[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 2 : หมาป่าที่รัก 1 : หมาป่าสีดำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,880
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 174 ครั้ง
    29 ต.ค. 59


          จิ๊บๆ..จิ๊บๆ

          เสียงอะไรน่ะ..หนวกหูชะมัด

          "อึก..อือ..ที่นี้..ที่ไหนล่ะ"เสียงแหบแห้งดังขึ้น แค่พูดก็เจ็บคอแล้วหรอเนี้ย..นี้เราหลับไปนานแค่ไหนกันนะ..อา..แล้วมันเกิดอะไรขึ้นบ้างล่ะเนี้ย..ให้ตายเถอะ

           ผมคิดแบบนั้นก่อนจะมองไปรอบๆ..อาจริงๆ..ผมยังไม่ได้บอกเลยนี้นะ..ผมชื่อโคลด์..วอกเกอร์..แต่ช่างเถอะ ตอนนี้ผมอยู่ไหนกันวะเนี้ย..อา..มีแต่ต้นไม้ และก็ต้นไม้..เจริญมากครับพี่น้อง

            "เฮ้อ.."คงต้องสำรวจก่อนล่ะนะ ผมบอกกับตัวเองก็จะขยับลุกขึ้นมาเตรียมจากอือ.เรียกว่าไงเนี้ย แคปซูนหรอ..

             "รหัส 1225 โค้ดเนม..โคลด์งั้นหรอ..ชื่อฉันไม่ใช่หรือไงเนี้ย"มันหมายความว่ายังไงน่ะ....ไม่ใช่ว่าเรากำลังหารถกลับบ้านไปหาพ่อที่มิวนิคหรอ..?..แล้วทำไมถึงได้..

               "อัก.."โคลว์ยกมือขึ้นจับหัวตัวเอง ความรู้สึกเหมือนบางอย่างเสียดแทงไปทั้งร่างนั้นทำให้เขาถึงกับตัวงอไปชั่วขณะ..ภาพของเข็มฉีดยา คนใส่หน้ากาก บรรยากาศเหมือนห้องผ่าตัด หลอดทดลอง..และ..คนนับพัน..

               "อ๊าก!!!!"เสียงกรีดร้องของโคลว์ดังขึ้นมาอย่างเจ็บปวด..แต่นั้นไม่สำคัญเท่าเสียงกรีดร้องของเขาเรียกเหล่าไททันยักษ์ให้มาทางริมแม่น้ำนี้ด้วย!!

               "อัก..อา..แฮ่กๆ"โคลว์ใช้เวลาอยู่พอสมควรความเจ็บปวดเหล่านั้นถึงจะหายไป..หากแต่ว่ามันอาจทำให้เขาขยับตัวไปไหนได้..กลายเป็นผักนอนหอบหายใจอยู่กับพื้นทั้งแบบนั้น..เหงื่อออกเต็มตัวเขาไปหมด..สภาพตอนนี้..แย่..แย่มากๆ

               ตึง! ตึง!..ตึง!

               อะไร...เสียงอะไร..แรงกระเทือน..อะไร..

               ดวงตาน้ำเงินขอบสีเหลืองค่อยๆขยับหันไปมองต้นเสียง ความรู้สึกหนาวเย็นยะเยือกครอบคลุมกายของเขาในทันที เมื่อเห็นร่างขนาดมหึมาของสิ่งมีชีวิตที่เหมือนมนุษย์นั้น...นี้มัน..ตัวอะไร!!

               "ฮาาาา"

               ไททันร่างยักษ์แสยะยิ้มในทันทีเมื่อมันเห็นร่างของมนุษย์ที่นอนเป็นผักรอท่าให้มันกินอยู่..โดยไม่รอช้า มันรีบวิ่งเข้าไปหาอาหารของมันในทันที โดยไม่ทันที่โคลด์จะได้ทันขยับตัว ร่างของเขาก็ถูกยกขึ้นมาด้วยมือใหญ่ๆของไททันนั้น

               "อึก..อ๊าก!"นี้มันอะไรกัน...แรงบีบนี้..กระดูกเขา หักแล้ว!! บ้าจริง. นี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน

               โคลด์พยายามขยับตัวเพื่อจะหาทางหนีหากแต่ว่าไม่ว่าจะทำยังไงแรงก็สู้ไม่ได้..นี้เขามาอยู่ในหนังอะไรหรือเปล่าเนี้ย! แล้วแกจะยิ้มทำซากอะไรฟระ ปล่อยสิ!

