++[Forever]ได้โปรดเถอะท่าน เอาความเป็นอมตะคืนไป++Harem,Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,538 Views

  • 12 Comments

  • 193 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1

    Overall
    1,538

ตอนที่ 2 : ชะตาที่1:อุปสงค์อุปทาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    19 ก.ค. 60

อุปสงค์อุปทาน


"ถ้าให้ไม่ได้ก็แลกดิ"



พ่ออายุเพียง 34 ปีนี้ผม 20 งั้นพ่อต้องพลาดทำแม่ท้องไปตั้งแต่สิบสามสิบสี่เลย
มันเป็นไปไม่ได้...
จากรูปของหญิงสาวคนนึงที่อยู่บนโต๊ะทำงานของเขา แม้เอกสารจะกองท่วมหัวเท่าไหร่ เขาก็หาที่ไว้สำหรับมันจนได้
นั่นทำให้ผมพอจะเดาได้ตั้งแต่ตอน 11ปีก่อน

และรู้ว่าหากผมไม่ได้มีหน้าหน้าที่ถอดจากแม่ เขาคงจะโยนผมทิ้งไปนานแล้ว...

ผมรู้มาตลอดที่พ่อเลี้ยงผมมา เทเม็ดเงินมากมายเพื่อทำให้ชีวิตผมเหมือนคนปกติที่สุด นั่นเพราะเขายังคงยึดติดอยู่กับแพรวาแม่ของผม

ผมรู้ว่าผมเป็นลูกของคนอื่น ที่ทำแม่ท้องแล้วไม่รับผิดชอบ พ่อที่รักแม่หัวปักหัวปำอยู่แล้วเลยรับแทน คงหวังว่าถ้าแม่คลอดคงได้ชีวิตแบบครอบครัวสุขสันต์กับคนที่รักที่สุด

แต่ขอโทษ...ที่พอผมลืมตาดูโลกปุ๊บ แม่ก็ลาโลกปั๊บ...

"นี่...นี่เด็ก"ผมสะดุ้งตื่นขึ้นจากฝัน มองหน้าคนที่เรียก คนที่มีเส้นผมสีรัตติกาลยาวถึงเอว ดวงตาคมสีอัมพันสุกสว่างราวสัตว์ป่า

...เชี่ย นี่คนหรือภาพวาด...

"เด็ก? เจ้าแล้วใช่มั้ยล่ะถึงได้มาอยู่นี่"มือเรียวยังคงจิ้มลงบนหน้าผากผมรัวๆ ผมพยักหน้ารับ แล้วมองรอบๆเป็นสวนที่ตลบอบอวลด้วยกลิ่นดอกไม้ป่า นั่งอยู่บนเก้าอี้สีขาวที่มีลวดลายงดงาม

"อ่าครับ คิดว่านะ คุณด้วยหรือ"ผมตัดสินใจทำลายความเงียบนี้ลง ดวงตาคมสวยตวัดมามอง

"เกือบล่ะ เฮ่อ...ไม่สำเร็จน่ะ ข้ายังไม่ตายหรอก แค่กลัวเจ็บเลยขึ้นมารอร่างกายฟื้นตัวน่ะ"ผมงุนงงกับคำของคนแปลกหน้าสุดๆแล้วก็ได้ตรัสรู้ว่า...

...ผู้ชายหรอแว๊ะ!!...

"ขืนอยู่ในร่างก็ได้เจ็บตายกันพอดี แผลก็ไม่ใช่น้อยๆด้วยสิ"เขาว่านิ่งๆ"ว่าแต่เจ้าล่ะเด็กน้อย ตัวแค่นี้ไปทำอีท่าไหนถึงตายล่ะ"

" เป็นโรคที่จะต้องตายตอนอายุ 20น่ะครับ ไม่มีมางรักษา จะว่าตายก็ไม่เชิงเพราะแค่หลับแบบไม่ตื่นน่ะครับ"คิ้วสวยของคนตรงหน้าเลิกขึ้นอย่างเข้าใจ ก่อนจะกลับมานิ่งเหมือนเดิม

"เสียใจด้วย แต่ข้าน่ะ...อิจฉาเจ้า...มากๆเลยด้วย"ชายตรงหน้ายิ้มอ่อนอย่างเหนื่อยล้าเต็มที

"ทำไมล่ะครับ ผมว่าผมควรนั่งร้องไห้กับชีวิตตัวเองแล้วนะ มีอะไรให้น่าอิจฉา"ผมงงสุดกู่ ถ้าคิ้วแม่มติดกันป่านนี้คงผูกกันไปแล้ว

"ข้าไม่มีวันตาย..."

ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าของชายแปลกหน้ายังคงเฉยเมย จนเราทั้งสองพูดออกมาพร้อมๆกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

"ถ้าผมได้มีชีวิตที่ยืนยาวเหมือนคุณก็คงดี"
"ถ้าข้ามีชีวิตที่มีจุดหมายอย่างเจ้าก็คงจะดี"

หันมองหน้ากันอย่างสื่อความหมาย เดี๋ยวๆอย่าพึ่งคิดถึงนิยายรักโรแมนติก แค่เหมือนจะคิดอะไรดีๆออกพร้อมกัน หึๆ

"เจ้าชื่ออะไรเด็กน้อย...คิดเหมือนข้ามั้ย"ผมพยักหน้ให้รัวๆ แล้วรีบตอบคำถาม

"ผมพีช คิดว่าผมก็คิดเหมือนคุณ"แม้ในใจจะยังลังเลอยู่

"ข้า ครอส เทริเลียร์ ข้าว่าเรามีสิ่งที่ไม่ต้องการที่ตัดกันพอดีนะ เจ้าคิดงั้นมั้ย พีช"

เสียงเปิดประตูรั้วในสวนแห่งนั้นทำให้ผมสะดุ้งหันไปมองที่มาของเสียง ก่อนจะเห็นว่ามีชายชราคนนึงเดินเข้ามา ทำสีหน้างุนงงเล็กน้อยเมื่อมองหน้าผม

"เจ้าอีกแล้วรึ ครอส"เขาหันไปพูดกับครอสที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ไม่แม้แต่จะชายตามองกรูวว

"อืม ท่านเห็นว่าใครล่ะ"ครอสหันไปเหยียดยิ้มร้ายใส่ก่อนจะออกปากขอ"นี่ท่านพาข้าไปพบท่านเทียร์ของท่านหน่อยได้มั้ย?'เดี๋ยวนี้'"

...นี่บ้านพี่ท่านเรียกขอนะ...

"เฮ่อ ครอส ท่านเทียร์คุยกับเจ้าหลายครั้งหลายคราแล้วมิใช่รึ"ชายชราถอดหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

"พนันมั้ยล่ะท่าน แต่คราวนี้ข้ามั่นใจว่าข้าชนะ เพราะ..."เจ้าของดวงตาสีอัมพันมองมาทางผมที่นั่งถอนหายใจกับสัจธรรมแห่งโลกที่แม้จิตายไปแบ้วก็ยังคงมีผล

"ห๊ะ!ผม?"

"อาๆตามข้ามาสิ..."ถึงจะว่างั้นชายชราก็เดินนำออกไป ครอสหันมากระชากผมให้ลุกจากเก้าอี้

ภายในสิ่งก่อสร้างที่งดงามโทนสีขาวขอบทองที่ขับให้ที่นี่ดูหรูหราราวกับตัวผมหลุดมายังแดนมหัศจรรย์ น้ำพุใหญ่หน้าสิ่งที่เหมือนราชวัง ผืนดินแปลกๆที่เหมือนก้อนเมฆ ป่าสนที่เหมือนถูกกำหนดให้ขึ้นมาตรงไหนๆตามความคิดของผู้อาศัย เพราะมันดูลงตัวเกินเสียที่มันจะพอใจขึ้นมาเอง
หน้าบานประตูโดดเด่นโทนตัดกับที่นี่ สีของดาร์กโอ๊ตกับลวดลายที่งดงามของเทพทิดาที่โอบกอดช่อดอกไม้ไว้

"รอข้าอยู่นี่"ผู้สูงอายุออกปากสั่งบ้าง ก่อนจะแง้มประตูเข้าไป
    "ชู่วว~"

      "มีอะไรหรอครับ คุณคลอส?"

