++[Forever]ได้โปรดเถอะท่าน เอาความเป็นอมตะคืนไป++Harem,Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,538 Views

  • 12 Comments

  • 193 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1

    Overall
    1,538

ตอนที่ 3 : ชะตาที่ 2:ชีวิตใหม่ที่ใกล้เข้ามา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 ส.ค. 60


ชีวิตใหม่ที่ใกล้เข้ามา

"โชคดีนะ!!!เด็กๆ!"

โลกของข้านั่นเป็นโลกที่ทุกอย่างถูกเอื้ออำนวยด้วยเวทมนย์ มนุษย์แทบไม่ต้องขยับไปไหนเองด้วยอำนาจเหล่านั้น
พระเจ้ารู้สึกหงุดหงิดและเบื่อหน่ายกับชีวิตแบบเดิมๆของมนุษย์...มันช่างไรสีสัน เกิด แก่ แล้วก็ตาย แค่นี้หรือ ไม่ๆมันต้องมีอะไรน่าสนใจกว่านี้สิ

คำสาปจากสวรรค์ฉุดรั้งชีวิตของผู้คนไว้ไม่มีวันดับสูญ และไม่มีวันเกิด...

ครอบครัวข้าเริ่มจากพี่สาวที่กำลังตั้งครรภ์ ทำให้เด็กในท้องตายไป เธอน่าสงสารมากเพราะหลานของข้าที่เกิดแด่พี่สาวนั้นร่างกายไม่ได้ตายไปด้วย เด็กมันยังคงเคลื่อนไหวอยู่เพียงแต่ไม่ร้องไห้งอแงและที่สำคัญ'หัวใจ'นั้นหยุดเต้นไปแล้วเป็นแค่ซากศพเดินได้ แค่นั้นก็มากพอที่จะทำให้พี่สาวข้านั้นคลั่งตายได้

เธอเริ่มทำร้ายผู้คน ข้างนอกก็เช่นกันมีสิ่งที่เคยมีชีวิตเคลื่อนไหวอยู่กันให้วุ่น ข้าเริ่มกังวลแล้วว่าสักวันอาจจะไม่เหลือมนุษย์อยู่ก็เป็นได้

        และแล้วก็เหมือนฟ้าจะเมตตาเมื่อซากเดนเหล่านั้นเริ่มล้มลง หมดยุคแห่งความหายนะแล้ว...
แต่แล้วไงล่ะไม่เหลือใครอีกแล้ว

เดินทางไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย รู้ตัวอีกทีคนรอบตัวก็หายหน้าหายตากันไปแต่ข้านั้นไม่...

เป็นคนเดียวที่เหลือรอดในยุคนั้น คำสาปนั้นได้ฆ่าข้าไปแล้ว ให้กลายเป็น...

ซากศพที่ยังมีชีวิตและไม่ย่อยสลาย...

_____________________________

"เอ้าๆถึงตาหนูแล้วลูก"ในห้องโทนสีขาวสว่าง อันเป็นที่พำนับของที่ผู้กุมโชคชะตา ถามว่าทำไมพวกผมถึงมาอยู่ที่นี่...

ชั่วโมงก่อน ในห้องรับรอง

"พีชๆๆๆๆมาเล่าเรื่องผีกานนน ชั้นอยากทำมานานแล้วแหละ เย้~"

"ไม่"เสียงเชิญชวนยังไม่ทันจะจบดีครอสก็ได้ตัดมันอย่างไร้เยื่อใย กระซิก

"หรอก...งั้นไม่เอานี่ช่ะ?"หล่อนลอยหน้าลอยตาพูดพร้อมชูแผ่นกระดาษขึ้น

...ถ้าพี่แกตะมามุกนี้มึงไม่ต้องชวนหรอก...

"เออ!เล่นก็เล่นว่ะ"ครอสที่พึ่งซดเหล้าไปหลายแก้ว เริ่มมีอาการมึนๆเมาๆเชือนๆขึ้น รวมถึงด้วยความที่พี่แกขาวไง e hereแดงแม่มทั้งตัวเลย แต่ท่านเทียร์ห็ยังจะลากพี่แกไปอีก

และนั่นล่ะครับ ถึงได้มานั่งเล่าเรื่องผีฟิลเดียวกับรอบกองไฟในรายงานลูกเสือตอนประถม(เพราะหนูพีชไปมิได้ ทำรายงานโลด)

ตัดกลับมาตรงปัจจุบัน

เอาไงดีว่ะ!ทั้งชีวิตฟังมาแต่นิยายสืบสวนของทนาย การ์ตูนเด็กผู้หญิงของป้านวล บทความแล้วก็เพลงที่พ่อแต่ง เรื่องผีเหรอว่ะ ใช่ล่ะ!!

