[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 11 : หมาป่าที่รัก 10 : ผมนั้น...เป็นหมาแสนซื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    2 พ.ย. 59


เช้าวันรุ่งขึ้น


                    "พี่โคลว์ไปดีมาดีนะครับ.."เอเลนบอกขึ้นมาเมื่อพวกเขามายืนส่งพี่ชายที่รักไปทำงานเข้าประจำการวันแรกในกองกำลังสำรวจ โดยเฉพาะเอเลนที่ดีใจเอามากๆเพราะสำหรับเขาแล้ว โคลว์เป็นเหมือนต้นแบบที่เขาอยากจะเจริญรอยตามอย่างมาก ดวงตาของเขาเป็นประกายสุกใสเมื่อเห็นว่าเสื้อของพี่ชายปักลายปีกแห่งเสรี สัญลักษณ์แห่งทีมสำรวจ

                    "หึ...แล้วพี่จะรีบกลับมา..ระหว่างนี้อย่าลืม"

                     "ช่วยงานคุณไวโอล่า...ทราบแล้วครับ"อาร์มินพูดขึ้นมาอย่างรู้ดี ก่อนจะหยิบกระเป๋าของพี่ชายมาวางข้างๆกันพี่โคลว์ลืม

                    "พี่โคลว์อย่าหักโหมนะค่ะ..ข้าว"มิคาสะพูดก่อนจะส่งกล่องข้าวที่เธอตื่นมาทำเองตามที่พี่โคลว์เคยสอน ให้กับอีกฝ่ายไว้กินระหว่างการเดินทาง..
                   
                    โคลว์ยิ้มก่อนจะก้มลงหอมแก้มน้องๆทั้งสาม ถึงจะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันเลย..แต่เหมือนเป็นดั่งพี่น้องกัน..เพราะงั้นเขาถึงได้เน้นและย้ำฝากแล้วฝากอีกกับบรู๊คให้ดูแลเด็กทั้งสามให้ดีระหว่างเขาไม่อยู่..จนบรู๊คแทบจะท่องได้แล้วมั่งนั้น

                    "พี่จะกลับมาเมื่อถึงวันหยุดนะ...รักกันดีๆอย่าทะเลาะกัน..ดูแลกันและกันอย่าทิ้งกันเชียวนะ"โคลว์บอกสั่งเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับยิ้มเมื่อเห็นการตอบรับอย่างดีจากทั้งสาม

                    หลังจากออกจากบ้านไปเขาก็เดินทางไปที่ฐานบัญชาการกองกำลังสำรวจในทันที และเมื่อถึงเขาก็ถูกหญิงสาวที่เขาสืบข้อมูลของเธอมาพอสมควร..ชื่อของเธอคือ เพทรา รัล เป็นคนที่มีความสามารถมากที่เดียว แต่ก็นะ..ขอแค่เธอไม่ชอบ เมท ที่รักของเขาเป็นพอแล้ว
                   
                     "สวัสดีจ๊ะ ฉันเพทรา รัล จะพาเธอไปที่ห้องพักนะ..พร้อมบอกสถานที่รอบๆให้"เพทรายิ้มให้อย่างใจดี ซึ่งเขาก็ยิ้มตอบพร้อมกับฝากเนื้อฝากตัวกับเธอไว้ จากนั้นเธอก็ทำหน้าที่พี่เลี้ยงให้เขาเป็นอย่างดี และการจบทัวร์รอบๆก็จบลงที่โรงอาหารข้างล่างที่เหมือนจะมีพวกหน่วยของรีไวล์นั่งรอกันอยู่แล้ว

                    "นี้น่ะหรอเจ้าเด็กเส้นที่เข้ามาน่ะ..จะรอดหรอ?"ออลโอ้มองไปทางเด็กหนุ่มก่อนจะชะงักกึกไปชั่วขณะเมื่อเห็นใบหน้าของโคลว์ชัดๆ

                    "นี้มันเจ้าเด็กนั้นไม่ใช่หรอ..แอ๊บ!"เพราะรีบพูดเขาเลยกัดถูกลิ้นตัวเองอีกแล้ว..

                    "เด็กนั้น?"

