[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 14 : หมาป่าที่รัก 13 : ภายใต้โอบกอดนี้...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    4 พ.ย. 59


          หลังจากบุกของไททันครั้งล่าสุด เอเลนถูกพามาสอบสวนที่กองบัญชาการกลาง โดยเขา..โคลว์ถูกสอบสวนไปก่อนหน้าในฐานะของพี่ชาย ทำให้เขาร้องขอรีไวล์ให้พาเขาไปฟังการสอบสวนของเอเลนด้วย แม้จะมองอะไรไม่เห็นก็ตามที นั้นทำให้พวกเขาเถียงกันอยู่สักพักก่อนเจ้าหัววิกจะเข้ามาบอกให้เขาไปรอในห้องรับรองแทน...

             โดยยกเรื่องความสามารถของเขาที่ไม่อยากให้พวกกองสารวัตรทหารมาเพ่งเล่ง แค่ตอนนี้ก็โกหกไปว่าบาดเจ็บที่ตาพออยู่แล้ว อย่าซ่าห์ให้มันมาก..ประโยคหลังนี้เหมือนเขาจะได้ยินเป็นเสียรีไวล์นะ..

               โคลว์ลังเลอยู่สักครู่ก่อนกลิ่นของบรู๊คจะแทรกเข้ามา..อีกฝ่ายไม่รอช้าที่จะเดินเข้ามาหาเขาทันทีเมื่อเห็นผ้าที่คาดปิดตาของเขาอยู่ ...

               "นาะ..เธอบาดเจ็บหนักหรอโคลว์"คำพูดเรียกนายท่านแทบจะกลืนเข้าคอบรู๊คไม่ทันเมื่อนึกได้ว่าผู้บัญชาการเอลวิน และหัวหน้ารีไวล์อยู่ข้างๆนายท่านโคลว์ของเขา..

                "ครับ..ไม่มีอะไรมากครับ..แต่ห้ามใช้สายตา 2 อาทิตย์เองครับ..ไม่นานก็จะครบกำหนดเอาออกแล้ว..ไม่ต้องห่วงครับ...คุณบรู๊คมากทำอะไรที่นี้หรอครับ"โคลว์แอบยิ้มแห้งๆก่อนจะถามอีกฝ่ายเหมือนปกติของคนรู้จักกัน หากแต่ว่าคนตอบเขากลับเป็นเอลวิน

               "คุณบรู๊คเขามาในฐานะตัวแทนของกลุ่มเครือธุรกิจ 'วูฟ' น่ะเพราะยังไงเรื่องนี้..เราก็จะปล่อยให้เอเลนไปอยู่กับกองสารวัตรไม่ได้.."เอลวินบอกพร้อมกับไล่โคลว์ให้กลับไปอยู่รอในห้องรับรองซะ ยังไงพวกเขาก็มีแบล็กหลังเป็นถึง กลุ่มเครือธุรกิจ 'วูฟ' น่าจะช่วยดึงเอเลนมาอยู่ในทีมสำรวจของพวกเขาได้อยู่

               ชั่วขณะก่อนที่โคลว์จะเดินสวนออกไปเขากระซิบบอกให้บรู๊ค จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย...ยังไงก็ต้องเอาน้องชายเขามาอยู่ที่กองสำรวจให้ได้..และถึงจะไม่มีเสียงตอบรับ แต่เขาก็รู้ดีว่าบรู๊ครับทราบและจะทำให้มันสำเร็จเหมือนทุกครั้งที่เวลาวูฟต้องการอะไร..และมันต้องได้อย่างนั้นเมื่อเขาสั่งผ่านบรู๊ค...