               ในขณะที่เขากำลังจะถูกเป็นเหยื่อของไททันตรงหน้า..เสียงที่ทุ้มต่ำของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมา

               "เลือด...กัดมือของเจ้าสิ..โคลด์"

               "หา..เสียง..ใคร?"โคลด์หันไปรอบๆหากแต่ว่าไม่มีใคร..และก่อนที่เขาจะได้คิดอะไรมากกว่านั้นภาพเจ้าตัวยักษ์นั้นทำให้เขาไม่รอช้าที่จะทำตามเสียงที่เขาได้ยินในทันที!

               เปรี้ยง!!!

               ตูม!!


               มือของไททันตัวนั้นฉีกกระจายไปทั่ว..ร่างกายของมันถูกแรงระเบิดทำให้มันกระเด็นไปไกลพอสมควร ดวงตาของมันหันไปมองเหยื่อตรงหน้าด้วยความไม่พอใจที่เหยื่อของมันหายไปและกลายเป็นร่างของหมาป่ายักษ์สีดำขนาดสูงกว่ามันหลายเท่า!

               "กรรรรร"ไททันคำรามอย่างไม่พอใจที่เห็นหมาป่ายักษ์..มันร้องคำรามอย่างไม่พอใจ หากแต่ก็ยังไม่พุ่งเข้าไปเพราะมือยังไม่สมบูรณ์ดี

                ดวงตาสีน้ำเงินขอบสีเหลืองทองค่อยๆลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ...เมื่อเท้าสี่ข้างของมันแตะพื้น..กลิ่นไออันน่าเกรงขามทำให้ไททันถึงกับขยับถอยโดยไม่รู้ตัว หากแต่ว่าเพราะความหงุดหงิดที่เสียอาหารไป..ทำให้ไททันตัวนั้นไมหนีแต่กลับพุ่งเข้าใส่หมายจะจัดการเจ้าสัตว์ตรงหน้ามัน

                 "โฮก!"เสียงคำรามของหมาป่าดังขึ้นมาก่อนจะจัดการงับหัวเจ้าไททันให้หลุดออกมาอย่างง่ายดาย เท้าหน้าตะปบกดร่างของไททันนั้นลงกับพื้นกดเอาไว้... ดวงตาคมจ้องมองร่างที่เหมือนยังคงขยับและกำลังสร้างหัวใหม่นั้นอย่างแปลกใจ และแน่นอนว่าหมาป่ายักษ์ไม่รอที่จะให้มันสร้างเสร็จ
              
               ลวดลายสีฟ้าปรากฎบนตัวของหมาป่าสีดำก่อนไฟน้ำเงินจะถูกพ่นออกมาจากปากมัน เผาร่างของไททันตัวนั้นให้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตาเดียว

               ภาพทั้งหมด..เหมือนกับความฝันสำหรับโคลว์..มันดูไม่ใช่ความจริง..และเขาไม่ตัดสินใจจะเชื่อมัน..จนกระทั้งเมื่อเขาคิดจะขยับตัว..และร่างกายของหมาป่านี้ก็ขยับด้วย!..ความหวาดกลัวเริ่มครอบงำจิตใจของโคลว์ในทันที

               ร่างของหมาป่าสีดำยักษ์เริ่มออกวิ่ง..วิ่งเพราะจิตใจของโคลว์ต้องการจะวิ่งหนีสิ่งที่เห็น สิ่งที่เขาไม่อยากจะรับรู้ เขาวิ่งและปะทะกับพวกไททันหลายตัว. และทุกครั้งเขาก็ตอบสนองโดยการจัดการมันในทันที...

               สิ่งที่ไม่อยากยอมรับ..แต่เหมือนว่า..เขาจะหนีไม่ได้แล้ว..จะโกหกไม่ได้..ใช่..โคลว์..ตอนนี้น่ะ..นาย...กลายเป็นหมาป่ายักษ์นี้ไปแล้ว..

