Masamune-Oka Destiny

ตอนที่ 14 : ตอนที 12 : เซี่ยววินาทีเสี่ยงตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    16 มี.ค. 61



นั่นสิ หนูทำพันสัญญาได้แล้ว ก็ยังไม่รู้วิธีการใช้พลังเลยดว้ยซ้ำ แต่อย่างน้อยก็สามารถคุยกับพูดได้ และได้รู้จักชื่อด้วย..” สเตล่าทำท่าทางดีใจ ส่วนคานาเดะที่สงสัยเรื่องนึงก็ถามไป

แล้วเจ้านั่นชื่ออะไรอะ

เขามีชื่อว่า..ดายน่า

อะไรน่ะชื่อแบบนั้น ปกติแล้วภูติทุกเกือบทุกตนจะมีชื่อแปลกแบบนี้เหมือนกันงั้นเหรอ..?”

ในจังหวะนั่นเอง อาจารย์มิไรกำลังฟังอยู่และเขาก็มีคำตอบสำหรับเด็กนักเรียนที่สงสัยเสมอ อาจารย์มิไรยกข้อมือขึ้นทำท่าทางว่าจะอธิบายให้พวกผมได้เข้าใจ

ก็ไม่ใช่ว่าภูติทุกตนจะมีชื่อแปลก แบบนี้ไปหมดหรอกนะ..

สเตล่าที่พร้อมจะเล่นกับคายาบะได้ทุกเวลาพูดย๊อกล้อไปว่า

“…นายเองก็ชั่งถามแปลก…”

ซึ่งนั่นก็ทำให้คายาบะย๊อกแบบโหดร้าย เขาบอกกับสเตล่า

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?!

คา ยา บะ พูดแบบนี้มาบวกกับฉันเลยดีกว่า ..!!” สเตล่าพูดพร้อมทำหน้าตาใหญ่โต แล้วพยามจะเข้ามาหาคายาบะ แต่ก็โดนผมรั่งท้ายเอาไว้ด้วยการดึงเสื้อข้างหลังของเธอไว้ แต่ก็มีความพยามที่จะเดินออกไป

 

ปล่อยฉันนะ ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ฉันไม่ทำถึงตายหรอก.." สเตล่าพูดจาใหญ่โตและทำท่าทางเหมือนเดิมเอามืกไปข้างหน้าพยามขว้าตัวคายาบะ

ปล่อยฉันนะ ปล่อย!

ฉันเป็นห่วงเธอซะกว่า..” ผมพูด

บอกให้ปล่อยยังไงเล่า!

ผมเริ่มนึกอะไรออก ซึ่งนั่นก็ทำให้ผมยิ้มกลิ่ม ๆ ก็ทำเป็นว่า

เอ้ย จะถึงแล้ว ปล่อยน่า…”

จะปล่อยให้ก็ได้

ผมเอามือออกจากคอเสื้อของเธอ

ออ อาย อ๋าย อ๋อ.  เธอพุ่งไปหาตัวคายาบะที่กำลังยืนอยู่ข้างเธอเสียงดัง ทึบ !

ผมกับคานาเดะและอาจารย์มิไรรวมถึงยูกิสังเกตเห็นได้ทันทีว่า..

ปากของทั้งสองคนคายาบะกับสเตล่ากำลังประกบกันอยู่ สิ่งที่ไม่สามารถสำผัสได้ด้วยการไม่สัมผัสด้วยตัวเอง ผมที่ตั้งใจเห็นแล้วยังแอบฟินแทน

อื่อ/อื้อ เสียงที่ออกมาไม่สุดเหมือนอะไรปิดปากอยู่นั่น คานาเดะถึงกับพูดไปกับมือสองข้างปิดปากของเธอเอง

นี่ มันอะไรกัน..สเตล่ารีบรุกขึ้นอย่างไวมาก ราวกับคนที่มีพลังพิเศษ เธอดูตกใจกับหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเธอ เป็นใครก็ต้องตกใจ แต่บางคนก็อาจจะค้างอยู่ที่ท่านั่น จังหวะนั้นเองบอกเลยว่า คายาบะเองโชคดีมากที่ได้จูบแรกฟรี ๆ ของสเตล่าล่าไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ตัวตัวโอกะแล้วตั้งใจที่จะให้ทั้งสองล้มไปก็เท่านั้น แต่ไม่คิดว่าจะบังเอินที่ปากของทั้งสองคนจะจูบเข้าด้วยกัน ใคร ๆ เห็นแล้วอิจฉาตาร้อนกันไปตาม ๆ กัน


คายาบะลุกขึ้นนั่งกับพื้นหญ้าพร้อมกับที่อาจารย์มิไรกำลังพูดอยู่คายาบะอาจจะอายจนพูดอะไรไม่ออก

 พวกนายนี่จริง ๆ เลยนะ เล่นแรงไปหน่อยรึป่าว?!” อาจารย์มิไรพูดกับผมรวมถึงคายยาบะด้วย

หลังจากที่อาจารย์มิไรพูดคายาบะลุกขึ้นมาแล้ว เขาบอกกับสตเล่าไปว่า

..นี่สเตล่า..

