++[Forever]ได้โปรดเถอะท่าน เอาความเป็นอมตะคืนไป++Harem,Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,538 Views

  • 12 Comments

  • 193 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1

    Overall
    1,538

ตอนที่ 7 : ชะตาที่ 5:ทำไมเจ้าชายต้องชื่อยาว?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 ต.ค. 60

ทำไมเจ้าชายต้องชื่อยาว?












"พวกข้าน่ะ..."
















ตรึงๆๆๆ

เสียงสั่นๆเหมือนของกระทบกันก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งบานประตูถูกดันเข้ามาจนได้

"เทริเลียร์!"

"เหี้ยยยย"ไอ้สัสกูยิ่งกลัวๆผีอยู่ ถึงผีฝรั่งมันจะไม่น่ากลัวเท่าผีไทยแต่อย่ามาให้เห็นเลยจะดีกว่า

มิกะลุกจากเก้าอี้แล้วโค้งให้ชายหัวดำตรงหน้าที่ดูจะหัวร้อนเต็มทนราวกับขี้ไม่ออกมาเป็นเวลานับแรมปี เอ๊ะ!จะว่าไปคนนี้ผมดำนี่หว่า โฮกกก

อย่าหาว่าผมแอ๊บเลย ถ้าคุณลองมาอยู่ในดงคนหัวสีพึลึกพิลั่นโดยมีคุณคนเดียวที่ถูกจับตามองเพราะแปลกกว่าชาวบ้านดูสิ นี้แค่มิกะกับรูกะนะ
อย่าให้พูดถึงตอนเดินตลาดเมื่อตอนกลางวันเลย มองกันแบบกะให้กูท้องได้มั้งโฮกกก

"ท่านฟานิคัส?ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับนายท่านหรือขอรับ ถึงได้รีบร้อนขนาดนี้"

มิกะหันมามองที่ผมตอนพูดว่านายท่าน ก่อนจะตวัดตาสีมรกตนั่นไปมองประตูด้านหลังแขกไม่ได้รับเชิญในคืนฝนพรำ พรำก็บ้าล่ะ สภาพนั้นเค้าเรียกพายุแล้วมั้ง รูกะล่ะ?ไปไหนกันป่านนี้จะไปอยู่ไหนเนี่ย ในเมืองเหรอไร้ความรับผิดชอบไปรึเปล่า หมานั้นน่ะยังนอนแอ้งแม้งอยู่ในห้องผมเลย ใช่เรื่องที่กรูต้องคิดหม้ายยย

แล้วนั้นอะไร ทำไมคนแปลกหน้าของผมถึงได้มองกันอย่างกับผมไปฆ่าพ่อเขามาล่ะนั่น ได้ข่าวก็พึ่งเคยเจอกันตะกี้นี้เองนะพ่อหน้าหล่อ
 เอ๊ะ!ผมพึ่งเจอแต่...ครอสอาจไม่...

"เป็นอะไรไปเทริเลียร์ ปกติไม่ใช่ว่าปากดีกว่านี้รึ ไหงวันนี้เงียบไป เจ้าไพร่นายเจ้าเป็นอะไร ป่วย?"มีการแซะถึงครอลเทริเลียร์เล็กน้อย ประโยคหลังหันไปถามกับไพร่...เค้าคนนี้มีสิทธิอะไรมาเรียกคนบ้านนี้ว่าไพร่?

"ใช่ขอรับ นายท่านโหมงานหนักจนมีไข้สูง เกรงว่าเจ้าชายจะทรงไม่สบายไปด้วย หากมีอะไรคงต้องขอเลื่อนไปก่อนขอรับ"เอ้านี่กูป่วย? ผมดึงชายเสื้อคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า โครตบดบังทัศนิยภาพอันสวยงามเสียจริง ถรุยยย!
ว่าแต่เจ้าชายนี่มัน ห๊ะคนคนนี้เป็นเจ้าชาย?

สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาประมาณว่า'อยู่นิ่งๆ'หรือ'อย่าเสือก'อืมครับอ่ะเค

แต่ทว่าแทนที่คุณเจ้าชายจะรีบโกยกลับวังเพราะพิษไข้ที่มิกะพึ่งยัดเยียดให้ พี่แกกลับสาวพระบาท?เข้ามาอย่างรวดเร็ว วินาทีนั้นเองที่...

