[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 17 : หมาป่าที่รัก 16 : 8 ปีที่รอคอย (ลบNC เปลี่ยนลิงค์แทนค่ะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    14 พ.ย. 59


          โดยที่อีกด้านของกำแพงกำลังเกิดการลอบวางยาท่านผู้บัญชาการเอลวินและหัวหมู่ฮันจิ ทางด้านปราสาทเก่าที่พำนักของกองปฎิบัติการรีไวล์เองก็กำลังเป็นเหมือนดั่งแมวไม่อยู่หนูร่าเริง..ไม่สิ..ต้องเรียกว่าหมามากกว่า..ที่กำลังร่าเริงจัดงานทดสอบความกล้าระหว่างที่ หัวหน้ารีไวล์ไม่อยู่ในคืนนี้
เพราะไปเข้าประชุมในฐานบัญชาการใหญ่ และอย่าคิดว่าเจ้าหมาตัวแสบของหัวหน้ารีไวล์จะไม่ยอมให้ตัวเองลงหลุมคนเดียว เพราะมันแสบจนได้ลากรุ่นพี่อย่างคุณออลโอ้และคุณเพทรา มาร่วมงานด้วย! โดยให้เหตุผลว่าเพื่อการกระชับมิตร และทดสอบความกล้าของทหารใหม่ก่อนจะไปเจอกับไททันจริงๆ

          "พี่โคลว์ครับทำแบบนี้จะดีหรอครับ..."อาร์มินพูดขึ้นมาคนแรกหลังจากพวกเขาถูกลากมาที่หน้าซุ้มไม้ที่ทำแบบลวกๆเพราะไม่มีเวลาให้พวกเขาทำมากมายนัก..ยิ่งเป็นแอบทำด้วย...ได้แค่นี้ก็บุญแล้ว..

          "นั้นสิครับ ถ้าหัวหน้ารีไวล์รู้เข้าล่ะก็....งานเข้าเลยนะครับ"แจนพูดขึ้นมา พร้อมกับมองร่างบอบบางของรุ่นพี่โคลว์ที่จัดว่าสวยมาก แต่ว่าถึงจะสวยแต่ว่าทำเรื่องป่วนไปทั่วไม่เว้นแม้แต่ละวันนั้นน่ะ...ถ้าไม่มีหัวหน้ารีไวล์ พวกเขาก็ยังคิดเลยว่าใครจะเป็นคนหยุดอีกฝ่ายได้..

           "ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรเชื่อพี่สิ..หัวหน้ารีไวล์น่ะไม่อยู่ไปประชุม คืนนี้คงไม่กลับมาหรอก..พวกเราทางสะดวก อีกอย่างนะ..แค่ทดสอบความกล้าเองนะ..ให้พวกเธอเดินเอาถ้วยที่วางอยู่ในหลุมศพด้านในสุดกลับมาที่นี้เองนิ..ไม่ได้มีอะไรมากมายสักหน่อย ต่อให้กลับมาก็ไม่ว่าหรอก..เชื่อสิ"โคลว์ยิ้มหวานอย่างมั่นใจ...แต่คนอื่นดูจะไม่มีสายตาเชื่ออีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย..

          ใครจะไปเหมือนคุณกันล่ะครับ!! พวกผมน่ะแค่ทหารใหม่นะครับ!! ไม่ใช่คนสำคัญแบบคุณนะครับ!!

          "มันจะรอดไหมเนี้ย"เพทรามองพวกทหารใหม่ที่ทำหน้าเหมือนถูกบังคับกินยาขมๆเมื่อต้องจับฉลากจับคู่เข้าไปในป่าเพื่อทดสอบความกล้า
        
          "ผมหวังว่าหัวหน้ารีไวล์จะไม่ได้กลับมาคืนนี้จริงๆนะครับ ไม่อย่างนั้น..ถ้ารู้ว่าเอาเวลาพักผ่อนมาทำเรื่องสนุกไร้สาระล่ะก็...งานเข้าแน่ๆ"เอเลนพูดก่อนจะมองรุ่นพี่ทั้งสองคนที่แทบจะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

              เขาได้รับหน้าที่จากพี่โคลว์ให้ทำหน้าที่ปลอมเป็นผีกับมิคาสะและอาร์มิน...ส่วนคุณเพทราเป็นคนดูแลทางเข้าออก คุณออลโอ้เป็นคนดูต้นทางให้พวกเขาที่ปลอมเป็นผี...