..อะไร..” สเตล่าพูดแบบเร็วแบบเสียงแทบไม่ออก

ริมฝีปากของเธอนี่ มันนุ่นิ่มและอร่อยมากเลยนะ.. เขายิ้ม

หา.. สเตล่าออกเสียง

แน่นอน ซึ่งคำพูดแบบนั่น ทำให้เธอตกใจจนหน้าปากออกมาและเธอก็เอามือปิดปากเอาไว้แต่ไม่แน่น ทำให้ใบแก้มแลใบหน้าขงสเตล่ามีสีแดงออกมามันแปร่งออกมามากกว่าเมื่อก่อนซะอีก มันแดงแจดไปทั่วไปหน้าของเธอ

..โอกะ ฉันขอบใจนายมากเลยนะ เดี๋ยวคราวหน้าฉันจะเอาคืนนายบ้าง

ฮา ๆ ” ผมเอามืกลูกผมข้างหลังแล้วหลับตายิ้ม

คานาเดะสดุ้งเธอดูแก้มแดงไม่มากหลังจากได้ยินคำพุดนั่นของคายาบะไป สเตล่าพูดกับผมว่า

นายโอกะ ทำไมนายถึงทำแบบนี้ นายเปลื่ยนไปมากเลยนะ!!

เธอหันมามองที่ผมและพูดประโยคสุดท้ายไป ผมตอบกลับหน้าตาเฉย

..ก็ไม่ได้นี่นา..ใช่ใหม คานาเดะ” ผมหันหน้าไปมองคานาเดะก่อนและพูดถึงชื่อของเธอ

..อะไรของนายน่ะ แล้วยังมองฉันด้วยสายตาลามกแบบนั้นด้วย .....ตาบ้า !!!” คานาเดะกำหมัดและชกเข้าไปที่หน้าของโอกะอีกครั้งแต่ ตับ!! เสียงนั่นเกิดจากที่โอกะเอามือรับกำปั้นของเธอไว้

โอกะใช้

ครั้งนี้ กำปั้นหมัดของเธอจะไม่มีทางถึงหน้าของฉันได้เหมือนกับคราวก่อนหรอกนะ

หื่อ…”

 

ครั้งนี้และครั้งก่อนเธอก็ทำเหมือนเดิม

คุยกันมาซักพักแล้วแต่ก็ยังไม่รู้การควบคุมพลังซักที อาจารย์มิไรที่รออธิบายให้พวกผมฟังก็เลยพูดลอยไปว่า

พวกเธอ จะเลิกเล่นกันได้รึยัง

แต่พวกผมก็ไม่ฟัง ไม่ได้ทำเป็นไม่ได้ยิน แต่ไม่ได้พูดเพราะกำลังเคลียร์ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าอยู่

อาจารย์มิไรไม่คิดจะช่วยเลยเหรอค่ะ

เออ..คือฉันเองก็ช่วยอะไรไม่ได้ มันเป็นปัญหาของวัยรุ่นน่ะ ครูขอโทษนะ!! ฮ่า ๆ

โห่..

เธอเองก็โชคดีมากนะ ที่สามารถขโมยจูบแรกของฉันไปได้” เขาทำท่าทางรู้สึกดีสุด ๆ

ฉันไม่ได้ตั้งใจซักหน่อย ก็เพราะนายนั่นแหละโอกะ

เธอหันมามองที่ผมและพูดประโยคสุดท้ายไป ผมตอบกลับหน้าตาเฉย

..ก็ไม่ได้นี่นา..ใช่ใหม คานาเดะ” ผมหันหน้าไปมองคานาเดะก่อนและพูดถึงชื่อของเธอ

อะ..อะไร แล้วทำไม่ต้องมองด้วยสายตาลามกแบบนั้นด้วย.. เธอกล่าวมาด้วยอาการอาย ๆ ทำตาเหล่ในระหว่างพูด ปฏิกิริยาตอนพูดและท่าทางที่เธอทำมันดูน่ารักมาก ๆ

พวกเราคุยออกนอกเรื่องกันหลาย ๆ นาทีเป็นเวลาที่เปลืองมาก สำรหับอาจารย์มิไรที่กำลังรออธิบายให้พวกผมฟังอยู่นั่น อาจารย์มิไร กะแอมในจังหวะที่ผมคุยกับคานาเดะจบแล้ว

..ถ้าคุยกันจบแล้ว เออ..งั้นฉันขอพูดอธิบายต่อเลยนะ

พูดมาเลยคะ..” คานาเดะเธอบอก

ทุกคนหันมามองที่อาจารย์มิไร ก่อนที่อาจารย์มิไรจะพูดอธิบายนั้นคายาบะกล่าวประโยคอันสาระขึ้น

งั้นเรามาเริ่มจา..” อาจารย์มิไรพูดยังไม่ทันจบประโยค

จะว่าไปแล้ว ชุดที่อาจารย์มิไรใส่ดูเท่มากเลยนะ..” คายาบะพูดแทรกอย่างไร้มารถยาท จังหวะนั้นสเตล่าก็กระโดดเอาเท้าแตะไปที่ท้องของคายาบะ เขาจุกจนปากจู๋และก็กระไปตามระเบียบ สเตล่าพูด

อาจารย์ไม่ต้องไปสนใจที่หมอนั้นพูดนะคะ..

