++[Forever]ได้โปรดเถอะท่าน เอาความเป็นอมตะคืนไป++Harem,Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,538 Views

  • 12 Comments

  • 193 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1

    Overall
    1,538

ตอนที่ 4 : ชะตาที่ 3: เสน่ห์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ก.ย. 60

เสน่ห์

'ผู้ชายที่...จะมีเสน่ห์เพิ่มขึ้น...'

'จงจำไว้หากเจ้าอยากกลับเมื่อไหร่ ข้าจะรออยู่เสมอ จงถามตนให้ดีก่อนว่ากระหายแค่ไหนก่อนดื่มมันลงไป เพราะรู้ตัวอีกทีเจ้าอาจเสียมันไปแล้ว...'

"เชี่ย!!! โอ้ย! เจ็บสัส"แม้ตาจะพร่ามัวแต่แสงแดดที่แยงตานั้นก็ชนะเลิศ ผมแหกตาขึ้นหากแต่มันเป็นสถานที่ที่ไม่เคยพบเจอและแน่นอนว่าในเมืองกรุงไม่มีทางมาสร้างอะไรแบบนี้ได้แน่นอน

ทันทีที่ตั้งตัวได้ดวงตากวาดไปทั่วห้อง ผมว่าห้องทำงานพ่อนี่เทพนิยายแล้วนะ นี่คงเป็นโลกของครอสซินะ นี่เค้าไปทำอะไรมาเนี่ย
พันยังกับมัมมี่ให้ตายไอ้เรื่องโดดผาเล่นท่าจะจริง

"ท่าน...ฟื้นแล้ว?"ห่ะ ไรท่านๆนะ?"เจ้าเป็นใคร...นายท่านอยู่ไหน"

ชายร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีเทา ดวงตาสีอัลมอนทอประกายชวนหลงใหล ใจเย็นมึง กูแค่บรรยาย  อีกอย่างนึงมันไม่ใช่เวลามาปรื้มกับหน้าตาของคนแปลกหน้านะเว้ย!

ทันทีที่หลบตาของผู้บุกรุกด้วยสายตาอันเฉียบคมของผม ทำให้ป๊ะเข้ากับกระจกข้างเตียง และนั่นแหละครับ แทนที่ผมจะได้เห็นรูปใบหน้าอันงดงามเยี่ยงฑูตรสวรรค์ของครอส เทริเลีย กลับกลายเป็นนายพรรณวษา หนังหน้าเดิมๆของตัวเองที่ตื่นมาเซฮายกันทุกวัน

เชี่ย!!พระเจ้ามันไม่เหมือนที่คุยกันไว้  นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน 

ชายแปลกหน้าสาวเท้ายาวๆนั่นเข้ามา ก่อนจะกดตามองต่ำมาที่ผม มันไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนี้ น่ากลัว พ่อ...

"รูกะ!~แค่เก็บผ้าก็อตมันยากขนาดนั้นเลยเหรออ!!"ทว่าก่อนที่มือยักษ์นั่นจะมาโดนตัว เสียงโหวกเหวกก็ลั่นขึ้นมา พร้อมกับเสียงบ่นอุ๊บอิ๊บ อีกต่างๆน่าและที่น่าสะพรึงกว่านั่นเสียงแม่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ"ทำอะไรอยุ..."

จากนั้นก็เกิดปรากฏการณ์เดสแอร์ขึ้น ประเด็นคือไอ้คนแปลกหน้า...มึงอุ้มกูทำไม?

2 ชั่วโมงผ่านไป ไวเหมือนโกหกกับอีแค่ทำแผลทั้งตัวใหม่ แค่ชายแปลกหน้าหมายเลข 2ก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่นั่งบ่นไปเรื่อยๆแทบจะไม่มีกะจิกกะใจอยู่กับแผลตูเลย แต่ผลงานที่โปกอยู่บนตัวผมก็แลดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ 

"โอเค คุณหนูมาจากไหนล่ะครับเนี่ย?"ตัวตาสีมรกตจ้องมองมาอย่างคาดหวังคำตอบ เส้นผมสีทองอ่อนที่อ่อนจนแทบจะขาวรับกับใบหน้าสมชายชาตรี แต่พอมองคุณชายสายสุภาพคนนี้กับไอ้ยักษ์หัวเทาแล้วเหมือนเห็นฟ้ากับเหวอยู่ใกล้กันซะ

"ผมเหรอ?ก็ครอส เทริเลียไง"ด้วยความหน้าด้านหน้าทนทั้งหมดที่มี แต่ต้องไม่มีคนจำครอสได้สิ