                    "มะ..ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ มาๆกินข้าวกันเถอะนะ.."เพทรายิ้มแห้งๆก่อนเดินพาโคลว์ไปรับอาหารที่ไม่มีอะไรมากกว่าซุปข้นๆและมันนึ่งกับขนมปังก้อนหนึ่ง...ให้ตายสิทีมสำรวจกินแต่ของแบบนี้กันหรอเนี้ย...

                    "โคลว์เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ"เพทราถามออกมาเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย

                    "ไม่เป็นอะไรครับ...จริงสิ เมื่อกี้ที่พาผมไปดูรอบๆ..ไม่เห็นมีห้องของหัวหน้ารีไวล์เลยนี้ครับ..ไม่ทราบว่าห้องของเขาอยู่ที่ไหนหรอครับ"โคลว์ถามขึ้นมาหลังจากนึกได้ว่าเมื่อกี้เพทราแนะนำแค่ห้องของพวกเธอ 4 คนรวมเขาด้วยเป็น 5 ห้องพักเท่านั้น..แล้วของหัวหน้ารีไวล์ล่ะ?

                    "เออนั้นน่ะ.."

                    "แกจะอยากรู้ห้องของฉันไปทำไมไอ้ลูกหมา"เสียงเข้มของใครบางคนที่พึ่งถูกถามถึงดังขึ้นมาทำเอาพวกออลโอ้สะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย หากแต่ไม่ใช่โคลว์ที่ตักซุปขึ้นมากินอย่างสบายๆก่อนจะตอบ

                    "จะได้ไปลักหลับหัวหน้าได้ถูกไงครับ.."โคลว์หันมายิ้มระรื่นให้อีกฝ่าย ผิดกับพวกออลโอ้ที่ชะงักมือกินข้าวไปเรียบร้อยแล้ว...ไอ้เด็กนี้...มันช่างกล้าไม่เปลี่ยนแปลง..

               "กร๊อก...นี้แก..ยังไม่เข็ดใช่ไหมหะ!"รีไวล์พูดก่อนจะหักมือตัวเองเสียงดัง...รังสีมืดแผ่ออกมาจนทำให้พวกเพทราพากันพูดช่วยห้ามหัวหน้ารีไวล์ไว้ก่อน แต่เหมือนจะไม่ได้ผล เพราะไอ้เด็กที่พูดมันไม่ได้มีท่าทางกลัวสักนิด..สุดท้ายใครจะห้ามได้ เมื่อหมัดเขาพุ่งใส่เด็กนั้น แต่ว่า...

               วืด..!!

               "!?"

               "อา..อันตรายนะครับหัวหน้า..ผมน่ะพึ่งกินข้าวไปนะครับโดนหมัดแบบนั้นเดี๋ยวอ้วกออกมาเปื้อนหัวหน้าพอดีหรอกครับ"ทุกคนมองเจ้าของเสียงพูดอย่างแปลกใจเมื่อเห็นความเร็วในการหลบหมัดของหัวหน้ารีไวล์ ที่ไม่ว่าใครก็ไม่เคยทำได้..แต่เจ้าเด็กนี้สามารถทำได้

               "แก!!..หลบฉันได้งั้นหรอ...ชิ"รีไวล์เหมือนจะยิ่งอารมณ์เสียกว่าเดิมถึงในใจจะรู้สึกชื่นชมปฎิกิริยาของเจ้าเด็กนี้อยู่ไม่น้อยก็เถอะ...แต่ไอ้กวนประสาทของมันนี้ล่ะที่เขาหงุดหงิด

               "ผมเก่งสินะครับ..งั้นเอางี้เพื่อเป็นรางวัลช่วยบอกห้องคุณมาให้ผมรู้ได้หรือยังครับว่าอยู่ตรงไหนผมจะได้ไปหาถูก"โคลว์ยิ้มก่อนวางจานลงกับโต๊ะกินข้าว มือหยิบขนมปังมาเป็นเสบียงเพียงอย่างเดียว

               "ไอ้ลูกหมา....ดูเหมือนแกจะอยากตายมากนักสินะ"เขาที่มาดนิ่งมาตลอดกลับต้องหลุดเพราะเจ้าเด็กกวนประสาทนี้..เพราะงั้นถ้าไม่ได้กระทืบไอ้เด็กนี้ให้จมดินสักรอบก่อน..อย่าหวังว่าเขาจะหายหงุดหงิดเลย!