หลังจากที่คายาบะโดนแตะกระเด็น อาจารย์มิไรก็เริ่มอธิบายแบบไม่มีใครมาขัดได้ เริ่มจากประโยคแรกของอาจารย์มิไรค่อย ๆ ขยับปากพูด

 เริ่มแรกเลยนะ โดยปกติมนุษย์ที่ทำพันธสัญญากับภูติได้แล้วก็จะรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน แน่นอนว่าเธอสารถคุยกับภูติได้ตลอด ๆ และสามารถดึงพลังมาใช้ได้ นั้นก็ขึ้นอยู่กับภูติของเธอว่าจะให้ยืมพลังรึป่าว

หลังจากอาจารย์มิไรได้กล่าวจบประโยคผมก็ถามไปว่า

แล้วถ้าภูติไม่ให้ความร่วมมือ แบบนั้นมันก็ อาจจะแย่ได้นะครับเวลาเจอกับสถานะการคับขันที่จำเป็นต้องพึ่งพลังของภูติ..” อาจารย์มิไรยกนิ้วขึ้นแล้วบอกกับผม

 เป็นความคิดเห็นที่น่าสนใจ แต่นั้นก็เป็นปัญหาของเธอกับภูติฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะแนะนำเธอยังไงดี

คายาบะเดินเข้ามาหลังจากไปนอนกลิ้งพื้นมาเมื่อไม่นานนี้ เขารีบแสดงความเห็น

ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว ก็เสียแรงเปล่าทีทำพันธสัญญามาได้สิครับ

นั้นสิค่ะ..” สเตล่าพูดพร้อมกับทำท่ากำมือสองข้างไปข้างหน้า

ยูกิมิยะที่เงียบเชียบไปซักพัก ก็ทำท่าเหมือนจะมีความคิดเห็นอีกคน เขาเงิยหน้ามองพวกผมและก็ได้กล่าวขึ้นโดยที่พวกผมไม่ทันตั้งตัว

“…ฉันจะบอกอะไรให้อย่างนึงนะ ปกติแล้วถ้ามีสถานนะเสี่ยงตายจริง ๆ ละก็ภูติจะไม่ยอมอยู่เฉย ๆ ให้นายตายหรอกนะ..

หมายถึงอะไร ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่นายพูด” คายาบะทำหน้ามึนงงสรวมถึงสเตล่าด้วยอีกคน

ฉันงงไปหมดแล้ว..

ผมที่ไม่สงสัยเลยจึงบอกกับทั้งสองคนไป แต่จังหวะนั้นเองคานาเดะก็ล้ำหน้ามาพูด

เหตุผลก็ง่าย ๆ เพราะว่ารวมมือกันแล้วยังล่ะ

คายาบะกับสเตล่าที่คายข้อสงสัยได้แล้วก็ต้องเอ๋ยบางประโยค

อ่อแบบนี้เอง แล้วนายจะพูดให้มันยาวทำไมเล้า

แล้วยังไงต่อละ” สเตล่ากล่าวแบบไม่ค่อยจะมีแรง

อาจารย์มิไรที่ดูอยู่ต้องปวดหัวกับความเข้าใจยากของทั้งสองคน ก็เลยถอนหายใจ

หายถ้างั้นจะว่าต่อ สเตล่าที่ผ่านการทำพันธสัญญากับภูติมาแล้ว จะสังเกตดี ๆ ได้ว่าที่หน้ามือของเธอจะมีอักขะละพิเศษโดยเฉพราะของภูติ..

สเตล่าเธอหงายหน้ามือขึ้นเธอตั้งใจมองคายากับผมก็เช่นกัน เบิกเนตรให้กว้างกลับพบว่าบนฝ่าของเธอนั้น

คนที่มีอักขะละแบบนั้นข้างไดข้างนึงหลังจากที่เลือดที่แปร่งแสงสีเหลืองหายไปแล้วมือข้างที่ทำพันธสัญญา ก็จะมีอักขระขึ้นที่มือข้างนั้นแปลว่าทำพันธสัญญากับภูติไปแล้ว..” จากนั้นสเตล่าก็ส่งเสียงแปลก ๆ

เอ๋..!!” เธอมองที่หน้ามือของเธอ มันไม่มีอักขะละขึ้นคิดว่าเธอคงกำลังสงสัยว่าอักระขะที่ว่ามันอยู่ใหน

ไม่เห็นจะมีเลยนิคะ.. สเตล่าเอียงคอดู

คานาบะที่ชะเง้อคอดูอยู่ก็ได้กล่าวว่า

นั้นน่ะสิ..

ผมที่ยืนดูอยู่และก็รู้อะไรบางอย่าง ก็หยุดที่จะพูดไม่ได้ผมพูดกับตัวเองเหมือนกับว่าผมตัวผมมีสองคน

“…แบบนี้เองสินะ..

แหะ/เอะ” สเตล่ากับได้กล่าวพูดพร้อมกัน

ผมที่เข้าใจแล้วจึงเงียบไป กับอีหนึ่งคนที่พึ่งจะเข้าใจคายาบะที่พอรู้เรื่องแล้วก็ได้บอกให้บอกให้สเตล่าที่กำลังสงสัยอยู่ได้รับรู้เช่นกัน

อ๋อฉันเข้าใจแล้วล่ะ” คายาบะที่เข้าใจแล้วทำตัวเก็กเขากอดอกต่ำลงมาอีกนิดกอดแบบย่อน ๆ เหมือนจะไม่มั่นคง

ก็คือ..” แต่ก็ยังไม่ทันจะได้บอก

ก็มันจะขึ้นในตอนที่ทำพันธสัญญาแรก ๆ หลังจากนั้นอักขะละนั้นก็จะจางหายไป แต่ที่จริงแล้วมันก็อยู่ที่มือ มันไม่ได้หายไปใหนหรอกนะ โดนคานาเดะตัดหน้าไปก่อน

ก็ว่าอยู่หรอกนะ” สเตล่าทำเสียงล่าเริง ราวกับว่าทำเนียนว่ารู้อยู่แล้วแต่ไมพูด

ไม่ต้องพูดแทรกฉันก็ได้มั้ง!!

