Masamune-Oka Destiny

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 13.3 : ไขปริศณาชายชุดคุม (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 มี.ค. 61



..เอาเป็นว่า จะคิดแบบนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ คือว่านะ..มุขของฉันลืม ๆ ไปแล้วลองมาค้นหาเบาะแสในห้องพักครูจะดีกว่านะ

ซึ่งสิ่งที่ผมได้กกล่าวไปจึงทำให้พวกเขาตะหนักถึงสิ่งที่จะทำต่อไปได้ สิ่งนั้นทำให้โซระต้องกล่าวออกมาว่า

อือ..ถ้างั้นผมจะไปค้นบนชั้นหนังสือนั้นนะครับ

อยู่ ๆ ก็เปลื่ยนเรื่องเฉยเลยนะ ฮา ๆ !” คานาเดะเธอเอ๋ยขึ้น

ถ้าเธอพอใจแล้ว..งั้นเธอก็ทำให้ตัวให้เป็นประโยชน์ด้วยคานาเดะจัง!

ซึ่งเมื่อสิ้นสุดคำพูดของผมแล้ว

จ้า ๆ เข้าใจแล้วค่ะ

ผมและเพื่อนอีกสองคนพยามค้นในห้องเพือหเบาะแส แต่แท้จริงแล้วในห้องนี้มันก็ไม่ได้มีอะไรมากว่าเอกสารต่าง ๆ มีวางอยู่บนโตะ ทุกคนต่างก็ค้นทุกแทรกทุกมุมนั้นแต่ก็ไม่พบอะไรที่น่าสนใจ และสิ่งแปลก ๆ  โซระที่ค้นแถวชั้นหนังสือได้หยิบตำราอะไรซักอย่างมาถืออ่านไว้ แล้วเขากล่าวว่า

ไม่เห็นจะเจอเบาะแสอะไรเลยหนิครับ บนชั้นหนังสือก็มีตำราเวทหลายแขนงกับหนังสือทั่วไป แล้วพวกคุณพบอะไรที่เป็นเบาะแสดี ๆ บ้างครับ

ผมกวาดสายตารอบโตะพร้อมกับค้นพวกสิ่งอื่น ๆ กับเอกสารที่อยู่ใต้เกะนั้น จู่ จู่ เสียงนึงก็ดังขึ้น

ผมตกใจเล็กน้อยกับเสียงปริศณานั้น เพราะเสียงนั้นคือเสียงเมลในโทรศัพมือถือของผมเองเล่นเอาซะผมเกือบช็อกกลางอากาศราวกับหัวใจไม่อยู่กับตัว

จากนั้นผมจึงมิงไปยังกระเป๋ากางเกงตรงที่เสียงโทรศัพท์ดัง และผมเลยยืนขึ้นจังหวะนั้นพวกคานาเดะก็หยุดค้นยืนขึ้นทั้งหมด ผมขว้ามันออกมาจากระเป๋าแล้วใช้ตามอง จังหวะนั้นคานเดะกล่าวดว้ยความสงสัย

มีอะไรหรือป่าว?!

ผมรู้เลยว่าเป้นข้อความของใคร ตัวผมขมวดคิ้มหนึ่งครั้งแล้วหันไปหาเธอในขณะที่ผมถือโทรศัพย์อยู่นั้น แล้วตอบกลับอย่างใจเย็น ๆ

ออ..พ่อของฉันสงเมลมาน่ะ

อ่อ..

ผมยื่นหน้าเข้าไกล้โทรศัพท์เพื่อมองข้อความที่พ่อผมส่งมาชัด ๆ

 

……………………….

[พ่อ]: โรงเรียนใหม่เป็นยังไงบ้างลูก?

……………………….

คำถามนั้นทำให้ผมถึงกับหน้าซีดเหมือนไก่ต้มเลยทีเดียว ผมทำท่าขมวดคิ้มหนึ่งครั้งทำสี่หน้าเหมือนกับคนอกหักยังไงอย่างงั้น  แล้วตอบเมลกลับไปว่า..

……………………….……………………….

[พ่อ]: โรงเรียนใหม่เป็นยังไงบ้างเจ้าลูกช้าย!!?