คนตัวสูงกว่าก็ย่อตัวลงมามองหน้าชนิดที่ลมหายใจรดใส่หน้ากัน...ไอ้พีชจะเป็นลม
คือคนโลกนี้จะมีใครไม่หน้าตาดีกันเลยรึไงกัน

"เทริเลียร์?เห้!"เขาเรียกหลังจากหาทีวางก้นตัวเองได้เสียที ซึ่งที่ที่ว่าก็ไม่ได้ไกลสักเท่าไหร่ มันคือการลากเก้าอี้ที่มิกะนั่งมาไว้ตรงหน้าผมนี่แหละ ง้ายง่าย~

ดวงตาสีทับทิมแดงฉาน จ้องมาอย่างพิจารณา นี่ถ้ามิกะไม่บอกว่าผมป่วยคงจับหมุนไปแล้ว

"เจ้ามีอะไรเปลี่ยนไปรึเปล่า?"เขาถาม

โอ้ยยย พ่อแก้วแม่แก้ววินาทีนี้ก็ช่วยกูจากเจ้าชายผู้ช่างสงสัยคนนี้ไม่ได้ ทำได้เพียงหันไปมองคนที่ยืนหลังตรงรินน้ำชาให้อยู่ข้างโต๊ะอย่างสงบ แต่ไอ้เหงื่อที่ซึมๆอยู่บนหน้าเปื้อนยิ้มนั่นคือไร แล้วใครจะช่วยตรูได้ว่ะ!

"ช่างเถอะ ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่ตายเพราะไข้หวัดโง่ๆหรอกใช่มั้ยเทริเลียร์"หลังจากที่ดึงแก้มผมอย่างสนุกสนานดูเหมือนท่านเฟนิคัสจะพอพระทัยแล้วจึงกลับไปนั่งหน้าตึงเข้าโหมดจริงจังแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเฉย คือมึงเป็นไพโบล่าเหรอสัส

บ่นไปก็เท่านั้นเมื่อมิกะไม่ให้สัญญาณอะไร ไอ้ผมก็ไม่กล้าพูดเกิดโป๊ะแตกขึ้นมาจะเป็นเรื่องเสียเปล่า

"ศัตรูตอบโต้แล้ว คนที่ข้าคาดว่าพวกมันจะส่งออกมาเจรจาน่าจะเป็นองค์หญิงลูน่า ก็ตามแผนที่เจ้าวางไว้ ที่ข้ามาก็แค่มายินดีกับเจ้าน่ะ แล้วก็...รางวัลของเจ้าตามมาเอาที่งานเลี้ยงอีก2วันนะ"เจ้าตัวยืนซองกระดาษที่คาดว่าจะเป็นบัตรเชิญมาให้ ก่อนลุกออกไปทางประตูที่เขาพังเข้ามาเอง มีทิ้งท้ายไว้ก่อนไปว่า

"อย่าให้ข้าต้องมาลากเจ้าไป เข้าใจมั้ยเทริเลียร์!"

ครับ

"เกือบแย่แล้วนะครับ ท่านพีช"มิกะเอามือปาดเหงื่อ พูดอย่างโล่งใจ

"ผมคิดว่าตัวเองเป็นใบ้ไปแล้วนะ เล่ามา...นายติดค้างผมหลายคดีมากแล้ว"

มิกะเริ่มสาธยายเกี่ยวกับเจ้าชายไม่สิ เรื่องของดินแดนและเรื่องที่ว่าครอสไปเกี่ยวอ่ะไรด้วย


    ดินแดนที่พวกเราอยู่เป็นของราชวงศ์กราเซส และเจ้าชายเฟนริคเซียส เพียโอฟินดัส เธโอเนซิส กราเซส หรือเฟนิคัส คนเมื่อกี้เป็นรัชทายาทลำดับที่ 2 