                "เอ๋..ไม่เป็นไรครับ..ยังไงตอนทำความสะอาดก็ต้องรู้แน่ๆ....ว๊าก!"โคลว์ร้องออกมาก่อนจะหลบการโจมตีของรีไวล์ได้อย่างหวุดหวิดอีกครั้ง
               หลังจากนั้นก็เกิดมหกรรมไล่ล่ากันของหนึ่งทหารใหม่ และหนึ่งหัวหน้าหน่วยขึ้น..กว่าทุกอย่างจะสงบก็ต้องหลังจากที่ผู้บัญชาการเอลวินมาปรากฎตัวและเป็นผู้รับหมัดที่แทนเจ้าทหารใหม่นั้นแทนที่ท้องของเขาเต็มๆ...

               ความสงบของทีมสำรวจมันหายไปไหนกัน!...นี้เขารับเด็กนี้เข้ามามันถูกแล้วใช่ไหมเนี้ย..

               แต่ความคิดนั้นเป็นอันต้องถูกปัดเมื่อเห็นฝีมือการใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ ที่โคลว์ดูจะใช้มันได้ดีพอๆกับรีไวล์...ไม่สิ..ท่าทางการใช้นั้นน่ะ..เหมือนกับรีไวล์ราวกับลอกกันมาเลยมากกว่า..ไม่ใช่แค่เขาที่สังเกตุเห็น แม้แต่ตัวรีไวล์เองก็รู้สึกได้..เขาบอกโคลว์อย่างสงสัยว่าทำไมถึงได้เหมือนกับเขาขนาดนี้..แต่อย่าหวังจะไปถามมันเด็ดขาด...ไม่อย่างนั้นคำพูดกวนๆจะได้ออกมาจากปากมันแน่!

                 การป่วนของโคลว์ต่อหัวหน้ารีไวล์ยังคงดำเนินต่อไปนับหลังจากตอนนั้นต่อไปจนถึงวันที่การเดินออกไปนอกกำแพงครั้งแรกของโคลว์มาถึง...ถึงพวกเขาจะยอมรับในทักษะของโคลว์ที่อยู่ระดับแนวหน้า..แต่นั้นมันก็แค่คนที่ยังไม่เจอกับไททันตรงๆ...ของจริงมันต้องหลังจากตอนนี้ต่างหาก..

               "อา...ไททัน..ไททัน..ถ้าจับมาได้สักตัวก็ดีสินะ..จะเจอแบบไหนนะ.."เสียงของฮันจิที่ดูดีใจสุดๆกับการที่จะได้ออกไปล่าไททันทำให้คนข้างๆเหนื่อยใจไปตามๆกัน

               เฮ้อ..ไม่ว่าจะเจอกันกี่ทีก็ทำให้เขาสยองได้ทุกครั้งเลยสิน่า..ยัยสี่ตานี้น่ะ..

               "เฮ้ย..ไอ้ลูกหมา..เป็นอะไร"เสียงที่เหมือนไม่พอใจของรีไวล์ดังขึ้นมาหลังจากเขาเห็นเจ้าเด็กนี้ยกมือขึ้นมาลูบๆแขนตัวเองขึ้นมา..เขาไม่ได้คิดเป็นห่วงมันหรอกนะ...แค่ไม่อยากมีตัวถ่วง

               "เปล่าครับ..แต่ว่าหัวหน้ารีไวล์ครับ

               "อะไร.."

               "เรียกที่รักสิครับ.."โคลว์บอกก่อนจะส่งยิ้มให้อีกฝ่าย โดยมีเสียงเหมือนปึดๆดังมาจากหน้าของหัวหน้ารีไวล์ ไม่สิ..หน้าหัวหน้ารีไวล์มันบอกเลยว่า 'ฉันจะไปกระทืบแกแน่ไอ้โคลว์'

               "เฮ้อ..โคลว์"กุนเธอร์กับพวกที่อยู่ข้างๆทั้งคู่แทบจะยกมือขึ้นมากุมขมับ...ให้มันได้ตลอดสิน่า..เจ้าโคลว์..แม้แต่ตอนเครียดๆแกก็ยังเล่นอีก..

