++[Forever]ได้โปรดเถอะท่าน เอาความเป็นอมตะคืนไป++Harem,Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,538 Views

  • 12 Comments

  • 193 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1

    Overall
    1,538

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 พ.ค. 60

คุณเคยได้ยินมั้ย มนุษยน่ะมีความต้องการที่สิ้นสุด สำหรับผมถึงจะเป็นมนุษย์ อาจฟังดูยกย่องตัวเอง
แต่หากผมได้รับพรวิเศษสักข้อผมจะไม่อิดออดขอเพิ่มแต่อย่างใด เพราะสิ่งที่ผมต้องการมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น แค่นั้นเองผมไม่ดีขนาดที่พระเจ้าให้ไม่ได้เลยหรือ ขอให้ชีวิตผมมันยืนยาวกว่านี้สักนิด

ตระกูลนักธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ของครอบครัวไม่ได้บันดานให้ความปรารถนาขอผมเป็นจริงแม้แต่น้อย เพราะผมไม่ได้ต้องการเงินทองมาสุมหัว ไม่ได้ต้องการเพื่อนเหมือนเด็กวัยเดียวกัน อาจเพราะผมไม่เคยมีเลยไม่คิดว่ามันเป็นปัจจัยให้การดำรงชีวิต อย่างน้อยก็นตอนนี้นะ

กลิ่นยากับขี้หน้าหมอเป็นไมกี่สิ่งที่ผมได้สัมผัสในชีวิต 19ปีมา และผมค่อนข้างมั่นใจว่าผมเกลียดมัน  ในห้องสีขาวสะอาดผมยังนอนนิ่งอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ขอคอยการมาเยือนของคนที่ขึ้นชื่อว่า พ่อ อย่าถามเลยว่าแม่ไปไหน เพราะท่านเสียไปตั้งแต่ที่คลอดผมแล้ว อาจมองโลกในแง่ร้ายไปหน่อยสำหรับเด็กวัยนี้ แต่ผมคิดว่าการที่ผู้ชายคนนั้นใช้เม็ดเงินจำนวนมากเพื่อยื้อชีวิตของผมไว้อาจเพียงเพราะผมมีใบหน้าที่แทบจะถอดแบบจากคนเป็นแม่ จากที่เห็นในภาพถ่ายและที่ผู้คนทักกันแทบทุกคนที่เห็นหน้าผมรวมถึง พ่อเอง

“คุณท่านคะ ดิชั้น…”เสียงหมอประจำตัวดังมาจากหน้าห้อง

“อาการเค้าเป็นไง”เสียงเรียบนิ่งจากด้านนอกของคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อถามขึ้น

“…คุณหนู…เป็นโรคป่วยยี่สิบปีคะท่าน”เสียงของหมอสาวสั่นอย่างชัดเจน”ไม่มีทางรักษา อาการคุณหนูทรุดลงไปทุกทีตามอาการโรค เสียใจด้วยค่ะท่าน”

เพี๊ยะ!!

“พ่อเหรอ…เข้ามาสิครับ”ผมเรียกเขาเข้ามา ไม่ใช่เพราะอะไรหรอกเมื่อกี้ผมมั่นใจว่ามันไม่ใช่เสียงตบยุงไง

“เป็นไงบ้างเรา มาเถอะวันนี้พ่อว่าทั้งวัน จะอยู่เป็นเพื่อนนะ”ฝ่ามือใหญ่ลูบหัวผมอย่างทนุทนอมราวกับกลัวว่าหากแรงกว่านี้สักนิดผมจะสลายไป”ว่าไง ดีใจมั้ย”