   โดยเรื่องนี้เริ่มเรื่องมาจากการแย่งชิงตำแหน่งกษัตริย์กันของเจ้าชายทั้งสอง ซึ่งครอส เทริเลียร์ก็อยู่ข้างองค์ชายลำดับสองอย่างเฟนิคัส ที่กำลังเสียเปรียบอย่างมาก ด้วยเหตุผลที่ว่ามันท่าทายดี โดยวิธีการของครอสที่จะเอาตำแหน่งมาคือการไล่ตีเมืองต่างๆในทวีป แต่ครั้นจะให้ไปสู้ๆฟันๆอย่างป่าเถื่อนก็มิใช่หนทางของครอสเอาเสียเลย

   เมืองแรกได้มาเพราะครอสไปปั่นเศรษฐกิจเกิดอาการเงินเฟ้อ เนื่องด้วยเมืองนี้แต่ก่อนเคยร่ำรวยเพียงชั่วข้ามคืนเมืองก็ร้าง

   เมืองที่สองครอสได้ส่ง"รูกะ"หรือเจ้าชายในฝันขององค์หญิงให้ไปลักพาตัวมา แล้วได้เมืองมาจากการไถ่ตัวในที่สุด

   และอีกหลายๆเมืองซึ่งตอนนี้ด้วยการที่ได้"นางฟ้าแห่งกราเซส"ไปฝั่งของฟานิคัสจึงนำโด่งขึ้นมาโดยไม่เสียกำลังทหารด้วยซ้ำไป ซึ่งทหารที่อยู่ฝั่งฟานิคัสก็น้อยมาอยู่แล้วเพราะเป็นฝ่ายเสียเปรียบในตอนแรก

แต่ล่าสุดที่เจ้าชายฟานิคัส มาบอกข่าวเมื่อครู่ คือการยึดเมืองขึ้นเล็กๆของทวีปตรงข้ามที่ไม่มีใครสน ถึงจะเป็นค่เมืองเล็กๆแต่กำลังของคนกับสิ่งที่เรียกว่าปีศาจ ช่างห่างไกลนัก แต่เมื่อเริ่มแล้วก็ต้องเอาให้สุด แต่อาณาจักรแบล็คบลังค์ผู้ครอบครองทวีปตรงข้ามก็นิ่งเฉย ต่อการแย่งชิงเมืองฟลาวเวิร์ต

 ฟลาวเวิร์ตดินแดนแห่งความอุดมสมบรูณ์ ที่ถูกราชอาณาจักรทอดทิ้งเนื้องจากอยู่ไกลจากเมืองหลวงมากโข แต่เพียงไม่นานแบล็คบลังค์ก็เกิดเปลี่ยนใจคาดว่าจะส่งตัวเจ้าหญิงลูน่าเอกคราชฑูตมาต่อรอง ซึ่งก็ตรงกับแผนที่จะชิงตัวเจ้าหญิงลูน่าผู้ชาญฉลาดมาอย่างเนียนๆโดยโทษให้เป็นความผิดของคู่แข่งอย่างเจ้าชายเทรัมย์ ที่ทางเราไหวตัวทราบตั้งนานแล้วว่าส่งคนตามดูการเคลื่อนไหวอยู่ตลอด ลงล็อคเป๊ะ

   แล้วค่อยไปทำการแลกเปลี่ยนเจรจาบลาๆๆกับฝั่งเจ้าชายคนพี่

ฟังแล้วก็แอบคิดไม่ได้ว่าครอสแม่งโครตเลว เหลี่ยมเยอะจัด เล่นจับจุดอ่อนซะทุกทาง

"ก็ตามนั้นล่ะครับ ท่านพีช ข้าว่าท่านควรพักผ่อนได้แล้วนะครับ"ชายหัวทองว่าพลางเก็บถ้วยชาต่างๆที่อยู่บนโต๊ะ

"นี่ๆแล้ว'นางฟ้าแห่งกราเซส'ที่ว่านี่คืออะไรเหรอ"ผมถามแต่ตาก็เหลือบไปมองนาฬิกา ก็ตามที่มิกะว่ามันใกล้จะเที่ยงคืนแล้วจริงๆ

ไวดังใจคิดเสียงระฆังของนาฬิกาเรือนใหญ่ตีบอกเวลา เราทั้งสองหันไปมองต้นเสียงเป็นตาเดียว 

"ไปที่ห้องเถอะครับท่านพีช เดียวข้าจะเล่าให้ฟัง"เขาว่าแล้วดันตัวผมให้ลุกจากโซฟา จะใช้คำว่าดันก็ไม่น่าจะได้เรียกว่าแงะดีกว่า 