      "คุณอะไรกันเรียกคลอสเฉยๆพอ"เขาว่า
 
      "ครับ คลอสเฉยๆ"ผมว่าไปนิ่งๆจำได้ว่ามุดนี้พ่อเคยเล่นอยู่ อิอิ

      "กวนล่ะ เจ้านี่ มานี่มา"คลอสลากผมเข้าประตูบานนั้นไป

      "แต่คุณคนเมื่อกี้บอกให้รอนะครับ"ผมเถียง

      "เออนาาา"สุดท้ายผมก็ต้องยอมใจพี่แกเดินตามไป

      "ท่าน ขอรั__"

เพล้ง!!


     "ชะอุ้ย เห้ย! มีอะไรให้ไวเลย ข้าทำคริสตัสแตกเป็นลูกที่สามของวันแล้วเนี้ยยย เร็วอย่าให้ขึ้น ขึ้นแล้วลงยาก"หญิงสาวเจ้าของปีกสีขาวนั่งอยู่บนบัลลังสูงสุด เส้นผมสีดำยาวจนแทบลากพื้น ดวงตาสีฟ้าหม่น ทำให้ภาพลักษณ์ของเจ้าตัวดูน่าค้นหาและน่าเชื่อถือถ้าไม่ติดว่าคำพูดและการกระทำของแม่นางทำให้คุณสมบัติดังกล่าวลดลงเกินครึ่ง

  เธอสะดุ้งจนทำคริสตันสีฟ้าที่มีภาพของเด็กชายราวๆสี่ขวบสามคนนั่งคุยกันฉายอยู่ ตกแตก เพล้งต่อหน้าต่อตา__คนๆนี้นะหรอผู้กุมชะตา__


     "เอ่อ คลอส เทริเลียร์ ขอเข้าพบขอรับท่าน"ชายชราพูดเต็มเสียง

    

     "ผู้ชายสวยๆนั่นนะ อีกแล้วเหรอ ข้ากำลังคิดอยู่เลยว่าจะแบ่งโฉนดที่ดินบนนี้ให้เขาเลย มาบ่อยเกิ๊น"เธอเอนพิงบัลลังเอาปลายเท้าเขี่ยเศษคริสตันแล้วของอันตรายพวกนั้นก็หายไป ผมกับคลอสที่หลบอยู่หลังเสาเห็นและได้ยินทุกการกระทำในห้อง และดูเหมือนชายผู้มีรูปร่างหน้าตายิ่งกว่าภาพวาดคนนี้น่าจะเส้นใหญ่พอควรขนาดที่ขึ้นๆลงๆสวรรค์บ่อยเป็นว่าเล่น


     "จะแบ่งให้เหรอที่ดินบนจุดสูงสุดของสวรรค์น่าจะราคางามเลยล่ะ ว่าแต่ท่านว่าใครสวย?"คลอสพอได้ยินคำว่าสวยหลุดจากปากผู้กุมชะตาก็พรวดพราดออกมาทันที

 

     "เจ้า!ข้าบอกให้รอก่อนไง"ชายชราหันมาดุ


     "ไม่เป็นไรออกไปก่อนเถอะ"เธอเหลือบมองผมแว๊บนึง ก็จะไปพูดกับคนข้างๆ"ไง คลอสคราวนี้เป็นอะไรล่ะ สงสารพวกคุณสำมีย์หน่อยเถอะ"ผมถึงกับสตัน

__สะ สามีเหรอ!?__


     "สามีพ่อท่านสิ แค่โดดผาแถวบ้านเล่นนิดหน่อย"ชายหน้าสวยยังคงพูดนิ่งๆ เดี๋ยวนะคลอสนี่คุณโดด หน้าผาฆ่าตัวตาย พอรู้ว่าไม่ได้ ก็หนีสามีหายมาสวรรค์เรอะ!!!