               หลังจากนั้นทำได้แค่รอ...ถึงจะขัดใจที่ตัวเองไม่สามารถใช้แม้แต่สัมผัสเสียงก็เถอะ...พอเป็นแบบนี้หงุดหงิดโว้ยๆ..เหมือนไม่มีประโยชน์ไงไม่รู้เลยจริงๆ..จนกระทั้งกลิ่นเลือดคุ้นจมูกของน้องชายที่รักลอยเข้ามา ทำให้โคลว์หันไปมองประตูทันที เขาไม่รอช้าที่จะลุกเดินเข้าไปแต่ดันสะดุดพื้นล้มดังโครมเต็มๆ

               ปัง

               "นั้นแกกำลังทำอะไรโคลว์"เสียงของรีไวล์ดังขึ้นพวกเขาพึ่งจะจัดการพิจารณาคดีเสร็จ และรีบกลับมากันเพราะรู้ว่าไอ้เด็กบอดชั่วคราวนี้ต้องไม่อยู่เฉยๆนานๆแน่...และก็จริงๆด้วยสิน่า..

               "พี่ไปทำอะไรน่ะครับ"เสียงเอเลนดังขึ้นตามหลังมามองหัวหน้ารีไวล์ดึงแขนพี่ชายขึ้นมานั่งเก้าอี้ดีๆ ท่าทางเป็นห่วงเป็นใยนั้นทำเอาเขารู้สึกจักกะจี้ใจแบบแปลกๆ..ไม่คิดว่าหัวหน้ารีไวล์จะทำแบบนี้กับใครเขาได้..

               "พี่ได้กลิ่นเลือดของเอเลนน่ะ..เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า..พวกกองสารวัตรทหารทำร้ายน้องหรอ"คำถามของโคลว์ทำเอาคนทำสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนตีหน้านิ่ง ส่วนเอลวินกับพวกฮันจิทำเป็นมองไปทางอื่น ให้เอเลนเป็นคนบอกจะดีกว่า

               "เออ..เปล่าครับพี่..คือ..."เอเลนมองรีไวล์สลับกับพี่ที่เลิกคิ้วขึ้นเหมือนงงว่าไม่ใช่สารวัตรทหารแล้วจะใครล่ะ..ที่กล้าทำร้ายน้องเขาขนาดนี้...

               ก่อนที่เอลนจะพูดอะไรอีก..คนลงมือเองเลยออกปากพูดเองด้วยเสียงเหมือนไม่ใส่ใจมากพร้อมทรุดนั่งข้างๆร่างบางให้สะดุ้งตกใจเกร็งตัวเล่นซะอย่างนั้น

               "ฉันเองล่ะ...ที่เป็นคนเตะปากและกระทืบเจ้านั้นน่ะ"

               "เอ๋!! ทำไมล่ะครับ..นั้นน้องผมนะครับ..ถ้าจะทำ ทำไมไม่มาทำผมล่ะครับ..หัวหน้า.."โคลว์มองอีกฝ่าย ไหงไปลงน้องเขากันล่ะ

               "โคลว์เราจำเป็นน่ะ..รีไวล์ทำเพื่อให้ศาลยอมเชื่อว่าเราสามารถควบคุมเอเลนได้..และให้ไปอยู่ในความดูแลของรีไวล์น่ะ"เอลวิลรีบอธิบายก่อนที่โคลว์จะพานไปโกรธรีไวล์เอา....แค่นี้ก็มีเรื่องให้คิดเยอะพอแล้ว

               "เอเลนเจ็บไหม.."โคลว์หันไปไม่สนใจรีไวล์ซะแบบนั้นเหมือนงอนอีกฝ่าย ก่อนจะขยับลุกไปหาเอเลนที่นั่งเก้าอี้อยู่โซฟาข้างๆ แต่ต้องชะงักเพราะถูกมือแกร่งของรีไวล์กอดเอาไว้ไม่ให้ไป

               "หัวหน้าครับ..ผมจะไปดูน้อง..ปล่อยสิครับ"โคลว์พยายามดิ้นแตะเหมือนจะไม่ได้ช่วยไปๆมาๆเขาเลยกลายเป็นนั่งบนตักของรีไวล์ซะอย่างนั้น