ฮา ๆ ก็นายอยากทำเก็กเอง ก็ช่วยไม่ได้นิ” คานาเดะยิ้หวานใส่คายาบะ

ซึ่งนั้น ผมรู้สึกว่าเธอกำลังหว่านเสนห์ใส่คายาบะอยู่ ตัวผมเองก็ต้องทำหน้าตาแบบว่าจะอึกสะอื้น ผมถามเธอว่า

..ทำไมเธอดูรู้มากกว่าคนอื่นเขาน่ะ ผมทำหน้าตาดีกว่าเดิมนิดหน่อย

คานาเดะดูแปลก ๆ เธอเอามามือขวาวางบางไว้บนหหน้าอกของเธอก่อนจะพูดประโยคสุดท้าย

กะ..ก็ฉันเป็นนักเวทระดับ แล้วนะ..” เธอยิ้มออกหน้าออกตา ผมก็ทำหน้าเหมือนเดิม

ผมหลี่ตาลงหลังจากพูดประโยคแรกจบ

แล้วมันเกี่ยวอะไรน่ะเธอนี่ทำตัวหน้าสงสัยจังเลยนะ..

 แล้วมันเกี่ยวอะไรน่ะเธอนี่ทำตัวหน้าสงสัยจังเลยนะ..

คานาเดะเธอเหมือนกับว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่างกับผมอยู่ แต่ผมก็ไม่ได้อยากจะรู้ความลับนั้นมากก็เลยปล่อยวางไป อาจารย์มิไรหลับตาไปซักพักก่อนจะพูดว่า

เอาเป็นว่าพวกเธอคงจะไม่โง่จนเกินไป ส่วนที่การใช้พลังของภูติฉันก็จะพยามอธิบายง่าย ๆ ให้พวกเธอเข้าใจ จนเห็นภาพในหัวเลย..

อื่อ!!” ผมกล่าว

อ่า!” พร้อมกับสเตล่า

อื่อ..” และคานาเดะ

ว่าต่อเลยครับ..” คายาบะกล่าว

อาจารย์มิไร กระแอม หนึ่งครั้ง และทุกคนตั้งใจฟังมาก แล้วสุดท้ายอาจารย์มิไรก็กล่าว

ถ้างั้นเริ่มกันเลยละกันนะ..

ยังไงครับ..” ผมกล่าว

ครูมิไรพูดมาซักทีสิค่ะ!” สเตล่าสั่งอาจารย์มิไร

เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว

นี่พวกเธอยังเห็นฉันเป็นครูอยู่ใหม่เนี่ย..หาย

มิไรคิดในใจ และอาจารย์มิไรเหนื่อยใจแล้วเอ๋ยขึ้น

..อย่างแรกเลย พวกเธอสามารถดึงพลังของภูติมาใช้เท่าไหร่ก็ได้ สามารถติดต่อสือสารคุยกับภูติปรับความเขาใจกันและร่วมมือกันเพื่อจะเอาชนะศัตรู และอย่าลืมว่าพลังของภูติก็มีจำกัดเหมือนกับพลังเวทของมนุษย์ ควรใช้พลังในสถานนะการณ์จำเป็น ไม่จำเป็นอย่าใช้เพราะภูติไม่ได้ฟื้นฟูพลังได้เร็ว แต่ก็มีภูติที่สามารถฟื้นฟูพลังได้เร็วอยู่มันก็ขึ้นอยู่กับภูติตนนั้น แถมนี่ล่ะทีเด็ด สามารถใช้พลังการโจมตีแบบเดียวกับที่ภูติใช้ได้

..หรือจะเรียกว่าเราสามารถใช้ความสามารถของภูติตนนั้นได้ทุกอย่างทุก ๆ ความสามารถที่ภูติมี เราสามารถใช้ได้หมด อย่างเช่นการเรียกลมหรือสร้างพายุใต้ฝุ่นได้ของความสามารถของภูติตนนั้นที่มีความสามารถแบบนั้น..

สุดยอด จินตนาการจนเห็นภาพได้เลยแหะ!” คายาบะเขาพูดตัดหน้า

ยิ่งอธิบายก็ยิ่งงงนะค่ะ” สเตล่าบ่นพึมพำ

เรียกได้ว่า โครตเจ๋งเลยทีเดียว” ผมกล่าว

ผมเม้มปากแน่น อาจารย์มิไรกล่าวต่อว่า

และที่สำคัญพลังของภูติบางตนเกินกว่าที่มนุษย์จะควบคุมมันอย่างสมบูรณ์ ขนาดฉันเองยังไม่สามารถควบคุมมันได้แบบสมบูรณ์เลย มันเกินความสามารถของมนุษย์ เกินกว่าที่ร่างกายจะรับใหว..นับว่าคนที่สามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์บนโลกนี้อาจจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ กว่าจะไปถึงขั้นนั้นได้ โอกาสยากมาก

ถ้าควบคุมได้แบบสมบูรณ์ คงจะแกร่งมากใช่ใหมครับ

ผมกล่าวออกไปแล้วจ้องมองอาจารย์มิไร สุดท้ายแล้วหลังจากที่ผมถามไปเมื่อกี้ อาจารย์มิไรก็ตอบกับด้วยรอยยิ้ม แล้วกลับหลังเดินไปข้างหลายก้าวในระหว่างที่กำลังพูดอยู่

แบบนั้นอาจจะโค่นจอมมารได้เลย..

ผมและเพื่อนยิ้มกลิ้ม ๆ ดีใจนิด ๆ ถึงจะแค่คำพูดของคน ๆ นึง แต่เขามีประสบการณ์มากกว่า ก็มีแต่ต้องเชื่อเขาแล้วคายาบะกล่าว

ไม่แน่นะ ฉันอาจจะทำสำเร็จก็ได้นะ..