            "เหอะ.คงยากจริงๆนั้นล่ะที่หัวหน้าจะกลับมาทันคืนนี้น่ะ...แต่ถ้ากลับมาจริงคงซะใจไม่น้อยทีเดียว แอ๊บ!"ออลโอ้พูดก่อนจะเผลอกัดลิ้นตัวเองรอบที่สิบของวัน

          เสียงเรียกพวกเขาดังขึ้นโดยเจ้าตัวแสบประจำหน่วยปฎิบัติการรีไวล์ ให้เริ่มการทดสอบความกล้าครั้งที่ 1 ได้แล้ว! โดนทีมแรกที่เข้าไปก่อนจะเป็นคู่อาร์มินกับออลโอ้ เพื่อไปเตรียมตัวผีกับดูต้นทาง และอีก 5 นาทีคู่ของเอเลนกับมิคาสะ เว้น 5 นาที เป็นคู่ของโคนี่และชาช่า แจนกับไรเนอร์ และคู่สามคนสุดท้าย เบลทรูทรับหน้าที่ดูแลสองสาวอย่างคริสต้าและยูมิล ทั้งหมดค่อยๆตามเข้าไปตามลำดับ..โดยพวกเขาไม่รู้เลยว่า เจ้าตัวการใหญ่ของงานครั้งนี้ได้เตรียม แสง สี และเสียงพร้อมสับ สร้างความทรงจริงสุดๆ ด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือกแสนจะเต็มใจ

          เสียงกรีดร้องของเหล่าสาวๆไม่เว้นแม้แต่ชายหนุ่มอย่างแจนและโคนี่ บวกหน้าเหวอตกใจเมื่อเจอผีเอเลนยืนทำหน้าสยองข้างๆมิคาสะที่ห้อยหัวลงมาจากต้นไม้...แต่คู่ที่น่าสงสารที่สุดเห็นจะเป็นโคนี่กับชาช่า..ที่สองรายนั้นดันวิ่งหนีป่าราบ จนพวกเอเลนที่เป็นผีต้องไปวิ่งไล่ตาม กลายเป็นวิ่งหนีไม่ถึงจุดหมายสักที...

             เสียงของพวกที่เข้าไปก่อนทำให้ หนึ่งหนุ่ม สองสาว ที่ยังยืนอยู่หน้าซุ้มกับคุณเพทราเริ่มสยองขึ้นมาทันทีโดยเฉพาะคริสต้าที่เริ่มน้ำตาคลอเพราะความกลัว

               "ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องเข้าไปหรอกนะคริสต้า"เสียงของยูมิลดังขึ้นเมื่อเห็นคริสต้าขยับมาเกาะแขนเธอกลัวๆ

               "มะ..ไม่..ฉะ..ฉันไม่ได้กลัวนะ..จะ..จริงๆ"คริสต้าพูดก่อนจะหันไปมองทางเข้าป่าที่หมอกลงจัด ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นไฟสีฟ้าๆลอยผ่านไปวูบหนึ่ง

               "เป็นอะไรน่ะคริสต้า"เป็นเบลทรูทที่พูดขึ้นมาเสียงเขาแอบสั่นไม่ต่างกัน..ความหนาวสันหลังกับไอ้สีฟ้าๆเมื่อกี้นี้มัน...คงไม่ใช่

               "ฉะ..ฉัน..ฉันเห็น..เออ.."

               "ไม่ต้องห่วงหรอก..ที่นี้มีคนเสียชีวิตและเอาศพไปฝังในป่ามากอยู่เหมือนกันนะจ๊ะ บางทีเขาอาจจะมาเล่นบ้าง..ไม่ต้องห่วงนะ..เดี๋ยวก็ชิน"เพทราที่เหมือนเริ่มสนุกด้วยแต่งสีตีไข่เล่าให้ทั้งสามคนฟัง

               "หา!..ตกลงว่ามีจริงๆหรอครับสุสาน..น่ะ..ในนั้น.."เบลทรูทพูดขึ้นมาเขาเผลอคว้ากอดยูมิลด้วยอีกคนแต่โดนสาวเจ้าเหยียบเท้าซะมิดเลยต้องกระโดดออกมาแทนด้วยความเจ็บ

               "ใช่สิจ๊ะ...เอาล่ะได้เวลาแล้ว...พวกเธอเข้าไปกันเร็วๆ..อย่าลืมเอาถ้วยกลับมาด้วยล่ะนะจ๊ะ.."เพทราบอกเตือนทั้งสามคนก่อนจะขยับเดินไปข้างหลัง ดันทั้งสามคนเดินลอดผ่านซุ่มประตูเข้าไป...