               โคลว์ใช้เวลาทำความคุ้ยเคยร่างกายใหม่ที่เป็นหมาป่าขนาด 15 เมตร..เขาเลือกที่จะหาที่สงบเพื่อหาวิธีกลับคืนร่างเดิม หรืออย่างน้อยก็ดูว่าร่างกายใหม่นี้ทำอะไรได้บ้าง..และเขาก็ค้นพบ ว่าร่างกายนี้ไม่รู้จักหิว ไม่ร้อน ไม่หนาว และฟื้นตัวเร็วมาก...แต่ที่สำคัญคือ...เขามีปีกด้วย!!

               นั้นทำให้โคลว์เริ่มรู้สึกมันส์ขึ้นมา เขาไปรอช้าที่จะลองบิน..บินและก็บินขึ้นไปให้สูงกว่านี้...ดวงตาสีน้ำเงินขอบสีเหลืองทองนั้นมองสำรวจรอบๆเพื่อหาว่าเขาอยู่ที่ไหนกันแน่..มิวนิค..หรือเปล่า..แต่ไม่ว่าจะมองตรงไหน..ก็ไม่มีเลย..ไม่มีสัญลักษณ์ใดที่บอกเขาได้เลย..มีเพียง..ภาพของกำแพงใหญ่ๆ..3 ชั้นนั้นเท่านั้น..

               โคลว์มองก่อนตัดสินใจลงกลับไปที่ป่าเดิม..เขาควรหาที่หลบสำหรับคืนนี้ก่อน..ร่างกายใหญ่ขนาดนี้..แต่ใช้ว่าเจอพวกตัวประหลาดหลายๆตัวแล้วเขาจะไม่แย่..

               นั้นทำให้โคลว์ค่อยๆเดินกลับไปที่แคปซูนเพื่อมันจะมีประโยชน์..แต่ว่า..เขามาช้าไป..แคปซูนพังยับไปเรียบร้อย..น่าจะเป็นเพราะตอนที่เขาสู้เมื่อกี้ล่ะมั่ง..ให้ตายเถอะ!

               ไม่ให้เสียเวลามากกว่านั้น โคลว์เริ่มที่จะออกเดินหากแต่ว่าฝนดันตกลงมาซะอย่างนั้น..ฟ้าไม่เป็นใจให้กับเขาเลยจริงๆสินะ

               "อ๊าก!!"

               "ช่วยด้วย!!"


               เสียงกรีดร้องของมนุษย์ทำให้โคลว์หันกลับไปมอง..มีคนอยู่ที่นี้ด้วยอย่างนั้นหรอ? โดยไม่ต้องคิดมากโคลว์ก้าวขาขยับเดินไปตามเสียงในทันที ดวงตาของเขาที่เหมือนว่าจะมีความสามารถมากกว่าตอนเป็นมนุษย์ทำให้เขาเห็นร่างของไททันกำลังกัดกินร่างของคนในผ้าคลุมสีเขียวเข้มลายปีไขว้ดำขาว และเหลืออีกแค่คนเดียว!

  - --------------------------------------------------------------------------------------------- -

               ในขณะที่ความเป็นความตายกำลังเกิดกับเขา..เอลวิน สมิท เขาไม่คิดว่าการออกมานอกกำแพงครั้งนี้จะเป็นจุดจบของชีวิตเขา เขามองร่างของเพื่อนในหน่วยถูกพวกไททันกินอย่างไม่อาจช่วยได้..ขาของเขาเหมือนจะหัก..ให้ตายเถอะ!

                 "ฮาาา"เสียงไททันตัวหนึ่งหันมามองทางเอลวินและพร้อมจะพุ่งตัวมาใส่เขา แน่นอนว่าเขาไม่ยอมให้มันกินง่ายๆหรอกน่า! ใบมีด2อันถูกยกขึ้นเพื่อเตรียมรับไททันตรงหน้า แต่ทว่า!

