++[Forever]ได้โปรดเถอะท่าน เอาความเป็นอมตะคืนไป++Harem,Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,538 Views

  • 12 Comments

  • 193 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1

    Overall
    1,538

ตอนที่ 8 : ชะตาที่ 6:สู่งานเลี้ยงอันยาวนาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ต.ค. 60


สู่งานเลี้ยงอันยาวนาน

"ต้องเป็นคืนที่ยาวนานแน่ เฮ่อ"







จากครั้งก่อนที่เจ้าชายเฟนิคัส หรือที่มิกะให้ผมเรียกเขาว่า'เฟย์' โดยเล่าว่ามันเป็นสาเหตุที่ทำให้เฮียเฟย์ไม่ค่อยชอบใจครอสนัก

นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้ว และรถม้าที่รออยู่หน้าบ้านนั่นก็มีป้ายแปะอย่างดีว่ามันเป็นของเชื้อพระวงศ์ ใช่เย็นนี้มีงานฉลองแก่ท่านครอส เทริเลียร์ ฝ่ายบุ๋นของฝั่งเจ้าชายองค์ที่สองผู้ดูจะมีแววครองตำแหน่งกษัตริย์ เพราะผลงานเยอะ

"เอ่อ ผมต้องทำไงบ้างอ่ะ มิกะ"

"..."มิกะยังคงยืนผู้โบว์ให้ผมเงียบๆต่อไป

"ผมควรคุยเรื่องอะไรกับคนอื่นๆบ้างอ่ะ"

"..."สองมือนั่นยังคงยุ่มย่ามกับหัวผมอยู่


"มิกะครับ คือผมต้องทำไงกับเจ้าชายเหรอ"

"..."มิกะยกเท้าขวาผมขึ้นแล้วบรรจงสวมรองเท้าให้





"ก็ได้ อันนี้คำถามสุดท้าย"มิกะหันขึ้นมามองผมที่เขากำลังส่งขึ้นรถม้า"มิกะจะไปกับผมด้วยมั้ย?"

"..."

พ่อหนุ่มตะวันตกไม่พูดอะไรมาก ใช้แรงที่มีโยนร่างของแขกเจ้านายขึ้นรถมาไป ไม่ใช่จะทิ้ง แต่เขาไม่สามารถ...

"ข้าอาจจะไม่ได้ไปกับท่าน ท่านพีช...เชื่อในตัวรูกะเถอะครับ"ชายหนุ่มโค้งให้รถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวห่างออกไปเรื่อยๆ

คนที่นั่งอยู่ในรถ ถึงกับใบ้กิน ในใจมีแต่คำถามมากมายลอยวน แต่ไม่สามารถกล่าวให้ใครฟังได้

แล้วเชื่อนั่นน่ะ เปอร์เซ็นต์แทบไม่มี จำตอนที่รูกะงอน(?)ได้มั้ย นั่นล่ะครับ ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไม่กลับมาอีกเลย สิ่งมีชีวิตคนเดียวในบ้านนอกจากผมอย่างมิกะก็ไม่พูดอะไรเลยราวกับว่ารูกะไม่ได้ไปไหน หรือไม่ก็ไม่เคยมีคนชื่อคล้องตัวเองอยู่

"เอ่อ คุณคนขับรถ...เอ๋?"มันไม่มีคนบังคับม้าขาวสองตัวข้างหน้ารถเลย แต่รถก็วิ่งไปได้อย่างปกติ จนแอบคิดว่าม้ามันคิดไรเองได้เหมือนคน หรืออาจจะไม่ผิด...

