[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 19 : หมาป่าที่รัก 18 : My Soul Mate...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,028
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    8 พ.ย. 59


               "โคลว์...ลูกรัก..ลูกอยู่ที่นี้นะ..อย่าไปไหนนะลูก"เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดกาวน์ดังขึ้นมาพร้อมกับโอบกอดเขาเอาไว้

               "ฮะ..แม่ ไม่ต้องห่วงครับ..ผมจะรอคุณแม่อยู่ในห้องนี้ฮับ"เสียงเด็กชายร่างเล็กวัย 3 ขวบที่ฉลาดเกินวัยตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม..ให้กับผู้เป็นมารดา ก่อนจะได้รับรอยยิ้มที่อบอุ่นตอบกลับมา

               อา..ทำไมหน้าของคุณแม่..ถึง..มองไม่เห็นเลย..คุณแม่..ทำไม..ตาของผมเป็นอะไรนะ

               "ดีแล้วจ๊ะ..งั้นเดี๋ยวแม่มานะ.."หญิงสาวผู้เป็นแม่พูดก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้เด็กน้อยนั่งเล่นอยู่ในห้องที่มีแต่ของสีขาว..ไม่ว่าจะโต๊ะ เก้าอี้..ของเล่น...ขาว..สะอาดไปหมด..กระจกรอบทิศ..

               ทั้งๆที่ควรกลัว..แต่กลับมีความรู้สึกชินมากกว่า..ทำไมกันนะ..

               "คุณไม่เข้าใจหรอไง! เขาเป็นแค่XXXนะ..ไม่ใช่..."เสียงคนทะเลาะกันดังขึ้นมาจากหน้าประตูทำให้ใบหน้าเล็กหันกลับไปมองอย่างสงสัย..และยิ่งสงสัยมากยิ่งขึ้นเมื่อเสียงของมารดาดังขึ้นมาร่วมด้วย

               "ไม่! คุณไม่เข้าใจ..เขาไม่ใช่แค่ XXX นะ..เขามีชีวิต..เขาสมควรที่จะมี..!"

               "ดอกเตอร์วอกเกอร์..ถ้าคุณยังเป็นแบบนี้ผมคงต้อง......"

               จู่ๆเสียงและภาพเหล่านั้นหายไปและถูกสับเปลี่ยน ด้วยดวงตาของเด็กน้อยไม่เข้าใจว่าอะไร..และทำไม..อยู่ๆเขาถึงมาอยู่ในโอบกอดของใครบางคน..ไม่สิ..แขนนี้มัน...คุณแม่!

                "..โคลว์...หนี...ลูก....หนะ..."เสียงอ่อนแรงของหญิงสาวที่กอดร่างเล็กไว้พูดขึ้นมาอย่างอ่อนแรง ร่างของเธออาบไปด้วยเลือด..จากอาวุธร้ายที่หมายจะสังหารผู้ที่เป็นเป้าหมายทุกคน...

               ก่อนที่เด็กน้อยจะได้ถามอะไร..เสียงกระสุนสังหารก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง..ของเหลวอุ่นเปราะเปื้อนใบหน้าเล็ก พร้อมกับกลิ่นคาวอันน่าสะอิดสะเอียน..ชวนอาเจียน..หากแต่ไม่มีเวลาให้เขาได้ทำมัน...เพราะร่างของเขาถูกมือของใครบางคน..ไม่สิ..สองคนกระชากลากเข้าไป

               ความเย็นของน้ำถูกกระทบเข้ากับร่างของเขา..เขาถูกทำให้ตกลงไปอยู่ในหลอดทดลองขนาดยักษ์..ความตื่นกลัวทำให้เขาพยายามว่ายขึ้นมาแต่ไม่เป็นผล..เขาถูกกดกลับลงไปอีก...ซ้ำๆจนอ่อนแรง..อ่อนแรงเกินกว่าจะว่ายขึ้นไปอีกครั้ง...
    
               สติอันเลือนลาง..ทำให้ดวงตาของเขาเห็น...ใบหน้าของตัวเขาที่อายุ 17 และสวมสร้อยคอหมาป่าที่อาจารย์ให้มายืนอยู่ตรงหน้า...ตัวเขา..ทำไม..ถึงมองเขาแบบนั้น...ทำไมถึงชี้มาที่เขา..และทำไม...ถึง..

               "ถึงเป็นเขาที่ตาย..."

- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -
ในขณะเดียวกัน...

