++[Forever]ได้โปรดเถอะท่าน เอาความเป็นอมตะคืนไป++Harem,Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,538 Views

  • 12 Comments

  • 193 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1

    Overall
    1,538

ตอนที่ 9 : ชะตาที่ 7:ค่ำคืนแห่งนางฟ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ต.ค. 60

ค่ำคืนแห่งนางฟ้า



"เธียร์!"


ผมกำลัง...ขนลุก

"นี่น่ะหรือน้องข้า นางฟ้าของเจ้า หึ"คนคนนี้คือรัชทายาทลำดับที่ 1 พี่ของไอ้หน้าหล่อหมายเลข 3

...กูเชื่อว่ามันจะมีอีกหลายๆหมายเลข เกลียดพวกหน้าตาดี...

"ถึงข้าจะรู้ว่ารสนิยมเจ้าแปลกกว่าชาวบ้านตั้งแต่แรก แต่ก็ไม่คิดว่า...จะขนาดนี้"ตอนนี้องค์ชายในการสนับสนุนกำลังยืนยิ้มบ้าอยู่ข้างๆผม ที่กำลังถูกอีสายตาของ'ศัตรู'บอกเลยว่า พี่น้องคู่นี้ไม่มีอะไรเหมือนกันเลยแม้แต่น้อย

'รูกะ!ช่วยผมด้วยเว้ยย'

'อย่าโวยน่า กับคนอื่นนิ่งเข้าไว้'

คำแนะนำของคนที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง ซึ่งพรรณวษาเริ่มจะคิดเถียง

'จะให้ทำไง พี่ไอ้เจ้าชายแทบจะเหยียบผมลงดินแล้วเนี่ย'

'หึ แล้วดูเหมือนคำว่านางฟ้าของพี่น้องคู่นี้ไม่เหมือนกันด้วยสิ'

"ท่านพี่คิดอะไรอยู่กันหรือ นี่คือครอส เทริเลียร์สหายรักที่ข้าเล่าให้ท่านฟังบ่อยๆไง"แค่มองก็รู้ไอ้เจ้าชายกำลังสนุกกับการทำให้เขาเป็นเครื่องมือที่จะทำให้พี่ตัวเองหน้าแตก"หรือท่านถูกใจ จะให้เขาเป็นอย่างอื่นมากกว่าเพื่อนน้องพี่ก็ได้นะครับ"

คำพูดที่ทำให้คนนอกสะดุ้ง แต่พวกสปายทั้งสองก็รู้กันดี แม้แค่คนที่พึ่งเจอกันแค่สองครั้งยังรู้กมลสันดานของจิ้งจอกอย่างเฟนิคัส

...สนุกกับการปั่นหัวศัตรู...

หันมองเหล่าแขกในงาน แทบไม่มีมนุษย์ปกติเลย ไม่มีเขา หูสัตว์ก็หาง ดีหน่อยก็พวกที่ยืนกระดกเครื่องดื่มสีแดงข้มเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย...ดีตรงไหนว่ะ

"เมอเว็นมานี่สิ"ไอ้หน้าตัวร้าย(เหมือนพวกตัวร้ายจริงๆนะ)กวักมือเรียกชื่อไปยังหญิงสาวผู้มีเส้นผมสีเงินในชุดเดรสสีฟ้า เธอเพียงลุกจากเก้าอี้คู่ เดินตรงมาราวกับต้องมนต์ หากแต่มีสิ่งที่ทำให้คนรอบๆทางเดินพากันแหวกทางมากกว่าเดิม

ปีกสีขาวคู่ใหญ่ที่อยู่บนแผ่นหลังบอบบางนั้น...

กระทำพื้นๆที่ทำให้คนทั้งงานตื่นตายิ่งกว่าตอนเปิดตัวของเพื่อนองค์ชายคนรองเป็นไหนๆ

'นั่นมัน...'

'เผ่าพันธุ์ต้องห้าม...ฟิวจิเออร์เทอลิเดน'แม้แต่คนนิ่งอย่างรูกะยังตะลึงหงัดไปได้ เพียงนึกตอบไป...

'...รูกะ ก็มีปีกหนิ?'

'มันไม่เหมือนกัน ค่อยเล่า'เจ้าตัวว่าตัดจบ เข้ามายังโลกความเป็นจริงอีกครา

"เมอเว็นแนะนำตัวสิ"คนออกคำสั่งยิ้มร้ายอย่างเหนือกว่าให้น้อง หญิงสาวก็ไม่ได้ว่าอะไรก้มหัวรับคำสั่งแล้วหันมา

"...ยินดีที่ได้รู้จักทุกท่าน ข้าเมอเว็นควีน ไอรีนฮาร์ท ฟิวจิเออร์เทอลิเดน เป็นของ...ท่านเฟนริคค่ะ"เธอโค้งคำนับให้แก่ทุกคนในงานก่อนเจ้าเฟนริคเจ้าชายคนพี่จะรวบเอวเธอมาไว้ข้างตัว แน่นอนว่าร่างบางๆของหญิงสาวถูกดึงไปง่ายๆราวกับเธอไม่มีกระดูก

...เหมือนตุ๊กตา...