               ก่อนที่เจ้าโคลว์จะได้ทำให้หัวหน้ารีไวล์อารมณ์เสียไปมากกว่านี้เสียงระฆังพักยก เอ๊ย! เสียงของระฆังเปิดประตูก็ดังขึ้นมาเสียก่อน พร้อมกับเสียงประกาศการสำรวจนอกกำแพงครั้งที่เท่าไรไม่รู้ดังขึ้นมา..ม้าทุกตัวออกวิ่งไปข้างหน้าอย่างเต็มกำลัง ...ภาพที่โคลว์เคยเห็นตอนที่ยังเป็นหมาป่าย้อนเข้ามาอีกครั้ง...การสูญเสียในครั้งนั้น ทำให้โคลว์ตัดสินใจเปิดสัมผัสที่เขาไม่ได้ใช้มาสักระยะขึ้นมาอีกครั้ง..เขาจดจำของกลิ่นคนในทีมสำรวจได้เกือบหมดทุกคน โดยเฉพาะในหน่วยรีไวล์

               เขาเริ่มขยายเขตการรับรู้ในทันที..ดวงตาของเขามองจ้องไปหยังไททันที่กำลังเข้ามา และโดยไม่รู้ตัว..ว่าเขากำลังพุ่งเข้าไปต้นไม้ข้างหน้าที่ยังไม่มีใครมองเห็นไททัน

               "โคลว์!"เสียงของรีไวล์ดังขึ้นมา เขาพยายามเร่งสปีตม้าเขาให้ตามเด็กที่นำกลุ่มเขาออกไปก่อน..หากแต่เสียงของเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติของอีกฝ่ายดังขึ้นมา ตามมาด้วยเสียงล้มลงและไอน้ำที่ลอยมาจากป่านั้น.. ทำให้เขารู้ว่ามีไททันหลบซ่อนอยู่ตรงนั้น...

               เจ้าเด็กนี้รู้ได้ยังไง!

               "ฮี้!!"

               "รีไวล์เกิดอะไรขึ้นงั้นหรอ"เสียงของเอลวินดังขึ้นมาเมื่อเขาเห็นพวกรีไวล์วิ่งนำมาทางป่านี้ แต่เมื่อหันไปมองม้าที่ออกมาจากป่านั้นแล้วทำให้เขากระจ่างขึ้น...เขาหันไปสบตารีไวล์เหมือนสั่งให้อีกฝ่ายจับตามองโคลว์ในทันที...ดูเหมือนว่าโคลว์จะมีอะไรมากกว่าที่เขาคิด

               เพราะสัญชาตญาณการปกป้องเมทของโคลว์ทำงาน ทำให้เขาไม่อาจรู้ว่าการกระทำของเขามันเด่นชัดเกินไป...และเรื่องที่เขามีประสาทสัมผัสรู้สึกระยะไกลนั้นได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้วเรียบร้อย...เขาแทบอยากจะตบหน้าผากตัวเองแรงๆเมื่อเขาถึงจุดที่พักที่ 2 และถูกเรียกให้เข้าไปพบเพื่อพูดเรื่องนี้

               "เธอรับรู้ถึงพวกไททันใช่ไหมโคลว์"เอลวินมองหน้าโคลว์นิ่ง โดยข้างๆมีรีไวล์ที่มองเขาหน้าบูดบึ่งไม่พอใจ และฮันจิที่มีสีหน้าตื่นเต้นมองมาที่เขา...เผลอไปจนได้..ไอ้โคลว์เอ๊ย!

               "ว่ายังไงโคลว์"

               "เรียกที่รักสิครับ"โคลว์ตอบกลับด้วยความเคยชินไปให้กับรีไวล์ที่ทำท่าจะเดินเข้ามาตั้นหน้าเขาสักหมัด..ตอนออกมายังไม่ชำระ เดี๋ยวจะชำระมันตรงนี้ล่ะ!ไอ้โคลว์!