                                                                    ก็ดีอะครับ..^_^ :[ผม]

[พ่อ]: ดี” งั้นหรือ..แค่ดีเฉย ๆ งั้นหรอ


                 ดีสุด ๆ ไปเลย ครูสอนคณิตศาสตร์สอนเก่งมาก ๆ

                                                                         เลยครับ!! :[ผม]


[พ่อ]: แบบนั้นน่ะดีแล้วล่ะ...หวังว่าลูกคงจะเข้าใจนะว่า พ่อไม่อยากให้เรียนที่โรงเรียนมหาเวท มันอันตรายเเถมลูกก็เป็นลูกคนเดียวด้วย..โรงเรียนที่สอนให้ไปเสี่ยงอันตรายเเบบนั้นน่ะ 

                                                            อย่าห่วงเลยครับพ่อ :[ผม]


[พ่อ]:อย่าเข้าเรียนเด็จขาดนะ!! ถ้าเเม่ของลูกยังอยู่พ่อก็คงจะ.. เอาเป็นว่าคงจะมีเพื่อนเยอะเลยสินะ


                                            ใช่ครับ  เเล้วที่ทำงานพ่อล่ะครับ :[ผม]

[พ่อ]: เออ..ก็ดีนะ 55 ลูกอยู่บ้านคนเดียว อยู่ตัวเพียงคนเดียวอาจจะเหงาหน่อยนะ


                                                  ใช่ครับ บางครั้งก็มีเหงาบ้าง :[ผม]

[พ่อ]: เออ แล้ว..เรื่องผู้หญิงล่ะว่ายังไง


                                             คือ..ผม ตอนนี้ยังไม่มีแฟนน่ะครับ:[ผม]


[พ่อ]: 55 พ่อเข้าใจนะ ว่าช่วงไวอย่างลูกเนี่ย กำลังเป่งปั่ง เป็นประกาย แต่ว่านะ ห้ามท้อง!!


                                       คือ..ผม ตอนนี้ยังไม่มีแฟนน่ะครับ:[ผม]

[พ่อ]: พ่อเข้าใจดีเลยล่ะลูก 555

                                                                                    ครับ == :[ผม]

……………………….……………………….

เมื่อคุณพ่อของผมกล่าวถึงแบบนั้นแล้ว ก็ดันทำผมอึ่งไปอุทานในใจ เอ๋!! นี่คุณพ่อของเราเข้าใจขนาดนั้นเลย

เอ๋!! อะไรของเขาเนี่ย นี่เข้าใจถึงความปราศทณาอันแรงกล้าแบบนั้นนั้นได้เอ่ะไม่ใช่สิ โธ่เอ๋ยถ้าเขารู้จะเป็นยังไงล่ะเนี่ย! ถึง จะยังไงก็ต้องปิดบังเรื่องนั้นให้ถึงที่สุด!!

ผมดันมารู้สึกตัวอีกที่ เพื่อนของผมอีกสองคนก็แอบยืนมองอยู่ไกล้ ๆ แล้ว ต่างจ้องมองแชทข้อความที่ผมคุยกับพ่อกันสองคน คานาเดะอยู่ทางซ้ายมือข้างหลังผม ส่วนเจ้าสีตาโซระดันอยู่ด้านขวามือของผมในขณะที่ถือโทรศัพอยู่ในขณะนั้น แล้วใช้นิ้วเดียวดันแว่นขึ้น

แล้วความรู้สึกในตอนนี้เอง กำลังอยากจะตกใจเอามาก ๆ จนต้องร้องออกมา

เย้ย..!!!

ผมร้องตะโกนของออกมา จนต้องวิ่งออกห่างไปข้างหน้าพร้อมกับสีหน้ามืดมนต์ที่ดูกังวบกว่าปกติดันผมต้องเผลอกล่าวออกไปว่า

นี่พวกนายเข้าไกล้ขนาดนั้น..! ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกตัวเลย!!

แหม ๆ … ก็ฉันสงสัยหนิ  แฮะแต่กำลังคุยกับพ่ออยู่ชะมะ

เป็นการคุยที่ลำบากจังนะครับ โทรคุยกัน มันไม่ง่ายกว่าเหรอครับ ผมว่านะคุณ..