               "แก! ฉันรู้ว่าพี่โคลว์อยู่ในนั้น...เอาเขา...เอาพี่ของฉันคืนมา!!"เสียงกรีดร้องของมิคาสะดังขึ้นมา...เธอพยายามตัดเฉือนร่างของไททันหญิงนั้นเพื่อเอาร่างของพี่โคลว์กลับมา..แต่ว่า..ยัยไททันนี้..กลับสร้างเกราะบางอย่างออกมาทำให้ใบมีดของเธอป่นจนไม่เหลือซาก

               ภาพของพี่โคลว์จับมือพวกเธอเดินไปด้วย เสียงหัวเราะและคำสอนของพี่ ภาพที่พี่นั่งทำอาหารให้พวกเธอทานหลังจากอยู่ด้วยกัน พี่ที่มักจับผมผูกผมน่ารักๆและบอกว่า มิคาสะต้องทำตัวให้สมเป็นผู้หญิงบ้างนะ ภาพที่พี่โคลว์ปรามไม่ให้พวกเขาทะเลาะกัน ภาพของพี่โคลว์อ้าแขนรับพวกเธอยามที่เห็นพวกเธอกำลังเดินมา

               " เอเลน มิคาสะ อาร์มิน"

               เสียงที่อบอุ่นและอ่อนโยนของพี่โคลว์...มือที่อบอุ่นของพี่..ความอ่อนโยนของพี่...แค่คิดถึงภาพเหล่านั้นน้ำตาของมิคาสะก็คลอขึ้นมาทันที...ไม่นะ..เธอไม่ยอม...ไม่ยอมเด็ดขาด...พี่โคลว์น่ะ..พี่โคลว์..ไม่ยอมยกให้หรอก!!

               "รอก่อนนะค่ะพี่...หนูนะ..จะ..ไปเอาพี่ออกมา...ออกมาจากที่สกปรกนั้นเอง...อึก..ขอโทษนะค่ะพี่...แต่ช่วย..รอหนูหน่อย...หนูจะไปช่วยพี่เดี๋ยวนี้!"มิคาสะพูดก่อนจะชักใบมีดใหม่ก่อนจะหลบหมัดของไททันเพศหญิงที่ต่อยมาที่ๆเธออยู่เมื่อกี้ได้อย่างฉิวเฉียด...มันจะหยามกันเกินไปแล้ว!

               มิคาสะใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติหลบไปอีกทางก่อนจะเตรียมพุ่งเข้าโจมตีใส่ไททันเพศหญิงนั้นอีกครั้ง แต่ทว่ามันกลับวิ่งหนีทำให้เธอต้องใช้เครื่องนั้นตามไป..

               อย่าหนีนะ!!

               ราวกับสติของเธอมืดบอดและเต็มไปด้วยความแค้นที่ต้องการชิงตัวพี่โคลว์กลับมา ทำให้วงแขนของคนที่พึ่งมาถูงคว้ากอดเอาไว้ก่อนที่ เด็กสาวจะเอาตัวเองไปตาย

               หมับ!

               "อะไรน่ะ..เจ้าเตี้ย! ปล่อย!.."มิคาสะร้องออกมาเมื่อเห็นว่าคนที่ขัดขวางเธอเป็นใคร เป็นไอ้เจ้าเตี้ยคนรักของพี่เธอ แต่ว่ากลับไปทำบ้าอะไรมาไม่รู้ พี่เธอถึงได้ถูกไททันหญิงนั้นจับตัวไปแบบนี้

               "มีสติก่อนสิ!...ถอยออกมาก่อน เราต้องรักษาระยะห่างเอาไว้ก่อน.."รีไวล์มองก่อนจะปล่อยมิคาสะออก แล้วหันไปมองไททันเพศหญิงอย่างสังเกตุการเคลื่อนไหวของมัน...มันดูจะช้าลง..คงเพราะสู้กับโคลว์ด้วยสินะ..มันถึงได้อ่อนแรงลง

               เมื่อคิดถึงร่างบางขึ้นมา มือของเขาก็ขยับกำกันแน่นด้วยความแค้น...เขาประมาทไปจริงๆ.. ภาพของซากหมาป่าสีดำที่กำลังกลายเป็นไอน้ำ และความเสียหายบริเวณรอบๆ ดูท่าการต่อสู้ที่โคลว์เจอมาคงหนักพอสมควร..แต่ว่า..แค่ไททันเพศหญิงมีพลังเกราะแข็งขึ้นมาบ้างจุดของร่างกาย..ไม่น่าจะทำให้โคลว์เจอศึกหนักได้ขนาดนั้นนี้นา...หรือมีมากกว่านั้น

                "ผมดีขึ้นแล้วครับ..เมื่อกี้..เหมือน..ภาพบางอย่าง..มันเข้ามา"

              
ภาพร่างบางพูดกับเขาครั้งล่าสุดวาบขึ้นมาในหัว...หรือว่า..ระหว่างต่อสู้ โคลว์จะเห็นภาพอะไรอีกจนทำให้เสียสมาธิไป..ทำให้ถูกไททันเพศหญิงนั้นจัดการเข้าให้...