ซึ่งในช่วงเวลานั้นอาจารย์มิไรก็หยุดเดินแล้วหัวหน้ามามองพร้อมกับรอยยิ้มและเอ๋ยขึ้น

แค่อาจจะ ไม่ได้หมายความว่าจะโค่นได้จริง ๆ หรอกนะ จะไปหวังพึ่งอะไรมันมากไม่ได้หรอกนะ แต่ถ้าพวกเธอร่วมมือกันต่อสู้ สู้กันเป็นทีมก็มีโอกาสที่จะโค่นจมมารได้เลย ฉันจะรอดูพวกเธอนะ..อ่อ และอีกอีกเรื่องที่ฉันยังไม่ได้บอก..อย่าหักโหมเรื่องการใช้พลัวเวทมากจนเกินไป ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีขีดจำกัด ถ้าใช้พลังเวทจนหมดตัวจะเกิดความเสียหาย

เอ่ะ!…ความเสียหายอะไรเหรอครับ” ผมถาม

“…ความเสียหายที่จะได้รับ ถ้าใช้พลังเวทจนหมดตัวระก็ เธอก็จะเกิดอาการเหนื่อยล้าไปค่อยข้างมา ก็เหมือนกับการใช้แรงนั้นแหละ ถ้ายิ่งออกแรงใช้พลังทั้งหมดที่มีก็อาจจะเหนือยจนหัวใจเต้นเร็ว 200 ครั้งต่อนาที หรือจะเป็นลม ไม่ก็ร่างกายอาจจะขยับไม่ได้ ก็อาจจะขยับตัวไม่ซักพัก ก็ขอให้พวกนายตะหนักไว้เรื่องการใช้พลังเวท นั้นก็เพื่อตัวของพวกนายเอง

แต่จะว่าก็ว่าเถอะ เรื่องที่จะโค่นล้ม ราชันย์ปีศาจมีถึง 11 ตน มันไม่ใช่ง่ายเลยไม่ใช่เหรอครับ แถมยังมี แม่ทับปีศาจอีก ตนใหงจะสี่จตุระเทพอีก โลกนี้มันชั้งโหดร้ายจริง ๆ!!” คายาบะกล่าว

ก็ถึงบอกไง ถ้าพวกเธอสู้กันเป็นทีมกอาจจะโค่นได้หมด..แต่ก็จริงอย่างที่พูดน่ะ มินาล่ะมนุษย์นี้ไม่ใหนเลยจริง ๆ

หลังจากที่คานาเดะเงียบไปพักนึง สุดท้ายเธอก็ต้องพูด

แต่ยังไงจะยอมแพ้พวกมันไม่ได้อยู่แล้ว ถึงยังไงพวกเราก็ต้องพยามกันต่อไป เพื่อมนุษยชาติ..อื่อ!!” เธอกำหมัดกที่มาพร้อมกับสีหน้ามั่นใจ ทำจนคายาบะอดใจที่จะกล่าวไม่ เขากล่าวไปว่า

พูดได้ดีนี่คานาเดะ สมกับที่ได้เป็นนักเวทระดับ 4”

ก็นะ..!” คานาเดะกล่าว

ฉันว่าแค่จอมมารตนเดียวคงจะไม่เก่งเท่าไหร่หรอกมั้ง คงจะการไม่ยากถ้าเราเป็นทีม..” สเตล่าเธอเอ๋ยขึ้น

ทุกคนกำคิดทำเสียงอือ ซึ่งตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ว่าจอมมารแข็งแกร่งแค่ใหนแต่แค่แม่ทัพปีศาจตนเดียวก็สามารถกำจัดนักดาบและนักเวทได้ทั้งหมดในเวลาเพียงสั้น แต่ยังไงพวกเขาก็ยังไม่เคยออกไปสู้เลยซักครั้งเรื่องประสบการณ์คงหาซื้อกันไม่ได้ง่าย ๆ แต่ถ้าได้สู้กับปีศาจตัวจริงแล้วก็ถึงจะได้รับประสบการณ์นับเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาที่ยังเป็นแค่นักเรียน คายาบะทำท่าทำทางจะอธิบายพร้อมกับเอ๋ยว่า

แต่ว่านะ จอมมารไม่ได้ปราฏกฎตัวมาเป็นร้อย ๆ ปีแล้วนะ ลองคิดดูสิมันเป็นเรื่องยากใช่ใหมที่จะเข้าถึงตัวจอมมารได้ ถ้าต้องบุกถึงปราสาทจริง ๆ ฉันไม่อาด้วยหรอกนะ” พอคายาบะพูดจบผมก็กล่าวต่อ

คายาบะไม่ต้องห่วงหรอก จะไม่มีใครไปที่ปราสาทจอมมารทั้งนั้น ตอนนี้มาฝึกควบคุมและวิธีใช้พลังกันก่อนเถอะ..

อื่อนั้น สินะ ถ้างั้น จะเอาไงต่อล่ะ” คายาบะกล่าว

พวกเพื่อนผมคานาเดะ คายาบะ สเตล่า และผม กับยูกิมิยะหันไปมองอาจารย์มิไรที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ และเดินเข้าไปไกล้ ๆ เขายังไม่รู้สึกตัวเพราะกำใจจดใจจ่ออยู่กับมันและตั้งใจอ่านมากด้วย และดูเหมือนว่าจะเป็นหนังสือนิยาย ทำเอาผมกับเพื่อนอยากจะถามไปกันไปตาม ๆ กัน คายาบะเอาหน้าเข้าไปดูมันไกล้ ๆ เฉงอคอดู ห่างจากหน้าของอาจารย์มิไรแค่ไม่กี่เซน คายาบะทักไป

..อาจารย์ครับ กำลังอ่านอะไร อยู่เหรอครับ..

