[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 16 : หมาป่าที่รัก 15 : มารยาทช่างงามนัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    6 พ.ย. 59


               หลังจากจัดการเรื่องที่ห้องอาหารเสร็จ รีไวล์เห็นว่ายังพอมีเวลาก่อนที่พวกฮันจิจะมาถึงที่ปราสาทเลยหาเรื่องสั่งพวกเพทรารวมไปถึงเอเลนให้ทำงานทำความสะอาดที่ค้างจากเมื่อวานซะ ก่อนจะจัดการลากโคลว์มาที่ห้องทำงานของเขาชั้นบนเพื่อให้เล่าเรื่องตลอด 8 ปีที่ผ่านมาให้หมด เพราะไม่อยากรอจนถึงฟ้ามืด...มันเสียเวลา...

               คนแก่นี้ช่างใจร้อนเสียจริงๆ.....เฮ้อ..

               แน่นอนว่าโคลว์เล่าย้อนไปถึงตอนที่เขาเป็นใคร มาจากไหนและเกิดอะไรขึ้นกับเขา ทำไมถึงตื่นมามีพลังแบบนี้.ทั้งหมดลากยาวมาจนถึงปัจจุบัน ชนิดว่าทุกเรื่องของเขารีไวล์ได้รู้ทั้งหมด...เอ๋..จะลืมบอกก็เรื่องที่เขาเคยจีบใครบ้าง..ขืนบอกเขาได้ตายแน่ๆ..ถึงจะจีบใครไม่ติดเลยก็ตามเถอะ..แต่ไม่บอกคงดีกว่า

               "ฉันขอสรุปโคลว์"รีไวล์ที่เหมือนจะได้รู้ข้อมูลแบบรวดเดียวเริ่มจะปวดหัวจนต้องขอไล่เลี่ยงสรุปใจความสำคัญ หากเป็นคนอื่นเขาคงไม่สนใจและปล่อยผ่านไป..แต่เพราะเจ้านี้คือหมาตัวสำคัญ...เลยปล่อยไม่ได้แม้แต่เรื่องเดียว..

               "ครับ"

               "นายเป็นคนเมื่อร้อยปีก่อน...ที่ถูกใครบางคนลักพาตัวไปทำอะไรบ้างอย่าง จบด้วยตื่นมาในโลง"

                 "เออ จริงๆมันเรียกแคปซูนครับ มันเป็นกระจกใส่เห็นข้างในและมีโครงเหล็กประกอบเพื่อความทนทานครับ"โคลว์แก้ให้อีกฝ่ายก่อนจะยิ้มแห้งๆ..รู้สึกแปลกๆที่คนยุคอดีตร้อยปีต้องมาสอนคนยุคปัจจุบันที่แทบจะกลับไปสมัยยุคสงครามโลก?..ถึงจะเป็นสงครามกับไททันแทนคนก็เถอะนะ..

                  "มันต่างกันตรงไหน ถ้าใส่ร่างนายและทำให้นายหลับเป็นตายมา ร้อยปี..มันก็เหมือนๆกันนั้นล่ะ..ต่อนะ..แล้วนายก็ตื่นมาเจอไททัน แล้วพบว่ากัดมือตัวเองจะทำให้กลายเป็นหมาป่าสีดำมีปีก สูง15เมตร เพราะมีเจ้าอะไรนะ"รีไวล์คิ้วกระตุกเมื่อคำไม่คุ้นหูที่ได้ยินมาเมื่อกี้..แต่ไม่อยากพูดออกมาว่าเขาจำไม่ได้..เละเหมือนโคลว์จะรู้ดี

                   "ยีนของหมาป่าแวร์วูฟกับนกฟินิกซ์ครับ ดูเหมือนคนจับผมไปตั้งใจจะสร้างร่างมนุษย์ที่ผสมสัตว์วิเศษในตำนานน่ะครับ..แต่ผมก็ไม่รู้หรอกนะครับว่าพวกนั้นไปหายีนพวกนั้นที่ไหนถึงเอามาลองกับคนได้น่ะครับ.."โคลว์ทำหน้าสงสัย

                    "นายกำลังคิดว่ามันอาจเกี่ยวข้องกับไททันที่มาปรากฎในตอนนี้ใช่ไหม...โคลว์.."รีไวล์พูดอย่างรู้ความคิดร่างบาง..ไม่แน่พวกไททันที่พวกเขาไล่ฆ่ามาตลอดอาจจะเป็นมนุษย์เคราะห์ร้ายที่ถูกจับไปทำการทดลองแล้วเกิดการผิดพลาด..แต่ว่า..มันจะเยอะขนาดนี้เลยงั้นหรอ...

