[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 15 : หมาป่าที่รัก 14 : หมาของฉัน! ฉันหวง!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    5 พ.ย. 59


          สำหรับทหาร..การตื่นเช้ามืดนั้นถือเป็นเรื่องปกติอย่างที่สุด..เพราะยิ่งเช้าพวกเขาจะยิ่งทำอะไรได้มากขึ้นและเตรียมพร้อมอะไรได้หลายอย่าง..ไม่เว้นแม้แต่กับทหารของกองสำรวจหน่วยปฎิบัติการพิเศษรีไวล์ก็ตาม..

          "อึก..อือ"เสียงครางดังขึ้นมาก่อนดวงตาสีดำของรีไวล์จะค่อยๆเปิดขึ้นมาช้าๆ...เป็นอีกวันแล้วสินะที่เขานอนกอดเจ้าลูกหมาตัวแสบนี้ยันเช้า..เขาค่อยๆขยับตัวขึ้นมานั่งมองใบหน้าหวานของเจ้าแสบที่มันดู...น่าแกล้งจนอดไม่ได้

          "อือ..ไม่เอานะครับ"เสียงครางดังเบาๆเมื่อนิ้วของหัวหน้ารีไวล์ขยับไปลูบจมูกร่างบางเล่น เป็นการแกล้งอีกฝ่ายประจำตั้งแต่ที่พวกเขาทั้งคู่ได้มานอนบนเตียงเดียวกัน...

          "ตื่นได้แล้วเจ้าขี้เซา"รีไวล์บอกก่อนจะขยับลุกขึ้นมานั่งมองร่างบางขยับยืดตัวท่าทางเกลียดคร้านเหมือนหมาพึ่งตื่นไม่มีผิดทำให้รีไวล์รู้สึกเอ็นดูจนอยากจะแกล้งอีกฝ่ายเล่นแต่เป็นอันต้องชะงักเมื่อเห็นสีของดวงตาที่ลืมขึ้นมาให้เขาเห็น...

               ดวงตาสีน้ำเงินขอบสีเหลืองทอง....ดวงตาของแบล็ก...

               "อือ..หัวหน้า..ผมไม่ได้ขี้เซานะครับ...แต่มันหลับสบายจริงๆ..."โคลว์ขยับลุกขึ้นมาด้วยความเคยชิน..เพราะปกติมักมีผ้าพันแผลคาดปิดตาเขาอยู่เลยไม่ทันสังเกตุ..แต่จะว่าไป..ทำไม..มันสว่างจัง

               "..โคลว์"

               "ครับ?"หือ..ทำไมถึงเห็นหัวหน้ารีไวล์ชัดจัง..แล้วทำไมตาถึงเบิกกว้างแบบนั้นล่ะ... "หัวหน้า..เป็นอะไรน่ะครับ?"

               "ตาแก.."

               "ตา..ผม..อะ"โคลว์ร้องขึ้นมา มือเรียวยกขึ้นมาจับตรงหน้าของตัวเองทันที..ผ้าปิดตา..ไม่มีแล้ว..แบบนี้มันก็..

               "แบล็ก.."

               สิ้นเสียงเรียกชื่อของรีไวล์ ร่างบางของโคลว์ก็ถึงกับสะดุ้งขึ้นมาทันที..ดวงตากลมสีน้ำเงินขอบเหลืองทองขยับขึ้นมามองใบหน้าของรีไวล์...ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายสับสนแค่ไหน...ความรู้สึกตกใจ ไม่เข้าใจ..น้อยใจ ผิดหวัง โกรธ...ดีใจ..รวมผสมมากับกินผลไม้สุกหวานของรีไวล์...

               แย่ละ...ความ..แตกแล้ว...

               "อึก.."โคลว์กำผ้าปูที่นอนแน่นความรู้สึกของเมททำให้แวร์วูฟในตัวเขาเศร้าหมองและเริ่มโทษตัวเอง...มันต้องการขอโทษ..และต้องการกอดเมทเพื่อปลอบใจที่สับสนนั้น

               แต่จะทำยังไงล่ะ...เขาควรจะพูดอะไรออกไปเป็นอย่างแรก...ควรพูดยังไงไม่ให้รีไวล์เสียใจ...ทำไง..จะพูดอะไรดี...

               ความกดดันเริ่มมีมากขึ้นเมื่อรีไวล์ยังคงเงียบ...ทำให้โคลว์ยิ่งคิดมากเข้าไปอีก....พาลทำให้น้ำตาของเขาค่อยๆไหลออกมา...ความรู้สึกผิด...เรียกน้ำตาให้ยิ่งไหลลงมาจากดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองมากขึ้น...ความกลัวที่ทำให้เมทรู้สึกผิดหวัง และเจ็บปวด..มันทำให้เขาไม่อาจทนกักเก็บน้ำตาไว้ได้...กลัวเหลือเกิน..กลัวว่ารีไวล์จะโกรธเขาและไม่ยอมรับฟัง..