               "แกน่ะนั่งอยู่เฉยๆ..ฮันจิกำลังทำแผลให้น้องแกอยู่ ไปตรงนั้นก็เกะกะ...มันไม่ตายหรอกน่า.."รีไวล์มองอีกฝ่าย เขาไม่อยากยอมรับที่ตัวเองหงุดหงิดที่เมื่อกี้โคลว์ทำเหมือนเมินเขา

               "ใช่โคลว์..ดูเหมือนพลังการฟื้นตัวเขาจะมีมหาศาลมากเลยนะ..ขนาดโดนรีไวล์จัดหนักฟันหลุดยังก็เริ่มงอกแล้วด้วย.."ฮันจิพูดออกมาก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองพูดมากไปรีบหันไปมองโคลว์ทันที

               "ฟันหลุด!..หัวหน้าครับ..แรงไปนะครับนั้นน่ะ..ขนาดผมคุณยังไม่ขนาดนี้เลยนะครับ"โคลว์หันไปหาเจ้าของตักที่เขานั่งอยู่ถึงจะรู้ว่าจำเป็นก็เถอะ..แต่ฟันหลุดเลยนะครับ..ฟัน..นะครับ..ไอ้ที่ติดกับเหงือกเลยนะครับ!

               "อยากโดนบ้างหรือไงแกน่ะ...เดี๋ยวจะได้จัดการให้ซะเลย."รีไวล์พูดเริ่มอารมณ์เสียไอ้พี่หวงน้องบนตักซะจริงๆ...ที่ผ่านมาฉันก็อยากจะเตะแกให้ฟันร่วงหมดปากเหมือนกันน่ะล่ะ...แต่แกมันหมารู้ดีหลบเก่งชะมัด

               "ไม่รู้ล่ะครับถ้าไม่เรียกผมที่รัก..ผมไม่หายโกรธหัวหน้าแน่นะครับ...โอ๊ย!"

               "แกนี้มันเป็นอะไรกับคำว่าที่รักนักหนาหะ..ไอ้โคลว์"รีไวล์มะเหง็กลงหัวโคลว์หนึ่งที

               "เฮ้...พวกนาย..รู้ว่าอยากจูจี้กัน..แต่อย่าลืมได้ไหมว่าพวกฉันยังอยู่น่ะ..."ฮันจิออกปากพูดหลังจากบรรยากาศเหมือนพ่อแงแม่งอน โกรธกันลงท้ายก็ไม่พ้นโคลว์เริ่มกวนประสาทรีไวล์จนได้..

               "ฉันเปล่าจูจี้"

               "อ๊า..ขอโทษครับผมลืมไปเลย...หัวหน้าอย่าเขินสิครับ.."

               "หุบปากไปเลย"

               "เขินจริงๆสินะครับ..เรียกผมว่าที่รักสิครับ นะครับหัวหน้ารีไวล์"
   
               "โคลว์!"


               ไอ้สองคนนี้....ช่วยเห็นหัวพวกฉันหน่อยจะได้ไหม...ยังอยู่ในห้องกันอยู่เนี้ย...คนหนึ่งตามองไม่เห็นพอเข้าใจ...แต่รีไวล์..นายจะเถียงเขาไปแล้วทำหน้ายิ้มแบบนั้นทำไมหะ!...อารมณ์ดีอะไรของนาย!!

               ก่อนที่จะปวดหัวและรู้สึกถึงบรรยากาศหวานจนเลียนไปมากกว่านี้ เอลวิลเลยต้องรีบสั่งการก่อน เขาให้เอเลนไปอยู่ภายใต้ความดูแลของรีไวล์ และให้ย้ายไปอยู่ปราสาทเก่าที่เคยใช้งานเมื่อหลายปีก่อน มันอยู่กลางป่า น่าจะไม่เป็นจุดสนใจมาก..อีกอย่างพวกเขาก็ยังวางใจพวกคนที่ต้องการพลังของเอเลนหรือแม้แต่คนที่หวาดกลัวพลังของเอเลนไม่ได้...สรุปคือ..เหมาะสำหรับการซ่อนตัวเอเลน เยเกอร์ที่สุด....

