++[Forever]ได้โปรดเถอะท่าน เอาความเป็นอมตะคืนไป++Harem,Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,538 Views

  • 12 Comments

  • 193 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1

    Overall
    1,538

ตอนที่ 5 : ชะตาที่ 4:คำถามที่ค้างคา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 ก.ย. 60

คำถามที่ค้างคา

"...ข้าคงต้องบอกทุกอย่างกับท่านแล้วล่ะ"






"ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง...นายเหนือหัวแห่งข้า"

"..."

หมา...หมาน้อย ทำไมต้องทำหน้าเหมือนน้องหมาของแครล์อย่างงั้นเล่าาา! พอๆตั้งสติกระชากมือกลับ พี่แกยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง
ทำหน้าตายอย่างเดิม

ผมว่าอากาศมันร้อนๆนะว่าม่ะ นึกแล้วก็อยากกลับบ้าน...

"เจ้าเป็นอะไรไปไอ้หนู"

"โอ้ยย"ว่าอย่างเดียวไม่พอยังอุตส่าก้มลงมาหยิกแก้มกรูววว

พูดแล้วก็นะตั้งแต่แผลหายรู้สึกเหมือนจะลอยได้ ไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนนี่ล่ะนะ ร่างกายปกติของคนเรา ชัดเป็นห่วงครอสแล้วสิ ป่านนี้จะเป็นไงบ้างนะ

"ไรเนี่ยยย"พี่แกชักมือกลับ หันไปหัวเราะหึๆกับตัวเอง อย่าคิดว่ากุไม่เห็นไอ้รอยตรงมุมปากนั่นนะ

เจ้าตัวเดินเข้าร้านไปและมาพร้อมกับสายจูงกับหมาไม่น้อย ก็มันโกลเด้นอ่ะนะ สีหน้าดูเปี่ยมสุขเสียไม่มี หมั่นไส้


"เดี๋ยวก็ปั๊ดไม่ให้เลี้ยงซะหรอก"ผมบ่น ใครบอกผู้ชายบ่นไม่ได้?

"ไม่เกี่ยว การที่ข้าคุกเข่าให้ใครหมายถึงการรับสัญญา มีแค่นายท่านที่แกะมันออกเองได้กับอีกคนที่นึกได้ก็ท่านเทียร์"เอ้างั้นที่ทำงั้นก็...

เคผมฉลาด ฉลาดก็เหี้ยล่ะ โดนตุ๋นซะเปื่อยเลย

"รู้จะท่านเทียร์ด้วยเหรอ คนที่มีปีกนกสีขาวใหญ่ๆอ่ะนะ"

"จากที่นายท่านเล่าล่ะนะ แต่ข้าว่าไม่น่าใช่ขนนก..."ผมขมวดคิ้วให้ อันนี้งงจริงไมถึงไม่ใช่ขนนกล่ะ ถ้าไม่ใช่แล่วจะเป็นไรล่ะ

"ไมรูกะถึงคิดงั้นล่ะ อะไรทำให้มั่นใจได้ขนาดนี้ล่ะ"

"ก็นายท่านแพ้ขนนกขั้นวิฤติเลย"เอ้ากรรม ช่างเหอะก่อนที่หัวข้องี่เง่าๆของบุคคลสำคัญงี่เง่าๆอ่ะนะ

กว่าจะเถลไถลกลับบ้านมาก็พลบคำเสียเสียแล้วและผมก็ได้ผมกับความจริงที่ว่า...ฟ้าที่นี่สวยมาก...

ด้านที่คฤหาสน์เทริเลียร์อยู่ด้านหลังเป็นภูเขาท้องฟ้าที่แบ่งเป็นสามสีอย่างลงตัว กับหมู่มวลเมฆที่ลอยอย่างเสรี เสียงนกเสียงสัตว์ในป่ารอบอาณาเขตบ้าน เพราะตัวบ้านนั้นถูกตั้งตระหง่าอยู่กลางป่าจนดูเหมือนปราสาทในนิทานอย่างไรอย่างนั้น

เพียงไม่นานนัก เค...ผมโกหกผมนักรถม้าเข้ามาในป่านี่เกือบสิบห้านาทีแล้วแต่พึ่งเห็นตัวคฤหาสน์อยู่ลิบๆ ชายหัวทองในชุดสูทสุภาพเปิดประตูรั้วเหล็กดัดให้ ก้มหน้าให้เล็กน้อย แต่แล้ว...