                    "ครับ...ในสมัยของผมน่ะ..มนุษย์ก้าวหน้าทางวิทยาการมาก...มากจนเรื่องความเป็นมนุษย์ดูจะลดต่ำลงไป...และเริ่มมีสงครามคลื่นใต้น้ำอยู่เล็กน้อย..แต่ผมไม่เคยได้ยินว่ามีการทำการวิจัยอะไรแบบนี้หรอกครับ...แต่ก็ไม่แน่อีก..เพราะผมเป็นแค่คนธรรมดาที่มีพ่อเป็นนักวิจัยเล็กๆเท่านั้น...ข่าวระดับสร้างสัตว์ประหลาดหรือไททันน่ะ..รัฐบาลในสมัยผมคงไม่มีทางปล่อยให้เรื่องรั่วไหลหรอกครับ.."โคลว์บอกก่อนจะถอนหายใจ..เมื่อคิดว่าคนเมื่อ ร้อยปี..น่าจะเป็นสาเหตุทำให้ลูกหลานต้องกลับสู่ยุคล้าหลังเหมือนตอนนี้...ไม่ใช่น่าสิ...มันใช่เลยล่ะ...

               มนุษย์มักคิดว่าตัวเองคือพระเจ้าจะทำสิ่งใดก็ได้.....จนหลงลืมไปว่าธรรมชาติต่างหากที่เอาชนะมนุษย์ได้เสมอ สำหรับโลกแล้ว..มนุษย์ก็ไม่ต่างกับแมลงตัวหนึ่งที่มาอาศัยอยู่เท่านั้น ....

               เหมือนดั่งตำนานที่มนุษย์ใช้วิทยาการที่มากมายสร้างหอคอยเพื่อจะไปถึงหยั่งท้องฟ้าเบื้องบนให้ถึงสวรรค์ จึงถูกพระเจ้าเบื้องบนลงโทษให้ทุกคนบนโลกไม่อาจเข้าใจกันได้...โดยการเอาภาษา วัฒนธรรม มาเป็นตัวกั้น...และนั้นทำให้มนุษย์ไม่เข้าใจ..ทั้งๆที่มีความต้องการเหมือนกัน..แต่ต่างกันแค่จุด...เป็นเหตุให้หอคอยนั้นกลายซากแห่งความความโง่เขลา..ที่ครั้งหนึ่งมนุษย์คิดจะเอาตัวไปเทียบพระเจ้า...

               "อือ..หลังจากนายมาปรากฎตัวที่นี้ก็กลับร่างเดิมไม่ได้จนมาเจอฉันเพราะฉันเป็นเมทของนายสินะ"รีไวล์พูดขึ้นมาโดยหวังให้ใบหน้าที่เศร้าหมองของร่างบางให้กลับมายกยิ้มเหมือนเคย...และมันได้ผล

               "ครับ..เมทคือคนที่เป็นดั่งลมหายใจ..เป็นวิญญาณอีกครั้ง...หากไม่มีเมทชีวิตก็เหมือนตกอยู่ในความมืดมิดสับสน และทรมาน..หรือมากสุดก็ตายครับ....สำหรับเผ่าวิเศษการคงอยู่ของ 'เมท' มีความสำคัญเทียบเท่าชีวิตครับ..สำหรับพวกมนุษย์คงเปรียบได้ดั่งคู่แท้ เนื้อคู่อะไรประมาณนั้นครับ...แต่ถ้าแบบนั้นน่ะต่อให้อีกคนตายไปบ้างคนก็ไม่ถึงกับร้ายแรงตายตามไปหรอกครับ...แต่กับเผ่าวิเศษไม่ได้น่ะครับ...ยกเว้นมีเหตุจำเป็นที่ต้องรับคำสัญญาต่อจากเมท หรือมีลูกที่เป็นตัวแทนของเมทให้ดูแลครับ...ถึงอย่างนั้นมันก็เหมือนคนที่อยู่โดยไร้หัวใจไปครึ่งหนึ่งแล้วน่ะครับ"โคลว์พูดก่อนจะยกยิ้มมองอีกฝ่าย..ก่อนมองรีไวล์เดินมานั่งข้างตัวเขาบนโซฟา..นั้นทำให้เขาไม่พลาดที่จะล้มตัวลงนอนซบตักอีกฝ่าย..ที่ยอมให้เขานอนอย่างโดยดี..

               "ถ้าฉันตายไป..แกก็จะตายตามไปด้วยงั้นหรอ.."รีไวล์มองจ้องมองร่างบาง..ถึงเขาไม่คิดว่าตัวเองจะตายเร็วนัก..แต่ก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี

               "ครับ..ถ้าโลกนี้ไม่มีรีไวล์อยู่...ผมเอง..ก็ไม่คิดที่จะมีชีวิตอยู่ต่อหรอกครับ...คุณน่ะ..เป็นชีวิตของผมนะครับ.."โคลว์พูดก่อนจะขยับกอดเอวอีกฝ่ายหลวมๆ

               "ฉันไม่ตายง่ายๆแบบนั้นหรอกไอ้ลูกหมา"รีไวล์บอกราวกับคำสัญญากลายๆ...ใช่..เขาไม่ยอมตายง่ายๆเด็ดขาด...ไม่ยอมจากเจ้าเด็กนี้ไป..และไม่ยอมให้เด็กนี้จากเขาไปไหนก่อนเช่นกัน

               "ครับ..ผมเชื่อครับ..หึ..เมทผมแข็งแกร่งเจอผมครั้งแรกคุณยังไม่กลัวเลย"โคลว์ยิ้มเมื่อคิดถึงครั้งแรกที่เจอกับอีกฝ่าย