'...เฟนริคต้องการทำคะแนน ถึงฝั่งเราจะได้เปรียบด้านสงครามแต่ถ้าให้เปรียบกับความมั่นคงของราชวงศ์แล้วมันเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย'

'คุณเฟย์ยังไม่มีภรรยาหรือ'

"เจ้าเองก็รีบหาเป็นตัวเป็นตนได้แล้วนะน้องรัก หึ"เจ้าตัวร้ายลงมากระซิบข้างหูน้องตัวเอง ซึ่งมันทำให้ผมไม่ต้องรอคำตอบจากรูกะเลย

...ไม่มีเมีย?หน้าอย่างนั้นนะ....

'ก็ไม่เชิง ไอ้มีมันก็หลายคนอยู่หรอก แค่เขาไม่แต่งตั้งให้ใครเป็นดัชเชสสักที'

งานเลี้ยงถูกดำเนินไปเรื่อยๆแน่นอนว่าผมแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ไม่ว่าใครเดินผ่านก็ต้องหันมาทักทายท่านสหายรักขององค์ชายเฟนิคัสกันทั้งนั้น

บางทีถามกูหน่อยก็ได้ว่าอยากให้ทักมั้ย

"รูกะกินไรหน่อยมั้ย"

"ไม่"

'ทำบ้าอะไรเจ้าบื่อ!ตอนนี้ข้าเป็นแค่คนใช้เจ้า'

"เหรอ"ก็แค่อยากเห็นพวกนายเอาไรใส่ปากให้เหมือนมนุษย์มนาเขาบ้างก็เท่านั้นเอง

'เจ้าล่ะ ง่วงแล้วรึยัง เจ้ามิกะเล่นให้เจ้าเข้านอนก่อนสี่ทุ่มตลอด'

'อืม นิดหน่อยน่ะ'มันก็จริงถ้าเป็นตอนนี้ปกติ มิกะจะต้องยืนอยู่ที่ประตูบอกฝันดีแล้วปิดไฟให้ไปแล้ว

'กลับเลย'

'ทำงั้นได้?'

'ไม่ทำสิ ถึงไม่ใช่นายท่าน'

"เฟย์ผม...จะกลับแล้ว"คนที่กำลังแจกยิ้มการค้าหันมาอย่างไว ก่อนจะขอตัวกับแขกในงานเพื่อออกไปส่งขึ้นรถ

"กลับดีๆล่ะ ส่วนเรื่องรางวัล...รอไปก่อนแล้วข้ากำลังคิดใหม่อยู่ หึๆ"เจ้าตัวยังโบกมือให้ในตอนที่รถม้าลอยขึ้นจากพื้นดิน

"โอ้ยยย!จบสักที"

"ข้าต่างหากต้องเป็นคนพูด"ครับ ขอโทษแล้วกัน

"ว่าแต่รูกะนายเข้ามาให้หัวผมได้ยังไง"เขาทำหน้าแปลกใจนิดก่อนยกยิ้มให้

"...เอาหูมาใกล้ๆสิ"เขาว่า และผมก็ทำตามอย่างที่บอกแต่สิ่งที่ได้กับมา"ไม่บอกกก"

"กวนตีน..."ทำไมไอ้เจ้าเฟย์น้อยถึงไม่ยอมคว้าใครสักคนทำลูกทำเมียไปว่ะ แค่นี้คนพี่ก็ไม่มีอะไรเหนือกว่าแล้ว

"มารดาของเฟนิคัสเป็นคนละคนกับดัชเชสที่ให้กำเนิดเฟนริค...มันอาจทำให้เขาฝังใจและไม่อยากทำให้หญิงสาวที่คว้าๆเสียใจในตอนสุดท้ายที่เขาเจอคนที่รักจริงๆล่ะมั้ง"รูกะร่ายยาวอย่างรู้งาน โดนที่ไม่ต้องถาม รู้สึกเหมือนโดนรุกล้ำพื้นที่ส่วนบุคคลแปลกๆว่ะ

นั่นสิ ความรู้สึกของคนที่มาก่อนแต่ในท้ายที่สุดเมื่อตัวจริงมาแล้วไร้ค่า เจ็บปวดขนาดไหน ไม่อยากทำให้ใครเสียใจหรือ พระเอกจริงๆนะ

ทันใดนั้นเอง

ฟุบ!