          ทำไมดี!! ขอโทษรีไวล์...ขอโทษจริงๆ..


               หมับ!

               "รีไวล์!"โคลว์ร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อรีไวล์ดึงเขาเข้าไปกอด...กอดแน่นเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไป...ใบหน้าของเขาซุกลงกับไหล่บางของโคลว์...ความรู้สึกเปียกชื้นที่โคลว์สัมผัสได้...เมทของเขากำลัง..ร้องไห้...

             รีไวล์ของเขา..กำลังร้องไห้...ไม่นะ..อย่าร้อง..ต้องไม่ร้องไห้นะ...รีไวล์..มันเป็นความผิดของผมเอง..ของผม..
    
               "ระ.."

               "เจ้าบ้า!...ทำไม..อึก..แกถึง"รีไวล์ตะคอกออกมาจากในโอบกอดของร่างบาง ภาพในความทรงจำของรีไวล์ฉายขึ้นมา ภาพตั้งแต่ที่พบร่างบางครั้งแรกเริ่มย้อนเข้ามาในสมอง...ทุกภาพทุกรอยยิ้ม ทุกคำหยอกล้อ..ทั้งหมด..นั้นคือนายงั้นหรอ..แบล็ก...

                 นายคือโคลว์...จริงๆงั้นหรอ...แบล็ก!

                 "รีไวล์"โคลว์ขยับพยายามจะมองอีกฝ่าย แต่เพราะแรงกอดเขาที่แน่นขึ้นจนรู้สึกเจ็บ..แต่เขาก็ไม่คิดขัดขืนมันปล่อยให้อีกฝ่ายได้กอด..ได้ระบายออกมาให้หมด....เมทของเขา...

                    "นายคือแบล็ก..ทำไมนายถึงไม่บอกฉัน...ทำไม.."

                    "ระ..เรื่องนั้น.."

                    "นายรู้ไหม...ว่าฉันต้องรู้สึกทุกข์ทรมานแค่ไหน..ต้องคิดถึงจะโหยหานายมากแค่ไหน..นายสนุกมากใช่ไหมกับการที่ทำให้ฉันทรมาน..แบล็ก!"รีไวล์ผละจากกอดร่างบางขึ้นมาจ้องใบหน้าหวานที่สั่นไหวไปมา.. มือของเขาจับแน่นที่แขนทั้งสองข้างจนแทบจะจิกมันลงไป..เขาโกรธ..โกรธมากเหลือเกิน..เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายสนุกมากไหมกับการปั่นหัวเขา..ทำให้เขาทรมานแบบนี้!

                    "ไม่..รีไวล์..ผมไม่ได้สนุก..ไม่ใช่.."ฟังผมก่อน..รีไวล์..ผมน่ะ..ทั้งหมดนั้นน่ะ..ทำเพื่อ...

                    "งั้นทำไม...ทำไมนายถึงไม่มาหาฉัน...ทำไมต้องให้ฉันรอ..ทำไม....ทำไมถึงมาในร่างของโคลว์...เพื่อปั่นหัวฉัน..งั้นหรอ.."รีไวล์มองอีกฝ่ายด้วยแววตาสั่นไหว..เขาสับสน..และไม่เข้าใจเหตุผล...ไม่เข้าใจ...ทุกอย่าง..

                    ความรู้สึกของรีไวล์ส่งผลโดยตรงมาถึงโคลว์..เขารับรู้ได้..มันเจ็บ...เจ็บปวดและรู้สึกผิด..ที่ทำให้เมทของเขาต้องทรมาน...ไม่..เขาไม่ต้องการแบบนี้...จริงๆ..ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้...

                    "รีไวล์..ฟังผมนะ..ได้โปรด..รีไวล์..ได้โปรด..ให้ผมอธิบาย.."โคลว์บอกก่อนจะขยับใบหน้าของรีไวล์ให้มองหน้าเขา..ดวงตาของรีไวล์สะท้อนภาพของเขา..แต่มันยังคงสั่นไหวสับสนอยู่...เขาต้องรีบบอก..รีบบอกออกไป..