"อย่ามาเล่นลิ้นเจ้าเด็กไม่รู้หัวนอนปลายเท้า"เหี้ยโหด มันจะกัดกูม้ายยย 

ชายผมทองเห็นงั้นจึงแยกผมออกมาให้ไกลตีนไอ้คนไร้มารยาทหมายเลข 1ก่อนที่จะโดนเฮียแกกระทืบอะนะ

"คุณหนูสับสนอะไรรึเปล่า นายท่านของพวกเราคือคนนี้ต่างหาก"ชายปริศนาหมายเลข 2ว่าพลางถึงรูปที่มีคนสามคนอยู่ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นรูปของผมกับพวกเขา'ไม่ใช่ครอส'อีกแล้ว

"มิกะ?รูปนั่น..."ชายผมทองชะงักทั้งรอยยิ้มยามเหลือบมองตามคำทักท้วง"เจ้าเป็นใครแล้วท่านครอสอยู่ไหน"

โหยพี่ถ้าเสียงจะโหดงี้ไม่ต้องถามหรอกเค้าเรียกขู่!

ทั้งสองคนเดินออกไปข้างนอกซึ่งหมายเลขหนึ่งก็ ถูกฉุดออกไปด้วยรอยยิ้มของอีกคน...และเล็บ สักพักหนึ่งชายผมทองก็กลับมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเคย

"ข้ามิคาเอลล่า ลัฟเวอร์ ขออภัยที่เสียมารยาท ท่านคงเป็นแขกของนายท่านใช่หรือไม่"ชายผมทองโค้งคำนับให้ เห็นอยู่แว๊บๆว่าพี่แกเหยียบเท้านายยักษ์หัวเทาคนไร้มารยาท

"ชิ ข้ารูคาเอล่า ฮัทเลอร์"ชายตรงหน้าหันไปเขม่นใส่ เจ้าตัวทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่สบอารมณ์"เออๆขอโทษแล้วไง!"

"เอาล่ะๆตาท่านแล้วแขกผู้ทรงเกียรติ"

"ทำไมพวกนายยังจำครอสได้ล่ะ เอาเถอะผมพีช"ผมทำใจบอกไป รู้สึกเสียหน้านิดๆที่ความแตกตั้งแต่ต้น แต่ถ้าคนพวกนี้บอกคงจะหายข้องใจไปเยอะ"ผมแลกชะตากับครอส ผ่านท่านเทียร์ ทีแรกก็คิดว่าแค่ย้ายร่างกันเหมือนในละครไรงี้ ไปๆมาๆมันก็นะ..."

"เรื่องทำไมพวกเราถึงรู้สึกถึงตัวตนของนายท่านนั้นจะขอเล่าที่หลังนะครับ แต่มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอกครับ"คุณมิคาเอลล่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตามมาด้วยเสียงบ่นๆของยักษ์สาที่ยืนพิงพนัง

"...อย่างนายท่านเดี๋ยวเดียวก็เบื่อ"ยังไม่ทันที่คุณมิคาเอลล่าจะได้ว่าอะไรร่างสูงๆนั่นก็หายไปต่อหน้าต่อตา

"อย่าไปถือสาอะไรเขาเลยครับ เห็นอย่างนั้นรูกะเค้าก็เป็นคนดีนะครับ เค้ายังแก้ตัวกับข้าเลยว่าที่อุ้มท่านขึ้นไม่ได้จะเหวี้ยงออกจากหน้าต่างอย่างที่ท่านคิด"เอ่อ ใจเย็นนะ แต่ตอนนั้นยอมรับจริงๆว่าจะถูกฆ่า

และในเย็นวันนั้นผมก็ไม่ได้เจอกับสิ่งมีชีวิตที่ชื่อรูกะอีกเลย อาจสงสัยว่าผมจะอยู่ได้เยี่ยงไร หากคุณหนูพีชผู้ไม่เคยทำไรด้วยตัวเองร้องมาเคว้งคว้างคนเดียว ไม่ต้องกังวลไป...

"นายท่านไม่ทราบว่าต้องการรับอะไรเพิ่มมั้ย"

"นายท่านชุดนี้..."

"นายท่านๆๆ"บลาๆ เป็นง่อยกันเลยทีเดียว

หลังจากใช้ชีวิตกินๆนอนๆอยู่แต่ในห้องนอนมาสามวันเต็ม ก็ถึงเวลาที่ท่านพีชจะได้ออกผจญภัยตามแผนเสียที

"มิกะๆพาไปเที่ยวหน่อยได้มั้ย?"ความจริงไม่ต้องถามหรอก แค่พูดก็พาไปแล้วเหอะๆ

"ไม่ได้ครับ"อ้าวผิดคาดแห๊ะ 

"ไมอ่ะ"

"ท่านไม่รู้จริงๆหรือครับว่านายท่านมีศัตรูเยอะแค่ไหน เกรงว่าจะอันตราย..."