               หลังจากเอลวินสั่งการเสร็จ พวกเขาก็แยกย้ายกันไป โดยออกเดินทางในวันรุ่งขึ้นและระหว่างทางแน่นอนว่าโคลว์ต้องนั่งม้าตัวเดียวกับรีไวล์ ฟังออลโอ้พูดจาขู่น้องชายด้วยท่าทางที่เลียนแบบหัวหน้ารีไวล์ไป ก็อดขำเป็นระยะๆไม่ได้ สุดท้ายกัดลิ้นตัวเองอีกจนได้...และสุดท้ายพวกเขาทั้งหมดก็มาถึงที่ปราสาทตอนแดดยังไม่ร้อนพอดี...อือ..น่าจะยังอยู่ในช่วงสายๆหน่อยๆล่ะมั่งนะ

                 "วัชพืชขึ้นเต็มไปหมด...งานช้างเลยนะเนี้ย"เอริ๋ธพูดขึ้นมาเมื่อเห็นสภาพของสถานที่ทั้งหมด...แบบนี้น่ะมัน..
              
                 "ก็เพราะไม่ได้ใช้งานมาระยะหนึ่ง มันก็เลยรกหน่อยล่ะนะ"กุนเธอร์พูดเสริม...รังสีบางอย่างเริ่มแผ่มาจากข้างหลังพวกเขาทั้งคู่ทำให้รีบหันกลับไปมอง เห็นชายที่แข็งแกร่งกว่าใครและรักสะอาดยิ่งกว่าใครกำลังจ้องมองคราบตะไคร้ที่เกาะเต็ม และสภาพรกรุงรังนั้น...ตายล่ะวา...

                    "ก็นั้นล่ะ...คือปัญหาระดับชาติ...รีบเก็บกวาดกันเถอะนะ"เสียงรีไวล์บอกก่อนจะการทำความสะอาดครั้งใหญ่ให้กับปราสาทหลังงามก็เริ่มขึ้น..โดยเจ้าตัวป่วนโคลว์......มันก็ยังคงเป็นเจ้าตัวป่วนโคลว์อยู่ดีนั้นล่ะ!

                         "โคลว์! นั้นแกทำบ้าอะไรของแกหะ"รีไวล์พูดขึ้นมาเมื่อเห็นร่างบางกำลังบางอย่างอยู่

                         "ตัดหญ้าไงครับ.."โคลว์พูดขึ้นมาเห็นแบบนี้แต่เขาก็มีประโยชน์นะจะบอกให้ ตาใช้ไม่ได้ชั่วคราวจมูกยังดี

                         "ตัดหญ้า..?"

                         "ใช่สิครับ..นี้ไง."ทำท่าตัดให้ด้วย ...อือ..ทำไมเคียวตัดมันหนักจังวันนี้...แถมตัดไม่ค่อยจะออกด้วยสิ..คมไม่มีแล้วมั่ง.?

                         "ด้วยท่อนไม้?"

                         "หัวหน้าครับ..ใครจะไปใช้ท่อนไม้ตัดหญ้าครับ..ประสาทแล้ว"

                         "แกไง...ไอ้ลูกหมา..ในมือแกน่ะมันท่อนไม้!..ไปนั่งนั้นเลยไป๊"ถึงรีไวล์จะพูดแบบนั้น แต่เขาเองนี้ล่ะที่เป็นคนดึงร่างบางขึ้นมาจากพื้นหญ้าแล้วลากไปนั่งปุกอยู่ที่ลังไม้ที่เรียงเป็นระเบียบรอยกเข้าไป

                         "แต่ผมอยากช่วยนี้ครับ..ผมแค่มองไม่เห็นเองนะ มือกับหู จมูกก็ยังใช้ได้"โคลว์เถียงอย่างไม่ยอมอีกฝ่าย ชวนเอาคนที่ทำงานกันงกๆอยากจะตะโกนบอกว่า อยู่เฉยๆนั้นล่ะดีแล้ว!