               "หึ..แกมาในร่างหมาป่า..ทั้งๆที่ฉันควรจะกลัว..แต่กลับไม่เลย...คงเพราะฉันรู้ว่าแกมันบ้าล่ะมั่ง"รีไวล์มองอย่างอ่อนโยนก่อนจะขยับมือลูบผมสีดำนุ่มนั้นเบาๆ

               "ใจร้ายนะครับ...หลังจากนั้น.....จากตอนที่ผมโดนยิงด้วยกระสุนปืนใหญ่จนแยกจากคุณไป..ผมพยายามหายตัวไปเพื่อไปรักษาตัวในหน้าผาที่ผมพึ่งบอกคุณไปเมื่อกี้...แต่ว่า..คงเป็นโชคชะตามั่งครับ..ทำให้ผมไปเจอหมอคริช่า..เขารักษาผม..แต่ว่าพอฟื้นผมก็เริ่มตระหนักได้ว่าผมไม่อยากอยู่ข้างๆคุณในฐานะหมาป่าอีกแล้ว..แต่อยากอยู่ข้างๆคุณในฐานะคนรัก.."

               "แก่แดด"

               "ฮ่าๆครับ..แต่ว่าก่อนจะสมัครทหารผมพอมีเวลาและจำได้ว่ากองสำรวจที่คุณอยู่ไม่มีใครให้การสนับสนุนเลย..ทุกอย่าง..มันลำบากมาก..เพราะงั้นเพื่อให้คุณต้องอยู่อย่างลำบากผมจำเป็นต้องสร้างฐานอำนาจที่มากพอที่จะเป็นกำลังสนับสนุนให้กับคุณ...และทางที่ง่ายที่สุดที่ผมคิด..ก็คือเมืองใต้ดินที่ผมกับคุณอยู่ด้วยกันมาตลอด..."โคลว์เงยหน้ามองอีกฝ่ายที่มองเขาตอบกลับมาอย่างอบอุ่น

               หัวใจของรีไวล์รู้สึกอบอุ่นเมื่อคิดว่าทุกอย่างที่เจ้าหมาตัวแสบของเขาทำ...มันเพื่อเขามาโดยตลอด...และน่าอายที่เขาไม่รู้ถึงมันมาโดยตลอด...

               "นายนี้มัน....แสบจริงๆ...."รีไวล์พูดก่อนจะเคาะหัวร่างบางเบาๆ

               "เจ็บนะครับ...แต่ว่า.."

               "เหนื่อยไหม.."รีไวล์พูดขึ้นแทรกร่างบางได้เป็นครั้งแรก...ทำให้ริมฝีปากที่กำลังจะพูดงอนอีกฝ่ายชะงักลงทันที..ดวงตาของรีไวล์แสดงออกถึงคำขอบคุณมาจากหัวใจ..ก่อนจะจับมือเขาขึ้นมาจูบเบาๆเป็นรางวัล..

               "ไม่ครับ...ผมน่ะเพื่อคุณแล้ว..ทุกอย่าง...ชีวิตก็มอบให้ได้ครับ...แต่ว่า..ถ้าจะให้รางวัล..ผมอยากได้ที่..อื้อ.."ริมฝีปากร้อนกดปิดปากร่างบางอย่างรู้ใจ รสจูบหวานและกลิ่นหอมผลไม้สุกสดชื่น..ทำให้โคลว์พอใจ..ก่อนพวกเขาจะผละจูบกันช้าๆ..เพราะยังคุยไม่จบ..

               "ไว้ค่อยให้อีก...เล่าต่อสิ"รีไวล์คิดเมื่อเห็นใบหน้าเคลิ้มและขัดใจที่จูบหวานๆจบลงไวนัก

               "ก็ได้ครับ..หลังจากนั้นผมก็เข้าเป็นทหารจนมาถึงตอนนี้...จบแล้วครับ....รางวัล..ให้ผมอีกสิครับ.."โคลว์พูดก่อนจะขยับขึ้นมานั่งคร่อมตักร่างแกร่ง ดวงตาเว้าวอนขอจูบที่มากกว่านี้...แวร์วูฟในตัวเขาอยากได้มากกว่านี้...ราวกับยั่ว...ลิ้นร้อนของร่างบางขยับเลียริมฝีปากแกร่งเบาๆก่อนจะกดจูบรีไวล์เบาๆ..ยิ่งเมื่อริมฝีปากร้อนนั้นขยับเปิดออกให้ลิ้นเล็กแทรกเข้าไป..ราวกับกับดักที่ทำให้โคลว์รู้สึกหลงไหลไปกับมัน...ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อยกับสัมผัส..ยิ่งมือแกร่งขยับลากลงมาที่สะโพกของเขาอย่างช้าๆด้วยแล้ว...

               อา...เมท..เมทที่รัก...ผมจะ..ไม่ไหว...