                    "ผมรักคุณ...รีไวล์....รักคุณ...ฮึก...จนไม่อาจจะทนอยู่แต่ในร่างของหมาป่าได้อีกต่อไป...ผมอยากกอดคุณ..รีไวล์..อยากจูบ..อยากหอม..อยากบอกรักคุณ...ด้วยตัวผม..ด้วยเสียงของผม รีไวล์....ผมขอโทษ..ที่หลอกคุณรีไวล์..แต่ว่า..ได้โปรด..เชื่อผมนะ..รีไวล์..ได้โปรด..."โคลว์พูดก่อนจะซบลงกับอกของรีไวล์..กอดอีกฝ่ายเอาไว้

                    ช่วยเชื่อผมที...เชื่อผม...ทุกอย่างที่ผมพูดมันคือความจริงครับ..รีไวล์..

                   รีไวล์ก้มลงมองร่างบางที่ก้มลงซุกกับอกของเขา..ความรู้สึกเปียกชื้นที่อกทำให้รู้ว่าโคลว์กำลังร้องไห้..ร้องไห้หนักจนเขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นน้อยๆของร่างบาง...

                    รีไวล์กัดฟันแน่น...เขาสับสนกับคำพูดของอีกฝ่าย..มันมีคำถามมากมายเกินไป..อยากจะถามอยากจะรู้..แต่ว่า...

                    'ผมรักคุณ..'

                    คำบอกรักและความรู้สึกอัดอันของอีกฝ่ายที่บอกเขา อยากกอดเขา..อยากจูบ..อยากหอม..อยากบอกรักเขา..ทุกคำที่ร่างบางพูดออกมา..มันเหมือนสายลมที่พัดเอาคำถามมากมายนั้นออกไปจนหมด..หมดเลย..หมดทุกอย่าง..แบล็ก...ไม่สิ..โคลว์..แก...

                    มือที่แข็งแกร่งกว่าใครขยับจับใบหน้าของร่างบางให้เงยขึ้นมา ดวงตาเขาจ้องมองดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองนั้น...ทำไมเขาถึงดูไม่ออกนะ...ต่อให้ไม่มีขอบสีเหลืองทองนั้น...เขาก็ควรจะบอกให้ออกสิ...ดวงตาที่มองเขาแบบนี้น่ะ...มีเพียงแบล็กเท่านั้น..

                    "รี..อือ.."เสียงที่ตั้งใจจะเรียกเจ้าของมือแกร่งกลับถูกช่วงชิงไปด้วยริมฝีปากร้อนหนักของอีกฝ่าย..ลิ้นร้อนแทรกรุกเข้ามาทันทีเมื่อร่างบางเผลออ้าปากตอบรับจูบร้อนแรงของเขา..รสจูบที่หนักหน่วง..โหยหา..และต้องการ..เหมือนเมื่อตอนนั้น...ค่ำคืนที่เขาและรีไวล์ได้จูบกันครั้งแรก..

                    เสียงน้ำลายและเสียงพยายามหอบเอาอากาศเข้าไปดังขึ้นเบาๆ..เพราะคนแกร่งไม่ต้องการให้มันจบลงไวนัก มือแกร่งคว้าร่างของโคลว์มากอด มือเรียวแทรกจับท้ายทอยร่างบางที่ขยับใบหน้าให้เขาขยับจูบได้มากขึ้นและมากขึ้นเรื่อยๆ..ไม่พอ..มากกว่า..ต้องการมากกว่านี้..

                    กว่าพวกเขาจะรู้ตัว..รสจูบนั้นก็ยาวนานกว่าครั้งก่อนเสียแล้ว..รีไวล์ซบหน้าผากเขากับหน้าผากของร่างบาง ขยับจูบมันเบาๆ.. เปลี่ยนไปซุกกับผมนุ่มของร่างบาง..กลิ่นหอมของกุหลาบสีน้ำเงินลอยเข้ามาในทันที..เหมือนยิ่งตอกย้ำในความฝันเข้าไปอีก...



                    พวกเขาสองคนนั่งกอดกันบนเตียงแบบนั้นนิ่งต่างคนต่างไม่พูดอะไรออกมา...คนหนึ่งรอคอยคำพูดจากอีกคนด้วนใจที่ลุ้นระทึก...ส่วนอีกคนคิดถึงสิ่งที่ผ่านมาทุกอย่าง ทุกอย่างที่โคลว์ทำมา...มันคือความรักที่เขาเฝ้ารอมานาน...

                    ...จากท้องฟ้าที่มืดมิดค่อย...เริ่มสว่างขึ้นมาอย่างช้า ราวกับบอกว่า...มันถึงเช้าแล้ว..

                    ความรู้สึกที่ส่งผ่านมาหยังโคลว์มันเริ่มสงบแล้ว..ไม่มีความสับสน..แต่..ก็ยังมีความสงสัยเคลือบอยู่...และโคลว์รู้ดีว่ามันถึงเวลาแล้ว..ที่ต้องบอกอีกฝ่ายจริงๆ..