ไม่ทันจะได้เป็นเด็กฉลาดชาติเจริญของบ้านเมืองอิม้าขาวสองตัวก็พร้อมใจกันสยายบินคู่ใหญ่โตของมันก่อนจะก้าวเท้าหน้าเหยียบขึ้นอากาศไปหน้าด่านๆโดยไม่ถงไม่ถามสุขภาพของผู้โดยสารอย่างเขาเลยสักคำ

"ห่าาาาา~บ้าอะไรว่ะเนี่ย!"จนเลิกตกใจกับความอเมซิ่งตรงหน้า เหลือแค่ร้องโอยโอยก็ยังมีคำสบถหยาบๆอยู่ในการออกเสียงสั้นเพียงอ้าปาก
ภาษาไทยนี่แหล่มสุดล่ะ

ผมค่อยๆกลิ้งมานั่งตำแหน่งเดิมหลังจากที่หน้าหล่อๆจูบเข้ากับกระจกรถไปพักนึง ก่อนจะได้รับรู้ถึงสายตาคู่นึงที่มองมา

"ทำอะไรของเจ้า...ไร้สาระ"เจอหน้ากันเป็นด่า นี่แหละคนที่คุณก็รู้ว่าใคร

"นายนั่นแหละไปตายไหนมา ชาวบ้านเค้าเป็นห่วงรู้มั้ย ขนาดผมยังขนาดนี้ ลองคิดถึงมิกะบ้างสิ"ผมหลับหูหลับตาเทศใส่รัวๆ แต่พ่อหัวเทาก็นั่งไขว้ห้างหน้าตาไม่ยี่หระต่อไป

"...พีช ขอมือหน่อย"เขากล่าวหน้านิ่ง ผมไม่ได้ขัดอะไรยื่นมือไปให้ จากหน้านิ่งๆเปลี่ยนเป็นกวนบาทาได้เพียงชั่วพริบตา

เอ้าๆหัวเราะเข้าไป๊!!!

"เก่งมาก หมาพีช ฮ่ะๆๆ"พี่แกหัวเราะชอบใจใหญ่อย่าให้ถึงทีผมบ้างนะ รูกะ"เออ แล้วข้าก็ไม่ได้ไปไหนด้วย...เจ้าคิดดูหน่อยไหน หากข้าไม่อยู่แล้วอาหารเช้า เที่ยง เย็นที่มิกะเอาไปประเคนให้เจ้าน่ะ มันมาจากไหน"

กริบครับ จริงของเขาว่ะ

"เออเนอะ!"

"ไม่ต้องมาเออเลย หมาบื่อ"นี่ตกลงกูเลื่อนขั้นแล้วใช่มั้ย เป็นหมาน้อยของคุณรูคาเอล่า

กูควรดีใจใช่มั้ย?

"แล้วที่หายไปเนี่ย ไปทำอะไรเหรอ"ผมถาม

"ทำบ้านให้พีชเชส"พีชเชสคือใคร?เขาไม่รู้หากให้นึกว่าเป็นหญิงสาสคนในในบ้านเทริเลียร์ก็ไม่น่าใช่

ก็ทั้งบ้านก็มีอยู่แค่เนี้ย

"..."

"เป็นอะไรไป คุณหมาน้อย"เจ้าตัวยื่นหน้ามาใกล้ แล้วยกยิ้มระดับที่อย่างจะประเคนรอยเท้าสักรอยบนหน้าหล่อๆนั่น"เจ้าหมานั่นไง...พีชเชสน่ะ"

"พีชเชส?เจ้าหมายักษ์นั่นน่ะนะ"ผมพึ่งรู้ว่ามันเป็นตัวเมียเนี่ย พ่อคุณ

"ดูเจ้าว่าเข้าสิ เธอจะคลอดแล้วล่ะ ไม่นานคงมีเจ้าตัวน้อยวิ่งเล่นในสวนให้มิกะได้หัวเสียเล่นล่ะ ข้าว่า"เขาว่าพลางยกยิ้มอย่างสุขใจ

รู้สึกสุขแทนจริงๆมองสีหน้าที่ปกติจะนิ่งขรึมอยู่ตลอดเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มระดับที่ทำให้คนมองตาพล่าได้