"ถ้าเด็กมันอยากไปก็ให้ไปซะสิ"ก่อนจะได้พูดจบคนที่หายไปตลอดที่ผมนอนตายอยู่ในห้องก็กลับมา อยากรู้เหมือนกันว่าพี่แกไปไหน แต่ไม่...กูหยิ่ง(ถึงจะถามมิกะทุกวันก็เหอะ)

อย่างที่ได้ยินระดับภาษาที่ผมใช้กับคนบ้านเทริเลียร์ไม่ได้ห่างเหินอะไรมาก มิคาเอลล่า become to มิกะ ส่วนอิคุณรูคาเอลล่าก็เป็น รูกะ หุ้ๆน่ารักมั้ยล่ะ(ถึงคนหลังจะไม่เคยอยู่ให้เรียกก็เหอะ)

"ก็ชั้นต้องไปทำความสะอาดหอสมุดวันนี้ ส่วนนายนะรูกะนายก็ต้องเตรียมอาหารเย็น ใครจะไปเฝ้าท่านพีช"กราบขอบคุณแด่ความห่วงใยที่มีให้กันนะมิกะผมซึ้งใจมาก แต่ไหงพูดไปพูดมามันเหมือนกูเป็นตัวถ่วงความเจริญสังคมว่ะ

พึ่งรู้เหมือนกันว่ารูกะเป็นคนทำอาหารให้ หน้าอย่างนั้นเนี่ยนะสงสัยต้องมองใหม่ พูดแล้วก็นึกถึงคำของป้านีที่พูดไว้ว่า

'ผู้ชายทำอาหารเป็นจะมีเสน่ห์เพิ่มขึ้นอีก30%'
ถ้างั้นว่างๆผมคงต้องไปให้มิกะสอนบ้างล่ะ
ถามว่าทำไมไม่ให้รูกะสอน
...กูหยิ่ง
กลับมาที่ปัจจุบัน

"เตรียมแล้ว...เดี๋ยวพาไปเอง"ห่ะ พูดใหม่ดิ๊เฮีย

"ห่ะ!? นายอ่ะนะ"ไวเท่าความคิดก็ปากกูนี่แหละ

"เออ แปลก?"เออ!โครตแปลกก็อยากตอบนะแต่พอดียังรักตัวกลัวตายอยู่ขอเงียบๆล่ะกัน พี่แกคงไม่พาตรูไปฆ่าหมกท่อหรอก...มั้ง?"คิดว่าชั้นจะพาไปฆ่าหมกป่าเหรอห่ะ"

What!พ่อมึงเป็นอัลดุลเหรอ

"งั้น โชคดี ขอตัว"หนุ่มหัวทองสะบัดหน้าเดินหนีใส่แบบผู้ดี งอนเหรอว่ะ

แสงแดดยามบ่ายนั้นไม่ได้ร้อนแสบผิวอย่างเมืองไทยที่นอนลืมแดผ้าม่านทีเอาซะดำ ไอ้คนตัวสูงก็ยังคงเดินเงียบๆต่อไปเรื่อยๆไม่น่าชื่อว่าพี่แกจะทำตามที่ผมบอกทุกอย่างอย่างไปไหนก็พาไป เรียกได้ว่าสำเร็จไปหนึ่งเป้าหมาย

ถ้าพ่อ...ไม่ดิคุณตินณ์อยู่ด้วยก็คงดี ป่านนี้จะเป็นบ้างนะ

"นี่ เด็กโง่ ดูนั่นสิ.."เจ้าตัวชี้ไปยังเจ้าหมาพันธุ์โกลเดนที่กระดิกหางพร้อมกระโดดไปมาภายในกรงอย่างตื่นเต้น

"จะไปดูเหรอ คุณรูกะ ไปก็ได้นะ"

"ขืนปล่อยเจ้าไว้เกิดก่อเรื่องขึ้นมาจะทำไงล่ะ ชั้นก็ไม่อยากฟังมิกะบ่นนักหรอก"พูดซะกุอยากฆ่าตัวตาย

"คร้าบบ ไปด้วยก็ได้"

รูกะสาวเท้าไวๆเข้าหาเจ้าหมาตัวโตทันที เชี่ยเจอหมาแล้วทิ้งตรู อะไรคือบรรยากาศแบบโลกนี้มีแค่เราสองว่ะ

"รูกะชอบหมาเหรอ"

"..."