"โฮ้งงๆ!!"หมาหน้าโง่ลูกรักลูกหวงของราชายักษ์ก็ดันร้องขึ้นมา มิกะหน้าถอดสีมือที่หุ้มด้วยถุงมือสีขาวสะอาดยื่นออกมากลางอากาศแสงสีทองลอยวนบนอากาศเพียงชั่วพริบตาปืนคู่สีเงินแซมทองลวดลายสวยงามตามฉบับที่มีจัดแสดงของยุคกลางกัน ถ้าพ่อมาเห็นคงตีราคามันได้โขแน่

เดี๋ยวนะ...มันใช่เวลาขายของมั้ย ชห.แล้วววว

"รูกะ!นายเอาอะไรเข้ามา"น้ำเสียงตะคอกที่ดูไม่สบอารมณ์อย่างมากถูกถ่ายทอดออกไป ชายบนหลังม้าไม่รอช้าตะโกนกลับมา

"ก็แค่หมา..."คิ้วคมขมวดเข้าหากันหน่อยๆพอเหอะหน้าตาเอ็งก็นักเลงอยู่แล้วนะโว้ยยย

"นายก็รู้ว่านายท่านแพ้ขนสัตว์"

"แล้วนายท่านของพวกเราอยู่ไหนล่ะมิกะ ยอมรับเถอะ...ท่านทิ้งเราไปแล้ว!"ร่างสูงหายไปจากรถม้าทิ้งไว้เพียงปีกสีเทาที่ร่วงเต็มพื้น

"...รูกะ"

"มิกะ!ไม่เป็นไรนะ"ผมลงจากรถม้าแล้ววิ่งมาดูคนที่ยืนคอตกอยู่"รูกะเค้า...เป็นอะไรไปน่ะ"

"...ข้าคงต้องบอกทุกอย่างกับท่านแล้วล่ะ"ชายตรงหน้าหันมายิ้มให้

มันเป็นรอยยิ้มแบบที่ผมไม่ชอบเลยมันเจ็บปวด...มันเหมือนกับหน้าของพ่อที่ยิ้มให้ผมครั้งสุดท้าย

บนโต๊ะขนาดใหญ่พร้อมไปด้วยอาหารมากมายอย่างกับจะเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านทั้งๆที่คนกินมีแค่ผมคนเดียว ถามว่าทำไม เพราะผมไม่เคยเห็นทั้งรูกะทั้งมิกะหยิบอะไรเข้าปากเลยแม้แต่อย่างเดียว

หลังจากทานเข้าเสร็จผมก็อาบน้ำใส่เสื้อผ้าที่ถูกเตรียมไว้ให้แล้วเดินลงไปชั้นล่างยังห้องสมุด ที่มิกะเป็นคนเรียกไป

ชายหัวทองยิ้มอ่อนให้อย่างปกติก่อนจะพายมือให้ผมนั่งที่เก้าอี้หนังสัตว์อย่างดี

"มิกะ คือ..."มันต้องได้รู้กัน ยังไงสักวันก็ต้องรู้ผมปล่อยเป็นแบบนี้มาเกือบห้าวันแล้ว มันไร้สาระสิ้นดีที่เรามาอยู่กับคนที่รู้จักแค่ชื่อ โดยมาเพราะคนรู้จักบอกว่ารู้จักอีกที

"ท่านอยากรู้อะไรหรือ"

"มิกะรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณครอส แล้วมิกะกับรูกะเนี่ยเป็นใครกัน ผมไม่เชื่อหรอกนะว่าบ้านไม่สิคฤหาสน์ใหญ่โตนี่จะมีคนใช้แค่สองคนถ้ามันไม่มีบางอย่างจริงๆ"ผมซัดคำถามออกไปราวกับกลัวว่าหากวันนี้ไม่ถามคนตรงหน้าอาจจะหายไป

คนตรงหน้าหัวเราะอย่างบ้าคลั้งตามสไตล์ผู้ดี(?)งี้ก็ได้?

"ข้ารู้อะไรเรื่องท่านครอสงั้นเหรอ..."มิกะทำหน้าสลด"ข้ารู้ว่าท่านครอสมีรักครั้งแรกตอนเจ็ดขวบน่ารักใช่มั่นล่ะครับ แล้วก็เคยแอบชอบท่านหญิงเอลิเซียร์เพื่อนของท่านแคทเทอรีนที่เป็นพี่สาว เคยไล่ตามเด็กผู้หญิงที่ชื่อชิองตอนอายุสิบห้าแต่ก็รู้ความจริงว่าเด็กคนนั้นเป็นผู้ชาย..."

หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย มันมีประโยชน์ตรงไหนว่ะเรื่องรักๆใคร่ของครอส เทริเลียร์ก็เรื่องส่วนตัวเค้า...