"เออ เจ้าต้องเรียกเจ้าชายว่า'เฟย์'นะ ให้ดีเป็นเฟย์น้อยเลยก็ได้ เหอะ คิดว่ามิกะคงบอกเจ้าบ้างแล้ว"จู่ๆก็เข้าเรื่องสำคัญเสียอย่างนั้น แต่จะให้เรียกว่าเฟย์น้อย ให้ตายผมยังอยากมีหัวไว้ประดับบ่านะคุ๊ณณ"ไม่ต้องกลัวอย่างน้อยเขาก็ไม่ฆ่าเจ้าหรอก ตอนนี้เจ้าคือครอส เทริเลียร์..."

"นางฟ้าแห่งกราเซสของเขาเชียวนะ หึๆ"เกลียดดดดด

"อย่าให้ถึงคราวผมบ้างนะรูกะ"ว่าได้แค่นั้น กับคนที่นั่งกลั่นขำอยู่ข้างๆเหมือนคำบอกเล่าของเขาจะทำให้พรรณวษาคลายสงสัยได้บ้าง

เพียงไม่นานนักเจ้าม้าขาวสองตัวข้างหน้าก็ร่อนลงมาต่ำลงจากเมฆเรื่อยๆมองผ่านกลุ่มเมฆที่กระทบแสงจันทร์ลงไป จนเจอกันปราสาทเด่นหราพานึกถึงค่ายอนิเมชั่นดังในโลกเก่า
แค่ใหญ่กว่าประมาณสองสามเท่า...

เพียงก้าวขาลงเท่านั้นหนุ่มตาคมเจ้าของคำสั่งก็รีบเจ่นจากหน้างานมาอย่างไว ดวงตาที่วันก่อนดูโกรธเกรี่ยวฉุนเฉียวราวสตรีมีประจำเดือน เหลือแค่คำว่า...ไม่รู้สิดีใจมั้ง

ผิดมั้ยถ้าผมจะมองท่านเจ้าชายเป็นเด็กสิบขวบที่พ่อแม่ว่างอยู่บ้านตอนวันเกิด

เขาเองก็ไม่รู้จะทำไงถึงครอส เทริเลียร์จะสนิทกับคนคนนี้ถึงขั้นเป็นนางฟ้า(?)ให้ แต่สำหรับพีชคนคนนี้...ก็แค่คนแปลกหน้าที่เจอกันแค่สองครั้ง

"แฮกๆเจ้ามา?"เหงื่อเริ่มซึมออกมาจากกรอบหน้าคมคายจากการว่าลัดพื้นหญ้าที่กว้างกว่าสนามฟุตบอลมา

การกระทำที่ทำให้คนตัวสูงที่ยืนเป็นเงาอยู่ด้านหลังต้องเรียกสติให้นายท่านกัมมะลอ

'หยิกกูทำไมสัส'

'พูดสิ เจ้าบื่อ อย่าพิรุธ'

'เฮ่ย!รูกะเข้ามาอยู่ในหัวผมได้ไงว่ะ'

ไม่รู้เพราะอะไรแหละ แต่ท่านครอสในค่ำคืนนี้ก็ได้แต่ทำหน้าเรียบเฉย(ตามที่โดนรูกะชักใย)และตอบไป แบบที่ไอ้พีชแทบจะกัดลิ้นตัวเอง

"เออ..."บอกที่ว่า กูจะไม่โดนคำสั่งประหาร

"ฮ่ะๆๆๆท่าจะหายดีแล้ว"ผู้ที่มียศถึงลูกกษัตริย์ระเบิดหัวเราะลั่น แต่ก็ยังไม่วายหันไปเขม่นใส่คนที่อยู่ข้างหลัง

...เห็นสายฟ้าแปล๊บๆเลยว่ะ...