ก้อนเมฆสีขาวประเด็นคือมันไม่ธรรมดาตรงที่มีลูกกะตาแบ้วกับผู้หญิงที่ไอ้พีชคิดว่าชีวิตนี้จะไม่มีวันลืม...


"เทียร์!!"คำพูดที่ทำให้คนพูดพุ่งไปเปิดหน้าต่างไปรับสิ่งมีชีวิตเล็กๆนั้นเข้ามา

"แหมๆหนูพีชช้าจริงนะ เกือบโดนลมพัดตกไปแล้วมั้ยล่ะ"เธอก้มหน้าแสร้งเอามือปาดน้ำตา ดูยังไงก็เสแสร้ง

"นั่นตัวอะไรน่ะพีช เจ้าคงไม่หาเรื่องใส่ตัวอีกใช่มั้ย"คนตัวสูงยกคิ้วกรอกตาถามอย่างโครตหน่าย

"โอ้ย พ่อหนุ่มหน้ามนคนหลายใจเอ๋ย ฉันล่ะเห็นพวกแก ก่อนเจ้านายแกจะเห็นอีกย่ะ พ่อรูคาเอล่า"เธอว่าเสียงเย้ย

"นี่คือท่านเทียร์น่ะ คนสนิทของครอสไง"

"เทียร์ นี่อ่ะนะ"สาบานว่าถ้าคิ้วงามๆของรูกะอยู่ใกล้กันอีกนิดมันคงผูกกันไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"มีปัญหาไร?"เธอว่า"ให้ตายเถอะ ฉันโดนเด็จป๋าถีบส่งลงมาเพราะอิเจ้าชายเฟนริคนั่นแท้ๆเชียว"

"เธอพูดเรื่องอะไร"

"ผู้หญิงที่อยู่กับเฟนริคอ้างตนว่าเป็นฟิวจิเออร์เทอลิเดนใช่มั้ยล่ะ นั่นล่ะ"

"แล้วมันยังไงล่ะท่านเทียร"รูกะเริ่มเข้ามาร่วมวงยิงคำถามด้วย

"เพราะอิชื่อฟิวจิเออร์เทอลิเดนมันคือตำแหน่งไม่ใช่เผ่าพันธุ์ปริศนาอย่างที่มนุษย์คิดไง เล่นตำแหน่งใครไม่เล่น อิห่าเล่นตำแหน่งกุเฉย"เธอว่าอย่างหงุดหงิด ในเลเวลที่สามารถกระทืบคนตายได้โดยที่ไม่ต้องรอประจำเดือน

ผมก็พอเดาได้แหละว่าทำไม เด็จป๋าที่น่ารักของท่านเทียร์เขาถึงทำใจส่งลูกสาวหัวแก้วตัวเองมา ก็ถูกของเขาล่ะในวิธีการเลี้ยงลูกของเขาถึงจะเป็นเทพเจ้าแต่การได้มีครอบครัวที่ดีก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยไม่ต่างจากมนุษย์ ลองเดาดูสิ ทำไมมนุษย์ถึงรู้จักคำว่าฟิวจิเออร์เทอลิเดนได้ มันคงหนีไม่พ้นการที่เธอรับคนที่เธอถูกใจมาเป็นเพื่อนคุยหรือตุ๊กตาเอาไว้แหย่เล่นก็ไม่ทราบ

...บางทีคุณติณน์อาจจะเลี้ยงผมแบบผิดๆมาตั้งแต่ต้นเลยก็ได้...

"พีช ลูกคะ ตื่นๆถึงบ้านแล้ว"หญิงสาวตัวจ้อยดี๋ด้าใหญ่ กระโดดลงจากรถตั้งแต่เปิดประตู ซ้ำยังเรียกสถานที่ใหม่นี้ว่าบ้านได้อย่างไม่กระดากปาก

...นับถือนางเลย...

"คุณผู้หญิงครับ เชิญทางนี้"รูกะว่าอย่างสุภาพถึงจะตะลึงนิดๆกับสภาพของหญิงสาวตัวเท่าฝ่ามือเมื่อไม่ถึงนาทีก่อน ตอนนี้กลับมีแค่หญิงสาวโตเต็มวัยในชุดเดรสสีขาวกับเสื้อคลุมสีดำตัดกัน ดวงตาสีฟ้าหม่นยังน่าจับตามองเฉกเช่นครั้งแรกที่ได้เจอ ซ้ำยังเบิกกว้างอย่างตื่นตากับทุกอย่าง การกระทำที่ทำให้คนที่พึ่งเจอถึงกับ...หลงใหล

แน่นอนผมเคยเป็นเหมือนกัน ท่านพระเจ้าคนนี้ดูจะเรียกว่ามีสเน่ห์ขั้นวัวตายควายล้มแต่พระนางดันเป็นคนทำมันพังไม่เป็นท่าด้วยนิสัยที่อยู่คนละชั้นกับหน้าตา

...แน่ล่ะหน้าติดจะผู้ดีซะขนาดนั้น...