               "ชิ..."ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะมีมากกว่าที่คิดไว้ซะอีก...ดูท่านอกจากโคลว์แล้ว..ยังมีมนุษย์คนอื่นที่ถูกจับไปทำการทดลองงี่เง่านั้น..คนสมัยเมื่อ 100 ปีคิดอะไรกันอยู่ถึงได้สร้างและทำอะไรแบบนี้ออกมากัน...

               "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณพี่คงไม่.."มิคาสะเรียกสติของรีไวล์ให้หลุดออกมาจากภวังค์ความคิด ก่อนเธอจะถูกแทรกบนพูดด้วยเสียงไม่พอใจของรีไวล์

               "ฉันเองก็ห่วงเจ้านั้นไม่ต่างจากเธอหรอกยัยเด็กบ้า..แต่ว่า..เราต้องรอจังหวะ..และฉันจะจัดการชิงตัวโคลว์ออกมาเอง"รีไวล์พูดก่อนจะขยับเครื่องเคลื่อยย้ายสามมิติไปไม่ให้ห่างจากไททันเพศหญิงมากนัก

                    จะปล่อยให้มันพาโคลว์ไปมากกว่านี้ไม่ได้...เขาไม่ยอมให้เจ้าหมานั้นต้องอยู่ในที่สกปรกนั้นไปมากกว่านี้อีกแล้ว!

                    ราวกับไททันหญิงรับรู้การมาของรีไวล์ ดูเหมือนความกังวลทำให้มันคิดที่ต้องกำจัดอีกฝ่ายก่อน..ไม่อย่างนั้นการพาตัวคนในปากออกไปจากป่าคงเป็นเรื่องลำบาก...และเมื่อคิดได้ไททันหญิงก็หันกลับไปพุ่งหมัดใส่รีไวล์ที่รอจังหวะอยู่แล้ว

                    ใบมีดถูดสะบัดพุ่งทำลายแขนไททันหญิงจนเห็นเป็นดั่งวงจักรสังหารที่วิ่งไปทั่วแขนของไททันหญิง ก่อนจะจบลงด้วยร่างของเขาที่สะบัดใบมีดทั้งสองข้างทำลายดวงตาของไททันหญิงอย่างไม่รอให้มันสร้างเกราะป้องกันได้ก่อนเขาจะกระโดดถอยออกมาใส่ใบมีดใหม่และพุ่งจัดการไททันหญิงอย่างรวดเร็ว จนแม้แต่ไททันหญิงก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยกแขนข้างที่เหลือขึ้นมาปิดบังท้ายทอยของตัวเองเอาไว้

                    มิคาสะดูการโจมตีของรีไวล์อย่างตกตะลึง ทุกคมของใบมีดหมายถึงการสร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงให้กับไททันหญิงเกินกว่าที่จะฟื้นร่างกายได้ทัน หรือแม้แต่การสร้างเกราะก็ด้วย...นี้หรอคือชายที่เรียกว่าแข็งแกร่งที่สุดของมนุษยชาติ!

                    จังหวะที่มิคาสะกำลังเฝ้ามองการโจมตีของรีไวล์อยู่นั้นเอง เธอเห็นโอกาส เมื่อแขนข้างที่ปิดบังท้ายทอยของไททันหญิงนั้นคลายตกลงไปเพราะการโจมตีของรีไวล์ นั้นทำให้เธอคิดว่านั้นเป็นโอกาสจัดการ ไททันหญิงที่น่ารังเกียจนี้!

                    ไวเท่าความคิด ตะขอของเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติถูกยิงไปที่บริเวณใกล้กับเป้าหมาย เพื่อจะทำการจัดการ โดยไม่ทันสังเกตว่าดวงตาของไททันเพศหญิงที่ปิดอยู่นั้นกระตุกเล็กน้อยเหมือนรับรู้ถึงการโจมตีที่จะมาถึงตัวมัน และเป็นรีไวล์ที่สังเกตุเห็น!