               "ขอให้โชคดีนะจ๊ะ.."เพทราบอกเสียงหลอนๆก่อนทั้งสามคนจะสะดุ้งหันกลับมามองก็พบว่าหมอกได้ปิดทางกลับพวกเขาซะแล้ว...นี้มันเล่นทดสอบความกล้าจริงๆใช่ไหม!!

               "ปะ..ไปกันเถอะ..แค่ตรงไปนี้.."ยูมิลพูดขึ้นก่อนจะทำใจกล้าเดินนำทั้งสองไปในป่าที่สองข้างทางไม่ค่อยเห็นมากมายนัก....พวกเขาเดินมาได้สักพักก่อนจะเริ่มรู้สึกสายตาที่จ้องมองอยู่..ทุกฝีก้าว..พวกเขาได้ยินเสียงเดินตามหลังมา

               ยูมิลหยุดเดินก่อนจะหันไปมองเบลทรูทให้เป็นหน่วยกล้าตายหันไปมองโดยอีกฝ่ายทำท่าเหงื่อตกอย่างที่สุด..เพราะลมพัดข้างหลังมาเย็นๆชวนสยองนั้นก็ทำเอาเขาอยากวิ่งแล้ว..ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังส่งสายตาสั่งกันว่าให้ใครคนใดคนหนึ่งหันไปมองข้างหลังซะ มือของพวกเขาที่คริสต้าจับอยู่ก็ถูกกระตุกขึ้นมา..

               "คริส..คริสต้ามีอะไรหรอ.."ยูมิลกับเบลทรูทหันมามองร่างเล็กพร้อมกันก่อนจะพบใบหน้าซีดๆปากสั่นๆ..มองไปข้างหน้าพวกเขา...

              ลูกไฟสีน้ำเงินฟ้าค่อยๆปรากฎอย่างช้าๆข้างหน้าพวกเขา..พร้อมกับเงาร่างใครบางคนที่เดินท่าทางไม่ถนัดนัก..เหมือนขา..จะ..หัก..

               แครกๆ..แครกๆ..

               เสียงชัดขึ้นเรื่อยๆ..ก่อนจากเงาที่เห็นค่อยๆทำให้พวกเขาเห็นชัดขึ้น...ตรงหน้าเขาคือ...คนในชุดทีมสำรวจ...

               "ช่ว..ช่วย..ด้วย...ช่วย..."เสียงยานคางดังมา ใบหน้าแดงฉานไปด้วยเลือด หยดลงกับพื้น มือที่ดำแดงและดูบิดงอค่อยๆยืนเข้ามาหาเรื่อยๆ...โดยร่างของทั้งสามคนยังยืนนิ่งเกร็งจนน่ากลัว...ใบหน้าของพวกเขาค่อยๆซีดลงเรื่อยๆ...จนกระทั้งร่างน่าสยดสยองนั้น..มาถึงตรงหน้าพวกเขา..

               "......!!!?"

               "...ช่วย...."

               "กริ้ด!!!!!!!!!!!!"

               "ว๊าก!!!"

               แทนคำตอบให้กับผีอาร์มิน เสียงกรีดร้องของคริสต้าก็ดังขึ้นมาตามมาด้วยยูมิลและเบลทรูท ที่ทั้งคู่พร้อมใจกันอุ้มคริสต้าวิ่งฝ่าผีเข้าไปในป่าทั้งแบบนั้นกันเลยทีเดียว..ทิ้งให้ผีอาร์มินมองตาปริบๆ...และถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมา...

               "เล่นเนียนดีนี้อาร์มิน"เสียงเอเลนดังขึ้นจากข้างทาง..พร้อมกับช่วยมิคาสะพัดให้กับแจน โคนี่ ชาช่า และไรเนอร์..รายหลังเขาไม่คิดเลยว่าจะกลัวจนเป็นลม..เมื่อเจอกับด่านสุดท้ายที่พี่โคลว์เล่นเป็นผีคว้ามือลากเข้าไปในหลุมด้วยกันแบบนั้น..