หุบปากซะโซระพวกนายก็ไม่ควรเสียมารยามมาแอบมองดูแบบนั้นเลยนะและก็พ่อฉันไม่ได้บังคับหรืออะไรแบบนั้นเลย!! ผมพูดแทรกหมอนั้น และกระทบกระทั้ง ผมตื่นตะหนักมาจนเผลอพูดอะไรบางอย่างไปพร้อมกับทำทท่าทาง กำหมัดทั้งสองของยกขึ้น ประมาณว่าจะบ่นให้ฟัง

นายทำแบบนั้นจริง ๆ งั้นหรือ ที่ปิดบังเรื่องแบบนั้นไว้ ถึงนายจะปิดบังยังไงเขาก็จะรู้ในซักวัน ฉันเคยผ่านประสบการณ์แล้วหลายต่อหลายครั้ง .. ถึงยังไงมันก็แล้วแต่นายนะ นายเลือกเอง

เธอเล่นพูดเสียงอ่อน ๆ ตอนท้าย เลยทำให้ผมนึกถึงแม่ของผมเป็นเสียงที่ทรงสเนห์ นึกจะโหด เวลาท่านใจดีก็ใจดีสุด ๆ เป็นนางฟ้าที่น่ารักมาก ๆ ทั้งอบอุ่นและความสุข เวลาที่ได้กอดท่าน

ถึงจะไม่นานนักแต่ก็สุขใจทีได้กอดในอ้อมอกแม่ถึงมันจะเป็นแค่ช่วงเวลาในอดีตแต่ก็อยู่ในก้นบึ่งหัวเสมอมา... หลังจากที่คานาเดะได้บ่นพึมพำไปนั้น จึงทำให้ผมเงียบไปพักนึง..ก่อนจะกล่าวว่า

ก็อย่างที่เธอว่าล่นะความลับมันไม่มีในโลก ถึงจะพยามซ่อนไว้ลึกแค่ใหน..ซักวันนึงก็ต้องหาเจออยู่ดี..แต่ฉันเลือกลับนี้ไว้ นั้นก็เพื่อตัวฉันเอง..”

สรุปง่าย ๆ ว่าคุณแก่ตัวสินะครับ แต่ถ้าเอาจริง ๆ แล้ว คุณเองก็หน้าจะตัวเองดีที่สุดแล้ว ถึงพ่อของคุณจะปฎิเสธเรื่องแบบนั้น แต่ตราบไดที่เขายังไม่รู้ก็คงยังไม่รู้อีกต่อไป แต่ไม่ว่ายังไง..ความลับของคุณ กับโรงเรียนนี้จะต้องเปิดเผยออกมาอยู่แล้ว..นั้นก็ขึ้นอยู่ว่า จะช้าหรือเร็ว..” หมอนั้นยืนพูดแบบนั้นมา ทำให้ผมพอเข้าใจอยู่บ้าง

ก็คงจะอย่างนั้น โซระและซักวันหนึ่งฉันจะเป็นคนเล่าให้ฟังเอง ถ้าฉันพร้อมที่จะบอกเรื่องราวของฉัน” ผมหันหน้าหนีทั้งสองคน หันหลังกลับไป แล้วคานาเดะก็กล่าวว่า

ทั้งสองคน คุยเหมือนกับว่าโซระพยามจะรู้เรื่องราวของโอกะงั้นสินะ..เข้าใจล่ะ ฉันจะรอฟังละกันนะ ความจริงนายน่ะ..โอกะ!” คานาเดะเธอยิ้มกระชากใจผมอีกครั้ง หลังจากที่เธอพูดจบผมก็หันไปมองคานาเดะที่กำลังยิ้มอยู่

และผมก็ส่งยิ้มตอบกลับรอยยิ้มอันสวยงามนั้นของเธอ จู่ จู่ เสียงประตู คิก เสียงลูกบิดประตู ค่อยเปิดเข้ามาช้า ๆ ในห้อง แถมยังมาพร้อมกับคำพูดลึกลับนั้น

นึกไม่ถึงเลยว่า พวกเธอจะกล้าเข้ามาในห้องนี้..ก่อนที่ได้รับอนุญาติจากฉัน!”

ประตูกำลังจะเปิดออกหมด และผมกับเพื่อนก็ต่างอึ่ง แล้วยังตกตะลึงกับคนที่กำลังเปิดประตู กับคำพูดพราง ๆ ว่า

แบบนั้นน่ะ..ไม่ดีเลยนะ

ผมอดกลั่นที่จะคิดในใจไม่ได้ ผมกำลังคิดยอ่างใจจดใจจ่อ

ซวยล่ะสิ อยู่นี่นานเกินไป ต้องโดนสงสัยแน่!!