                    "ยัยบ้าหยุดนะ!"รีไวล์ตะโกนออกมา ก่อนจะพึ่งไปกระแทกเอาร่างมิคาสะออกไปก่อนที่จะถูกมือของไททันหญิงนั้นจับขย้ำเป็นแรงเฮือกสุดท้ายของมัน

                    กร๊อบ!
              
                    "อึก!"

                    เสียงข้อเท้าของรีไวล์พลิกดังขึ้นมาในหัวของเขา..บ้าชิบ! ....โดยไม่ต้องใช้ความคิดมาก เขาใช้จังหวะนั้นตวัดใบมีดผ่าปากของไททันหญิงให้เปิดออกเห็นร่างบางของโคลว์นอนหลับอยู่ข้างในจริงๆอย่างที่คิด...

                    รีไวล์มองด้วยดวงตาเป็นประกายก่อนจะรีบพุ่งเข้าไปพาร่างบางออกมาจากปากของไททันเพศหญิงก่อนจะพุ่งออกไปให้ไกลจากจุดนั้น เพียงแค่เท้าของเขาสัมผัสกิ่งไม้ ก็ทำให้รู้สึกเจ็บแล่นขึ้นมาแล้ว..อย่างน้อยก็ได้โคลว์กลับมา

                    "พี่โคลว์!"มิคาสะมองอย่างดีใจที่เห็นพี่ชายอยู่ในอ้อมแขนของรีไวล์ ดูจะปลอดภัยดี

                    "ถอยได้แล้ว.."รีไวล์พูดก่อนจะขยับให้เขากอดร่างของโคลว์กระชับมากยิ่งขึ้น หลังจากใช้สายตามองหาอาการบาดเจ็บ แต่ก็ไม่มี..ยังไงก็ต้องให้ฮันจิตรวจดูก่อนจะดีกว่า..

                   โดยไม่รอให้มิคาสะตอบรับใดๆเขาห่วงโคลว์เกินกว่าจะรอได้ จึงรีบพุ่งออกไปทันที หากแต่เขาก็ไม่วายที่จะหันไปมองไททันเพศหญิงที่เหมือนจะมีน้ำตาไหลออกมา..สร้างความแปลกใจให้กับเขาไม่น้อย...

                    ทำไมมันถึงได้เศร้า..เพราะทำภารกิจไม่สำเร็จงั้นหรอ..

                    "อึก...รีไวล์"เสียงครางดังเบาๆจากร่างของโคลว์ที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาทำให้รีไวล์รีบหันกลับมามองทันที แต่ว่าดวงตาสีสวยนั้นก็ยังไม่เปิดออก แสดงให้เห็นว่าร่างบางเพียงแค่ครางละเมอออกมาเท่านั้น

                    ใบหน้าของรีไวล์ผ่อนคลายลงมาเมื่อคิดว่าแม้แต่ยามหลับร่างบางยังคิดถึงเขา...แต่นั้นก็เพียงแค่ชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น...มือของรีไวล์ขยับกระชับขึ้นมาเขาเปลี่ยนให้ร่างบางมาอยู่ในท่าอุ้มเจ้าสาว ให้ใบหน้าบางซบไหล่ของเขา โดยมองข้ามน้ำลายของไททันหญิงที่ยังคงเปราะใบหน้าร่างบางอยู่ออกไป...เสียงลมหายใจความรู้สึกอุ่นๆยามร่างบางหายใจเข้าออก มันพอที่จะทำให้หัวใจของเขาสงบลงไปมากมาย...เหมือนตอกย้ำว่าเขาช่วยร่างบางไว้ได้แล้วจริงๆ..ไม่ใช่แค่ความฝัน..

                    "ทำให้เป็นห่วงซะจริงนะ..เจ้าหมาตัวแสบ"รีไวล์พูดก่อนจะยิ้มมองร่างบางอย่างอ่อนโยน โดยมีมิคาสะที่ตาเบิกกว้างอย่างไม่เคยเห็นเจ้าเตี้ยหมาตื่นนี้ทำกับใคร...ดูท่าหัวหน้ารีไวล์จะรักพี่ของเธอมากจริงๆ...