               "โคลว์..อย่าเล่น"เป็นเอลวินที่ดุออกมาเสียงเป็นงานเป็นการ นั้นทำให้รีไวล์ชะงักแล้วโคลว์ตวัดตากับมาจ้องตาเอลวิน พวกเขาจ้องตากันจนสักครู่ก่อนจะเป็นโคลว์ที่ถอนหายใจและพยักหน้ารับออกมา

               "ครับ..ผมสัมผัสถึงได้จากกลิ่น..เสียง..และสายตาครับ"เพียงแต่ว่าตามันจะมองเห็นชัดขึ้นถ้าเขาถอนคอนแท็กเลนส์ออกน่ะนะ...แต่ว่าไม่ใช่ตอนนี้ที่เขาจะบอกอีกฝ่าย..ไม่งั้นเรื่องที่เขาเป็นแบล็กต้องแตกแน่ๆ

               "จริงหรอโคลว์! เท่าไร..รับรู้ได้ไกลเท่าไรน่ะ.."ฮันจิยิ้มก่อนจะร้องออกมาอย่างตื่นเต้นพุ่งเข้ามาหาเขาจนเขาวิ่งไปหลบหลังรีไวล์ที่ยกมือขึ้นมากันอย่างไม่รู้ตัว

               "รีไวล์อย่าบังสิ..ฉันอยากจะถามโคลว์นะ"ฮันจิพูดอย่างขัดใจ

               "ก็เลิกพุ่งมาด้วยหน้าจิตๆของเธอสิ ยัยสี่ตา ..เฮ้ย..โคลว์ตอบไปสิว่าแกรับรู้ไกลแค่ไหน...เรามีเวลาไม่มานักหรอกนะ..ไอ้ลูกหมา"รีไวล์หันไปถามและอดไม่ที่จะเรียกอีกฝ่ายว่าไอ้ลูกหมาตามความเคยชิน

               "อะ..เออ..อือ..10 กิโลครับ.."เขาบอกออกไป..ทั้งๆที่เขารับรู้จริงๆราวๆ 30-40 กิโลน่ะนะ.

               "กริ้ด!การค้นพบใหม่เลยนะ...รีไวล์ฉันขอเขามาอยู่กับฉันได้ไหมๆ..นๆๆๆ"ฮันจิร้องออกมาสายตาจ้องโคลว์ไม่กระพริบ..มะ..ไม่ดีมั่งครับนั้นน่ะ...
               "ไม่ได้..เจ้านี้เป็นคนของหน่วยฉันแล้ว..เปลี่ยนไม่ได้"รีไวล์บอกก่อนจะหันไปมองเอลวิน "หมดเวลาพักได้แล้วมั่ง..เราต้องสำรวจต่อไม่ใช่หรือไง"

               "อา..นั้นสินะ...โคลว์จากนี้เธอทำหน้าที่บอกหากมีไททันเข้ามาในระยะ 7 กิโลเมตร..เจอแล้วยิ่งสัญญาณสีแดงล่ะ"เอลวินมองอีกฝ่ายที่โคลว์เหมือนจะปลาบปลื้มกับคำพูดของรีไวล์เมื่อกี้ถึงได้หันมายิ้มรับคำสั่งเขาเสียงใสทันที

               "อย่าได้ใจไปให้ลูกหมา...ถ้าแกพลาดเมื่อไร..ฉันเชือดแกทิ้งแน่ไอ้ลูกหมา"รีไวล์พูดขึ้นหลังจากเดินมาขึ้นหลังม้าเตรียมออกเดินทางไปหยังจุดพักต่อไป..

               "ใจร้ายจังนะครับ...หัวหน้า..ไม่ลองเรียกผมว่าที่รักดูล่ะครับรับรองคุณอารมณ์ดีแน่ๆครับ"โคลว์ยิ้มก่อนจะได้รับฝ่ามืออีกฝ่ายแพ่งลงกลางกระบานเขาเต็มๆ..
    
               "ไม่ต้องมาพูดมากรีบขึ้นม้าและทำหน้าที่ตัวเองซะ โคลว์"รีไวล์พูดก่อนจะชะงักเมื่อไอ้เด็กเวรนี้ขึ้นมาบนม้าข้างหลังเขาแทนที่จะไปนั่งม้าของตัวเอง..อะไรของมันอีก!