เรื่องส่วนตัว...งั้นเหรอ

แล้วทำไมมิคาเอลล่า ลัฟเวอร์ ถึงรู้ได้ล่ะ?

"ข้าก็รู้เกี่ยวกับนายท่านแค่นี้ล่ะครับ ท่านพีช"เขายกถ้วยชาขึ้นจิบ พร้อมรินชาให้ผมที่แทบไม่พร่องลงไปแม้แต่น้อย"เป็นอะไรไป ท่านพีช? ชาไม่ถูกปากหรือ"


"ปะ เปล่าผมแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ"ผมรีบยกชาขึ้นแล้วราดลงคออย่างไวด้วยความลืมตัว

เพล้ง!

แก้วชาร่วงแตกในที่สุด โครตไม่พิรุทเลย

"ร้อนๆๆ"

"ท่านพีช!"มิกะร้อนรนสุดกู่เขาถอดถุงมือออกแสงสีเขียวเปล่งประกายเข้าสู่มือที่ถูกเขาจับไว้
ความเจ็บแสบหายไปทันที ตามมาด้วยจูบที่กดลงมายังหลังมือ...

โอ้ยยย พ่อเมิงอยากกรี๊ดแต่กรี๊ดไม่เป็น สาสสสส

ฉ่าาา

นั่นเสียงหน้ากูช่ะ?

"ระวังหน่อยนะครับ เดี๋ยวเป็นแผลเป็น ผิวท่านช่างบอบบางนัก"เจ้าตัวว่าติดจะดุ

"ท่านหน้าแดง?ไม่ทราบว่าเป็นไข้หรือรู้สึกไม่สบายตรงไหนรึเปล่า"เขาขมวดคิ้วคมอย่างเป็นกังวล กูอยากบอกถ้าป่วยก็เมื่อกี้แหละมึง

"พอ!เราเลิกคุยเรื่องนี้เถอะ"

"แต่"

"ไม่มีแต่ได้เวลาคำถามผมแล้ว"ไม่รู้อ่ะ มึงหยุดพูดเลย

"ตามที่ท่านประสงค์"มิกะพยักหน้าให้

สิ่งที่ผมอยากรู้ที่สุด

อยากรู้มาตลอดตั้งแต่ต้น

พวกเค้าคือใครกัน

ชะตาที่แลกแล้วควรจะเป็นการเขาไปในร่างของอีกคน

แต่...ถ้าในกรณีนี้ก็ควรไม่มีคนจำผมได้

เพราะถ้าเรื่องแบบนี้เกิดกับครอสเหมือนกัน

มันไม่โอเคแน่...

"..."

"..."

"พวกนายเป็นอะไรกับครอส แล้วทำไมถึงจำครอสได้..."

"ขออภัยที่บ่ายเบี่ยงเรื่องนี้ตลอด ก็ไม่คิดว่าจะปิดได้อีกนานหรอกครับ"

"แล้ว?"

"พวกข้าน่ะ..."

_______________________

ตัดๆ555 ดีจ้ารีดเดอร์ที่น่ารัก
อ๋อด้านบนคือไรอะเหรอ ก็ตัดจบไง//หลบตีน

ตอนนี้ก็จะมาฟิวลิ่งของความจริงจัง อย่างที่บอกว่าเฮียมิคาเอลล่าแกปล่อยงงกันตั้งแต่ตอนแรกที่ว่าค่อยบอก จนตอนนี้ยังไม่บอก//ป้องปากหัวเราะ

อันนี้จริงจัง

อีกสองสัปดาห์ไรท์สอบไม่ต้องกลัวจะคิดไปเองเพราะไรท์ต้องเคลียร์งานดังนั่นต้องขอโทษด้วยแต่ได้แค่นี้จริงๆ ลาล่ะชีวิต สอบอีกล่ะเขินเลยเจอข้อสอบ อิอิ//อิพ่อเมิงงงง

ขอเม้นหน่อยนะเธอสัปดาห์ก่อนได้สองเม้นนี่ก็ดีใจล่ะ ชอบๆ ขอบคุณมากนะคะ.ยิ้ม

ดังนั้น

ไรท์รักรีดเดอร์ทุกคนน้าาา
//ไมเหมือนจดหมายลาภรรยาไปรบแปลกๆ กระซิก

ครั้งหน้าหลังสอบมีตอนพิเศษจ้าา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #8 คนคอยอ่าน (@manaminan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 02:33
    ไรต์อ่าาาา//กรีดร้องโหยหวนตะกรุยกำแพง
    #8
    0
  2. #7 0996894556 (@0996894556) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 20:46
    รอค่าสนุกมาก แต่อยากให้ยาวกว่านี้ได้ไหมค่ะไรท์พรีสสสส
    #7
    0