                    พวกเขาใช้เวลาไม่นานก็ไปถึงอีกด้านของป่าที่พวกทีมสำรวจกำลังเตรียมตัวกลับใกล้จะเสร็จแล้ว...ศพของพวกทหารที่เสียชีวิตระหว่างภารกิจจับไททันเพศหญิงมีมากที่สุดในรอบ 5 ปี นับตั้งแต่โคลว์มาอยู่กับพวกเขา..ทีมสำรวจก็ไม่เคยได้รับความเสียหายมากมายขนาดนี้..เห็นทีคราวนี้พวกศาลทหารและพวกสารวัตรทหารคงได้แดกดันพวกเขากันน่าดู...แต่จะโทษใครได้..พวกเขาประมาทความสามารถของศัตรูเอง...

                    ทันทีที่รีไวล์ปรากฎตัวพร้อมกับโคลว์และมิคาสะ พวกเพทรากับฮันจิแทบจะร้องออกมาในทันที โดยเฉพาะเอเลนที่วิ่งเข้ามาดูอาการของพี่ชายที่สลบอยู่..ก่อนพวกเพทราจะรายงานให้เขาทราบว่า ก่อนที่พวกเขาจะหนีออกมาโดยโคลว์ทำหน้าที่ถ่วงเวลาเอาไว้..ดูเหมือนว่าไททันหญิงนั้นดูจะสนใจโคลว์มากกว่าเอเลนซะอีก..นั้นทำให้พวกเขาทั้งหมดต่างมีสีหน้าเขร่งเครียด เห็นทีคราวนี้คงต้องหาคนมาคุ้มกันเพิ่มในปราสาทของหน่วยรีไวล์ซะแล้ว

                    "ผมรับไม่ได้ครับผู้บัญชาการเอลวิน!...ได้โปรดค้นหาศพของผู้เสียชีวิตต่อสิครับ!"เสียงของทหารคนหนึ่งดังขึ้นมา ทำให้รีไวล์หันไปมองหลังจากเขาอุ้มพาร่างของโคลว์ไปนอนลงบนเกวียน โดยมีเอเลนและมิคาสะอาสาดูแลพี่ชายตัวเองเอง...

                    "อย่าเห็นแก่ตัวสิ! ในป่านั้นน่ะมีไททันอยู่มากเกินไป..ถ้าเราเข้าไปอาจโดนโจมตีรอบที่สองนะ!"ทหารที่เข้ามารายงานเอลวินพูดขึ้นมาแทนเอลวินที่หันไปมองนายทหารที่โวยวายอยู่

                    "ถ้ามันโจมตีพวกเราก็ตอบโต้ได้ไม่ใช่หรอครับ!"ทหารที่โวยวายพูดขึ้นมา

                    "ได้โปรดเถอะครับ..อีวานเป็นเพื่อนเก่าและมาจากหมู่บ้านเดียวกัน ผมรู้จักกับพ่อแม่ของหมอนั้นด้วย ถ้าไม่ติดอะไรผมก็อยากจะพาเขากลับบ้านครับ!"ทหารอีกคนช่วยเพื่อนพูดขึ้นมา โดยพยายามไม่สนใจใบหน้าเรียบเฉยของเอลวิน สมิธ

                    "อย่าเห็นแก่ตัวสิ!"ทหารที่อยู่ข้างเอลวิพูดปราม แต่เหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย

                    "เด็กๆทะเลาะกันหรอ"รีไวล์พูดแทรกขึ้นมา..ความรู้สึกสูญเสียเพื่อในทีม ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยรู้สึก..แต่ว่า..สำหรับเขาน่ะ..

                    "หัวหน้ารีไวล์"เสียงเรียกชื่อหัวหน้ารีไวล์ดังขึ้นมาจากทหารทั้งสามคน

                    "ถ้ายืนยันได้ว่าเขาตายก็พอแล้วไม่ใช่หรอ ไม่ว่าจะได้ศพหรือไม่ได้...แต่ตายก็คือตายเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้หรอก"รีไวล์กล่าวออกมาเสียงเรียบ..ดูเย็นชา..แต่จะมีใครรู้ไหมว่าเขารู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้ทั้งสองคน...ไม่สิ..มันอาจจะมีคนรู้อยู่แล้วก็ได้..และคนๆนั้นกำลังหลับอยู่บนเกวียนนั้น...

                    บทสนทนาของพวกเขายังดำเนินต่อไปโดยสรุปคือพวกเขาไม่อาจยอมรับการตัดสินใจของผู้บัญชาการเอลวินและหัวหน้ารีไวล์ได้ ทำให้พวกเขาเดินออกไป และทีมสำรวจได้ออกเดินทางต่อเพื่อกลับไปหยังกำแพง..
    