               "โฮก!!!"เสียงคำรามของสัตว์ป่าดังขึ้นพร้อมกับร่างของหมาป่ายักษ์สีดำพุ่งมากัดร่างของไททันตัวนั้นเหวี่ยงไปใส่ไททันอีกตัวอย่างแรงจนล้มไถลไปกระแทกกับต้นไม้

               ภาพที่ไม่เคยเห็นทำให้เขาเอลวิลชะงักค้างอย่างทำอะไรไม่ถูก  ดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทองนั้นหันมาจ้องมองเขาแวบหนึ่งก่อนมันจะขยับมาคร่อมร่างของเขา..ซึ่งเขาคิดเอาว่ามันหมายถึงจะปกป้องเขาใช่ไหมไม่รู้...

               เสียงขู่ในคอของมันทำให้พวกไททันอยู่รอบๆไม่พอใจ และเตรียมจะเข้ามาทำร้าย หากแต่เพียงแค่พวกไททันก้าวเข้ามาในรัศมีปากของหมาป่านั้นก็ถูกเด็ดหัวและถูกเผาไม่เหลือซากทันที...พวกไททันที่ยังรอดต่างมองท่าทางหวาดกลัวก่อนจะวิ่งหนีไปคนละทิศละทางทันที

               เอลวินมองทุกอย่างก่อนจะเงยหน้ามองร่างของหมาป่ายักษ์ขยับออกไปจากร่างของเขา มันหันมามองเขานิ่งเหมือนกำลังสำรวจ โดยระวังไว้ก่อน ทำให้เอลวินต้องยกใบมีด 2 เล่มขึ้นมากันเอาไว้ก่อน หากแต่ว่าหมาป่าตัวนั้นกลับไม่มีท่าทีคุกคามใดๆทั้งสิ้น ทำให้เขาค่อยๆลดใบมีดในมือลงช้าๆ..

               หรือว่ามันจะมาเพื่อช่วยเข้าจริงๆ..

               "อึก..เออ..แก..เป็นตัวอะไรน่ะกันแน่น่ะ"เอลวินอดไม่ได้จะถามสิ่งที่ถ้าเขามีจิตใจสงบกว่านี้ไม่น่าจะถามออกมาได้เลยจริงๆ

               โคลว์มองหน้าเอลวินก่อนจะทำท่าเลิกคิ้วขึ้นมานิดๆ..เหมือนถามว่าแกไม่เห็นหรอว่าฉันเป็นหมาป่าน่ะ?

               "เออ..โอเค..เฮ้อ..ขอโทษทีถามงี่เง่า..ฉันเห็นว่าแกเป็นหมาป่า.."เขาไม่แน่ใจว่าหมาป่าตรงหน้านี้มันฟังรู้เรื่องหรือเปล่า..แต่ดูจากท่าทางเลิกคิ้วให้เมื่อกี้..มันน่าจะ...รู้...และแถมรู้จนเยาะมนุษย์อย่างเขาได้เชียวล่ะ..

               "แต่ฉัน..อึก..ขา"เขาร้องออกมาเมื่อพยายามที่จะลึกแต่ว่าขาของเขามันหัก.เลยทำให้ร้องออกมาแบบนั้น..มือเขายกขึ้นมาจับขาเอาไว้อย่างไม่ทันรู้ตัว นั้นทำให้เขาไม่ทันได้สังเกตหมาป่าสีดำนั้นขยับเข้ามาใกล้จนเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจร้อนของมันนั้นล่ะ..เขาถึงผงะถอยหลังเล็กน้อย

               ตุบ

               ไม้ขนาดพอดีขาเขา 3-4 ท่อนถูกปล่อยลงตรงหน้าเอลวิล ก่อนหมาป่าสีดำจะหันไปมองซากความเสียหายที่เกิดขึ้นและคาบบางอย่างที่เหมือนเชือกออกมา..และเหวี่ยงมาใกล้ตัวเขา..นี้มัน...กำลังช่วยเขา..จริงๆใช่ไหม

               "นี้แก...กำลังจะให้ฉันทำอะไร"เอลวิลถามออกไปพร้อมกับมองของทั้งหมดที่มันเอามากองข้างๆ และเขายังคงผวาเล็กน้อยเมื่อมันทรุดตัวลงมานอนข้างๆตัวเขาใช้จมูกดุ้นๆไม้มาที่ขาเขาข้างที่เจ็บ เขามองอย่างไม่เข้าใจจนเหมือนจะทำให้หมาป่าขนาดยักษ์นั้นเริ่มหงุดหงิด สายตามันมองจ้องมาที่เขา เหมือนบอกให้ช่วยกันบ้างได้ไหม!