สิ้นสุดความคิดในใจ หน้าประตูได้เปิดเผยให้เห็นใบหน้าของอาจารย์เคนจิอีกครั้งพร้อมกับสีหน้านิ่งเย็นชาอย่างเช่นเคยที่เคยเป็น เขาเดินเข้ามาในห้องนั้นแล้วปิดประตู ดัง ปั่ง เสียงฝีเท้าที่รองเท้าทำเอาพวกผมต้องกะวนกะวายในใจเลยทีเดียว

ดูท่าจะไม่ดีแล้วสิปล่อยไว้แบบนี้แย่แน่!

รอยยิ้มของอาจารย์เคนจิที่พึ่งฉีกให้เห็นเป็นครั้งทำเอาผมพูดอะไรไม่เลย มันติดอยู่ที่ริมฝีปาก ที่ไมยอมขยับออกมา

ผมอึ่งไปพักนึงด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย ส่วนเพื่อนอีกสองคนก็ดูเหมือนจะเหมือนกับผมที่ใจกำลังไม่นิ่งอยู่ในตอนนี้ ผมกัดริมฝีปากแล้วปลดปล่อยคำพูดพวกนั้นออกมาจากปาก

อ๋อ..ครับ พวกผมมีเรื่องที่อยากจะถามอาจารย์เคนจิ อยู่หลายเรื่องเลยครับ


ทว่าหลังจากที่เริ่มพูดคุยกัน ผมกล่าวว่า


อาจารย์เคนจิ คงจะรู้เรื่องที่ผมถูกรอทำร้ายแล้วใช่ใหมล่ะครับ!?


หลังจากที่ผมได้กล่าวถามเขาไป เขาไม่มีท่าที่จะลุกลี้ลุกรนเลยแม้แต่น้อยได้แต่ทำหน้านิ่งเฉย กับสายตาจ้องมายังผมราวกับว่าเขาพยามจะทอะรบางอย่างแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะอาจจะเป็นเพราะว่าพวกผมอยู่กันหลายคน

ทำไมฉันจะไม่ได้รู้ล่ะ … ก็นักเรียนคนนึงโดนรอบทำร้าย..” เขาพูดด้วยน้ำเสียงธรรดา


ดูจะปกติมากกว่าที่เคยเป็นด้วยซ้ำด้วยสไตการพูดแบบที่เขาเคยพูดนั้นไม่มีการเปลื่ยนแปรง หลังกจากที่กล่าวประโยคนั้นแล้ว จึงกล่าวต่อจากตรงนอนพร้อมกับเดินรอบไปพราง  ๆ

จากกลุ่มชายที่อยู่ใต้ผ้าคุมและหวังจะเอาชีวิตเธอ ในฐานะครู ฉันก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าเด็กนักเรียนกำลังตกอยู่ในอันตราย ถึงจะรู้ช้าไปหนึ่งวัน

งั้นหรือครับแล้ววันนั้นอาจารย์อยู่ที่ใหนมางั้นเหรอครับ

นี่อย่าบอก..ว่าพวกเธอกำลังสงสัยในตัวฉันอยู่สินะ!” เขาหยุดเดินหลังจากพูดคำนั้นจบ

ใช่ครับ อาจารย์เป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัยทั้งสี่คน..และยัง..เป็นที่อาจจะเป็นชายสวมชุดคุมสีแดงอีกด้วย” โซระที่มาด้วยจึงพูดเพอทตัวให้เป้นประโยชน์ ส่วนตัวคานาเดะรอดูสถานนะการณ์ต่อไป


แล้วสถานนะการณ์ในตอนนี้เองก็กำลังกดดันเอามาก ๆ ต้องมาสืบสวนอะไรเองเป็นครั้งแรก ยังไงซะมันก็คงจะเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่คนธรรดาที่ไม่นักสืบต้องมาสอบสวนกับผู้อต้องสงสัยด้วยตัวเอง

อาจารย์เป็นคนเดียวในโรงเรียนที่สามารถใช้เวทระดับสูงได้ทัดเทียมกับอาจารย์อาโออิ ช่วยบอกความเป็นจริงมาด้วยเถอะค่ะ!!” คานาเดะได้กล่าวไว้


อาจารย์แกเงียบไปพักนึง จากที่ดูจากภายนอกก็ไม่มีความคล้ายคลึงกับชายคุมสีแดง แต่นั้นก็ไมได้หมายความว่าเขาจะไม่ทำ เขายืนเงียบ..กริบไม่พูดอะไรมาหลายวินาทีแล้ว จนทำให้พวกผมเริ่มกังวลกันเล็กน้อย และสีหน้าของเขาดูดุดันมากจนผมต้องกัดฟันตัวเองพรางไปกับความหวาดกลัวราวกับความรู้สึกแบบนั้นได้หวนคืนกลับมาอีกครั้ง หลังจากที่เงียบไปพักนึงจึงกล่าวมา