__เอ้...กูมโนเก่งเบอร์นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะ__


     "โห เดี๋ยวนี้เล่นถึงพ่อเลยนะ คลอส"หล่อนจีบปากจีบคอพูด ก่อนดวงตาสีฟ้าหม่นจะทอดลงมามองที่ผม ให้ตาย ไม่บอกนี่คงคิดว่าผมเป็นธาตุอากาศสินะ กระซิก คนดีโดดรังแก ทำไมพอตายแล้วรู้สึกว่าด้านมืดในจิตใจแม่งมีอิทธิพลขึ้นมาว่ะ"เอ้า ลูกใครล่ะนั่น"


     "เลิกเล่นได้แล้วท่านเทียร์ เรามาเพื่อขออะไรกับท่าน"ชายหนุ่มพูด"พวกเราสองคนอยากขอแลกชะตาได้มั้ย"บางทีก็ตรงเกินนะท่าน...


     "นายยังไม่เลิกพูดเรื่องนี้อีกเหรอ คลอส ใช่ ชะตาไม่ใช่สิ่งที่ชั้นอยากไปก้าวก่ายของๆใคร แต่มันแลกกันได้ถ้าทั้งสองฝ่ายเต็มใจ"ผู้กุมชะตาปัดเส้นผมสีดำยาวที่ร่วงลงมาบังหน้า มือเท้าคางกับบัลลังส่งสายตาเบื่อหน่ายมาให้ ให้เดานะผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าผมคงมีดีกรีความตื้อขั้นเทพระดับที่เทพยังปวดหัวเลย


      "งั้นก็แลกซะ!"เขาว่าพร้อมผม ท่านเทียร์คนนั้นไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ให้ดูภาพบางอย่าง

ภาพของพ่อที่กำลังร้องไห้อย่างจะเป็นจะตาย พร่ำบอกว่าให้กลับมาหมดสิ้นซึ่งความยิ่งใหญ่และหยิ่งผยอง

     "พีช เธออยากให้ฉันส่งใครที่ไหนไม่รู้ไปให้พ่อเธอดูแลเนี่ยนะ ฉันคงไม่ใจร้ายขนาดนั้น"เธอว่าแล้วหันไปทางคุณครอสที่นิ่งอยู่ เหมือนภาพที่ได้เห็นเป็นภาพที่เห็นเฉพาะคนที่กำหนดเท่านั้น"ครอส เฮ่อ...พูดไปนายคงไม่ฟัง เด็กพวกนั้นน่ะ เป็นห่วงเธอนะ"

     "พูดอะไรน่ะ ไม่เป็นห่วงสิแปลก"เขาเสยผมที่ลงมาปรกหน้าออก ก่อนพูดอย่างไม่หยี่หราอะไร

...ใครล่ะที่พวกเขาพูดถึง...

     "เอาเถอะ เราเตือนพวกเจ้าแล้วนะ นี่เป็นการตัดสินใจของพวกเจ้า ข้ามิอาจขัดได้ หนึ่งชีวิตแลกหนึ่งชีวิต เป็นความเท่าเทียมและอยู่ในขอบเขตที่ข้าจะให้พวกเจ้าได้"เธอลุกขึ้น ขนนกบนปีกสีขาวที่กำลังสยายออกปลิวว่อนทั่งห้อง ยังกับภาพในนิทานอย่างไงอย่างนั้น

ทั้งคำพูด และการกระทำของคนตรงหน้าในตอนนี้แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของคนเมื่อครู่

" ข้าเทียร์ ควอสเลอร์ ดิ อาร์ท ขอภาวนาให้ท่านได้ช่วยลูกแกะน้อยทั้งสอง
ชะตาทั้งสองจะถูกสับเปลี่ยน..."จู่ๆเธอก็หยุดพูด ในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศน่าอึดอัด"มันว่าไงต่อนะ ช่างแม่มเถอะ ละล้าาาา~"

...แล้วคุณเธอจะพูดเพื่อออ....