                    "แบล็ก..ไม่สิ..โคลว์...นาย.."

                    "ผมจะบอกทุกอย่างครับ...รีไวล์..บอกคุณทุกอย่าง..ตามที่สัญญาไว้..."ดวงตาสีน้ำเงินจ้องตาของรีไวล์เหมือนบอกถึงความจริงใจและมั่นคงให้อีกฝ่าย...

                    "คนทั้งโลก..ผมอาจโกหกได้...แต่กับคุณ...ผมไม่มีวันโกหกครับ...ไม่มี...จะไม่มีวันนั้น..แน่นอนครับ"โคลว์บอกอย่างรู้ดี..สิ่งที่อีกฝ่ายไม่ต้องการ..และไม่คิดอยากได้ยินมัน..คำโกหก...รีไวล์ต้องการความจริง..เรื่องจริงเท่านั้น..และเขาจะบอกมัน

                    "เข้าใจแล้ว....ชื่อจริงของนาย..คือโคลว์..สินะ...."รีไวล์พูดออกมาถึงเขาจะรู้สึกใจหายที่ชื่อแบล็กที่เขาตั้ง-*นั้นจะไม่มีอีกแล้ว...แต่ว่า..ไม่เป็นไร..เพราะเขามีร่างบางที่เขาตามหามาตลอดแล้ว...หมาป่าของเขา..

                    "ครับ..มันเป็นชื่อของผม..มาตลอด..แต่ว่า..จะเรียกแบล็กก็ได้นะครับ...ชื่อที่คุณตั้ง ผมก็ชอบเหมือนกันครับ..รีไวล์..."โคลว์มองอีกฝ่ายเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคิดถึงชื่อนี้แน่นอนเลย..และเขาเองก็ไม่ได้รังเกียจมัน...กลับกัน...เขาชอบมันเสียอีก..เพราะเป็นชื่อที่เมทตั้งให้กับเขา..

                    "ไม่..ไม่จำเป็น..ฉันอยากเรียกนาย..ด้วยชื่อจริงๆของนาย..โคลว์"เขาจูบลงบนผมนิ่มสีดำของร่างบาง..คำพูดไม่กี่คำของอีกฝ่ายทำให้ใบหน้าของโคลว์กับขึ้นสีเลือดขึ้นมาในทันที...ใจร้ายนะครับ..รีไวล์
    
                    "ขอบคุณครับ...รีไวล์"โคลว์ยิ้มก่อนจะอดไม่ได้ที่จะจูบริมฝีปากอีกฝ่ายเบาๆ.....และนั้นเหมือนเป็นการเริ่มรสจูบที่หนักหน่วงอีกครั้งถ้าหากไม่มี....เสียงบางอย่างแทรกขึ้นมาเสียก่อน...

                    ก๊อกๆ

                    "หะ..หัวหน้าค่ะ...โคลว์ เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ..หัวหน้า..โคลว์.."เสียงเพทราดังขึ้นมาสงสัยพวกเขาจะเป็นห่วงเลยเดินมาเคาะเพราะปรกติพวกเขาสองคนเคยตื่นสายแบบนี้ที่ไหน โดยเฉพาะรีไวล์..ที่ตรงเวลาเสียยิ่งกว่านาฬิกาปลุกในยุค2016 เสียอีก...คนแก่ก็เงี่ย

                     "...เอาไงดีครับ.."โคลว์กระซิบถามร่างแกร่งที่มีใบหน้าเหมือนคนโดนขัดใจอย่างแรง ขยับคร่อมตัวเขาเอาไว้บนเตียงนอนสี่เสา โดยสองมือของเขาโอบรอบคออีกฝ่ายเอาไว้..

                    "ชิ...น่ารำคาญจริงๆ..."รีไวล์กระซิบตอบร่างบางเสียงหงุดหงิด...ถึงจะอยากอยู่กับร่างบางมากกว่านี้สักหน่อย..แต่หน้าที่ก็ยังคงเป็นหน้าที่อยู่ดี...และเขาไม่คิดจะทิ้งมันไป..

                    "หึหึ...ไว้ต่อคืนนี้ดีไหมครับ.."โคลว์พูดก่อนจะขยับดึงอีกฝ่ายลงมา และงับเบาๆที่ใบหูอีกฝ่าย..ลากลิ้นเลียเบาๆ..พอยั่วยวน...อีกฝ่าย

                    "อึก...แกไปรู้วิธีแบบนี้มาจากไหนกันหะ.."รีไวล์ถามเสียงเข้มก่อนจะตวัดตามองร่างบาง...ที่ส่งเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ..และผลักเขาออกอย่างนุ่มนวล..