"แหมๆนายก็มีมุมมุ้งมิ้งแบบนี้เหมือนกันนะเนี่ย"โห้ รักสัตว์

จะว่าไป...ป้านีก็เคยบอกว่า
'ผู้ชายรักสัตว์จะมีเสน่ห์เพิ่มขึ้นอีก 30%'
แต่ช่างเหอะ

"อยากเลี้ยงมั้ย"ผมถามออกไปเพราะไก้แต่ยืนนิ่งๆอยู่ชาติกว่าๆแล้ว พอจะก้าวเท้าออกเดินไอ้คนที่นั่งเล่นกับหมาอยู่ก็กระชากกลับมาซะงั้น

อื้อหือ...ช่างเจิดจ้า คืออยากถามท่านเทียร์มากว่าบุญเบอร์ไหนถึงเลือกหน้าตาได้ ดูมนุษย์คนนี้สิ ก็เหมือนๆกับคนทั่วไปอ่ะ...เหมือนก็เหี้ยล่ะ
พระเจ้าแม่มโครตลำเอียงอ่ะ

ดูสายตาเหล่าสาวน้อยสาวใหญ่นะ

"ไร้สาระ..."เจ้าตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ละสายตาจากเจ้าหมาที่ทำหน้าละห้อยอยู่ข้างล่าง

"ชอบแล้วทำไมไม่เลี้ยงล่ะ"

"นายท่ายแพ้ขนสัตว์...เดี๋ยวนะ เจ้าแพ้มั้ย"คนตัวสูงเบิกตาโพลก

"ไม่นะ"

"...ขอเลี้ยงได้มั้ย นายท่านไม่อยู่ นั่นหมายความว่าตอนนี้เจ้าที่แลกตัวตนกับนายท่านมีสิทธิในบ้าน"

"อ่อ เอาดิ น่ารักดีเหมือนกัน บ้านจะได้มีสิ่งมีชีวิตบ้าง"

ขออีกทีนะ...

ดูรอยยิ้มนั่นสิ โลกสว่าง ถ้าพี่แกไม่ทำหน้าโหดอย่างปกติคงป๊อปตายแน่ แบบเดินผ่านสาวแล้ว
มีซาวเสียงกรี้ดดด ให้แบบพวกเอฟโฟไรงี้

เปรต...เออๆร่างสูงก็ได้ คุกเข้าให้อย่างไว คว้ามือผมไปจับไว้ ช้อนตาขึ้นมอง นิยายสาวน้อยชัดๆ

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง...นายเหนือหัวแห่งข้า"

ช็อตนี้...กุตาย

และ

ป้านีเคยบอกว่า

'ผู้ชายที่อ่อยได้น่ารัก(อ่อยไม่รู้ตัว)จะมีเสน่ห์เพิ่มขึ้นอีก 40%'

__________________

ครบจ้าาาาา
ไรท์กำลังประสบกับมรสุมงานอยู่//ฮา
แต่มาแล้วน้าาา อย่าพึ่งทิ้งกัน ไหนๆใครอยู่ข้างใคร ไรท์อยู่ด้อมพ่อตินณ์นะจ้าาา//มีเหรอ?

รักรีดทุกคนนนน



เม้นให้ไรท์หน่อยน้าาา ชอบแรงกดดันคริๆ

*Re.1หน่อยนะ

เม้น 1)นั่นดิ ไรท์ก็ว่างั้นง่ะ จำๆไว้เพื่อสักวันได้ใช้555

เม้น 2) คุณหนูห้ามอ่อยค่ะ เสียศักดิ์ศรีคริๆ

คืนพรุ่งนี้เค้าจะอัพ เราจิทำตามสัญญา555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #11 มายเนมอีส... (@neneoshiyalovely) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 21:56
    ป้านีช่าง...555
    #11
    0
  2. #9 FiinlanDZ (@melsung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 19:35
    เนื้อเรื่องดูวุ่นวาย บรรยายก้เยอะแล้วนะ แต่ดูไม่ได้เนื้อหาไรเลย เหมือนมีแต่คำพูด
    #9
    0
  3. #6 Rswrttamm (@RwOwm5ikRoPU6hv) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 17:59
    ป้านีชั่ง.....อยากให้ป้าสอนเคะน้อยของเรา
    ให้รู้จักการอ่อยผู้ที่ทำให้ตกหลุมรักบ้างจัง 5555
    #6
    0
  4. #5 pthanatsorn (@thanussorn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 19:47
    ป้านีช่างสอนจริงๆ-.,- กุควรจำดีมั้ย?
    #5
    0