               "โคลว์!"

               "ม้าผมขาเจ็บครับ..นั้นไงครับ"โคลว์ชี้ไปให้อีกฝ่ายดูว่าขาม้าของเขาเจ็บจนต้องพันผ้าไว้ที่เท้ามันจริงๆ แถมเดินไม่ค่อยมั่นคงอย่างเห็ดได้ชัด..คิ้วของรีไวล์เลิกขึ้นมาเล็กน้อย..อย่างสงสัย..ไม่ใช่ว่าเมื่อกี้มันยังพาแกวิ่งไปมาอยู่ทั่วอยู่หรือไง

               ยังไงก็เชื่อไม่ได้อยู่ดี

               "เฮ้ยเนส..ม้าเจ้าโคลว์เป็นอะไร"เขาถามขึ้นมาเมื่อคนที่น่าจะรักษาแผลให้ม้าของโคลว์น่าจะเป็น เนส คนที่เก่งเรื่องม้ามากที่สุดในทีมสำรวจ

               "อ๋อ..มันโดยไม้แทงน่ะครับ..ผมเลยต้องรักษาใส่ยาห้ามเลือดให้แล้วครับ..ถ้าไม่มีคนมานั่งบนตัวมัน มันก็น่าจะวิ่งกลับกำแพงพร้อมพวกเราไหวครับ"เนสบอกหลังจากผละจากแผลตรงขาม้าของโคลว์

               "ชิ.."รีไวล์สบออกมาอย่างขัดใจก่อนจะมองไปที่เจ้าโคลว์ที่ส่งยิ้มออกมา...แผนแกแน่ๆเลยใช่ไหมไอ้ตัวแสบ...

               "เห็นไหมครับ..ไปๆไปกันเถอะครับหัวหน้า..เดี๋ยวเดินทางช้านะครับ"โคลว์บอกก่อนจะกอดเอวหัวหน้ารีไวล์ไว้แน่นเตรียมพร้อมสุดๆ

               "แน่นไปแล้วโว้ย"

               "ครับๆๆ งั้นแบบนี้"

               "ไอ้โคลว์!"

               เสียงคนสองคนเถียงกันบนรถม้าทำให้พวกกุนเธอร์ไม่รู้จะหัวเราะตามหรือร้องไห้ดี...พวกเขาชักจะชินจริงๆกับท่าทางการจีบหัวหน้ารีไวล์ของเจ้าโคลว์...ใช่..พวกเขาไม่ได้โง่และไม่ได้ตาบอด..ไม่สิ..เจ้าโคลว์มันก็ทำให้คนทั้งทีมสำรวจเห็นนั้นล่ะ...ว่ามันตามจีบหัวหน้ารีไวล์จริงๆ..

               จะว่าไป..ท่าทางของหัวหน้ารีไวล์ที่ทำท่าเหมือนจะดุและไล่กระทืบเจ้าโคลว์มันทุกครั้งก็อีก...ทั้งๆที่ปรกติหัวหน้ารีไวล์จะมีความสุขุมมาดนิ่งและไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น...หลังจากเจ้าเด็กนี้มาอยู่ในหน่วยของพวกเขาแล้ว..สีหน้าของหัวหน้าก็มีหลากหลายมากขึ้นจนพวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อกันเลยทีเดียว...เพระแบบนี้หรือเปล่านะ..ผู้บัญชาการเอลวิลถึงไม่ค่อยเอาเรื่องเวลาที่ โคลว์มันป่วนจนเกินเหตุน่ะ....

               เฮ้อ...แต่ว่านะ...โคลว์..ถ้าแกจะจีบหัวหน้า...โดยพวกเขาไม่โดนลูกหลงไปด้วยจะดีมากเลยโว้ย!!...