                         สุดท้ายไอ้หมาดื้อยังไงมันก็ยังดื้ออยู่ดี เพราะหลังจากนั้นเสียงของรีไวล์ก็ดังขึ้นอีกครั้งไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ เมื่อร่างบางที่เขาจับไปนั่งบนลังไม้นั้นไปช่วยคนนั้นคนนี้ทำงานทั่วไปหมด ถึงจะเป็นงานเล็กๆน้อยๆก็เถอะ...แต่ว่าไม่ได้โว้ย!

                         ความลำเอียงนี้มันไม่เข้าใครออกใครจริงๆ....พวกเพทราอย่างจะร้องออกมาดังๆ

                         ในคืนวันแรกที่ได้นอนพัก ฮันจิและคนสนิทมาถึงที่นี้เป็นกลุ่มแรกเพราะพรุ่งนี้จะมีการทดสอบพลังของเอเลนด้วย ซึ่งโคลว์เหงื่อตกทันทีเมื่อได้ยินเรื่องที่ฮันจิเริ่มจะเล่าให้กับเอเลนฟัง และก่อนที่เขาจะขัดไม่ให้อีกฝ่ายต้องอดหลับอดนอนฟังเรื่องของฮันจิ เขาก็ถูกรีไวล์ลากขึ้นห้องนอนทันที...อ๋อ..ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาจะได้นอนห้องไหน..หึหึ..ถึงอีกฝ่ายไม่ได้บอกเขาพอเดาได้

                         ตลอดที่เขาถูกปิดตา เขาได้นอนห้องเดียวกับรีไวล์มาตลอดเลย....ความสุขของแท้!!...ถ้าได้ปล่ำอีกฝ่ายอีกนิดล่ะก็...

                         ผัวะ!

                         "โอ๊ย! เจ็บนะครับ..ทำอะไรเนี้ย..รังแกคนตาบอดหรอครับ"โคลว์หันไปโวยวายคนที่เอาสันมือกระแทกหัวเขาถึงจะเบากว่าก่อนหน้านี้มากก็เถอะ..แต่ก็เจ็บอยู่ดีนั้นล่ะ

                         "แกกำลังคิดอะไรลามกอยู่น่ะสิ..อย่าหวังจะได้ทำในสิ่งที่คิดไอ้ลูกหมา"รีไวล์พูดก่อนเสียงปลดเสื้อจะดังขึ้นมา..ทำให้รู้อีกฝ่ายเตรียมจะไปอาบน้ำแล้ว...อ๊ากกก...เรือนร่างของรีไวล์! อยากเห็น..ฮือๆ..ทำไมถึงต้องมาตามองไม่เห็นตอนนี้ด้วย...

                    ยีนแวร์วูฟของเขารู้สึกเดือดพร่านๆมาจะ2 อาทิตย์แล้ว...มันอยากที่จะเมท เต็มที..เพื่อให้พันธะทางวิญญาณและร่างกายถูกเติมเต็ม...แต่ว่า..รีไวล์ไม่เคยเปิดช่องโหว่เลยนี้สิ...เศร้าชะมัด!

                    "แกน่ะไปนอนเลยไป...อาบน้ำมาแล้วใช่ไหมล่ะ.."

                    "ถ้าหัวหน้าเรียกการเตะผมลงไปในถังใส่น้ำร้อนๆนั้นว่าอาบน้ำละก็นะครับ.."คิดแล้วก็อดน้อยใจไม่ได้..เพราะตลอดเกือบ 2 สัปดาห์ที่ผ่านมาอีกฝ่ายเตะเขาลงไปในอ่างอาบน้ำไม่รู้กี่ครั้ง..ไม่สิ..มีบางทีก็โยนแทน...แต่นั้นล่ะ..ถ้าไม่ติดว่าเขามียีนของฟินิกซ์ที่มีความร้อนเป็นต้นกำเนิดล่ะก็คงได้เป็นหวัดตายไปนานแล้วแน่ๆ...