ซึ่งเมื่อคายาบะถามไปนั้น เขาก็เริ่มรู้สึกตัวว่าพวกเรากำลังมอดูอยู่จ้องกันแบบไม่กระพริบตา พอเห็นดังนั้นแล้วเขาตกใจจึงรีบซ้อนไว้ข้างหลังแบบโครตเร็ว

ในจังหวะนั้นก็มีบางสิ่งบางอย่างตกลงมาจากภายในเสื้อของมิไร อาจารย์มิไรตกใจ ก็เลยตอบกลับมาว่า

 เปล่านี่! ฉันแค่กำลังอ่านหนังสือ ที่เกี่ยวกับการทำอาหารน่ะ ไม่ต้องใส่ใจอะไรหรอกนะ ฮ่า ๆ” แน่นอนว่าอาจารย์มิไรก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เวลา หลังจากที่คานาเดะกล่าวไปแล้ว

นี่ไม่ใช่เวลา จะว่าอ่านหนังสือนะคะ..

ในจังหวะที่เธอกำลังพูดอยู่เธอก็เห็นอะไรบางอย่างตกอยู่บางอย่างตกอยู่ที่พื้นหญ้า

เอ่ะ!” คานาเดะกล่าว

 มันตกลงที่พื้นซึ่งสิ่งนั้นเป็นหนังสือสองเล่มอะไรที่อาจจะเกี่ยวกับการทาหารหรืออาจจะเป็นสูตรการทำอาหารอร่อย ๆ แต่ยังไงวันนี้มันก็เป็นวันที่ไม่ได้แปลกเหมือนทุกครั้ง เพราะปกแล้วในช่วงเวลาว่างของอาจารย์มิไรเขาจะชอบใช้เวลาตรงนั้นอ่านหนังสืออะไรบางอย่าง และไม่ยอมที่จะให้คนอื่นดูด้วย

และไม่น่าเชื่อว่อจารย์มิไรจะใช้เวลาว่างอ่านหนังสือด้วยเขาดูเป็นคนนิ่งสุขุมแต่น่าแปลกใจมากที่เขาจะอ่านหนังสือที่เกี่ยวกับการทำอาหารในเวลาว่าง แต่ที่แล้วหันงสือแบบนี้ควรอ่านในตอนทำอาหารซะมากกว่า แน่นอนว่าทุกคนก็สงสัยมานานแล้ว หนังสือของอาจารย์มิไร หนังสือที่ซ้อนความลับอะไรบางอย่างไว้ ทุกคนมองที่หนังสือเล่มนั้นคานาเดะเธอเป็นคนแรกที่เดินเข้าไปหามันเธอเอื่อมือไปหยิบมัน แต่

อย่าหยิบมันขึ้นนะ!!” แต่อาจารย์มิไรก็บอกมาอย่างเอาจริงเอาจัง

คายาบะและคนสงสัยมาก ยูกิจึงกล่าวว่า

ผมชักจะเริ่มสงสัยสิ่งที่อยู่ในหนังสือเล่มนั้นแล้วสิครับ.. ยูกิทำท่าทำทางเอามือจับคางเหมือนกับนักสืบ

นั้นสิน่าสงสัยมากเลย” สเตล่าก็เอาจริงเอาจังเหมือนกัน เธอยิ้ม แวคายาบะก็เดินเข้ามาหาอาจารย์มิไร  

พวกเราเห็นครูเอาแต่อ่านหนังสือนั้นตลอด ๆ แบบไม่สนใจใครเลย..มันยิ่งน่าสงสัยเข้าไปใหญ่  อาจารย์มิไรยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหมือนกับยอมแพ้ แต่ไม่ได้หมายความอย่างงั้นต้องการจะบอกว่าอย่าไกล้มากเกินไป ใจเย็น  ๆ โปรดเข้าใจ อะไรประมาณนั้น

ใช่หนังสือเกี่ยวกับการทำอาหารแน่เหรอครับครูมิไร..” ยูกิกล่าวพร้อมกับจ้องมองใบหน้าสีหน้าที่เริ่มจะหวั่น ๆ ของอาจารย์มิไร

จังหวะนั้นเองผมก็กล่าวไปว่า

เหรือว่าอาจารย์กำลังจะคิดค้นสูตรการทำอาหารขึ้นมาใหม่ หรือ..

ใช่ ๆ คงจะอย่างงั้นอะนะ

หรืออย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวกับการทำอาหาร..

ผมกำลังวิเคาห์สีหน้าของอาจารย์และทำตัวเหมือนกับนักสืบ จ้องตาอาจารย์ดูว่ามีปฎิกิยาอย่างไร ซึ่งผมก็รู้เลยทันทีและยิ้มกลิ้มมากและกล่าวแบบหน้าตาเฉย ตั้งคอตรงแล้วมองทะลุเข้าไปในความคิด

 

..ที่แท้นี่ อาจารย์ก็ไม่ใช่ย่อยเหมือนกันนะครับเนี่ย!

อะไรย่อย ๆ มีอะไรงั้นเหรอ” อาจารย์มิไรกล่าว

หน้าปกเป็นสีดำติดปกหน้าเอาด้วยเหรอเนี่ย เป็นคนที่รอบครอบจริง ๆ ตั้งใจจะปกปิดชื่อเรื่องเอาไว้เพื่อไม่ให้คนสดุดตาสินะ นี่ก็ยิ่งน่าสงสัยเข้าไปอีกใหญ่..