                 "กลัวแทบแย่น่ะเห็นนิ่งๆแบบนั้น..คิดว่าไม่เนียนซะอีก"อาร์มินบอกก่อนจะยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

                  "ฮ่าๆๆ..พวกเด็กรุ่นนี้นิตลกดีจริงๆเลยนะ....แค่ผีก็กลัวกันขนาดนี้แล้ว..เจอไททันฉี่ไม่ราดหรอ..แอ๊บ!"ออลโอ้หัวเราะออกมาอย่างสนุก..หลังจากที่ตอนแรกดูไม่เห็นด้วยกับเกมส์มากนัก...แต่พอมาเป็นคนจับตาดูแล้ว..มันสนุกใช่เล่น...ก็ดีกว่าเป็นคนโดนหลอกนี้หว่า

               "นั้นสิ...หน้าแต่ละคนน่ะ สุดๆเลย..แต่ไม่คิดว่าจะมีคนสลบในด่านสุดท้ายเยอะขนาดนี้นะเนี้ย..โคลว์นี้หลอกคนเก่งใช่เล่นเลยนะ.."เพทราพูดยิ้มๆอย่างขบขันกับสภาพของพวกเด็กใหม่ที่เข้ามาปีนี้..แต่ละคนไม่เหลือสภาพเลยจริงๆ

               "ฮ่าๆๆจะว่าไปที่ซะใจที่สุดผมว่าหน้าแจนนะครับ..ดูสิไอ้ม้าน้ำลายฟูมปากเลย"เอเลนบอกอย่างซะใจกับสภาพของแจนที่นอนสลบอยู่เช่นเดียวกับไรเนอร์ที่เป็นคู่เดินเข้าทดสอบ

               เจ้าสองคนนี้ดูไม่กลัวเขากับอาร์มินเลย...กับมิคาสะก็แค่สะดุ้ง แต่พอตอนไปเอาถ้วยนี้สิ..เจอพี่โคลว์พุ่งออกมาจากหลุมด้วยหน้าผีและลากทั้งคู่ลงไปนอนข้างๆนั้นล่ะ ร้องลั่นจนสลบไปเฉยเลย..

               "เอเลน..ไม่แกล้งเขาสิ"มิคาสะพูดเตือนแต่ใบหน้าเธอก็แอบยิ้มไม่ต่างกัน

               "จะว่าไป...พี่โคลว์นี้ไม่เคยกลัวใครเลยหรอไงนะครับ...ไททันก็ไม่..ผีก็คงไม่กลัวอีก..จุดอ่อนไม่มีเลยหรอไงนะครับ"อาร์มินพูดขึ้นมาอย่างอยากรู้ ก่อนจะกลายเป็นประเด็นให้ทุกคนต้องนั้นต้องคิดกัน

               "นั้นสินะ...ถ้าจะมีคนที่กลัวล่ะก็...น่าจะเป็น"

               "หัวหน้ารีไวล์ไง"ทั้ง 5 เสียงพูดออกมาแทบจะพร้อมกันทันที...อย่างที่รู้ พี่โคลว์ไม่เคยกลัวใครแม้แต่ผีหรือไททัน..แต่กลัวหัวหน้ารีไวล์มากที่สุด..เพราะงั้นอีกฝ่ายไม่อยู่ ถึงได้ร่าเริงเล่นได้ขนาดนี้ไง

                    หากแต่ว่า..ในขณะที่ทั้ง 5 กำลังหัวเราะออกมาเพราะความคิดของพวกช่างตรงกันนัก..เสียงของคนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี้ได้ก็ดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับไอเย็นๆชวนสยองยิ่งกว่าเมื่อกี้หลายเท่าก็ดังขึ้นมา

                    "พวกแกมาทำอะไรกันอยู่ตรงนี้ไม่ทราบ.."

                    "!!!"

                    "หะ..หัวหน้ารีไวล์!!!!"
กละ..กลับมาตอนไหนกันล่ะครับเนี้ย...ตายล่ะ..พี่โคลว์...งานนี้ตายแน่ๆพี่!!




 ในหลุมที่ถูกขุดไว้หลวกๆ

                    "คิกๆ..น่าสนุกจริงๆ..เฮ้อ..เมื่อไรจะมาถึงนะกลุ่มสุดท้ายเนียน...อือ..รู้สึกจะ 3 คนสินะ..แบบนี้เอาไงดีนะ.."มือเรียบบางขยับเหยียดตัวท่าทางเกลียดคร้าน...