                    รู้ไหมครับ คนอย่างคุณน่ะเมทกับผมนี้ล่ะดีที่สุดแล้ว...ทนไม้ทนมือ แถมร่าเริงสดใส นำพาสีสันมาให้ชีวิตอย่างสุดๆ..หายากนะครับคนแบบผมเนี้ย!

                    "หึ..ไปนอนซะ พรุ่งนี้ ตาแก่บรู๊คคงส่งหมอมาดูตาแกให้..รีบไปนอนซะ"รีไวล์พูดก่อนจะจับมือร่างบางลากไปนั่งที่เตียง ก่อนจะเดินไปเข้าห้องอาบน้ำโดยไม่ฟังเสียงเอาแต่ใจของหมาบ้างตัวบนเตียง

               "ให้ตายสิ..หายเมื่อไรผมจะมาแอบดูคุณในห้องอาบน้ำแน่"โคลว์บอกก่อนจะขยับขึ้นไปบนเตียงที่มีกลิ่นหอมของแดด เพราะรีไวล์เอาฟูกนอนและผ้าทั้งหมดไปตากแดดตอนที่มาถึงเมื่อเช้า...กลิ่นของมันทำให้โคลว์รู้สึกสบายใจจนเผลอหลับไปด้วยความง่วงและเหนื่อยจากการเดินทาง

               "หึ...ทำได้ก็ลองสิ"รีไวล์พูดกับตัวเองเบาๆในห้องอาบน้ำก่อนจะใช้เวลาไม่นานก็แต่งตัวเดินออกมานั่งอยู่บนเตียง เขาจุดไฟตะเกียงข้างหัวเตียงและหยิบแว่นตาที่ได้มาจากโคลว์ ซึ่งเขาก็สงสัยนักว่ามันรู้ได้ยังไงเรื่องเขาชอบอ่านรายงานตอนกลางคืนก่อนนอน

                    ...แต่เอาเถอะ..มันให้มา เขาก็ใช้..มันก็เท่านั้น...

                    "อือ.."เสียงครางอย่างสบายดังมาจากข้างตัวทำให้รีไวล์หันไปมองเล็กน้อย..ใบหน้ายามหลับของโคลว์ที่ขัดตาไปสักหน่อยเพราะมีผ้าคาดปิดตานั้น ไม่อาจทำให้รีไวล์คิดถึงคืนที่เขาจูบกับเจ้าตัวตอนเมาได้เลยจริงๆ...

                    เขาคิดถึงตอนนั้นแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ มือละจากกระดาษรายงานลงไปลูบหัวร่างบางอย่างเอ็นดู...ความรู้สึกของเขานับวันมันจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ...จนเขาอยากจะพูดออกไป..แต่ว่ามีบางอย่างขัดกันเองในตัวเขา....อา..แบล็ก..นายเหมือนพันธนาการที่มองไม่เห็นจริงๆ...

                    ดวงตาของรีไวล์สั่นไหวทุกครั้งที่คิดถึงคนในความฝันเมื่อหลายปีก่อน..ที่จนถึงบัดนี้ก็ยังไม่ปรากฎตัวออกมาเสียที...มีเพียงดอกไม้เท่านั้นที่ฝากกับบรู๊คมา...พอเขาถามบรู๊คออกไปว่าไหนล่ะแบล็ก...หรือว่าถามถึงวูฟว่าอยู่ที่ไหน...ไม่เห็นเป็นอย่างที่สัญญาเลยสักนิด...เขารู้สึกเสียใจ แต่เมื่อบรู๊คได้ยินกลับยิ้มให้เขาอย่างใจดี...และบอกกับเขา..