               ริมฝีปากร้อนผละจูบออกมา ฟังเสียงขัดใจของร่างบาง ก่อนริมฝีปากร้อนจะเปลี่ยนมาซุกที่หน้าอกร่างบาง..เขาดูดดุนกัดยอดอกร่างบางผ่านเสื้อสีขาวตัวบาง..ทำให้โคลว์เกร็งขึ้นมาในทันที...มือเขาถูกยกขึ้นมากอดรอบคออีกฝ่ายให้แนบชิดมากขึ้น...เสียงหอบหายใจและเสียงครางหวานดังเบาๆข้างหูรีไวล์เมื่อเขายังเล้าโลมเล่นกับยอดอกร่างบางผ่านเสื้อขาวตัวบางนั้นไม่เลิก...แต่ว่า...

               โคลว์สะดุดกับกลิ่นบางอย่างที่เขาพึ่งรู้สึกถึงมัน....กลิ่นที่เขาไม่รู้สึกอยากจะได้รับมันในเวลาแบบนี้เลยจริงๆ...นั้นทำให้เสียงครางที่เขาควรจะร้องออกมากลับกลั้นเอาไว้..สร้างความสงสัยให้กับรีไวล์จนเขาผละจากยอดอกหวานแม้ผ่านเสื้อขาวนั้นออกมา....

               "มีอะไรโคลว์"รีไวล์กระซิบข้างหูร่างบางที่ขยับโน้มตัวมาฟังเขา ก่อนร่างบางจะกระซิบตอบกลับ...

               "ผู้บัญชาการเอลวิน.."โคลว์บอกเสียงสั่น..เขาพยายามระงับความรู้สึกสั่นระรัวของตัวเองที่เกิดจากความต้องการ..แวร์วูฟของเขาต้องการเมท...แต่ว่า..ดันถูกไอ้หัววิกพ่วงท้ายไอ้คนจมูกกับหญิงสี่ตามาด้วย..

                    เขาน่าจะหาทางทำให้ทั้ง 3 คนนี้หายไปสักเดือนหนึ่ง..ไม่สิ..หายไปอยู่ในกระเป๋ามิติของเขาเลยดีกว่า!..หลงมันอยู่ในนั้นจนตายไปข้างเลย!..

                    "ชิ...มันได้ยินทั้งหมดแล้วสินะ.."รีไวล์กระซิบอย่างหงุดหงิด...เขาลืมไปได้ยังไงว่านี้ได้เวลาที่พวกนั้นจะมาแล้ว..หงุดหงิดจริง!

                    "นายไหวไหมโคลว์"เขาขยับมองร่างบางที่ยังตัวสั่นด้วยแรงอารมณ์ ก่อนจะได้รับรอยยิ้มหวานมาพร้อมกับคำขออนุญาตไปจัดการตัวเองในห้องน้ำของเขาก่อน...แน่นอนว่ารีไวล์ถึงอยากจะไปช่วยร่างบางแต่ก็...ยอมไปก่อน..ไว้ค่อยคืนนี้แล้วกัน..

                    เขาอนุญาตให้ร่างบางไป...ก่อนจะมองส่งร่างบางเข้าห้องน้ำส่วนตัวไป..และตัวเขาเดินไปเปิดประตู ดูไอ้พวกหน้าด้านที่กระเด้งออกจากประตูห้องเขาไปเก๊กท่าอยู่ที่กำแพงอีกด้านอย่างน่าหมั้นไส้

                    "ไงรีไวล์...เสร็จธุระแล้วหรอ"เป็นเอลวินที่พูดออกมาเป็นคนแรก..เพราะใบหน้าของฮันจิดูจะเคลิ้มไปไหนต่อไหนแล้ว...ส่วนมิเกะก็....ยิ้มมุมปากต่อไป....

                    "ยัง...เพราะแก..ฉันเลยยังทำไม่เสร็จ...มีธุระอะไร"รีไวล์พูดกับอย่างหัวเสียและเขายังไม่ยอมให้ทั้งหมดเข้าไปในห้อง..เพราะไม่อยากให้ได้ยินเสียงครางหวานๆของโคลว์...เห็นที..เขาควรจะบอกให้โคลว์ช่วยคิดวิธีทำห้องเก็บเสียงซะหน่อยคงดี..

                    "ธุระน่ะหรอ..นายก็น่าจะรู้นี้ว่าพวกเราต้องมาคุยกันเรื่องเดินทัพทางไกล..อือ..หรือว่านายหลงใครจนลืมหรือเปล่า.."เอลวินบอกก่อนจะยิ้มกริ่มมองอีกฝ่าย..ถึงหน้ารีไวล์จะนิ่ง..แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะหยอกอีกฝ่ายเพื่อหวังใบหน้าอายๆจากคนตายด้านไม่ได้

                    "ถ้าแกมาถึงแล้วทำไมถึงไม่เคาะล่ะ..เอลวิน..มาแอบฟังทำซากอะไรอยู่นานสองนาน"รีไวล์มองอีกฝ่ายอย่างรู้ทัน

                    "เฮ้อ..ฉันไม่ได้แอบฟังนะรีไวล์..ฉันแค่เดินมาและได้ยินเรื่องน่าสนใจเลยหยุดรออย่างมีมารยาทเท่านั้นเอง"เอลวินยิ้มออกมาอย่างไม่สะท้านกับคำด่าของรีไวล์

                    "ผมว่าถ้านั้นคือมารยาท..พวกคนที่แอบฟังคงเป็นพวกมีมารยาทอย่างสูงแล้วล่ะครับผู้บัญชาการเอลวิน.."โคลว์เปิดประตูออกมาใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิมแต่ก็ยังมีริ้วแดงๆอยู่เล็กน้อย..เสื้อผ้าของร่างบางถูกหยิบมาเปลี่ยนใส่ใหม่..เพราะชุดเดิมถูกโยนลงถังรอซักไปแล้ว..