"...อย่าหลงกลล่ะ รูกะ มันไม่เป็นอย่างที่นายเห อุ๊ก!"ศอกงามๆกระแทกเข้าซี่โครงอย่างแม่นยำชนิดที่คนทำยิ้มเหี้ยม

"อุ้ย!ขอโทษพีช ฉันไม่ตั้งใจเจ็บมามั้ย"ถ้าเป็นตามอนิเมะคงจะเห็นขีดเห็นความพิโรธอยู่บนหน้าผากนาง ดังนั้นไอ้พีชยังรักตัวกลัวตาย ยังอยากทำอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากทำฉะนั้นพีชจะมิยุ่ง

"เอ้!จะว่าไปเทียร์ ปีกล่ะ"ปกติแล้วเชื่อว่าถ้าแม่พระเจ้าเดินทั้งปีกใหญ่ๆนั่นคงต้องแหวกทางให้เป็นแนวๆเชียว แต่มันหายไป

"ยังอยู่..."เธอว่าแล้วปรากฎปีกสีขาวสะอาดประชิดหน้า ถึงจะเคยเห็นแต่ก็เป็นครั้งแรกที่ใด้เห็นใกล้ขนาดนี้"แค่บินไม่ได้แล้ว...ชิ!มันไม่มีแรงเลยแค่ยืนตรงๆได้โดยไม่เซตอนมีมันอยู่ก็แทบแย่แล้วอย่าว่าแต่จะกระพือมันเลย"

ดวงตาคู่สวยหม่นลงไปเล็กน้อยรูกะก็ยืนนิ่งด้วยสายตาเจ็บปวด เขาเองก็มีปีกสินะผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าพวกนางฟ้าอะไรเนี่ยต้องใช้แรงตัวเองเพื่อจะบินขึ้นได้ ชักรู้สึกว่าพ่อเธอทำเกินไปแล้วในบางที เทียร์เธอน่าจะอยู่กับปีกตั้งแต่เกิด แบบนี้ก็ไม่ต่างกับถูกเด็ดมันทิ้งไป

"งานของท่านคือการมาทวงชื่อของเทพคืนใช่หรือไม่ ท่านเทียร์"รูกะถามเสียงเคร่ง"ถ้าท่านต้องการข้าจะเป็นปีกคู่นั้นให้ท่านเอง ขอรับรองด้วยเกียติของพ่อบ้านคนที่สองแห่งบ้านเทริเลียร์"

"โถๆพ่อรูกะ ถ้าฉันถูกคนอย่างเธอพูดแบบนี้ตอนที่ไม่ใช่เพราะความสงสาร ฉันคงหลงผิดรับคำขอแต่งงานเธอเลยโดยไม่ต้องคิดล่ะนะ ฮะๆๆ"ก็ตามสไตส์นางล่ะ อารมณ์เปลี่ยนง่ายเศร้าไว้ก็หายไว

รูกะเดินนำเข้าบ้านไปบอกว่าจะไปเตรียมห้องให้แขกคนใหม่ ถึงจะแอบโวยว่ามิกะหายไปไหน นั่นสิไปไหนนะ

"...พวกเขาน่าสงสารนะ"เมื่ออยู่กันแค่สองคน พระเจ้าตกงานก็ยิ้มอ่อนให้กับเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่หายเข้าไปในเงามืดของบ้าน

"ยังไงล่ะครับ โดนเจ้านายทิ้ง?"ผมถาม แต่ไม่นึกว่าสิ่งที่จะได้ยินหลังจากนี้จะเป็น...

"นายจะคิดยังไงพีช สิ่งที่แม้แต่เจ้าของจริงๆยังไม่ต้องการน่ะ"

"หมายความว่าไง"ผมถามเสียงเข้ม

"ก็เห็นอยู่ล่ะนะ ว่ารูกะพยายามปิดขนาดไหน นั่นล่ะเหตุผลที่ว่าทุกครั้งที่พ่อมิกะจะบอกจะต้องมีคนมาขัดตลอด"

"..."

"ช่วงเวลาชีวิตอันแสนสั้นของมนุษย์มีอะไรบ้างล่ะ คงมากจนไม่อยากนับล่ะสิ หึๆ"

"..."

"สองสิ่งในนั้นคือ'รัก'กับ'เกลียด'"

"..."

"แน่นอนว่านั่นคือในระยะเวลาปกติ แต่ถ้านานกว่านั้นล่ะ"เธอยิ้ม



เรื่องนั้มันเหนือความคาดหมายไปแล้ว...
__________________





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #12 febru2102 (@febru2102) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 12:05
    รออ่านค่ะ
    #12
    0