ผมรู้มาตลอดว่าตัวเองเป็นอะไร โรคป่วยยี่สิบปี เป็นเคสที่พบได้ยากและเท่าที่รู้ไม่มีใครเคยรอดจากมัน ราวกับโรคที่โชคชะตากลั่นแกล้งเอาขำ ไม่มีทางรักษา ไม่ตายก่อนเวลา ทุกอย่างมันกำหนดเอง แต่ผมก็ไม่ได้อะไรมากนักหรอก เพราะถ้าผมรีบๆตายไปอาจจะได้ชีวิตปกติเหมือนมนุษย์คนอื่นก็ได้ เพียงแต่ผู้ชายคนนี้ล่ะ เค้าจะเป็นคนที่น่าจะเสียใจกับการตายของผมที่สุดล่ะ เขาจะอยู่ยังไง…

“อืมดีใจครับ นี่ๆพ่อ สัปดาหหน้าวันเกิดผมแล้วน้า เตรียมของขวัญยังครับ”ผมยิ้มร่าเอาหัวถูไถอกคนเป็นพ่ออย่างออดอ้อน เอ่ ว่าแต่ผมนั่งตักพี่แกตั้งแต่เมื่อไหร่

“แหมๆลูกคนนี้ แน่นอนจะเป็นอะไรพ่อก็ให้ได้”พ่อดูจะนิ่งไปกับคำพุดของผมเพราะถ้าวันเกิดเมื่อไหร่นั่นก็วันตายผมล่ะ”นี่ อยากออกไปข้างนอกมั้ย”

“พ่อพูดเล่นป่ะ ปกตินี่ผมขอออกไปทีแทบจะปิดตายห้องผม”

“พีช…รู้เรื่องแล้วใช่มั้ย”

“ครับ ผมรู้ดี”อาจฟังดูไม่น่าเชื่อแต่คุณชายน้ำแข็งใสอย่างนายกฤติกาลร้องไห้ออกมาง่ายๆเพราะแค่เห็นผมพูดเรื่องตายๆตัวเองพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม ยังกับเล่านิทาน

“ไปไหม…ทะเลน่ะ ขอโทษที่ชวนเอาป่านนี้ ยังอยากไปมั้ย ทรายสีขาวๆแดดร้อนๆผืนน้ำกว้างสุดลูกหูลูกตา”พ่อยังจำทะเลในความคิดของผมได้ โอ้ ชีวิตที่ขนาดขอออกจากห้องยังยาก ออกจากบ้านอย่าถามถึง อยู่ดีๆจะพาไปทะเล นี่เซอร์วิสก่อนตายสินะ ดีงามอ่ะ”จะไปมั้ย”

“ผมไปได้หรอพ่อ”

“จะถามทำไมถ้าไม่ให้ไป ของขวัญ…อำลาไง”เขายิ้มอ่อน

“ไปสิครับ ไป เที่ยวกับครอบครัวครั้งแรก”และครั้งสุดท้าย…

_______________________________________

อินโทรเอาทำไมเยอะๆ เนอะ
รู้สึกไรท์จะใจง่ายมาก เจอพ่อนี่เทให้แทบหมด555
คุณพ่อดูเป็นคนดี น่ารัก? ขนาดนี้ บ้านรวยอีกเอา
ปล่อยโสดให้โลกเสียดายเล่นก็ใช่เรื่อง หึๆ

ไปล่ะตัวเธอ ตั้ลล้าาาาาา

ไรท์เรียนทุกวันแถมช่วงนี้กีฬาสีจนถึงเดือนหน้า 
อาจไม่อัพนะ รอกันหน่อยล่ะ พายกันๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2 มิตร ยู (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 12:57
    ตกลง ป่วยสิบสองปีหรือยี่สิบปีอ่ะ
    #2
    1
    • #2-1 Obana Michiyo (@angel25302524) (จากตอนที่ 1)
      28 พฤษภาคม 2560 / 13:01
      อิอิ sorry นะสีดา พี่ผิดไปแล้ว
      ความจริงจะเขียน 12นั่นแหละ แต่ไปๆมาๆมันดูใสกิ๊งเกินเลยว่าจะไม่ให้มันผิดศีลธรรมเกิน
      แต่ดันลืมเขียนรีไรท์
      #2-1