                    "หึ..ก็คงอย่างนั้นล่ะโคลว์...อ๋อไม่สิ..เรียกว่าคุณแบล็ก..หรือนายท่านวูฟดีล่ะ..?"เอลวินพูดก่อนจะเลิกคิ้วกวนอีกฝ่ายอย่างรู้ดีว่า โคลว์รู้แล้วว่าเขาได้ยินทั้งหมด..

                    "เรียกโคลว์เถอะครับ..แบล็กน่ะเป็นชื่อที่รีไวล์เรียกได้คนเดียวครับ..ส่วนวูฟก็นามแฝงตอนทำธุรกิจ..เพราะงั้น..กรุณาเรียกผมว่าโคลว์ต่อไปด้วยครับ..ผู้บัญชาการเอลวิน"โคลว์ยิ้มละไมแต่ก็มีแผ่ไอเย็นๆให้อีกฝ่ายรู้สึก...แต่คนเนียนได้โล่ห์อย่างเอลวินก็ยังคงเฉยอยู่

                    "หึ...ฉันเข้าใจแล้ว...เอาล่ะ..ฉันว่าเราไม่ควรมาคุยแผนการณ์เดินทางข้างนอกหรอกนะ...ข้างในเรียบร้อยแล้วใช่ไหมโคลว์"เอลวินมองอีกฝ่ายที่กระตุกยิ้มส่งมาให้เขา...ดวงตาฉายแล้วหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมา

               "ครับ..มันเรียบร้อยครับ..เพราะผมไม่ได้ทำมันเลอะ....ผมจะไปเตรียมน้ำชามาให้นะครับ"โคลว์เปิดประตูให้โดยให้รีไวล์เจ้าของห้องทำงานเข้าไปก่อนคนแรก...ก่อนจะขอตัวไปเอาน้ำชา...แน่นอนว่าเขาตั้งใจจะผสมยาให้อีกฝ่ายเป็นโรคไตตายไปเลย...แต่ว่า...

               "อ๋อ..ไม่ต้องเอามาเผื่อฉันนะโคลว์...พอดีฉันเอานี้มาแล้ว.."เอลวินพูดหลังจากทั้งหมดทรุดลงนั่งบนโซฟา พร้อมกับหยิบเอากระติกน้ำเก็บความร้อนเย็น...สินค้าใหม่ของเครือวูฟที่ตอนนี้มีให้กับพวกทหารได้เช่าใช้กันก่อนจะทำออกขายจริงลงในตลาดในปีหน้า...

               ".......ไม่คิดว่าคุณจะใช้ด้วยนะครับ.."โคลว์พูดขึ้นมาก่อนจะเอาชามาให้ทุกคนยกเว้นเอลวินที่ดื่มชาจากถ้วยที่ติดมากับกระติกด้วยเท่านั้น..

               "ช่วงนี้ชีวิตฉันเหมือนจะถูกโดยวางยาถ่ายบ่อยๆจนท้องฉันโล่งเกินไปน่ะ...เลยป้องกันไว้ก่อน.."เอลวินบอกก่อนจะมองโคลว์อย่างรู้ทัน..เขารู้มาได้สักระยะแล้วว่า คนที่วางยาถ่ายให้เขาติดๆกันมานี้คือ...เจ้าแสบโคลว์...แต่ไม่มีหลักฐานเท่านั้นเอง...

               "เอ๋..งั้นหรอครับ...หึ..แต่คิดว่าจะรอดหรอครับ.."โคลว์ยิ้มละไมก่อนจะยืนอยู่ข้างๆโซฟาที่รีไวล์นั่งอยู่

               "หา?"เอลวิลชะงักเล็กน้อยก่อนจะมองจ้องสายตาของโคลว์ที่มองมาหยั่งกระติกของเขาก่อนคิ้วสีทองของเอลวินจะกระตุกเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ หมาป่าสีดำคาบกุหลาบสีน้ำเงินสวยเด่นอยู่ข้างตัวกระติก..แสดงถึงความเป็นเจ้าของสินค้าตัวนี้อย่างชัดเจน...

               ต่อให้เขาจะมีกระติกน้ำที่สะดวกปลอดภัยแต่ว่า..ทุกวันหลังใช้เสร็จก็ต้องเอาไปคืนที่ร้านอาหารในเครือธุรกิจ 'วูฟ' และไปขอเช่าใหม่อีกครั้งในตอนเช้าวันถัดมา...เดี๋ยวนะ...นี้คงไม่ใช่ว่า...