                    พอมาคิดๆดู..ตั้งแต่เขาบอกความจริงกับรีไวล์ไปทั้งหมด..คืนนี้ก็เป็นคืนแรกที่เขาต้องนอนอยู่คนเดียวบนเตียงสี่เสากว้างๆนั้น..ต่อให้มีกลิ่นไอของเมทอยู่ก็เถอะ..แต่ยามที่บนเตียงไม่มีหัวหน้ารีไวล์อยู่มันก็ทำให้รู้สึกเหน็บหนาวขึ้นมาซะอย่างนั้น...เพราะงั้นคืนนี้เขาถึงได้ลากพวกทหารใหม่มาเล่นทดสอบความกล้าซะ...เผื่อพระอาทิตย์ยามเช้าจะได้มาถึงเร็วกว่านี้สักนิดก็ยังดี...

                    "หึ..คุณทำให้ผมเสพติดสัมผัสของคุณจริงๆนะครับรีไวล์"โคลว์พูดกับตัวเองก่อนจะหยิบต่างหูอันเล็กหลายหมาป่าคาบหัวใจสีน้ำเงินขึ้นมา..มันเป็นของขวัญที่เขาตั้งใจทำมาให้อีกฝ่าย..มันเป็นต่างหูที่เหมือนกับอันที่ใส่บนหูของเขาเพื่อเป็นเครื่องมือสื่อสารกับพวกเอเลน...

                    เขาพึ่งจะได้ทำมันเสร็จเมื่อตอนเย็นนี้เอง..ทำให้เขาอดให้อีกฝ่ายเอาติดตัวไปด้วย..ไม่อย่างนั้นคืนนี้เขาคงได้นอนคุยกับอีกฝ่ายให้หายคิดถึงไปแล้ว..

                    เสียงเดินดังแว่วมาในหูของคนที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิดถึง ทำให้อีกฝ่ายมีสติกลับมาทำหน้าที่หลอกเด็กกลุ่มสุดท้าย...หูของโคลว์ขยับฟังเสียงเดินนั้นจนมาหยุดอยู่หน้าหลุมศพปลอมๆที่เขาทำหลอกเอาไว้...เดี๋ยวจะ..จะว่าไป..เสียงเดินมันคุ้นๆอยู่นะ..

                    ไม่หรอกมั่ง...รีไวล์อยู่ที่ฐานบัญชาการใหญ่นี้นา..ไม่น่าจะมาหรอก

                    เสียงหยิบถ้วยดังขึ้นทำให้โคลว์หยุดความคิดก่อนจะพุ่งขึ้นมาคว้าหมับเข้าที่มือของคนที่คิดจะหยิบถ้วยกระเบื้องของล่อใจนั้น..แต่ว่า..

                    "ออกมาแล้วหรอ...เจ้าหมาผี"ใบหน้าคนที่คิดถึง...ไหงดันมาอยู่นี้ล่ะครับ!! หัวหน้ารีไวล์!!

                    "หะ..หะ..หัวหน้า..รีไวล์..."โคลว์มองอีกฝ่ายจนเผลอปล่อยข้อมือที่จับออกด้วยความตกใจ...ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้ล่ะ..มะ..ไม่ใช่ว่าอยู่ที่เมืองชั้นในหรอกหรอ..มะ..ไม่สิ..ไม่ใช่..นี้น่ะ..ตายละ..

                    ไวเท่าความคิด..โคลว์หันไปมองรอบๆเหมือนหาตัวช่วยก่อนตัดสินใจทรุดลงไปนั่งอยู่ในหลุมหลบอีกฝ่ายแทน...ซะอย่างนั้น!...ฮือๆ..ตายแน่ๆ..ตายแหง่ๆ..ไหงบอกว่าไม่กลับมาไงครับ..คืนนี้น่ะ!