               ในขณะที่ทุกคนกำลังขึ้นหลังม้าอยู่นั้นเอง ....กุนเธอร์ก็หันไปสังเกตุม้าของโคลว์อีกครั้ง..นั้นทำให้เขาสังเกตุเห็นบางอย่างบริเวณแผลของมันจริงๆ...รอยที่ควรจะเป็นไม้ปักนั้น..ถ้าสังเกตุดีๆ..มันดูคมมากกว่าจะเป็นไม้เสียอีก...แบบนี้น่ะมัน...

                    ดวงตาสีน้ำตาลของกุนเธอร์หรี่ลงก่อนจะหันไปมองโคลว์ที่นั่งอยู่บนม้าตัวเดียวกับหัวหน้ารีไวล์ ก่อนจะถอนหายใจออกมา...ไอ้เด็กนี้...ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ...
                   
                    หลังจากนั้นโคลว์เริ่มใช้สัมผัสของเขาทั้งหมดก่อนจะพูดบอกรีไวล์เป็นระยะๆ และเพราะการตรวจจับไททันต้องใช้ความสมาธิมากทำให้รีไวล์เป็นคนยิ่งสัญญาณและถามโคลว์เป็นระยะๆเอง...จึงทำให้พวกรีไวล์คิดเอาเองว่าถ้าโคลว์ตอนใช้พลังควรจะต้องนั่งม้าไปกับใครสักคนเพื่อคุ้มกันอีกฝ่ายด้วย...และคนที่ได้รับหน้าที่นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากหัวหน้ารีไวล์.....ที่ถึงจะดูไม่เต็มใจนักแต่สามารถทำงานเข้าขากันได้เป็นอย่างดีเสียอย่างนั้น

                    พวกเขาสามารถกลับมาที่กำแพงได้ด้วยกำลังพลที่แทบไม่สูญเสียใครไปเลยเป็นครั้งแรกนับเป็นเรื่องน่าพอใจอย่างมาก..แต่ถึงอย่างนั้นความสามารถของโคลว์ได้รับคำสั่งให้ถูกปิดเป็นความลับ และมีเพียงหัวหน้าระดับสูงของกองกำลังสำรวจเท่านั้นที่รู้ แน่นอนว่าเพื่อไม่ให้ใครรู้อีก..ห้องของเจ้าเด็กแสบตัวป่วนเลยถูกย้ายไปใกล้ๆห้องของหัวหน้ารีไวล์

                    แหม...เปิดเผยเล็กน้อยๆ...ได้กำไรถึง 2 ต่อ...แกนี้มันฉลาดจริงๆเลยโคลว์..หึหึหึ..

TBC
               กลิ้งๆๆมาอัพอย่างรวดเร็วค่ะ ก่อนที่จะหายตัวไปเขียนฟิคของคู่คัตจังกับเดกุบ้างแล้วเพราะครบกำหนด..อาจจะมาต่อเรื่องนี้ช้าหน่อยนะค่ะ ขอพลังท่านรีไวล์จงบังเกิดทีเถอะ ย๊าก!!

               ตอนนี้ต้องบอกก่อนว่าต้นแบบของเรื่องนี้แนวคิดส่วนใหญ่ของผู้เขียนมาจากเรื่อง
'ซวยแล้วครับผมกลายเป็นไททัน" เลยทำให้มีบ้างฉากหรือว่า ความสามารถของโคลว์และอุปกรณ์ที่จะคล้ายๆกับในเรื่องของพี่เขาหน่อยนะค่ะ ต้องขอมอบเครดิตในเรื่องนี้ให้กับพี่เขาค่ะ เพราะเท่าที่อ่านมา..มีเรื่องเขาที่มีแนวใช้อุปกรณ์หรือว่าสามารถนี้ค่ะ ใครรู้จักพี่เขาฝากบอกเขาด้วยนะค่ะ ว่าผู้เขียนได้เขาเป็นแรงบันดานใจจริงๆค่ะ ขอบคุณเขามากที่เขียนนิยายออกมาสนุกจนทำให้ผู้เขียนเองอยากเขียนบ้างและผู้เขียนจะพยายามเขียนออกมาให้เป็นแนวของผู้เขียนให้มากและดีที่สุดค่ะ