               "หึ..เธอไม่ทำหรอกโคลว์...โทษทำร้ายผู้บัญชาการมันหนักอยู่นะ.."เอลวินลอบมองอีกฝ่ายที่ดูไม่สะท้านสักนิด..
    
               "ผมไม่ได้ทำนี้ครับ.."โคลว์ยิ้มหวานส่งมาให้ มือเท้าเขาน่ะมีเยอะแยะไป..ใส่ยาแล้วแอบเปลี่ยนให้อีกฝ่ายก่อนที่จะเอาไปเป็นหลักฐานก็ได้...หรือแม้แต่เคลือไว้ในถ้วยใช้ครั้งเดียวก็ไม่เหลือหลักฐานก็ได้อีก....หึหึ...

               เสียงสนทนาของคนทั้งคู่ทำให้รีไวล์ที่นั่งดื่มชาด้วยท่าประจำอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความภูมิใจที่หมาของเขาจัดการเจ้าเอลวินซะได้เห็นหน้าซีดของอีกฝ่ายไปชั่วแวบหนึ่ง...

               "ฮ่าๆๆๆๆ...โคลว์นายนี้มันสุดยอดเลยนะ..เอลวิน..นายแพ้แล้วล่ะ.."เป็นฮันจิที่หัวเราะออกมาอย่างหยุดไม่ได้เมื่อเห็นการแก้แค้นเอลวิน ที่ดูจัดการผู้บัญชาการได้สิ้นทีเดียวเชียว

               "หึหึหึ.."มิเกะแสยะยิ้มเหมือนถูกใจเช่นกัน..

               "เฮ้อ...ก็ได้..ฉันผิดเอง..ถ้าเธอไม่ทำให้ฉันท้องเสีย..ฉันจะให้เธอกับรีไวล์พักร้อน 1 เดือนหลังจากจบการเดินทางที่จะถึง"เอลวินยื่นข้อเสนอเพื่อรักษาสุขภาพร่างกายของตัวเอง ก่อนเขาจะได้ตายอย่างน่าทุเรศในห้องน้ำจริงๆเพราะฝีมือ มือและเท้าของโคลว์ที่กระจายอยู่ทั่วไปหมด..

               เครือธุรกิจ 'วูฟ' ช่างน่ากลัวจริงๆ...แม้แต่ผู้บัญชาการแห่งทีมสำรวจยังหวาดๆแบบนี้! จบสิ้นกันแล้วไหม!!


               "ขอบคุณมากครับ ว่าแต่จะคุยธุระกันไม่ใช่หรอครับ...งั้นผมขอตัวไปดูเอเลนทำความสะอาดสักหน่อยนะครับ..จะเอาผ้าไปซักด้วย.."โคลว์พูดขอตัวเพื่อไปจัดการผ้าในห้องน้ำไปจัดการซักให้เรียบร้อย..

               "อื้อ!! โคลว์เดี๋ยวนายไปช่วยดูการทดสอบด้วยนะ..ไม่สิ! นายเป็นแบล็กนี้นา!! โคลว์ ฉันขอเอาตัวนายไปทดลองด้วยได้ไหม..ได้โปรดเถอะ..หมาป่าสีดำในตอนนั้นน่ะ ฉันอยากทดสอบมาตลอดเลยนะ"ฮันจิพูดขึ้นอย่างนึกได้ก่อนจะรีบขอร่างบางทันที

               "ไม่ได้....หมานี้มันของฉัน..ฉันไม่ยกให้เธอทำอะไรเด็ดขาดยัยวิปริต"รีไวล์บอกก่อนจะมองจ้องไม่พอใจในทันที...มันเป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆด้วยให้ตายเถอะ!!..เพราะงี่ไงถึงไม่อยากให้รู้!

               "แต่รีไวล์..ขอแค่..1 เดือน ไม่สิ อาทิตย์เดียวก็ได้...นะได้โปรด..ฉันอยากรู้นี้นา..และยิ่งเรื่องนั้นอีก..อะไรนะ..แวร์วูฟ..กับฟิกๆ..น่ะ..ฉันอยากศึกษามันจริงๆนะรีไวล์ มันเป็นการค้นพบใหม่สุดๆเลยนะ"ฮันจิร้องอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นข้อมูลสำคัญอยู่ตรงหน้า

               "ไม่..."

               "รีไวล์! เอลวิน...นายช่วยพูดหน่อยสิ"ฮันจิหันไปหาตัวช่วยที่แทบสำลักน้ำชาทันที..ไม่ใช่ว่าเมื่อกี้เธอเห็นฉันโดนข่มขู่โดยเจ้าหมาป่าสีดำนั้นหรือไง!!

               "รีไวล์ครับ..3 วันก็ได้นะครับ.."เสียงเหมือนสวรรค์สำหรับฮันจิดังขึ้นมา..ทำให้ฮันจิรีบหันไปมองตาเป็นประกายเลยทีเดียว...ส่วนคนโดนมองได้แต่เหงื่อตก..

               ที่เขายอมก็เพราะว่าไม่อยากถูกฮันจิตามรังควาญเช้าเย็นน่ะนะ....ไม่อยากนั้นเขานี้ล่ะจะแย่...