“....กำลังกลัว..กันใช่ใหม คงจะขวัญผวากันสินะ..กล้ามากนะ..ที่อุสามาสงสัยครูบาอาจารย์แบบนี้” เขาขยับฝีเท้าเบา ๆ ทำท่าเหมือนจะเข้าจู่โจมแบบทั้งอย่างงั้น

แต่ก็อย่าพึ่งด่วนสรุปว่าเขาจะเข้ามาทำร้ายหรือเป็นชายสวมชุดคุมสีแดง แล้วผมก็อดกลั่นที่จะชักดาบที่สพายไว้ข้างหลัง และรอดูท่าที่ต่อไป

แล้วยังกล้าเข้ามาในห้องโดยไร้มารยาท..แบบนี้ฉันคงจะต้องสั่งสอนความมีมารยาทและความรับผิดชอบซักหน่อยแล้ว!!

ผมและเพือนอีกสองคนเริ่มมีท่าทีจะใช้พลังเวท แล้วคานาเดะเองก็มีพลังเวทอยู่ที่มือขวาและซ้ายของเธอแล้วด้วย คือวงเวทสีเขียวอ่อนเตรียมพร้อมที่จะโจมตีทุกเมื่อ และโซระเองก็ทำท่าทางเหมือนกับจะต่อสู้ ส่วนมือขวาผมนั้นจับที่ด้ามดาบที่สพายไว้ข้างหลัง

นักดาบคลาส กับจอมเวทระดับ งั้นหรือ อีกคนนึงคงจะเป็นเด็กที่พึ่งย้ายเข้ามาใหม่เหมือนกันสินะ..คิดว่าพวกเธอสามคนจะสามารถเอาชนะจอมเวทระดับสูงที่ประสบณ์การสู้จริง อย่างฉันได้อย่างงั้นเหรอ

ไอ้ของแบบนี้ไม่ลองก็ไม่รู้หรอก!!” ผมพูดยอกย้อน

ยังไงฝั่ง ของหนูก็เป็นเปรียบกว่าอยู่เห็น

ดูเหมือนทางเราจะได้เปรียบเรื่องจำนวนคนที่เยอะกว่าถึงสองคน แต่ถ้าจะให้สู้กับผู้ที่ประสบการณ์การต่อสู้จริง ๆ มาแล้ว มันเสียเปรียบทางด้านนั้นจริงแต่ถ้าจะต้องสู้จริง ๆ แบบที่หลีกเลี้ยงไมได้ ก็ถือเป็นการทดสอบพลังเวทของเขาไปด้วย ถ้าได้ลองสู้แล้วก็น่าจะได้รู้สึกอะไรที่มันคุ้นเคยเหมือนเมื่อตอนนั้นด้วย เอาล่ะ..

ผมคิดในใจทบทวนดูว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้นมา แต่ว่าเขาจะใช่แน่งั้นหรือ ถ้าพวกผมได้สู้กันจริง ๆ มันก็อาจจะมีปัญหาตามที่หลัง..แล้วอะไรล่ะที่จะตามมา

สิ่งที่พวกเธอกำลังทำ มันจะมีความหมายอะไร

ความหมายงั้นหรือครับ?”

ถึงยังไงซะฉันก็เป็นครู จะให้มาทะเลาะวิวาทกับเด็กนักเรียนมันจะดูเหมือนกับว่าผู้ใหญ่รังแกเด็ก และมันเอง ยังเป็นสิ่งที่คุณครูอย่างชั้นไม่ควรจะทำด้วย

ผมทำสีหน้ากดดันตัวเองซะงั้น กลายเป็นว่าจากที่เมื่อกี้ดูโหด แต่กลับมาใจอ่อนตอนก่อนที่จะสู้เพราะเห็นแค่<เด็กนักเรียน>

เอะอะไรกันครับ แล้วเสียงเมื่อกี้มันอะไรกันแน่” ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกล้าเอามากราวกับกำลังขู่ยังไงอย่างงั้น

ก็คือถ้าฉันไปมีเรื่องกับเด็กนักเรียนแล้วทำให้บาดเจ็บ..ฉันก็จะโดนหักเงินเดือนล่ะซี่..!!