                    ความรู้สึกเจ็บปวดของรีไวล์ที่ต้องหักใจพูดเย็นชากำลังส่งไปถึงโคลว์อย่างช้าๆ และนั้นเหมือนไปกระตุ้นบางอย่างให้ค่อยๆตื่นขึ้นมา...เสียงเรียกชื่อโคลว์ให้ตื่นดังภายในจิตใต้สำนึกของโคลว์ที่กำลังหลับและหลงไปกับความทรงจำที่สับสนเต็มไปหมด...

                    เสียงจิปากไม่พอใจดังขึ้นมาเมื่อจิตของโคลว์ดูจะหายไปในความทรงจำเหล่านั้น..คงมีเพียงเมทเท่านั้นที่จะดึงเอาจิตวิญญาณของโคลว์กลับมาได้...แต่ว่า..จะทำยังไงให้เมทของเจ้าหนูนี้รู้กันล่ะ...


                    ในขณะที่พวกเขากำลังคิดหาวิธีทำให้จิตของโคลว์กลับมา ด้านนอกร่างกายของโคลว์เองก็กำลังเจอกับปัญหาที่ เกิดจากเจ้าสองทหารทีมสำรวจ ที่เอาแต่ใจจนได้เรื่อง!

                    "ไททันมา!!"เสียงร้องของทหารที่อยู่บนเกวียนขนศพร้องขึ้นมา ทำให้พวกเขาหันกลับไปมองเห็นไททัน 2 ตัวที่กำลังวิ่งไล่ม้าสองตัวที่ไอ้ทหารเอาแต่ใจสองคนนั้นควบมาอยู่!..มันทำจนได้สิน่า!

                       "เจ้าบ้านั้น!"ทหารอีกคนบนเกวียนพูดขึ้นมาก่อนจะยิงพลุสีแดงให้ทั้งกองกำลังรู้ถึงการมาของไททัน  เอลวินเหลือบมองสัญญาณเล็กน้อยก่อนจะได้ยินคำถามรีไวล์ที่ควบม้าอยู่ข้างๆ โดยมีเกวียนที่โคลว์อยู่ไม่ห่างมากนัก

                         "ที่นี้ไม่มีต้นไม้หรือสิ่งปลูกสร้าง ถ้าเราสู้ที่นี้จะลำบาก.."รีไวล์พูดออกมา เขาพยายามมองหาสิ่งที่จะช่วยในการใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติเผื่อจัดการกับไททัน..แต่ไม่มีเลย...น่าเจ็บใจชะมัด..ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็..มีอยู่ทางเดียวที่จะทำให้พวกไททันไม่ตามพวกเขากลับไป..

                          "เราจะวิ่งเต็มกำลังจนไปถึงกำแพง"เอลวินบอกเสียงเรียบ..เหมือนเป็นการบอกกลายๆไปหยังรีไวล์...พวกเขาไม่มีทางวิ่งได้เร็วขึ้นกว่านี้ หากยังมี..'ศพ' อยู่แบบนี้...

                         "......"รีไวล์แอบกัดริมฝีปากตัวเองอย่างเจ็บใจ..ถ้าขาของเขาไม่เจ็บล่ะก็..จัดการไททันแค่นี้เขาคงทำได้แน่...แต่นั้น..ไม่อาจเป็นไปได้..และถ้าเขาไม่ทำหนีให้เร็วกว่านี้...พวกเขานี้ล่ะที่จะเสร็จพวกไททัน

                         "ฮาก!!"เสียงร้องของไททันดังขึ้นมาอีกจากด้านข้างพวกเขา! ทำให้ทุกคนหันไปมองอย่างตกใจ..พวกไททันที่สองทหารนั้นเรียกมาไม่ใช่แค่สองตัวหรอกหรอ...นี้มัน..6-7 ตัวเลยนี้นา แย่แน่!!

                         รีไวล์รู้ดีว่ามีทางเดียวที่จะทำให้พวกเขาหนีไปได้ นั้นทำให้เขาถอดฝีเท้าม้าช้าลงไปไปที่ท้ายขบวน เพื่อสั่งให้พวกทหารทิ้งร่างของผู้เสียชีวิตไปซะ ก่อนที่มันจะทำให้พวกเขาหนีพวกไททันไม่พ้น...แต่ว่า...