               "ชิ...ก็ได้..แค่ 3 วัน..ได้ยินไหมยัยวิปริต..ฉันให้ยืมได้แค่ 3 วันเท่านั้น..และอย่าต่อรองอีก.."รีไวล์บอกเสียงหงุดหงิดมองฮันจิที่พยักหน้ารับทันที

               "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว..งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ.."โคลว์บอกก่อนจะโค้งลาทุกคนออกไปจากห้องก่อน..ทิ้งให้พวกเขาทั้งสี่คนได้นั่งคุยงานของทีมสำรวจต่อไป...

               พวกเขาใช้เวลาสักพักในการพูดคุยก่อนจะได้ข้อสรุปเรื่องการเดินทางไกลในครั้งนี้ โดยเป้าหมายคือการให้ทหารใหม่ได้ลองสนามและกลับมาอย่างปลอดภัยควบคู่กับสำรวจพื้นที่ใหม่อีกครั้งหนึ่ง แต่ว่าที่ทำให้รีไวล์หงุดหงิดคือเมื่อเขาออกมาจากห้องทำงานแล้ว ยัยวิปริตนั้นก็พุ่งเข้าไปกอดเจ้าหมาตัวสำคัญของเขา และลากไปช่วยเธอทดสอบความสามารถของเอเลนด้วยนี้สิ..ร้อนถึงเขาต้องเดินตามไปดูอย่างไม่เต็มใจเท่าไรนัก

               อุส่าห์รีบๆจัดการงานให้มันจบๆจะได้มีเวลาอยู่กับโคลว์สองต่อสองอีกครั้ง...แต่ดูนางมารนี้สิ..เห็นทีเขาคงต้องจัดการอะไรกับยัยนี้บ้างแล้ว...อือ...หรือว่าจะใช้แผนเดียวกับโคลว์ดี..

               วางยาถ่ายมันทั้งขวดเลย....เอาให้ไม่มีแรงออกมาทำอะไรวิปริตไปยันวันออกเดินทางโน้น..

               อือ...แต่คงไม่เนียน..สงสัยต้องไปขอความร่วมมือจากคุณบรู๊คโดยใช้ชื่อเจ้าหมาป่าตัวแสบของเขาแทนแล้วกัน...อือๆ..ใส่ในอาหารที่ยัยโรคจิตชอบกินมันก็ไม่เลว..

               และหลังจากนั้นไม่นาน..ความรู้สึกอยากจะเอายาถ่ายหรือทำยังไงก็ได้ให้เจ้าเอลวินกับยัยวิปริตสี่ตานี้หายๆไปนานๆก็บังเกิดขึ้นกับรีไวล์อีกครั้ง..เมื่อร่างบางที่รักของเขาถูกพวกมันสองตัวลากไปช่วยงาน ทั้งเจ้าบ้าเอลวินที่ลากไปในฐานะที่รู้แล้วว่าโคลว์ของเขาคือ 'วูฟ' จึงขอความเห็นในการลงทุนต่างๆ และงบประมาณอื่นๆและแนวความคิดพัฒนาทีมสำรวจอีกเป็นขโยง...โดยมีผู้ช่วยเป็นยัยสี่ตาที่ร่วมด้วยช่วยโคลว์ของเขาไปทำการทดลอง ที่จาก 3 วัน เป็น ทุกวันจนน่าหงุดหงิด! อ้างว่าต้องการตัวอย่างเลือดบ้างล่ะ ผมบ้างล่ะ วัดขนาดร่างกาย ทดสอบนั้นนี้ โน้น!

               มันจะทดลองหาอะไรนักหนา! ไอ้เด็กเหลือขอนั้นมันไปอยู่ไหนฟระ! ทำไมไม่ลากยัยนั้นลงหลุมไปเลย!!

               ด้วยความเจ็บแค้นมาตลอดเกือบจะครบ 1 เดือน...ใช่! เขาถูกแย่งเจ้าลูกหมานั้นไปเกือบจะเดือนหนึ่ง! และอีก 3 วันเขาจะต้องออกเดินทางแล้ว..และเขาไม่คิดจะปล่อยเวลาที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอด 8 ปีนี้ต้องหมดลงและไปรอเอาหลังเดินทางกลับมาหรอกนะ...เพราะงั้น..ทันทีที่เจ้าเอลวินเรียกเขาไปประชุมที่กองบัญชาการใหญ่ในเมืองชั้นใน เขาเลยตอบตกลงทันที และเมื่อถึงเขาขอตัวไปจัดการธุระบางอย่างหน่อย โดยเอาเรื่องซื้อของทำความสะอาดกลับไปที่ปราสาทแบบเนียนๆเหมือนเจ้าโคลว์...แต่จริงๆเขาไปไหนน่ะหรอ..หึ!