                    "ผมจะบอกคุณทุกอย่าง..พร้อมกับพวกเขาครับ.."โคลว์พูดขึ้นมามองอีกฝ่ายอย่างรักใคร่...เขาจะบอกทั้งหมด..ทุกอย่างที่อีกฝ่ายอยากรู้ และต้องการ..

                    "พวกเขา?...เอลวินหรอ...ทำไมต้องบอก.."รีไวล์บอกเสียงหงุดหงิดก่อนจะขยับขืนไม่ให้ร่างบางขยับลุกออกไปจากใต้ร่างของเขา...ไม่ให้หนีไปไหน...จากเขาอีก..

                    "อา..อย่าสิครับ.อือ..ก็ผมไม่อยากพูดสองรอบนี้ครับ...นะ....รีไวล์"โคลว์ออกมาเมื่อไม่สามารถขยับหนีอีกฝ่ายหนีไปไหนได้...เขาจึงลองส่งสายตาออดอ้อนอีกฝ่ายไปแทน...และดูเหมือนจะ...

                    "ไม่เอา..."รีไวล์พูดขึ้นหลังจากนิ่งคิดผลได้ผลเสียกับการที่จะบอกเรื่องที่โคลว์คือแบล็กได้แล้ว..โดยมีใบหน้าของโคลว์มองงงมาที่อีกฝ่ายอย่างสงสัย..อะไรคือไม่เอาหรอครับหัวหน้า

                    "ครับ?"

                    "เรื่องนายคือแบล็ก..ไม่จำเป็นต้องเอลวิน..ปล่อยมันไว้แบบนี้ล่ะดีแล้ว..."เขาพูดก่อนจะก้มลงซุกจูบซอกคอร่างบางอย่างอดไม่ได้...ที่จะทำรอยตรงนี้เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นของเขา..ของเขาคนเดียว...และเหมือนโคลว์เองก็ไม่รังเกียจแถมขยับคอให้เขาทำรอยได้ถนัดยิ่งขึ้น

                    "ทำไมล่ะครับ..อือ..หัวหน้า.."โคลว์หลุดครางออกมาเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้คิดจะทำมันแค่รอยเดียวซะแล้ว..แต่ขยับทำไปทั่วซอกคอเขาไปถึงไหล่บางที่เผยออกมาเพราะคอเสื้อกว้างที่รนเปิดออกให้เห็น

                    "หึ..ถ้าเจ้าเอลวินรู้คงไม่พ้นต้องหาเรื่องส่งนายไปให้ยัยสี่ตานั้นตรวจนั้นนี้ยุ่งยากวุ่นวาย แล้วแกคิดว่าฉันจะยอมหรอ....ฉันหวง..เวลาอยู่กับนายก็จะมีน้อยลงไปอีก..ไม่เอา..ไม่ต้องบอก..เข้าใจไหม..บอกแค่ฉันก็พอเรื่องทุกอย่างน่ะ.."เขาบอกก่อนจะงับกัดเป็นรอยฟันที่ไหล่บางจนโคลว์หลุดเสียงครางออกมาอีกครั้ง

                    "อึก...ครับ...ผมเข้าใจแล้ว...อา..หัวหน้านี้ขี้หวง....กว่าที่คิดอีกนะครับ.."โคลว์ยิ้มก่อนจะขยับจูบแก้มคนที่คร่อมตัวเขาเอาไว้...ยิ้มอย่างอารมณ์ดี...เขาดีใจที่ทุกอย่างดูจะจบลงอย่างง่ายดายกว่าที่คิด...ไม่แน่..ตัวรีไวล์เอง..ก็อาจจะ..รู้อยู่แล้วก็ได้...แค่ไม่อยากยอมรับเท่านั้น

                    "ใช่...หมาฉัน..ฉันก็หวง...ทำไม..มีปัญหาหรือไง"รีไวล์พูดก่อนจะขยับไปจูบริมฝีปากสีแดงยั่วยวนเขาเบาๆ..ก่อนจะคิดถึงพวกเพทราที่อยู่ข้างนอกนั้น

                    "ครับ...เข้าใจแล้วครับ..คุณไปบอกพวกเพทราเถอะครับ...พวกเขาคิดอะไรต่อมิอะไรไปไกลแล้วนะครับนั้นน่ะ..น้องผมก็ด้วย.."โคลว์บอกยิ้มๆก่อนยิ้มมากกว่าเดิมเมื่อร่างแกร่งปล่อยตัวเขาให้ลุกจากเตียงได้แล้ว แต่ไม่วายกระซิบบอกให้เขารีบไปอาบน้ำก่อน..ที่เขาจะทนไม่ไหว

                    แค่นั้นก็ทำให้เลือดในกายของโคลว์วิ่งขึ้นมาบนหน้าอย่างไม่ต้องเสียเวลา....หัวหน้าตอนนี้....อ๊าก!!...มีเสน่ห์ชะมัดเลย!!