                    "คุณรีไวล์...คุณวูฟ..อยู่ข้างๆคุณเสมอครับ..เพียงแค่คุณไม่รู้เท่านั้นเอง"

                    "หึ."ข้างๆงั้นหรอ...ข้างๆเขาจะมีใครอีกนอกจากเจ้าเด็กแสบนี้...จะบอกว่าวูฟและแบล็กคือโคลว์งั้นหรอ....เป็นไปไม่ได้...ทั้งสีตาและกลิ่นหอมนั้น..ต่างกัน..ไม่เหมือนกันเลยสักนิด...ทั้งๆที่เขาคิดแบบนั้น..แต่มีเสียงหนึ่งค้านขึ้นมาในใจ ว่า...นายรู้อยู่ว่าโคลว์คือพวกเขา...กลิ่นของกุหลาบสีน้ำเงิน..ตัวเขาเคยได้กลิ่นมาจากร่างบาง...หลายต่อหลายครั้ง..ถึงจะเล็กน้อย..แต่ก็มี...

                    "ชิ..เรื่องแบบนั้นใครจะไปรู้ล่ะ.."รีไวล์พูดออกมาอย่างอารมณ์เสีย..เมื่อเขาเริ่มจะทะเลาะกับตัวเขาเอง...ดวงตาสีดำภายใต้แว่นตาไร้กรอบ หันไปมองร่างบางที่เริ่มส่งเสียงครางและขยับมือเหมือนจะแกะผ้าปิดตาเพราะรำคาญเล็กน้อย...ทุกวันเขาจะต้องเป็นคนดึงมือร่างบางออก...แต่ว่า...

                    ไหนๆ..พรุ่งนี้ก็จะครบกำหนดแล้ว...เปิดคืนนี้คงไม่เป็นไรหรอกน่า"รีไวล์พูดกับตัวเองก่อนจะขยับมือยกหัวร่างบางขึ้นมาจากหมอนเล็กน้อย...ค่อยๆขยับเอาผ้าปิดตานั้นออกช้าๆอย่างอ่อนโยนและเบามือ..เพราะกลัวร่างบางจะตื่นขึ้นมา...

                    ไม่ใช่เขาใจดีหรอกนะ....แค่ไม่อยากให้มันมาพูดอะไรที่น่ารำคาญก็เท่านั้นเอง...

                    ผ้าคาดปิดตาถูกเอามาพันเก็บอย่างเรียบร้อยวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงเขาอย่างเป็นระเบียบ ตามด้วยใบรายงานที่เขาอ่านมันจนจบทั้งหมด...และแว่นตาเป็นอย่างสุดท้าย...ไฟตะเกียงถูกดับลง ก่อนร่างที่ถึงจะตัวเล็กแต่กลับแข็งแกร่งกว่าใคร ค่อยๆขยับลงนอนบนเตียงนุ่มอย่างช้าๆ

                    ท่อนแขนของร่างที่นอนหลับอยู่ข้างกายเขาถูกยกขึ้นมาและวางลงกอดร่างของเขาเอาไว้ ใบหน้าที่ไร้ผ้าพันปิดตาค่อยๆขยับมาซุกอกแกร่งเหมือนลูกหมาที่ซุกเข้าหาความอบอุ่น และเหมือนเจ้าของความอบอุ่นนี้..ไม่ได้รังเกียจเจ้าหมาตัวน้อยนี้เลยสักนิด....ท่อนแขนแข็งแกร่งค่อยๆสอดไปใต้ศีรษะร่างบางอย่างช้าๆ ท่านอนของเขาทั้งคู่ค่อยๆเปลี่ยนไปจนสุดท้าย...

                   จาก....โอบกอดที่ถึงจะแปลกๆขัดๆในตอนแรก...กลับกลมกลืนกันไปราวกับเป็นหนึ่งเดียวกัน...รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของคนทั้งคู่แม้แต่ในความฝัน..เป็นอีกคืน..ที่พวกเขาได้กอดกันอย่างมีความสุข....และมันจะเป็นอย่างนั้น..ทุกค่ำคืนนับแต่นี้ไป...