จนในที่สุดผมก็เดินมาด้วยความงวงเงียสุดฤทธิ์  ถูๆไถๆจนถึงห้องมันนั่นแหละ ถึงจะเดินชนผนังไปหลายหนก็เหอะ

"เล่าสิ"

"ครับๆหลับตาสิ"มิกะว่าแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ก่อนที่จะรับรู้ได้ถึงสัมผัสอุ่นๆบนหน้าผาก แล้วภาพต่างๆก็เข้ามา

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ดินแดนที่มีชื่อว่ากราเซสดินแดนแห่งความเว้งว้างและทุ่งน้ำแข็ง ได้มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งซึ่งอยู่กับน้องสาวของเขาให้ป่าที่หนาวเหน็บ ทั้งสองมีความสุขดีเพียงแต่ไม่นานนักอาณาจักรตรงข้ามก็ทำศึก ซึ่งเมื่อเขากลับมาที่บ้านน้องสาวของเขาก็หายไปแล้วเหลือไว้เพียงรอยเท้าจำนวนมากและปลอกกระสุน
   เขาออกจากป่าเข้าไปขอให้คนในหมู่บ้านช่วยหาน้องสาวแต่ก็ถูกปฏิเสธกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า...อีกครั้งและอีกครั้ง
   เขาเดินลุยพายุหิมะที่หนาวแทบขาดใจสิ้น ทันใดนั้นก่อนที่สติอันเลือนรางของเขาจะหลุดไปแสงแห่งความหวังก็ผุดขึ้น ความอบอุ่นแผ่ขยายทั่วทุกหนแห่ง และเขาหลับไป เขาจำได้เพียงแต่ภาพสุดท้ายก่อนจะหมดสติ
    หญิงสาวผู้มีเส้นผมสีขาวยาวกำลังโอบกอดเขาไว้ และเมื่อเขาตื่นขึ้นมา เขาอยู่ในโพรงต้นไม้ขนาดใหญ่ หิมะหายไปจากพื้นดิน ธารน้ำที่เคยเย็นยะเยือกบัดนี้กลับกลายเป็นธารน้ำใส ป่าสนที่เขาออกมามันได้กลายเป็นป่าที่เต็มไปด้วยความอุดมสมบรูณ์ 
   หันกลับมามองข้างกายเจอกับร่างของหญิงสาวคนนึงเขาจำได้ดีเธอคนนี้...น้องสาวของเขา
   เมื่อเขาลองมองดูดีก็พบว่าเขาไม่ได้เป็นเพียงเด็กน้อยวัย 14ปีอีกแล้ว เขาหลับไปราวๆ10ปี
ต้องขอบคุณหญิงคนนั้น...นางฟ้าในวันพายุหิมะกระหน่ำ แหวนสีเงินที่ตกอยู่ข้างตัวมีชื่อสลักอยู่'เซส'

ดังนั้นเธอจะเป็น"นางฟ้าแห่งกราเซส"ของผม 

จบ





"สำหรับท่านเฟนิคัส ก็อาจหมายถึง..."





"นายท่านเป็นนางฟ้าแห่งอาณาจักรที่ฟื้นจากตำนานมามอบชัยชนะให้แก่เค้าล่ะมั้ง หึๆ




______________________________________

ไรท์เอง



มาแล้วจ้าาาา ไงๆพวกเทอว์
ใครจำชื่ออิเจ้าชายได้บ้างงงง
ก็จงจำๆกันไว้นะจ๊ะ
ไรท์จะตั้งชื่อใหม่ให้นาง//ใครใช้ให้ชื่อยาว
ต่อไปนี้ท่านเฟนิคัสจะกลายเป็นหนูเฟย์นะลูก555หลบตรีน เจ้าชายแปป

ส่วนซัมติงที่มิกะจะบอกก็...ค้างนะจร้าาา
555//หัวเราะชั่ว
มันต้องมีสักวันแหละที่ความลับจะกระจ่างแค่มันยังไม่ถึงเวลา คิคิ

รักรี๊ดน้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #10 Maypanitanan (@Maypanitanan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 21:17
    รออ่านค
    น่ะค่ะ
    #10
    0