"เป็นเรื่องของความรักของทหารคนนึงกับภรรยาที่เสียตอนคลอดน่ะครับ..."

"ว่าๆ..."เชี่ยลมตีหน้า ที่อยู่ด้วยกันมาบอกเลยว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ต่างจากเด็กน้อยเลย เธอกำลังกระพือปีกพั่บๆตาเป็นประกาย และดูไม่เบื่อเลยทั้งๆที่ก่อนหน้านี้นางเป็นคนที่เล่าๆไปราวๆ10เรื่องได้แล้ว

"ครับ ระหว่างสงครามภรรยาของเขาท้องแก่อยู่ ทุกวันตอนเย็นเธอจะไปยืนรอสามีของเธอ จนกระทั่งตอนเธอคลอด..."

"เธอตายหรือ?"ดวงตาสีอำพันสุกสว่างวาววาบก่อนจะผงักขึ้นมาพูด

"ใช่ เธอตาย...แต่เธอก็ยังรอ รอว่าสักวันสามีของเธอจะกลับมา และแล้วเขาก็กลับมา เธอฆ่าทุกคนที่คิดจะบอกความจริงกับสามี แล้วมารู้ทีหลังว่าสามีนั่นรู้มาตั้งแต่แรกแล้ว...ว่าเธอตาย"

"น่าหดหู่จัง แต่นี่คือการเล่าเรื่องผีนะแจ๊ะ ดังนั้นลูกผิดหัวข้อแล้วล่ะ โฮะๆ"หลังจากนั้นผมและท่านครอสเทริเลียร์ก็ถูกเนรเทศออกมาจากห้องเป็นที่เรียบร้อย ดวงจันทร์ที่ยิ่งใหญ่กว่าfull moonวันลอยกระทงกำลังสาดแสงกระทบกลางหัวเป็นสัญญาณว่า'พวกกรูควรนอนได้แล้ว'

"พ่อเจ้าเป็นคนยังไงล่ะ...ข้าต้องไปอยู่กับเขาก็เลยอยากรู้ไว้น่ะ"คุณครอสถามขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัดยามราตรี

"เป็นคนที่ใจดีกับผมมากเลยล่ะ แล้วก็รักแม่มากๆด้วย ถึงผมจะไม่รู้ก็เถอะว่าแม่เป็นคนยังไง แต่พ่อ...คุณตินณ์น่ะเค้าก็เล่าให้ฟังตลอด..."เขามองหน้านิ่งๆไม่ได้พูดอะไรเหมือนรอฟังต่อ"แม่ทำงานบ้านหรืออาหารไม่เป็น เป็นคนเบ๊อะๆที่อ่อนต่อโลกสุดๆ ที่สำคัญผมหน้าตาเหมือนแม่มาก...
ผมก็แอบคิดนะว่าถ้าผมไม่เหมือนแม่พ่อคงทิ้งผมไปนานแล้ว"

"เหรอ  น่าเศร้าจังนะ"เอ่อ ไม่ต้องปลอบก็ได้นะท่านถ้าจะหน้าตาเฉยขนาดนี้

'แสงอรุณฉาย จงลืมตาตื่นขึ้นรับชีวิตใหม่ที่ข้าได้ประทานให้พร้อมกับแสงอันอบอุ่นที่จะคอยโอบกอดโลกนี้ไว้ตราบสิ้นทิวา'

"เสียงอะไร?!"อุ้ย!ปากกรู๊วววว

"ฮะๆโทษๆไม่ต้องนอนแล้วแหละ อุ๊อิ๊ ลืมไปน่ะว่าพรุ่งนี้เตี่ยแกเรียกไปเล่นไพ่ด้วยอ่ะ ไปๆรีบๆเข้า"จู่ๆร่างบอบบางพร้อมปีกใหญ่ขาวสะอาดก็เข้ามาทางหน้าต่างแล้วโอบไหล่ของผมและครอสไว้ ก่อนที่จะบอกความจริงอันประเสริญที่พี่แกสามารถทำให้เช้าได้แล้วรีบๆทำธุระของนางให้จบๆ