คายาบะมองหน้าคานาเดะ และพูดว่า

คานาเดะหยิบขึ้น แล้วเปิดข้างในดูเลย..

อื่อ

คานาเดะสุดท้ายเธอก็เอื่อมไปหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่ปราณีเธอขว้ามัน เพื่อน ๆ ทุกคนที่อยู่บริเวณนี้ต่างก็เข้ามามุมดู

คานาเดะนั่งกับพื้นหญ้าด้วยท่าที่เรียบร้อยมาก ๆ เสียงของอาจารย์มิไรดังขึ้น

เธอคงจะไม่เปิดมันใช่ใหม?”

พวกเพื่อนและผมสีหน้าและใบหน้าดูมืดมนต์เหมือนกับว่าถูกความอยากรู้อยากเห็นครอบงำหัวเราะกันเบา ๆ ชั่วร้าย แบบเงียบ ๆ

คานาเดะเริ่มจับที่หน้าปกแล้วเริ่มเปิดหน้าแรกขึ้น เธอค่อย ๆ เปิดมัน เหมือนกับมีแสงสีขาว ๆ บางอย่างกำลังค่อยสว่างจ้าออกมา จะได้รู้ซักทีว่าหนังสือที่อาจารย์มิไรอ่านมันคือหนังสืออะไรกันแน่ ความลับของอาจารย์มิไรที่ปกปิดมานานกำลังจะถูกเปิดโปงที่แท้ที่สุด

ช่วงเวลาในตอนนี้ เหมือนว่าแสงสว่างมันเริ่มจ้าขึ้นเรื่อย ๆ คานาเดะค่อย ๆ เปิดอย่างช้า สุดท้ายแล้วแสงสว่างเปิดจ้าออกมา ทุก คนตกตะลึง ทุกคนเบิกเนตรค้างไว้ จับจ้องไปที่แสงสว่างนั้น หนังสือกำสือกำลังเปิดกว้างจนสุดเล่ม ความจริงปรากฏให้เห็นจนทุกต้องอึ่ง เพราะมันเป็นหนังสือภาพมังงะ

ชื่อเรื่อง นักนูโหดกระโดดฟัน ติดเรท <18+ ทุกคนรู้เลยทันทีเพราะเห็นที่หน้าปกชื่อเรื่อง ผมกล่าว

..นักดาบโหดกระโดดซัม..ว้าวว

สิ่งที่ผมพูดไปดูเหมือนจะไปสดุดต่อมใครบางคนเข้าจน คานาเดะต้องเอ๋อขึ้น

นักนูโหดกระโดดฟัน ตังหากเหล้า เจ้าบ้า!!

คานาเดะเริ่มเปิดดูหน้าเนื้อหาของหนังสือมังงะติดเรท 18+

โห่!..เป็นหนังสือติดเรท18+ สุดยอดไปเลย ชักจะเริ่มร้อนแรงขึ้นมาแล้ว!!” สเตล่าบ่นพึมพำกับสีหน้าที่แดงน้อยนิด

เห้ย นี่เป็นอะไรของเธอเนี่ย!!” คายาบะพูด

ไม่อยากเชื่อเลยว่าอาจารย์มิไรที่ออกจะสุขุมเท ๆ ขนาดนี้ ถึงอ่านหนังสือแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย เหลือเชื่อเลยแหะ..” คายาบะพูดลอย ๆ

หนังสือมังงะเล่มนี้ทำทุกคนต้องอึ่งกันไปตาม ๆ กัน

ช่วงเวลานี้พวกเขาก็เปิดอ่านไปเรียบร้อยแล้ว พวกผมหันหน้าไปมองอาจารย์ก็พบว่าหมดซะภาพความครูไปหมดแล้ว เข้าได้แต่กล่าวอย่างเดียวว่า

หาย..น้าขายหน้าพวกเด็กนะเนี่ยเรา..หาย..นี่คงจะเป็นวินาทีสุดท้ายของการป็นครูสินะ..

หลังจากนั้น ผมก็กล่าวว่า

คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้งครับ..

ฮา ๆ” คายาบะขำ

ไอ้ของแบบนั้นอยู่ดีๆ มันก็มาอยู่ในกรเป๋าของฉัน มันแค่บังเอินอ่านมันก็เท่านั้น..หนังสือแบบนี้ เด็ก ๆ ควรจะอ่านนะ

แก้ตัวไม่เก่งเลยนะคะ” คานาเดะพูด

หนังสือสำหรับผู้ใหญ่งั้นหรือ ฉันว่าฉันอ่านแบบนี้มาพันกว่าเล่มแล้วนะ ยังไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย..” คายาบะกอดอกแล้วทำท่าทางเหมือนเจ้าตัวอยากจะให้รู้

โรคจิต

ลามก

คานาเดะกับสเตล่าเธอพูดเร็ว ๆ มากคำนี้ ซึ่งคายาบะก็ทำหน้าอยากจะขอโทษ

คานาเดะลุกขึ้นแล้วเดินเอาหนังสือไปคืนอาจารย์มิไร ผมได้กล่าวว่า

ก็พอจะเข้าใจอยู่หรอกนะครับ..ก็คงเพราะเป็นผู้ชายด้วยกัน.”