               นั้นทำให้เขาเข้าใจแล้วว่ามันต้องการให้เขาทำเฝือก..ล่ะมั่งนะ?

               และก็จริงเพราะเมื่อเขาจับเอาไม้มาวางรอบๆขาดีๆมันก็หันไปพยายามคาบเส้นเชือกมาส่งให้เขา...เป็นการเข้าเฝือกที่ทุลักทุเลที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาจริงๆ..ไม่สิ..ต้องเรียกว่าแปลกที่สุดในชีวิต..

               เพราะคนทำไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นหมาป่าสีดำตัวยักษ์

               หลังจากที่เขาเข้าเฝือกแบบง่ายๆแล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะลองขอจับตัวหมาป่าตรงหน้าหน่อย...และไม่คิดว่ามันจะยอมง่ายๆซะงั้น!

               โคลว์ยอมให้เอลวิลจับหัวของเขาก่อนจะดันตัวอีกฝ่ายขึ้นมาเล็กน้อยจนอีกฝ่ายร้องตกใจเสียงดังเพราะกลัวตก

               "เฮ้ย!! แกจะทำอะไรน่ะ!"เอลวินพยายามจับขนสีดำของหมาป่าแน่นเพราะกลัวตกแต่เมื่อเห็นการกระทำที่หมาป่ากำลังพยายามต้อนม้าให้อยู่กับที่นี้ทำให้เขารู้ในทันที...มันกำลังจะช่วยเขาขึ้นม้าใช่ไหม

               โคลว์อยากร้องออกมาดังๆเพราะหงุดหงิดที่ม้าไม่ยอมอยู่เฉยๆ วิ่งหนีเขาไปมาอยู่ได้ จนสุดท้ายทนไม่ไหวคาบแม่งกลางตัวมันจับกดพร้อมส่งเสียงขู่นิดๆ

               อา..เหมือนเขาจะเห็นม้าฉี่ราดด้วยนะ..? นี้ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอฟระ

               "ฮ่าๆๆๆ"เอลวิลอดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับภาพตรงหน้า...ชีวิตนี้ไม่คิดเลยว่าจะเห็นภาพอะไรแบบนี้

               "กรร"เสียงขู่ในคอไม่พอใจดังมาจากร่างหมาป่าที่เขาจับเอาไว้อยู่ทำให้เอลวิลหันไปมองอีกฝ่าย ความรู้สึกหวาดกลัวหายไปตั้งแต่ตอนไหนเขาไม่อาจรู้ได้..มันเหลือไว้เพียงความสงบ ปลอดภัยและสบายใจแทน

               "ขอโทษทีๆ..แกจะให้ฉันขึ้นม้านี้สินะ"โดยไม่มีการตอบร่างของเขาถูกย่อนลงบนหลังม้าที่ยืนกลัวตัวแข็งทื้ออย่างไม่เต็มใจนัก...

               ไอ้หัววิกนี้..ถ้าไม่ติดว่าแกบาดเจ็บนะ..พ่อปล่อยแรงกกว่านี้อีก...

               ราวกับรับรู้ความโกรธของอีกฝ่าย ทำให้เอลวิลขยับม้าหันไปมองหมาป่าประหลาดก่อนจะโค้งขอบคุณเล็กน้อย
              
               "ฉันไม่รู้ว่าแกเป็นตัวอะไร..แต่ขอบใจมาก..การเจอแกเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่จริงๆ..การสำรวจครั้งนี้ไม่ได้สูญเปล่าแน่ๆ...หวังว่าฉันจะเจอแกอีกนะ.....อือ..ชื่อ.."ยังไม่ทันที่เอลวินจะพูดจบโคลว์ก็ขยับตัวลุกขึ้น เพราะเขาได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังมุ่งมาทางนี้..อา..ตาของเขายังบอกอีกฝ่ายพวกนั้นใส่เสื้อคลุมเหมือนกับเจ้าหัววิกตรงหน้านี้ด้วย