ระหว่างทางที่ถูกปูด้วยพรมอย่างดีไร้ซึ่งวี่แววของสิ่งมีชีวิต และตอนนี้มันดันเงียบเยี่ยงคำบรรยายของสิ่งที่เรียกว่าป่าช้าที่เคยได้ยินมา คนเดินนำหยุดนิ่งหน้าห้องบานใหญ่ที่ภายในถูกตกแต่งด้วยกระจบสีต่างๆบอกเล่าเรื่องราวของเทพองค์หนึ่ง แต่ก่อนที่จะได้สนใจสิ่งอื่นไปมากกว่านั้นใจดวงน้อยก็ต้องไปจดจ่ออยู่กับหลุดมืดที่อยู่กลางห้อง

"พวกนายแน่ใจนะ...สิ่งที่พวกนายกำลังจะทำคือการที่ลบตัวตนของตัวเองในโลกก่อนออกไปแล้วแทนที่ด้วยอีกคน"

เจ้าหล่อนทำหน้าจริงจังระหว่างที่กำลังเดินเตะสิ่งที่คาดว่าจะเป็นก้อนเมฆรอบๆหลุมนั่น"...มันหมายความว่าทุกอย่างที่เกี่ยวกับพวกนายจะถูกลบออกไป มันเป็นวิธีเดียวที่ไม่ต้องทำให้มิติปั่นป่วน"

"มาถึงจุดนี้แล้วจะให้ถอย?สายไปแล้วมั้ง ท่านเทียร์ ใช่มั้ยเจ้าหนู"ดวงตาสีอัมพันส่องประกายถึงปณิธานอันแรงกล้า"ฟังนะ ข้าคิดมาพอแล้ว"

"ผมก็ด้วย..."

ดวงตาสีฟ้าหม่นฉายแววถอดใจ ก่อนจะยื่นมือออกมา

"ขอมือหน่อย..."หมาผมเหมือนหมามากเหรอ อันนี้ไม่แน่ หลังจากยืนมือให้ตราประทับลายปีกนกก็ผุดขึ้นมาบนหลังมือของเราทั้งคู่

"จะไปไหนก็ไป..."น้ำเสียงเย็นชาว่าแล้วผลักพวกเราทั้งคู่ลงไปในเหวที่ไร้ก้น เชี่ย!!!!!

"โชคดีนะ!!!เด็ก!!"ยังได้ยินเสียงตะโกนไล่หลังมาจากเบื้องบนที่แสงนั้นค่อยๆเล็กลงและ...หายไป

มืด...ครอสอยู่ไหน ให้ตายง่วงเป็นบ้า แต่...มันไม่ใช่เวลานอน...

ไม่ไหว...บ้าเอ้ย...


________________________________________


ไรท์เองต้าาาา

มองๆๆอย่าพึ่งกระทืบเค้า เราเชื่อว่าตอนนี้ทุกคนกำลังไล่สอบแก้กันอย่างบ้าคลั้งโฮะๆ
พูดแล้วก็เศร้าอ่ะนะ กระซิกๆ

ตอนนี้ก็ใกล้เข้าเนื้อเรื่องจริงๆแล้วอิอิ ความจริงเราตั้งใจจะให้มันเป็นแนวขำๆหลุดโลกนะไปๆมาๆมีแต่คนเม้นว่าเศร้า555

ขอบคุณสำหรับทุกเม้นนะ เราอ่านแล้วอ่านอีกชื่นใจที่ไม่ทิ้งกัน

รักทุกคนนนน แล้วเจอกันตอนหน้า

แต่เดี๋ยวก่อน เรามีของมานำเสนอ อันนี้นิยายสายฮาจริง เป็นโปรเจคของเรากับเพื่อน

The Last Project วิกฤตการณ์หนังสั้นถล่มมอ

ผู้แต่ง:QueenOfHeart

ฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะจ้าาาาาาา

*ป.ล. รีอัพ 02/08/60 (ชื่อตอน)






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น