คานาเดะยื่นหนังสือคืนให้อาจารย์มิไรในจังหวะนั้นพอดี คายาบะพยามจะบอกอะไรบางอย่าง เขากล่าว่า

“…รู้สึกว่าเรื่องนั้น ฉบับนิยายออกมา เล่ม ออ..ส่วนมังงะพึ่งวาดออกมาได้เล่มเดียว แต่เป็นติดหนี่งใน เรื่องที่ฉันชอบสุด ๆ เลย..”

“..ในสมองคิดได้แต่เรื่องพวกนี้หรือไงกัน..” คานาเดะกล่าว

หลังจากคำกล่าวนั้นจบไป อาจารย์มิไรเอามือขวาจับหน้าของเขา เหมือนว่าจะระอายใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป เขาพูดไปพราง ๆ

ให้ตายสิฉันไม่น่าหยิบขึ้นมาอ่านเลยน่าจะยับยั้งชั้งให้มากว่านี้แท้หมดเวลาเล่นสนุกขำ ๆ แล้วล่ะ เราเปลื่ยนมาทดสอบกันด้วยพลังทั้งหมดที่มี..” ทันไดนั้นในจังหวะที่กำลังเสวนาอยู่ อาจารย์มิไรก็ชักดาบออกมาจากฝักเป็นดาบปลายแหลมเล่มยามที่ไม่ใชคาตานะ แล้วตั้งท่าในมุมฉาก ดาบนั้นจะไม่ห่างจากตัวผู้ใช้มาก..

ก็น่าสนใจดีหนิครับ ผมก็อยากจะรู้พลังของผู้ที่มีภูติคอยหนุนหลังอยู่...เอาล่ะ ถ้างั้นถึงตาฉั..” คายาบะยังไม่พูดไม่ทันจะจบ ผมก็แบมือห้ามไว้แล้วพูดว่า

ฉันขอสู้เอง!! ถ้านายไม่ว่าอะไรนะแต่ไม่เอาดีกว่า ฉันไม่เคยได้เห็นทักษะของนายเวลาใช้ดาบเลยซักครั้ง ฉันอยากจะเห็นกับตาตัวเองว่าฝีมือนายเป็นยังไง..”

คายาบะแสดงท่าทางเอาจริงเอาจัง แบมือทั้งสองข้างแล้วนิ้วราวกับจะจิกอะไรซักอย่าง แล้วกล่าวว่า

..แล้วจะห้ามเพื่อ!!”

 คายาบะก้าวเดินออกมาข้าหน้าด้วย ใบหน้าที่มีความมั่นใจอันแรงกล้าสูงออกจะเก็กไม่มานักแต่ก็เท่ได้ใจ ทั้งสองเดินเข้าหากันและหลังจากนั้นก็เดินผ่านหน้า ด้วยที่ว่าทั้งสองหันหลังให้กันคายาบะชักดาบออกอย่างเร็ว แล้วเวี้ยงไปด้านหลัง เพียงแต่ไม่ใช่แค่ฝ่ายคายาบะฝ่ายเดียวอาจารย์มิไรก็เวี่ยงดาบของเขาเข้าใส่ดาบของคมดาบคายาบะ

คมดาบทั้งสองปะทะกัน เสียงดัง เคร้งด้วยใหวพริบของทั้งสองว่องไวถึงจังเฉียบคมไม่มากนัก แต่ก็ไม่ใช่ธรรดา อาจารย์มิไรถอยหางแล้วกล่าวว่า

คราวนี้ คือพลังของจริง เตรียมใจรับมันให้ดี ฉันจะเข้าประทะ ใส่พลังกายและพลังใจเอาไว้ให้ดี!”

ดาบนั้นเปลื่ยนเป็นแปร่เป็นสีเขียวราวกับอันยมณีสีเขียว อาจารย์มิไรวิ่งเข้าหาคายาบะ และคายาบะก็วิ่งเข้าใส่เช่นกันดาบท้องสองเล่มปะทะกัน เค้รง!! แต่ครั้งนี้คายาบะต้องเป็ยฝ่ายกระเด็นถอยหลัง และนั้นทำให้เกิดแรงระเบิดของเวทที่มาจากดาบของอาจารย์มิไร มันระเบิดเป็นควันสีเขียวที่มาพร้อมกับแรงลมที่พักกระหน่ำตามมา

คายาบะล่วงลงกับพื้น และทะไหลกับพื้นหญ้าไปไม่กี่นิ้ว ก่อนที่จะเอ๋ยขึ้น

โอ้ย..!! มันอะไรกันเนี่ย!!”

ไม่เป็นไรใช่ใหม” อาจารย์มิไรเขาถาม

กะไว้แล้วเชียว..นี่ดีนะที่ฉันไม่ได้ออกไปสู้เอง!” ผมยืนกอดอกแล้วพูดพึมพำ

หมายความว่านาย ตั้งใจให้ฉันเป็นคนทดสอบพลังนั้นเหรอ..”

ไม่คิดเลยว่า พลังของภูติจะแกร่งขนาดนั้น..หึ!!”

ในวินาทีนั้นเองดวงตาของผมก็ขยับ เหมือนกับว่ามีคนกำลังปาอะไรบางอย่างพุ่งตรงมายังเพื่อนของผม คานาเดะกับสเตล่า ในจังหวะนั้นมันก็มีแท่งอะไรซักอย่างสีแดง พุ่งตรงมายังคานาเดะกับสเตล่า สายอันเฉียบคมของผม สามารถอ่านการโจมตีนั้นออก เเละก่อนที่สิ่งนั้นจะมาถึงตัวพวกเพื่อน ๆ ของผม



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

25 ความคิดเห็น