                    ความเจ็บปวดของอีกฝ่ายที่ส่งผ่านมามันกลับทำให้ใครบางคนที่หลับอยู่ให้ลืมตาตื่นขึ้นมา..ดวงตาที่ควรจะเป็นสีฟ้าใสเพราะคอนแท็คเลนส์ถูกความร้อนเผาจนสิ้น..เหลือเพียงดวงตาสีทองสว่างเท่านั้น

                    "พี่โคลว์...พี่โคลว์!!!"เสียงครางเรียกชื่อของพี่ชายในตอนแรกเปลี่ยนเป็นเสียงร้องตะโกนทำให้ทุกคนในกองสำรวจหันไปมองโดยเฉพาะรีไวล์ที่ชื่อของร่างบางเรียกสติเขาได้มากที่สุด ดวงตาสีนิลเบิกกว้างเมื่อเห็นปีกสีดำสนิทสยายออกละอองประกายสีน้ำเงินลอยออกมาจากปีสีกน้ำนั้นก่อนมันจะจุดประกายบางอย่างกับขนนกสีดำที่ลอยออกมาจนกลายเป็นเหมือนลูกไฟสีน้ำเงิน..ไฟแบบนี้มัน

                    "หึ..บังอาจมาทำร้ายSoul Mate ของข้า..พวกแกคงเตรียมตัวตายมาแล้วสินะ..ไอ้พวกมดปลวก"เสียงทุ้มต่ำเข้มกว่าเสียงของโคลว์ดังขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ปรากฎออกมาราวกับหมาป่าร้ายที่กำลังจะกลืนกลิ่นเหยื่อ จิตสังหารถูกแผ่ออกมาทำให้ไททันที่กำลังวิ่งเข้ามาอยู่ๆก็ชะงัก สร้างความแปลกใจให้กับทุกคนที่อยู่ในขบวนทัพ...และก่อนที่พวกไททันจะขยับหนีเพราะความกลัวกรีดร้องให้มันทำ...ขนปีกสีน้ำเงินก็กลายเป็นดั่งห่าธนูฝนที่พุ่งแผดเผาร่างของเหล่าไททันที่อยู่รอบทิศทางในทีเดียว

                    ตูมๆๆๆๆ!!

                  ..เสียงกรีดร้องของเหล่าไททันดังไปทั่วบริเวณราวกับเสียงกรีดร้องขอชีวิต ไฟนั้นไม่ได้แผดเผาพวกมันอย่างรวดเร็ว แต่หลังเสียงระเบิดนั้น ไฟสีน้ำเงินนั้นมันค่อยๆกลืนกินพวกเขาราวกับไฟนรกที่ต้องการทรมานพวกมันให้นานที่สุด...ให้สมกับที่พวกมันบังอาจก้าวเท้ามายุ่งกับคนสำคัญของเขา...รอยยิ้มเหยียดสะใจปรากฎออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะของโคลว์ ทำให้ทุกคนรู้สึกสยองจนหันไปมอง โดยเฉพาะเมทที่กลิ่นหอมหวานนั้น ปรากฎความโกรธไม่พอใจ..

                เจ้านี้..ใช้พลังของตัวเองในเวลาแบบนี้เนี้ยนะ! บาดเจ็บอยู่ไม่ใช่หรือไง! ไอ้เจ้าบ้าโคลว์!


                    "โคลว์! แกทำบ้าอะไร!"รีไวล์หันไปตวาดใส่อีกฝ่ายด้วยความห่วงใย หากแต่ว่าต้องชะงักเมื่อมองไปเห็นสีของดวงตาของโคลว์ที่เปลี่ยนไป...มันไม่ใช่สีฟ้าใส หรือแม้แต่สีน้ำเงินขอบเหลืองทอง...แต่มันเป็นสีเหลืองทองล้วนๆ...

                    "หือ...ปกป้องเจ้าไง..เมทที่รักของข้า.."เสียงของอีกฝ่ายตอบกลับก่อนจะขยับมาสบตาอีกฝ่าย..ถึงใบหน้าจะเป็นโคลว์ แต่ว่าความรู้สึกของรีไวล์ตะโกนบอกเขาออกมา..ไม่ใช่! เจ้านี้ไม่ใช่โคลว์..ไม่ใช่อย่างสิ้นเชิง..โคลว์ถึงจะมีใบหน้าเจ้าเล่ห์แบบนี้...แต่ไม่ใช่แบบตอนนี้แน่ๆ..