                    ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้มากๆนะค่ะ ผู้เขียนดีใจมากๆค่ะที่มีคนมาสนุกไปกับฟิคของผู้เขียนขนาดนี้..ขอบคุณมากนะค่ะ /แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #530 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 01:26
    เราควรสอนการเป็นเคะและเมะที่ถูกต้อง ให้โควและรีไวล์นะ
    #530
    0
  2. #480 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 11:38
    เรื่องนั้นอ่านจนจบแล้ว เรื่องนี้ไม่เป็นไรเพราะมันไม่ได้เหมือนจนแบก๊อปกันมาก็พอ เรื่องนี้ก็มีแนวของตัวเองอยู่เพราะงั้นรับได้
    #480
    0
  3. #407 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 15:43
    เราก้อ่านเรื่องนั้นมาเหมือนกัน ไม่เปนไรๆ ขอแค่โคลว์เปนเคะพอ55555
    #นางสวย
    #407
    0
  4. #131 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 10:03
    ก็ว่าทำไมคล้ายกัน ชอบเรื่องนั้นเหมือนกันเเละดีใจที่ได้อ่านเเนวๆนี้จากไรท์อีก ว่าไงดีหละมันเป็นเเนวเรื่องที่ชอบอะ ยังไงก็พยายามเข้านะคะ
    #131
    0
  5. #112 เนโกะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 19:12
    ถึงว่าทำไมมันคุ้นๆ
    #112
    0
  6. #97 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 08:33
    ไรต์ก็อ่านเรื่องนั้นเหรอเนี้ย......
    เราอยากให้โคลว์เป็นเมะอ่ะ TwT เพราะนายแมนเกินไป!!
    ...ตุ๊บ!!!//โดนรีไวล์ถีบ//แกว่าไงนะ!! ฉันต่างหากที่เป็นเมะ>>>>รีไวล์ไม่ได้กล่าวไว้ แต่มาด้วยลูกเตะแทน
    #97
    0
  7. #96 อิสระ_ (@Candy__) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 07:43
    โคลว์เจ้าเล่ห์จริงๆ555
    #96
    0
  8. #95 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 07:11
    สุดท้ายแล้วโครว์คงจะเมะจริงๆสินะ
    #95
    0
  9. #93 บุษกร อ่อนดี (@2noey6) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 00:05
    สนุกมากค่าาาาาา รีไวล์xโคลว์ <3
    #93
    0
  10. #92 Saki-of-Samesaka (@Saki-of-Samesaka) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 23:00
    ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!รีไวล์เมะสิ ไม่งั้นจะ.......มา.....อีกต่อไปเลยรวมทั้ง.......ด้วย!! ขอร้องหล่ะนะ รีไวล์เมะ!โคลว์เคะ! ประมาณว่าพอโคลว?ตามหยอดแต่หัวหน้าก็รุกหลักเสียจนโคลว์เขินเองก็ได้นะ~~~~ขอร้องหล่ะ!รีไวล์เมะเถอะโคลว์เคะนะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ#รีไวล์ X โคลว์
    #92
    0
  11. #90 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 21:56
    บางทีโคลว์ก็แมนไป.....รีไวล์รีบๆแสดงความเมะได้แล้ว!! ก่อนที่เราจะจิ้นโคลว์xรีไวล์ จนกู่ไม่กลับ 555
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    ปล.ก็ไรท์ได้แรงบันดาลใจมาจากเรื่อง "ซวยแล้วครับ...." จะคล้ายๆกันก็ไม่แปลกหรอกค่ะ แค่ไรท์อย่าแต่งให้โคลว์ของเรามีความสามารถคราฟสิ่งของได้เว่อร์วังเหมือนเรื่องนั้นก็พอ ให้โคลว์ตามจีบ(เมทตัวเอง =_=)ต่อไปดีกว่า ชีวิตดี๊ดี~
    มาต่อเร็วๆน้าาาาาาา
    #90
    0
  12. #89 Peper17 (@Peper17) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 21:46
    สสุกมากๆเลยค่ะ ไปๆมาๆโคลเกมือนจะเมะ ซะแล้วแต่ไม่เป็นไรค่ะ ให้อภัยเพราะ'สนุก'ค่ะ
    #89
    0
  13. #88 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 21:39
    จะรอค๊ามาต่อเร็วๆน๊ารออยู่
    #88
    0