                    รีไวล์มองร่างบางที่ขยับลงไปนอนอายม้วนอยู่บนเตียงนั้นก่อนจะมุมปากจะยกขึ้นยิ้มอย่างอารมณ์ดีและ ยอมผละไปเปิดประตูจริงๆเสียที...อา..เจ้าพวกนั้นยืนกันไม่ไปไหนจริงๆด้วยแหะ..หน้าตาล่ะคน..ดูจะคิดไปไหนไกลอย่างที่โคลว์บอกจริงๆด้วยสิ..

                     "เดี๋ยวฉันจะลงไป...พวกนายลงกันไปก่อน"รีไวล์บอกอีกฝ่าย โดยเขาแกล้งทำเป็นไม่ได้สังเกตุเห็นสายตาของทั้ง 5 คนที่แทบจะยื่นคอเข้าไปมองลอดช่องประตูที่เขาจงใจเปิดกว้างให้เห็นร่างคุ้นตาของโคลว์ที่กำลังขยับลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินเข้าไปในสภาพเสื้อผ้าแทบจะหลุดมิหลุดแล...และยังเตียงนอนหัวหน้าที่ยับเหมือนเจอสงครามมานั้นอีก...ไม่สิ..ไอ้ที่สำคัญน่ะมันที่คอต่างหาก!!

                    รอยจูบรอยกัดนั้นมันอะไร!!!!

                    แค่แวบเดียว...แต่จับรายละเอียดได้เป๊ะ! นี้ล่ะคือหน่วยปฎิบัติการพิเศษรีไวล์!...

                    "มองอะไรกัน..?"เสียงของรีไวล์ดังขึ้นมาทำให้สติของทั้ง 5 เด้งขึ้นมาทันที..ก่อนจะเป็นเอเลนที่พูดขึ้นมา

                    "ปละ..เปล่าครับ..คะ..แค่สงสัยว่าพี่โคลว์..เออ..ไปไหนหรอครับ..ปรกติเห็นตื่นเช้าน่ะครับ.."เอเลนพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆกลบเกลื่อนความเป็นห่วงพี่ชายของตัวเอง...ไอ้เมื่อกี้นี้เขาเห็นแวบๆ..นิดเดียวเองนี้ครับ..

                    "ไปอาบน้ำ...เดี๋ยวฉันก็จะตามไปเหมือนกัน..พวกนายลงไปได้แล้ว...พวกฉันคงจะช้าหน่อย..กินข้าวกันไปก่อนเลยนะ..ไม่ต้องรอ"รีไวล์พูดหน้านิ่งก่อนจะปิดประตูห้องไม่ได้ฟังเสียงขานรับของพวกเพทราที่เบาหวิวเพราะยังอยู่ในภวังค์อยู่

                    "เดี๋ยวนะ..ตามไปเนี้ย..แถมยังไม่ต้องรอ ลงช้าอีก....หัวหน้าอาบน้ำพร้อมโคลว์หรอ....."เป็นกุนเธอร์ที่พูดขึ้นมา ก่อนจะถูกทั้ง 4 คนหันไปมองทันที.. "อะ..อะไร.."

                    "ไม่จริงน่า...เสร็จหัวหน้าไปแล้วหรอโคลว์น่ะ"เอิร์ธพูดขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ...ยั่วมาตั้งหลายปี..ในที่สุดไอ้โคลว์ก็ทำสำเร็จหรอวะเนี้ย!

                    "อือ...ก็นะ..หัวหน้าก็ไม่ได้อายุน้อยๆแล้ว...โคลว์เองมันก็สวยเหมือนกันนี้หว่า..หวั่นไหวสักทีก็ไม่แปลก..แอ๊บ!"ออลโอ้พูดขึ้นเมื่อถูกเพทราตบหลังดังปาบก่อนจะมองว่าตีเขาทำไม...

                    มือของเพทราชี้ไปให้ดูเอเลนที่ยังยืนอึ้งน่างง ทำให้ทุกคนหันไปมองด้วยความรู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถุก...ไอ้เด็กนี้พึ่งเข้ามาอาจจะยังไม่ชินล่ะมั่งนะ...

                    "เออ..เอเลน.."

                     "คุณเอิร์ธครับ.."

                    "วะ..ว่าไง"..เอาแล้วไง..ทำไงดีวะ..หน้าเอเลนช๊อคโคตรขนาดนี้...

                    "พี่ผมจะตายไหมครับ..."