"เข้าในงานสิ ข้าจะแนะนำเจ้าให้พวกชอบสอดรู้สอดเห็น หึๆ"เขาว่าตาวาววับ พร้อมยกยิ้มร้าย ขณะเกาะแขนของไพ่ตายตัวเองแล้วลากเข้างาน คนที่เดินตามได้แต่ถอนหายใจหนักๆ

"...ให้ตาย ต้องเป็นคืนที่ยาวนานแน่ เฮ่อ"


"ยินดีต้อนรับสู้งานเลี้ยง"


_______________________________

ไรท์เองต้าา

ขอโทษที่หายไปนาน//หนีไปใจเสาะนิดนุง
เราจะไม่งี่เง่าอีกแล้ว ฮึ้บ
เรารู้ว่ามันสั้นมาก555 เดี๋ยวลงให้อีกตอน เย็นนี้นะ

รู้สึกสงสารรูกะยังไงพิกล555
ตอนหน้าความจริงเกี่ยวกับสองแฝด_คาเอล่า ปรากฎนะแจ๊ะ

ในตอน ค่ำคืนแห่งนางฟ้า สปอยแล้ววิ่ง

เราเห็นเรทติ้งป้านีแกดีดังนั้น...

ณ อีกโลกหนึ่ง...ในตอนที่ยังเป็นพรรณวษาน้อยวัย 5ขวบ

ห้องแชทคุณหนู&คนใช้ทั้ง 4(5)
คนใช้ 1:แกๆๆๆๆ!เห็นนายแบบนิตยสารส่าสุดม่ะ แซ่บเวอร์!(อ่าน 4)

คนใช้ 2:ช่ายยยแก เข้าตำราชายในฝันเลอหุๆ(อ่าน 4)

คุณหนู: ยังไงอ่ะฮะ ผู้ชายยังไงถึงเรียกว่าหล่อเหรอฮะ(อ่าน 4)

คนใช้ 3:จะบอกยังไงดีล่ะคะ อืมมม งั้นเจ๊บอกคุณหนูดิ๊(อ่าน 4)

คนใช้ 2:ไหงลงกูเฉยนังนี่(อ่าน 4)

คนใช้ 3:เหอะน่า คุณหนูอยากรู้(อ่าน 4)

คนใช้ 2:เออๆ คุณหนูคะ ผู้ชายที่ดีมีเสน่ห์จะต้องมีเปอร์เซ็นบวกค่ะ(อ่าน 4)

คุณหนู :เปอร์เซ็นบวก?เหรอฮะ(อ่าน 4)

คนใช้ 2:ใช่ค่ะ  ทำอาหาร+30% รักสัตว์+30% และรถอ้อยคว่ำได้น่ารัก+40%!!!ค่ะ ป้ารับประกัน(อ่าน 4)



คนใช้ 4:...(อ่าน 4)

คนใช้ 2: อะไรย่ะ ฉันพูดผิด?(อ่าน 4)

คนใช้ 4(ตินณ์):ผมขอพบป้านี เพียวแล้วก็รัตด้วย(อ่าน 4)

ตินณ์:เดี๋ยวนี้...(อ่าน 4)

ตินณ์:พีชลูกอยู่ห้องใช่มั้ย เดี๋ยวพ่อกลับบ้านแล้ว(อ่าน 4)

คุณหนู:ฮะ ทำไมรีบกลับล่ะครับ(อ่าน 4)

ตินณ์:รีบทำๆให้เสร็จจะได้กลับไปหาลูกไงครับ(อ่าน 4)

คุณหนู:แหมะ นิสัยไม่ดี(อ่าน 4)


(คนใช้ 4(ตินณ์)ออกจากกลุ่ม)



คนใช้ 2(นี):ชิบหายแล้วพวกเอ็ง! ใครเชิญคุณตินณ์!หัวอินีจะกุดก็วันนี้มันนี่แหละ โว้ย(อ่าน 3)

คุณหนู:555(อ่าน 3)

_________________________END









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น