เธอว่างั้นแล้วหมุนตัวกลับที่เดิม ก่อนจะกระดิกนิ้วเรียกแมวสีดำขนปุกปุยตัวนึงมา มันเดินขึ้นบนตักของผู้กุมชะตาอย่างถึงวิสาสะ แล้วเรอออกมาเป็นไฟสีฟ้าที่ออกมาพร้อมแผ่นกระดาษแผ่นนึง

"มานี่สิ..."เจ้าตัวเดินลงมาถึงพื้นแล้วกวักมือเรียก ดีดนิ้วทีนึงแล้วโต๊ะพร้อมชุดน้ำชากับขนมก็ออกมา

"เซ็นต์ซะสิ งัมๆๆ"เธอโยนสิ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นกระเป๋าดินสอลักษณะรูปการ์ตูนเหมือนเด็กประถมให้ พลางงับคุ๊กกี้กับนมตามไป

...ไมดูเด็กน้อยจังว่ะ...

"ตาเจ้าล่ะ เด็กน้อย"ผมไม่ค่อยจะคุ้นเลยเวลาคนไนี้เรียกชาวบ้านว่าเด็กน้อย เพราะหนังกน้าพี่แกผมให้เต็มที่ไม่เกิน 25 ไม่ก็รุ่นเดียวกับผมยังเชื่อ
 ลายมือ...สวยมาก ดูเหมือนที่ๆของครอสจะเป็นภาษาอังกฤษนะ

"เร็วเข้าชั้นต้องไปส่องเด็กๆ อีกนะ"ผมไม่เข้าใจหรอกว่าเธอพูดเรื่องอะไร ไม่ได้อยากหลงตัวเองนะ แต่ผมว่าผมไม่ได้โง่นางนั่นแหละอินดี้เกินจะเข้าใจ...

ปากกาลูกลื่นลายสาวน้อยเวทมนต์จรดลงบนแผ่นกระดาษ ที่มีชื่อของครอส เทริเลียร์อยู่ก่อนแล้ว

"เอ่อ แค่นี้เหรอครับ คุณ...พระเจ้า"ผมถามเมื่เห็นว่าร่างระหงนั้นเดินออกไปจากโต๊ะเฉยๆ

"อะห๊ะ แค่นี้แหละหนูพีช"เธอหันมายิ้มให้ เรื่องที่พี่แกรู้ชื่อผมน่ะช่างเหอะเป็นพระเจ้าใช่มั้ยล่ะ เลยเลิกแปลกใจไปแล้ว"อ๋อ คุณติณต์หล่อโฮกกกก"เธอป้องปากหัวอย่างตัวร้าย แอบได้ยินเสียง ครอสพึมพำประมาณว่า'นี่ข้าตื้อยัยนั่นมา 10กว่าปี เพื่อกระดาษแผ่นเดียว?'

...นั่นพ่อตรู...

"พาทั้งสองไปห้องรับรอง พรุ่งนี้ข้าจะโยนลงหม้อ"เธอหันไปพูดกับก้อนขาวๆลอยได้ ว่าแต่ไอลงหม้อนั่นคืออัลไลลลล!!




______________________

มาๆเด็กน้อยมาล้อมวง
อย่าได้ร้องไห้งอแง สิ่งที่เจ้าเห็นแน่แท้ความจริง...

ผิดๆ555 ขำๆนะ

บอกเลยเอือยมากตอนนี้ ขัดกับชีวิตไรท์ที่โครตวุ่นช่วงนี้
อาจจะไม่อัพเลยก็มี

ตอนนี้อาจมีการแก้ไขอีกมาก เพราะไรท์อัพในมือถือ
ความจริงไรท์ต้องเอาภาพตอนขึ้นตอนมาด้วย
อต่ในมือถือไม่สะดวกรออออวนไปปปป

สำหรับวันนี้ see you รักรีดทุดคนต้าาา

อาจมีการอัพซ้ำ ทำใจนิดแต่ไม่ได้บ่อยขนาดนั้น555

*รี ครั้งที่ 2
ไม่มีไรแค่จิบอกว่าเรามีเพจด้วยแหละเธอววว
แมวน้อยผู้กล้าหาญ
บอกเลยมีข่าววงใน อิอิ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #4 K. D. M (@KamjiraMoosiri) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 11:12
    น่าสงสาร
    #4
    0
  2. #3 K. D. M (@KamjiraMoosiri) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 11:10
    ห่าสงสารพ่อของพีชชชช
    #3
    0