                    "...........นั้นแกทำบ้าอะไรของแก..โคลว์"รีไวล์พูดขึ้นมามองไอ้หมาป่าตัวแสบที่ทำเรื่องป่วนระหว่างเขาไม่อยู่จนได้...เขาหรือรีบจัดการไอ้สองตัวแสบนั้นให้จบๆ..ชนิดไม่ให้เหลือหลักฐานและก็รีบบึ้งกลับมาเพื่อกินหมาป่าที่รออยู่...แต่ดูมันสิ..ท่าทางกำลังสนุกจนตัวเปื้อนดินไปหมด..!และที่สำคัญ

                    ใครใช้ให้แกใส่ชุดสีขาวแบบนี้ มันดูเป็นผีที่น่ากินมากกว่าน่ากลัวไม่รู้หรือไง! ถึงจะมีน้ำแดงๆเหมือนเลือดนั้นก็เถอะ..แต่ไม่ได้ช่วยให้สยองสักนิด!

                    "ผะ..ผม..ผม..อา!..ผมขุดหาหัวมันน่ะครับ จะเอามาทำกินตอนเช้าไงครับ...เหอะๆ..หัวหน้ากลับมาเร็วจังคิดถึงผมสินะครับ..โอ๊ย!"

                    "ไม่ต้องมาแหล...ให้ตายสิ..สกปรกหมดแล้วไม่ใช่หรือไง..ขึ้นมาเดี๋ยวนี้..โคลว์"รีไวล์พูดเสียงดุก่อนจะกระชากร่างบางขึ้นมาจากหลุมโดยไม่รอให้ตัวแสบขึ้นมาเอง...มันไม่ทันใจเขา..

                    "ขะ..ขอโทษครับหัวหน้า...คือผม.."

                    "หุบปาก.."รีไวล์บอกเสียงเฉียบจนทำให้โคลว์สะดุ้งขึ้นมาก่อนจะถอดเสื้อคลุมสีเขียวเข้มของตัวเองใส่ให้กับร่างบางเพื่อปิดชุดสีขาวบางนั้นไม่ให้ใครเห็นนอกจากเขา...อา..เขาเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วสิ..

                    โคลว์ยืนเงียบเมื่อคิดว่าเขาทำให้รีไวล์โกรธเข้าจนได้..อีกฝ่ายกลับมาเหนื่อยๆคงอยากจะนอนกอดเขาเพื่อพักผ่อน แต่เขาดันมาเล่นสนุกเลยทำให้อีกฝ่ายต้องมาตามแบบนี้...ไม่หงุดหงิดก็แปลกล่ะนะ...

                    รีไวล์คว้ามือร่างบางก่อนจะพาเดินกลับไปห้องนอน ระหว่างทางเขาไม่ได้พูดอะไรออกมาและไม่ทันได้มองใบหน้าร่างบางที่กำลังเป็นกังวล เพราะตัวเขาอยู่ในอารมณ์ที่อยากจะกินร่างบาง..เลยพยายามสะกดอารมณ์ไว้ไม่ให้กดอีกฝ่ายลงพื้นแถวนี้

                    "ไปอาบน้ำซะโคลว์...."รีไวล์พูดเสียงเรียบทำให้โคลว์รีบขานรับก่อนจะวิ่งเข้าไปอาบน้ำทันที...เหมือนหมายามทำผิดและอยากขอโทษเจ้าของ โดยเพราะความรีบร้อน..ทำให้เขาลืมที่จะเอาเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยนข้างในด้วย....(?)....

                   

                    ราวกับคนข้างนอกรู้ดี..เขาขยับถอนสายรัดตัวออกพร้อมกับผ้าพันคอและเสื้อนอก..ก่อนจะนั่งรอร่างบางบนเตียง...จนเสียงแง้มประตูห้องอาบน้ำดังขึ้น..ตามมาด้วยหัวของเจ้าตัวแสบที่เปียกลู่ไปตามกรอบหน้าสวยนั้นขยับออกมา ใบหน้าเขินแดงมองมาที่เขา

                    "เออ..รีไวล์ครับ..ผะ..ผมลืมเอาเสื้อผ้า..เข้ามา..เออ.."โคลว์พูดพยายามมองอีกฝ่ายที่นั่งใส่แว่นตาอ่านหนังสือรายงานบนเตียงแบบนั้นอย่างเกร็งๆ...เพราะรีบเขาเลยไม่ได้เอาอะไรเข้ามาเลยนอกจากผ้าเช็ดตัวผืนบางๆ...ถะ..ถ้าออกไปแบบนี้ล่ะก็..มัน..

                    "ก็มาหยิบสิ..ตรงนี้น่ะ"รีไวล์บอกเสียงไม่ใส่ใจนักก่อนจะชี้ไปที่เสื้อนอนของโคลว์ที่ถูกเขาหยิบมาวางไว้ให้ข้างตัวเขาบนเตียง เรียกเลือดให้ขึ้นมาบนใบหน้าหวานในทันที...

