยยย ไม่เดาแร้วค่าาาา ปวดหัวมั่กกกกก

    #146
    0
  16. #145 GenAkira (@GenAkira) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:08
    มันมีเงื่อนงำ!!
    #145
    0
  17. #144 Thelionk. (@varnvarn4869) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:48
    อื้อออ ใจละลายแล้วว
    #144
    0
  18. #143 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:17
    อื้อหือ โคตรคนละคนอ่ะ อย่างน่ารักเลย 5555
    #143
    0
  19. #142 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:10
    ขอบคุณ&#8203;ค่ะ&#8203;
    #142
    0
  20. #141 Thnoon (@Thnoon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:46
    รู้สึกฟินนน~>~<
    #141
    0
  21. วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:43
    ไรท์ขา... หมอนอิฉันขาดไปอีกใบแล้วจ้า~
    #140
    0
  22. #139 godzilla_gz (@mayadas885) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:42
    สลับบทใช่มั้ย!!สงสัยมาก บทก็ทำให้สับสนด้วย แต่จะเป็นไงต้องรอดูตอนต่อไปปป!!
    #139
    0
  23. #138 The angle black (@bumzazatv) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:37
    อ่าหะ รู้เหตุผลที่ใส่หน้ากากแล้ว
    #138
    0
  24. #136 Kongamon (@Kongamon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:16
    ไรท์!!!บอกมาซะดีๆ -2พี่น้องคู่นี้มันสลับตัวกันใช่มั้ยยยย
    #136
    1
    • #136-1 Sutboran (@sutboran) (จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 20:25
      เฮ้ยจริงด้วยมีเเวว
      #136-1