                    "หะ?"

                    "ฮือๆ..พี่ผมจะตายไหมครับคุณเอิร์ธ...ท่าทางคุณรีไวล์หนักขนาดนี้ ขนาดเตะผมฟันยังหลุดเลยนะครับ..แล้วพี่ผมจะเหลือไหมครับ.."เอเลนถามออกมา เล่นทำเอาผู้ใหญ่ 4 คนงงไปไม่ถูกกันเลยทีเดียว...

                    เอเลน....พี่นายไม่ตายหรอก...จะสุขสมอย่างที่หวังไว้มากกว่า...พวกเขานี้ต่างหาก..ที่จะต้องเลียนตายแน่นอน...

                    แต่นั้นล่ะ..ใครจะไปพูดปรับทัศนคติอธิบายให้น้องเขาดีล่ะเนี้ย!..ไม่กล้าโว้ย!

                    ทั้งสี่คนมองหน้ากันก่อนจะตัดสินใจลากเอเลนไปคุยก่อนเพื่อไม่ให้น้องช๊อก..พอๆกับค่อยๆอธิบายความเป็นมาตั้งแต่พี่ชายของเอเลนมาอยู่ในหน่วยว่ามันทำป่วนอะไรกับหัวใจของหัวหน้ารีไวล์เอาไว้บ้าง!

                    โดยพวกเขาทั้งสี่ไม่รู้เลยว่า.หลังจากพวกเขาลงไปไม่นาน..คนที่อยู่ในบทสนทนาเรื่องเล่าของพวกเขาได้ลงมาหลบอยู่หน้าประตูทางเข้าห้องอาหารที่พวกเขาอยู่กันเรียบร้อยแล้ว

                    คนหนึ่งมีสีหน้ายิ้มแย้มหัวเราะไปกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น....ส่วนอีกคน..ยังคงมีหน้าบูดบึ่งเหมือนเคยไม่เปลี่ยนแปลง...ก็นะ..ที่ผ่านมาเจ้านี้ป่วนเขาไว้หลายอย่างจริงๆนั้นล่ะ...

                         เพราะแบบนี้...เขาถึงต้องเอาคืนชนิดทบต้นทบดอก...เอาให้เวลาเกือบจะ 8 ปีนี้เอาให้คุ้มกันไปเลย!

                         และเหมือนยังไม่รู้ตัว..ว่าตัวเองกำลังถูกคาดโทษโดยชายที่แข็งแกร่งกว่าใคร และไปโผล่เข้าไปกลางวงของพวกเอเลนซะอย่างนั้น..แทบทำเอาวงสนทนาแตกเป็นแตนแตกรังในทันที...ก่อนพวกเขาจะเห็นหัวหน้ารีไวล์ที่เดินเข้ามา...ใบหน้าทุกคนกลายเป็นยิ่งกว่าแตนแตกรังเสียอีก ....วันนี้ช่างทำให้พวกเขาหัวใจจะวายกันซะจริงๆ!!
TBC

          อ๊าก! อยู่ๆก็เกร็งขึ้นมา กลัวว่าจะเขียนไม่สนุกซะอย่างนั้น กลัวทำให้คนอ่านผิดหวัง ฮือๆ ถ้าภาษาของผู้เขียนดูผิดไปหรือไม่ดีตรงไหนผู้อ่านบอกได้เลยนะค่ะ ผู้เขียนพร้อมจะแก้ไขค่ะ

          ต้องขออภัยท่านผู้อ่านทุกท่านที่มาต่อเช้าอีกวันแบบนี้นะค่ะ แต่งานเยอะสุดๆจริงๆค่ะ กลับมานี้แทบสลบกันเลยที่เดียวค่ะ แต่ว่าไม่เป็นไรค่ะ จะสู้ต่อไป ย๊าก!! พลังหัวหน้าสถิทย์! 55555+ ขอบคุณทุกท่านที่มาสนุกไปด้วยกันมากๆเลยค่ะ /ฮือๆๆๆ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านมากๆเลยนะค่ะ ดีใจอย่างที่สุดค่ะ  รักทุกท่านจริงๆเลยค่ะ หวังว่าจะสนุกไปด้วยกันแบบนี้ไปเรื่อยๆนะค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!!