                    "เอ๋! ///////" โคลว์มองอีกฝ่ายอย่างชั่งใจก่อนจะ...กลืนน้ำลายยอมเดินออกมาโดยมาผ้าเช็ดตัวผืนเล็กนั้นปิดท่อนล่างเอาไว้...เขาค่อยๆเดินขยับเข้าไปที่เตียงนอน หากแต่ว่ายังไม่ทันที่จะได้คว้าหยิบเสื้อนอนนั้น..มือแกร่งของคนเจ้าเล่ห์กว่าก็ดึงร่างของเขาให้ลงไปนอนบนเตียงซะก่อน

                    "ระ..รีไวล์..อื้อ!"โคลว์ร้องครางออกมาเมื่ออีกฝ่ายจู่โจมอย่างรวดเร็วไม่ให้เขาได้ตั้งตัว..ร่างแกร่งขยับคร่อมทับร่างบางเอาไว้จนไม่เหลือทางให้หนี...ราวกับปราการเหล็ก..ที่ถึงไม่มี..โคลว์ก็ไม่คิดจะหนีอยู่แล้ว..

                    จากที่ตกใจจนเผลอเกร็งของโคลว์ค่อยๆคลายลง..มือเรียวบางขยับขึ้นมากอดคอร่างแกร่งข้างบน..แต่ยังไม่ทันที่จะถึง ก็ถูกรวบด้วยมือเพียงข้างเดียวของหัวหน้ารีไวล์....ริมฝีปากร้อนที่พึ่งมอบความหวานให้กับเขา..ขยับผละออกเผยให้เห็นใบหน้าของรีไวล์ที่มองเขามาด้วยความรู้สึกหลากหลาย..

                    "ฉันยังโกรธนายอยู่โคลว์...เพราะงั้น..นี้คือการลงโทษ"รีไวล์พูดก่อนจะหยิบเข็มขัดหนังออกมารัดข้อมือร่างบางทั้งสองข้างของร่างบางรวบไว้ข้างบน โดยร่างข้างใต้ไม่คิดที่จะขัดขืนเลยแม้แต่น้อย..ราวกับยอมรับการลงโทษนี้..ด้วยความยินดี

                   
    
       (อ่านฉาก NC กดไปที่รูปได้เลยนะค่ะ)

                    โคลว์หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนกับบทรักครั้งแรกของเขา..มันวิเศษจนทำให้เขารู้สึกเหมือนในสวรรค์..และมันก็เป็นความคิดเดียวกับรีไวล์เช่นกัน...เขาขยับลงมาจูบใบหน้าหวานอย่างทนุถนอม..ก่อนจะลากลงมามอบจูบที่อ่อนโยนและนุ่มนวลให้..ราวกับบอกให้รู้ว่าร่างบางมีค่ากับเขามากมายขนาดไหน..

                    ร่างของทั้งคู่ขยับกอดกายกันเช่นนั้นชั่วครู่ ก่อนบทรักครั้งใหม่จะถูกเริ่มขึ้น..อย่างไม่รู้จักพอ..จนกระทั้ง..เช้าของอีกวันมาถึง....

TBC

    
          ตอนนี้ผู้เขียนได้ย้าย ฉากNC ไปไว้ที่เว็บธัญวลัยเรียบร้อยแล้วนะค่ะ ลองกดไปที่รูปได้เลยนะค่ะ ไม่ได้เขียนฉาก NC มานานอาจจะทำให้ไม่ค่อยลื่นเท่าไรนะค่ะ ต้องขออภัยท่านผู้อ่านมากๆเลยนะค่ะ ยังไงติชมกันได้เลยนะค่ะ ผู้เขียนยินดีและดีใจมากๆค่ะ

          ขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่มาสนุกไปด้วยกันนะค่ะ ขอบคุณจริงๆค่ะ ผู้เขียนมีความสุขมากๆจริงๆค่ะ แล้วผู้เขียนจะพยายามเขียนงานออกมาให้ดียิ่งๆขึ้นไป ขอบคุณทุกท่านมากนะค่ะ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #546 GG-Paderak (@GG-Paderak) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 22:26
    ดีต่อใจจจจจ~ โหย (N)o (C)omment เลย
    #546
    0
  2. #520 RISAL (@pwangthiyxng) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 17:42
    อั้ก....อึก.....ตายเพราะฉากNC บรรยายจนเห็นสะทุกฉาก.....โอย....สลบ //ล้มตึง เห้ย!! ไ-อ้เซล! อย่าพึ่งตายนะโว้ยยย!!! รถเรียกรถพยาบาลที! มันเสียเลือดมาก อ้ากกกกกก
    #520
    0
  3. #483 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 12:26
    ฟิน~ ขอลาตายค่ะทุกท่าน (เฮ้ย!! กลับมาอ่านต่ออออออ)
    #483
    0
  4. #466 pick-17 (@pick-17) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 19:07
    งื้ ออออ~ ตาย R.I.P.
    #466
    0
  5. #408 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 19:07
    อั้กกก!!! ขอเลือด10ถุง!!
    #408
    0
  6. #221 •Glitter• (@starglitter) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 18:23
    ฟิน~~นา~เล่~~~~~~~~~>\\\\\\\\\\<♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
    #221
    0
  7. #220 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 18:14
    อะเฮื้อ!! ดาเมจโคตรรุนแรง!! ตายอย่างสงบค่ะ 5555 -.,-
    #220
    0
  8. #219 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 16:24
    //ตายอย่างสงบ
    รอตอนต่อไปน้า~ สู้ๆ
    #219
    0
  9. #217 mikami (@worawichani) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 11:12
    ขอบคุณค่ะ สู้สู้นะค่ะไรท์
    #217
    0
  10. #216 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 06:52
    ยินดีด้วยนะรีไวล์นายได้สมหวังแล้ว
    รอตอนต่อไปอยู่นะไรท์มาอัพเร็วๆน๊ารออยู่
    #216
    0
  11. วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 06:39
    อร๊ายยยย!!//เลือดกำเดาพุ่งขอเลือดว่ยด่วนนน
    #215
    0
  12. #214 Puroisama (@0898807400) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 05:15
    อ่า..นี่มันที่ดีจริงๆ
    #214
    0
  13. #213 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 00:14
    ฉันเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ น้ำตาจิไหล
    #213
    0
  14. #212 W-SMiss (@w-skymoon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 23:06
    บันไซ!!!ดีใจด้วยเฮย์โจว ได้กินสมใจอยาก รอมาตั้ง 8 ปี คืนเดียวพอหรอคะ? อิอิ
    #212
    0
  15. #211 Pinpw (@Pinpw) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:53
    อ้าาาาาาาฟินที่สุดเลย อ้าาาา
    #211
    0
  16. #210 ชิโระ โทโย (@junuzuz11) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:43
    ฟินมาก~😍😍😍
    #210
    0
  17. #209 Vindice Sakura (@fhaniko) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:28
    อือหือ....ฟินค่ะ///_///เลือดหมดตัว ยันเช้าเลยเหรอหัวหน้า! หนูโคลว์ช้ำหมดพอดี แต่ฟินมากๆค่ะ
    #209
    0
  18. #208 MickeyBlack (@mickeyblack) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:21
    ดีงาม #เช็ดเลือดแป๊บ
    #208
    0
  19. #207 Vampira (@clackspell) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:14
    กรี๊ดดดดดดดด ฟ้าเหลืองแน่ๆ >.,< ต่อๆอยากอ่านต่อแล้วอ่า~
    #207
    0
  20. #206 คนสิ้นคิด (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:10
    ดีงามๆๆๆๆๆนึกภาพตามแล้วดันเขินนั่งยิ้มเป็นอีบ้าอยู่หน้าโทรศัทพ์กันเลยที่เดียว&#128525;&#128525;
    #206
    0
  21. #205 Empty Not Thing (@luckdee18801) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:06
    ฟินมากค้า~~
    #205
    0
  22. #204 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:06
    เฮือก!! //ขะ....ขอเลือดด้วยคะ!!//ทิชชูอุดจมูกทั้งสองข้าง
    #204
    0
  23. #203 Banz955 (@Banz955) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:03
    กรี๊ดดดดดฟินค่าาาาาา
    #203
    0
  24. #202 ninny788 (@ninny788) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:03
    ชอบมากค่ะ อ่านไปฟินไป
    #202
    0
  25. #201 Jinka Lumina (@lunatan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 21:58
    อื้อหือ เลือดกำเดาไหล....
    #201
    0