               "ท่านรีไวล์ครับ...ขอที่สั่งเอาไว้..ได้แล้วครับ.."เสียงของบรู๊คดังขึ้นเมื่อเห็นร่างของบุรุษที่แข็งแกร่งกว่าใครในกำแพงก้าวเท้าเข้ามาในร้านขายเครื่องทำความสะอาดในเครือธุรกิจ 'วูฟ'ที่พึ่งเปิดใหม่ เพื่อเอาใจแม่บ้านในกำแพงทั้งหลาย..อา.แต่ที่จริงนั้นน่ะแค่ข้ออ้างเพื่อการค้าเท่านั้น...เพราะที่คุณวูฟนายใหญ่ของเขาทำร้านนี้ขึ้นมาน่ะ...เพื่อเอาใจคนรักสะอาดอย่าง ท่านรีไวล์ต่างหาก !!.....

               "ขอบคุณมาก..บรู๊ค..."รีไวล์รับเอาไว้ก่อนจะมองถ้วยน้ำชาที่เหมือนของเป้าหมายสองคนราวกับออกมาจากพิมพ์แบบเดียวกัน...สมกับที่เขาไปขโมยแก้วพวกนั้นมาให้เป็นแบบจริงๆ..หึหึ..อย่าได้ประมาทเขานักสิ...เขาน่ะอันธพาลเมืองใต้ดินเก่า...หึหึหึ

               "ด้วยความยินดีครับ..ท่านรีไวล์..."บรู๊คบอกก่อนจะส่งยิ้มให้กับนายท่านอีกคนของเครือธุรกิจ 'วูฟ' ที่ถึงยังไม่เปิดตัวเป็นทางการ..แต่คนในเครือต่างรู้กันอย่างดีอยู่แล้ว....ก็ท่านวูฟแสดงออกขนาดหนักขนาดนั้น พวกเขาไม่รู้ก็บ้าเต็มทีแล้ว....

              
...หวังว่าผู้บัญชาการสูงสุดและหัวหน้าหมู่ฮันจิ..คงไม่ตายคาส้วมไปซะก่อนหรอกนะ...

             ...ให้ตายเถอะ....พวกท่านทั้งสองนี้สมกันยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยกจริงๆ....

TBC
         
                    กลิ้งๆมาอัพค่ะ ก่อนวันนี้จะหายไปอีกครั้งเพราะต้องไปทำบุญค่ะ เลยอาจจะต่ออีกครั้งไม่ดึกก็พรุ่งนี้เลยนะค่ะ/สลบ/..ขอบคุณสำหรับทุกการติดตามและทุกกำลังใจมากๆนะค่ะ เชื่อว่ามีหลายคนตอนนี้อยากฆ่าเอลวิน 555555+ น่าๆ..พี่เขามาเพื่อทำงาน..(?)..ทำงานจริงๆไม่ได้แอบมาฟังแต่อย่างใด555+

                    ผู้เขียนดีใจมากค่ะที่มีคนมาสนุกด้วยกันเยอะขนาดนี้..และหวังว่าจะสนุกไปด้วยกันจนจบเรื่องนะค่ะ ขอบคุณทุกท่านมากค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 18:28
    เอลวินนี่สงสารนะคะแต่ฮันจินี่... สนน.ค่ะ
    #197
    0
  2. #196 Fah0393 (@fah0393) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 18:04
    แสบจริงๆ
    #196
    0
  3. #195 อิสระ_ (@Candy__) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 16:41
    สงสารเอลวินกับฮันจิ
    #195
    0
  4. #194 ไอติม'ม วนิลา (@medead) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 13:49
    55555เเสบจริงๆ
    #194
    0
  5. #193 Jinka Lumina (@lunatan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 13:10
    กิ่งทองใบหยก 5555555555555
    #193
    0
  6. #192 ความหวังที่เรือนราง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 12:24
    รอน่ะค่ะสนุกมากกกก

    ปล.เอลวินจะรอดใหมเนี่ย
    #192
    0
  7. #191 PIP'3 (@-pit-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 12:11
    สนุกกกก~
    #191
    0
  8. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 12:06
    สู้ๆนะไรต์..สนุกมากๆค่าา^^
    #190
    0
  9. #188 XvX090 (@XvX090) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 10:56
    สู้สู้นะค้าาาา
    #188
    0
  10. #187 mikami (@worawichani) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 10:43
    ขอบคุณค่ะ

    #187
    0
  11. #186 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 10:15
    ไนท์มาต่อเร็วๆน๊ารออยู่
    #186
    0
  12. #185 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 10:10
    อันนี้คือทั้งรัก ทั้งหลงเลยสินะ
    #185
    0
  13. #184 Vindice Sakura (@fhaniko) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 10:05
    ไว้อาลัยหัววิกและสี่ตาล่วงหน้า....ขอให้โชคดี~ หัวหน้านี่ช่างร้ายกาจ....
    #184
    0
  14. #183 EternalBlizzard (@EternalBlizzard) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 09:57
    55555555555ยอมใจเลย
    #183
    0
  15. #182 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 09:45
    อย่างที่ไรท์บอกเลย รู้สึกขัดใจ!! 5555555
    #182
    0
  16. #181 Puroisama (@0898807400) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 09:44
    เอลวินโชคดีนะ ขอให้รอดค่ะท่านผู้บัญชาการ
    #181
    0
  17. #180 Peper17 (@Peper17) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 09:39
    เดี๊ยวเราขอร่วมขบวนการด้วยนะคะรีไวล์/โคลน์
    #180
    0