แบบนี้เองเหรอค่ะ...แล้วตกลงอาจารย์ไปอยู่ที่ใหนมาในวันที่เกิดเหตุวันนั้น

“..ถ้าบอกไปแล้วจะเชื่อใหมล่ะ เพราะที่ที่ฉันอยู่ก็คือห้องนี้อีกอย่างนึงก็ไม่มีใครมาเห็นฉัน เพื่อเป็นพยานอีกด้วย จะเชื่อฉันใหม

ถ้าป็นแบบนั้นจริง ก็คงจะเป็นปัญหาแล้วสิครับ รีบบอกเหตุผลที่คุณทำมาครับ” เจ้าสี่ตาโซระได้เอ๋ยขึ้นด้วยสีหน้าปกติธรรดา ส่วนผมจ้องตาของอาจารย์เคนจิไว้ตลอด เพื่อไม่ให้คาดสายตาไปใหน

อย่าพึ่งด่วนสรุปว่าฉันเป็นคนสิ ดูเหมือนว่าเธอจะสงสัยฉันมากที่สุดเลยนะ และตัวฉันก็ไม่ใช่ชายสวมผ้าคุมอะไรนั้นด้วย...นั้นสินะนี่คือภารกิจที่พวกเธอไดรับมาจากท่อนผู้อำนวยการอย่างงั้นหรือไง

ผมสดุ้งสีหน้าฉับพันเมื่อหลังจากที่เขากล่าวอะไรประโยคนั้นมา ผมจึงยืนตรง ๆ เหมือนที่เคยทำ แล้วหันไปทางขวามือที่คานาเดะอยู่ ชักฝ่ามือขึ้นห้าม

“..คานาเดะคลายพลังเวทก่อน..!!”

ซึ่งนั้นทำให้เธอตกใจกับคำพูดของผมเล็กน้อย แล้วพยัคหน้ากล่าวสั่นว่า

อื้ม..!!” แล้วหลังเวทของเธอก็หายไปจากฝ่ามือของเธอ

จากนั้นผมจงกล่าวต่อว่า

เรื่องนั้นพวกเราตามสืบกันเอง โดยที่ไม่ใช่ภารกิจ!!”

ถ้างั้นการที่พวกเธอทำแบบนั้น มันถือว่าเสี่ยงมาเลยนะ ทำไม่ถึงไม่บอกท่านผู้อำนวยการให้ซาบก่อน!!

ถ้าผมบอกไป ผอ.ก็คงจะไม่ให้ผมทำเรื่องแบบนั้นแน่

พวกเธอ ควรออกให้ห่างจากเรื่องที่เสี่ยงอันตรายแบบนั้นได้แล้วนะ ไม่อย่างงั้นฉันจะแจ้งให้ท่านผู้อำนวยการได้รับรู้!!”

ถึงจะมีเถียงกันเล้กน้อยแต่ก็ไม่ได้สู้กัน ก็ดีอยู่แล้วจะได้ไม่มีใครเจ็บตัว แต่ยังไงผมก็ต้องสืบให้รู้ว่าเขาเป็นคนที่ทำหรือไม่

นั้น!! ก็แล้วแต่เลยครับ แต่ว่าผมยังไม่เลิกสงสัยหรอกนะครับ

พวกเธอจะคิดแบบนั้นก็ได้ แต่ว่าถ้าฉันเป็นคนที่รอบทำร้ายจริง ๆ แล้วตรงมาหาฉันถึงที่ คิดว่าป่านนี้พวกเธอยังจะมีชีวิตกันอยู่หรือไงกัน!”

เอ๋ะ.. คนที่ทำเขาก็พูดกันแบบนี้ กันทั้งนั้น!!” คานาเดะถึงกับต้องกล่าวออกมา

ซึ่งทำให้อาจารย์เคนจิถึงกับเงียบไ..หลังจากที่คานาเดะได้กล่าวจบไปพักนึง ก็มีเสียง แชะ!! เสียงจากโทรศัพท์โทรศัพท์มือถือ

เอ๋!!” ผมตกใจเล็กน้อย

ทุกคนต่างอึ่งหลังจากที่แสงแฟสนั้นหายไป เพราะโซระอยู่ดี ๆ ก็ถ่ายรูปไปซะอย่างงั้น แน่นอนว่าทุกคนมึนงงกับสิง่ที่เจ้าสี่ตาได้ทำไป แล้วหมนั้นก็ กะแอม กล่าวว่า

นี่คืออะไร..รู้ใหมครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

25 ความคิดเห็น