                    "แกเป็นใคร!"รีไวล์ถามออกมาอย่างเดือดดานเมื่อร่างบางที่ควรจะตื่นขึ้นมา..แต่กลับไม่ใช่..ความรู้สึกเป็นห่วงและหว่าวุ่นใจปรากฎชัดจนทำให้แวร์วูฟตรงหน้าเขารู้สึกพอใจ...อา...เมทของเจ้าหนู...ช่างน่ารัก..น่าแกล้งเหลือเกิน..หึหึหึ...อา..โคลว์...ดูท่า..ข้าชักจะถูกใจเมทของเจ้าซะแล้วสิ..เจ้าหนู

                    "..แบล็กของเจ้าไง..My Soul Mate ที่รัก"

TBC
         
               กลิ้งๆๆมองซ้ายมองขวา..งานนี้รีบมาปั่นค่ะ ก่อนจะหายไปปั่นเรื่องคัตจังบ้าง ค้างเลยมาตั้งแต่เมื่อวาน อ๊าก เมี๊ยวก็ยังอีก..อ๊ากๆๆๆ งานเยอะจริงแท้ ฮือๆ ถ้าวันนี้มาต่อได้จะมาต่ออีกนะค่ะ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้มากๆนะค่ะ

                    ฮือๆดีใจสุดๆที่มีคนสนุกไปด้วยกันเยอะและชอบนะค่ะ รู้สึกหายเหนื่อยเลยค่ะ ขอบคุณมากๆนะค่ะ ผู้เขียนจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ แล้วมาสนุกด้วยกันจนถึงที่สุดต่อไปนะค่ะ / แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #552 The Killer Princess (@rebornmini) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 20:56
    คนที่บอกให้โคลกัดมือตัวเองแน่ๆ
    #552
    0
  2. #548 GG-Paderak (@GG-Paderak) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 20:38
    นะค่ะไม่มีในโลก!!!
    #548
    0
  3. #484 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 12:47
    โคลว์โครตเมะเลยอ่ะ
    #484
    0
  4. #320 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 22:22
    ตอนนี้โคลว์เมะมาก...(ใจสั่นไหวแรง)
    #320
    0
  5. #247 •Glitter• (@starglitter) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 21:27
    กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆเค้าชอบเวอร์ชั้นนี้โคลว์มีความเมะอร๊ายยยยยยยยยยเมะเลยๆๆๆ
    #247
    0
  6. วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 20:48
    โคลว์เมะอีกแร้วเหรอค่ะ0.0..สยองง่าาา
    #246
    0
  7. #245 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 19:34
    เดี๋ยวเคะ เดี๋ยวเมะ
    นี่ไรต์แต่งได้ทุกสถานะจริงๆ
    #245
    0
  8. #243 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 18:46
    เมะขึ้นมาซะงั้น เรื่องนี้เเปลกดีจัง
    #243
    0
  9. #242 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 17:48
    รู้สึกว่า....โคลว์เมะขึ้นมาอีกแล้ว รีไวล์โชว์เมะได้แค่ไม่กี่ตอนเองนะ!! อยากบอกว่า...คุณทำดีแล้-- ผัวะ! // สำอรกระทืบ
    #242
    0
  10. #241 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 17:30
    นายเป็นใครจะมาแยก โคลด์กับรีไวล์ไม่ได้น๊าาาาา
    รอตอนต่อไปอยู่ค๊า

    #241
    0
  11. #240 Saki-of-Samesaka (@Saki-of-Samesaka) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 16:41
    แต่ไม่ว่ายังไงหนูขอโคลว์เคะ!!!!!!รีไวล์ต้องเมะเท่านั้น!!!!!!!!
    #240
    0
  12. #239 EternalBlizzard (@EternalBlizzard) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 15:42
    ไหงเราชอบโคลว์เวอร์นี้มากกว่า555555=..=
    #239
    0
  13. #238 Vindice Sakura (@fhaniko) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 15:07
    ...เอาหนูโคลว์อันมุ้งมิ้งคืนมาน้าาาาา ;[ ]; /ตะกุยจอ สนุกดีค่ะ รีบมาต่อน้าาา
    #238
    0
  14. #237 บุษกร อ่อนดี (@2noey6) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 13:56
    รอค่าาาาาา ขอบคุณค่าาาา
    #237
    0
  15. #236 mikami (@worawichani) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 13:54
    สู้สู้ค่ะไรท์จะรอนะค่ะ
    #236
    0
  16. #235 Puroisama (@0898807400) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 13:46
    เย้ย มีความ3pนิดๆนะคะเนี่ย อู้ววว น่าตื่นเต้น
    #235
    0
  17. #233 Banz955 (@Banz955) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 12:56
    ต่ออีกๆๆๆๆๆ ค้างงงงงงงงค่าาาาาา
    #233
    0