               ขืนอยู่นานกว่านี้คงมีเรื่องแน่..กลับดีกว่า

               "เดี๋ยวสิ...แกมีชื่อหรือเปล่าน่ะ..เฮ้!"เอลวิลพยายามควบม้าไปใกล้เมื่อเห็นหมาป่าตัวนั้นหันหลังค่อยๆเดินจากไป..โดยที่ม้าของเขาไม่กล้าเดินตามไป..น่าชัดใจจริงๆ

               "เอลวิล!เป็นไงบ้าง"เสียงของหัวหน้าเขาดังขึ้นมา พวกเขามาไม่ทันได้เห็นร่างหมาป่ายักษ์สีดำสนิทนั้น ทำให้เขาหันไปมองหัวหน้าและบอกตอบไปว่าเขาปลอดภัยดี

               พวกเขาเหล่าทีมสำรวจตัดสินใจจบการสำรวจครั้งนี้และมุ่งตรงกลับไปหยั่งวอลล์มาเรีย เขตชิกันชิน่า  ความเสียหายที่เกิดขึ้น..ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้..แต่อย่างน้อยข้อมูลของเอลวิลทำให้พวกระดับสูงยังคงให้มีทีมสำรวจต่อไปเพื่อตามหาว่าหมาป่าตัวนั้นคืออะไร และเป็นอันตรายต่อมนุษยชาติหรือไม่

              ภายหลังการประชุมจบลง เอลวิลไม่อาจจะลบความรู้สึกถึงสัมผัสยามเขาจับขนของเจ้าหมาป่าสีดำนั้นได้..มันเป็นขนที่แข็งมาเหมือนเกราะ แถมยังหนาเอามากๆขนาดเขาจับขนาดนั้นยังไม่เห็นผิวหนังจริงๆของมันได้..หรือว่าเพราะมันเป็นสีดำกันนะ..

               ความรู้สึกอยากจะเจอมันอีกครั้งก่อขึ้นในใจของเอลวิล...เขาอยากรู้..ว่าจะเป็นไปได้ไหม..หากใช้มัน..เปิดทางสู่อนาคตให้กับมนุษยชาติได้น่ะ...

TBC

          มาต่ออย่างรวดเร็วค่ะ เรื่องนี้ไม่น่าจะยาว...น่าจะนะแล้วแต่ความมันส์ของผู้เขียนอีกตามเคย อ๊าก! เขียนนี้เสร็จต้องรีบไปเขียนเรื่องเมี๊ยวป่วน..ข้ามมิติต่อ

             หวังว่าทุกท่านคงจะชอบกันนะค่ะ เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากการไปอ่านเจอฟิคไททันเรื่อง 'ซวยแล้วครับผมกลายเป็นไททัน' เป็นวายด้วย อ๊ากมากๆ ชอบเรื่องเขา..เขียนได้สนุกจนวางไม่ลงเลย..สุดท้ายเลยแบบ ตอนแรกจะเขียนฟิคแฮร์รี่เลยมาเขียนฟิคไททันแทน.. อาจจะมีความเหมือนบ้าง แต่ว่าผู้เขียนพยายามทำออกมาในแบบของผู้เขียนเองให้มากที่สุดค่ะ

               ระดับเหตุการณ์ในเรื่องอาจจะงงหน่อยนะค่ะ ผู้เขียนเขียนไปยังงเองเลยค่ะว่าอันไหนมาก่อนมาหลัง..เอาเป็นว่า..อ่านไปเอาสนุกมีความสุขแล้วกันนะค่ะ