ปล.ผู้เขียนกำลังคิดว่าจะมีฉาก NC ดีไหม..มันจะเร็วไปหรือเปล่านะ แต่คิดว่ารีไวล์รอโคลว์มา 8 ปีน่าจะอดกั้นมามากๆ..พี่แกก็คงไม่น่ารอนาน...หรือว่าท่านผู้อ่าคิดว่ายังไงค่ะ..อยากอ่านกันหรือเปล่าค่ะ ฉากนี้น่ะค่ะ ^^ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #482 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 12:06
    อยากอ่านนนนนนน
    #482
    0
  2. #189 puyfay_xoxo (@puyfay-7669love-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 11:48
    อยากอ่าน nc ค่ะไรท์ ตั้ง8ปีเชียวนะทบต้นทบดอกไปเลยยยยยย
    #189
    0
  3. #178 Peper17 (@Peper17) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 22:22
    อยากอ่านค่าาาาาาา จาเอาจาเอาNC~
    #178
    0
  4. #177 back rose (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 22:17
    รีบมาอัพน่าาาา
    #177
    0
  5. #176 lascaboy (@lascaboy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 21:56
    สนุกมากกก จะรอค่ะ
    #176
    0
  6. #174 mikami (@worawichani) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 18:53
    ขอบคุณค่ะสนุกมากๆเลย
    #174
    0
  7. #173 Empty Not Thing (@luckdee18801) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 18:47
    ชอบมากค่ะ เรื่องncแล้วแต่ไรต์เลยค่ะ แต่ถ้ามีก็ดีนะค่ะ
    #173
    0
  8. #172 Fah0393 (@fah0393) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 18:28
    มาแล้วๆ สนุกมากๆเลยคร้า มาอัพต่อน่ะคร้า 
    แหมมมมม เขิลแทนโคลเลย
    #172
    0
  9. #169 Hoshino Yoru (@Vongola_Diecimo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 17:18
    อัดอั้นตั้ง 8 ปี จัดหนักตั้งแต่บ่ายไปจนถึงสายๆของอีกวันเลย
    #169
    0
  10. #168 PIP'3 (@-pit-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 17:08
    ไรท์สู้ๆๆ
    #168
    0
  11. #167 •Glitter• (@starglitter) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 15:47
    สู้ๆนะไรท์
    #167
    0
  12. #165 SoSompreal (@SoSompreal) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 14:45
    มีฉากncเลยไม่เร็วไปหรอกไรท์ๆจะเอาฉากnc
    #165
    0
  13. #164 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 13:49
    มดเต็มไปหมดเลย~~~~~
    หมาของชั้น ชั้นหวง ... เต็มปากเต็มคำจริงๆ 5555+++
    #164
    0
  14. #163 Saki-of-Samesaka (@Saki-of-Samesaka) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 11:59
    รีไวล์เมะไป.้าาาาา!โคลว์เคะหน่ะดีแล้ว!!!!!!ขอบคุณนะแม่จ๋า(ไรต์)ถ้าได้ผmeขอncได้มั้ยง่าาาาาาาา~
    #163
    0
  15. #162 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 11:42
    ไม่ต้องเกร็งหรอกไรท์ ผ่อนคลายเถอะค่ะ เพราะสนุกมากจริงๆ
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    ปล.โคลว์กลายเป็นเคะสายยั่วตามที่ไรท์เคยบอกไปซะแล้ว....ความเมะที่สั่งสมมาหายหมดเลย 5555555
    #162
    0
  16. #161 Vindice Sakura (@fhaniko) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 11:41
    ขอ NCค่ะ!! ตอนนี้ฟินมากๆ ///_/// มดเต็มจอไปหมดเลย~
    #161
    0
  17. #160 ชิโระ โทโย (@junuzuz11) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 11:40
    รอตอนต่อไปยุน่ะค๊าาา
    #สนุกมากก ชอบที่สู๊ดด
    #160
    0
  18. #159 banyapa1123 (@banyapa1123) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 11:29
    อัพต่อนะค่ะ สู้ๆค่ะ^^
    #159
    0
  19. #158 ความหวังที่เรือนราง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 11:18
    สนุกมากค่ะรีบมาอัพต่อน่ะค่ะ
    #158
    0
  20. #157 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 11:07
    ไรท์มาต่อเร็วๆน๊ารออยู่
    #157
    0
  21. #156 Banz955 (@Banz955) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 11:03
    ฟินนนนนต่ออีกนะค่ะ
    #156
    0
  22. #155 บุษกร อ่อนดี (@2noey6) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 10:56
    ขอบคุณน้าาาาา รอค่าาาาาา^~^
    #155
    0
  23. #154 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 10:52
    มี nc ยิ่งดีเลยค่ะไรต์//ยกนิ้วโป้ง
    #154
    0
  24. #153 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 10:47
    หมาของฉัน. กรี๊ดดด ทำไมมันดูsmจังเลยน้าาา
    #153
    0
  25. #152 Jinka Lumina (@lunatan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 10:44
    อ๊ายย เขิน 55555 มี nc เลยค่ะ รอๆๆ
    #152
    0