TBC
               มองซ้ายมองขวา..มองหน้ามองหลัง/กลิ้งมาอัพก่อนจะออกไปทำงานยาวๆ กว่าจะได้อัพอีกก็คงจะค่ำๆดึกๆไม่ก็พรุ่งนี้เช้าเลยนะค่ะ ขออภัยท่านผู้อ่านทุกท่านด้วยนะค่ะ งานเข้าอย่างแรงค่ะ วันนี้ขับวิ่งจากสมุทรปราการไปรังสิต ไปกลับๆ.../ปวดตับ/ขอพลังท่านหัวหน้ารีไวล์ช่วยเราที แง!! งานเยอะจริงๆ นิยายกับฟิคเรื่องอื่นยังไม่ได้เขียนเลยค่ะ แงๆๆๆๆ

               ขอบคุณทุกท่านสำหรับกำลังใจมากๆนะค่ะ ขอบคุณที่มาสนุกด้วยกันนะค่ะ ผู้เขียนจะพยายามเขียนให้ดียิ่งๆขึ้นไปกว่านี้ค่ะ จะพยายามทยอยทำเขียนทุกวันนะค่ะ อ๊าก!สู้ตายค่ะ แล้วเจอกันตอนหน้านะค่ะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #481 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 12:00
    โอ้ยมดกัด มดขึ้นจอ ใครก็ได้ขอไบกอร์นที
    #481
    1
    • #481-1 GG-Paderak (@GG-Paderak) (จากตอนที่ 14)
      25 พฤศจิกายน 2561 / 21:06
      สหาย รับไป//โยนให้
      #481-1
  2. #148 neyjin (@neyjin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 21:29
    ตอนแรกๆก็เข้ามาดูแค่แปปๆไม่สนใจนะ แต่อ่านไปๆก็สนุกดีเหมือนกานนนน555
    #148
    0
  3. #147 ชิโระ โทโย (@junuzuz11) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 19:51
    อ๊ายย ฟิน~ค่าาา

    #ขอบคุณค่า สนุกมากๆๆ
    #147
    0
  4. #145 ความหวังที่เรือนราง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 18:08
    สนุกมากกกกกจะรอตอนต่อไปค่ะ
    #145
    0
  5. #143 banyapa1123 (@banyapa1123) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 17:19
    ชอยมากค่ะ หุหุ-.,- 555อัพตอนะค่ะ^^
    #143
    0
  6. #142 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 17:02
    รีไวล์ต้องเมะๆๆๆๆๆ
    ส่วนโครว์ต้องเคะๆๆๆๆๆ
    #142
    0
  7. #141 Saki-of-Samesaka (@Saki-of-Samesaka) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 16:47
    รีไวล์เมะโว้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!โคลวฺก็ต้องเคะนะ O^O
    #141
    0
  8. #140 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 16:35
    ฟินนนนนนน // ซับเลือดกำเดา
    ไรท์สู้ๆค่ะมาต่อเร็วๆนะค่ะ
    #140
    0
  9. #139 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 15:00
    หวาน~~~~~~
    อิจฉาโว้ยยยย
    #139
    0
  10. #138 Puroisama (@0898807400) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 13:42
    ขอบคุณค่ะ รอตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #138
    0
  11. #137 บุษกร อ่อนดี (@2noey6) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 12:32
    ขอบคุณค่าาาาา รออยู่น้าาาาา
    #137
    0
  12. #136 อิสระ_ (@Candy__) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 11:52
    ฟินจังเลือดกำเดาทะลัก//รอตอนต่อไปค่ะ
    #136
    0
  13. #135 Vampira (@clackspell) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 11:47
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ชอบอ่า อยากอ่านต่อๆ เจ๊จะรออ่านนะ...ฟินาเร่ 
    #135
    0
  14. #134 EternalBlizzard (@EternalBlizzard) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 11:39
    สนุกมากกกกกกกกกฟินนนนนนนนน
    #134
    0