               ฝากผลงานเรื่องนี้ไว้อีกเรื่องด้วยนะค่ะ ทั้งนิยายและฟิค..ผู้เขียนจะพยายามอัพให้บ่อยๆที่สุดนะค่ะ อาจช้านิด..แต่ว่าไม่ทิ้งแน่นอนค่ะ..ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจมากๆ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ /โค้งงามๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 174 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #549 The Killer Princess (@rebornmini) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 18:36
    พึ่งอ่านกุเร็นกับรีไวล์จบ ยังมีความอยากให้รีไวล์เป็นพระเอกอ่ะ แต่ปูเรื่องมาขนาดนี้เราสร้างเรือผีรอก็ได้ ;^;
    #549
    0
  2. #529 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 22:48
    เรื่องนี้ให้อารมณ์ว่าไททันมีสติปัญญามากไปหน่อย แต่เนื้อเรื่องสนุกดี
    #529
    0
  3. #473 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 10:34
    โคลด์คู่กับเอลวินใช่ไหม 8.8 ขอร้องน้าาาาาา โมเมนต์แบบนี้มันใช่อ่ะ เอลวินไม่ค่อยมีคู่ด้วย
    #473
    1
    • #473-1 Hamashiro Mikijang (@mixcnrkpd) (จากตอนที่ 2)
      17 มกราคม 2561 / 20:57
      ช่ายๆอยากได้คู่เอลวินเหมือนกันแต่หาไม่ค่อยได้ Q ^Q
      #473-1
  4. #467 คาคุชึ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 10:39
    โคลด์ วอกเกอร์เป็นอะไรกับ อเลน วอกเกอร์

    ในเรื่อง ดี.เกร.เเมน?????
    #467
    0
  5. #463 g0046226 (@g0046226) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 15:14
    สนุกค่ะ
    #463
    0
  6. #462 g0046226 (@g0046226) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 14:41
    คือรูเเละผลงานถ้าจะเป็นเเบบเหมือนกันมาจาก เรใช่มัยค่ะ
    #462
    1
    • #462-1 แมวนั่งเขียน (@anlong) (จากตอนที่ 2)
      24 มกราคม 2560 / 14:50
      ใช่ค่ะ ผู้เขียนได้แจ้งบอกในหลายๆตอนว่า เรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากการไปอ่านเจอฟิคไททันเรื่อง 'ซวยแล้วครับผมกลายเป็นไททัน' ค่ะ แต่ว่าผู้เขียนได้พยายามทำออกมาในรูปแบบที่เป็นของผู้เขียนเอง เพียงแต่มีบางฉากหรือการใช้อุปกรณ์เทคโนโลยีที่เหมือนกันค่ะยกตัวอย่างเช่น ตอนที่จัดการกับไททันเกราะ และการใช้ต่างหูสื่อสาร รวมไปถึงการจับสัมผัสได้..ประมาณนี้เท่านั้นค่ะ แต่ไม่ได้ก๊อปหรือลอกผลงานเขามาทั้งหมดค่ะ

      ขอบคุณสำหรับคำถามนะค่ะ หากอยากให้มีการเปลี่ยนแปลงหรือเพิ่มเติมตรงส่วนไหนสามารถแนะนำติชมบอกผู้เขียนได้เลยนะค่ะ ผู้เขียนพร้อมจะทำการแก้ไขค่ะ ^^
      #462-1
  7. #461 g0046226 (@g0046226) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 14:41
    พี่ค่ะ
    #461
    0
  8. #396 rungnapa090490 (@rungnapa090490) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 21:32
    สนุกมาก..ไม่เคยอ่านแบบนี้เลย
    #396
    0
  9. #316 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 21:10
    เราก็ติดเรื่องนั้นเหมือนกันค่าาาาา เรื่องนี้ก็สนุกและน่าติดเหมือนกันค่า!
    #316
    0
  10. #218 amporn12 (@amporn12) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 15:35
    เราชอบเรื่องนี้จัง
    #218
    0
  11. #48 Yunoha (@Yunoha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 19:52
    อุ๊ย เราก็ชอบเรื่องนั้นเหมือนกันค่าาาาาาาาาาา >_<
    เรื่องนี้ก็สนุกมากๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #48
    0
  12. #12 Maiza2545 (@Maiza2545) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 21:59
    สนุกมากเลยค่าาาาา หนูชอบบบบบ
    #12
    0
  13. วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 15:38
    สนุกมากเลยจ้า:D
    #5
    0
  14. #4 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 12:50
    สนุกกกกกกกกกก~~
    #4
    0
  15. #3 STsubasaS (@STsubasaS) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 12:33
    น่าติดตามมากกกหก ><!!
    #3
    0